<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Yağmur Özdamar on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Yağmur Özdamar on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@yagmurozdamar01?source=rss-9e15d6589b37------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*tIlmzYeO6HQHxULrQA7EsQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Yağmur Özdamar on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@yagmurozdamar01?source=rss-9e15d6589b37------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 03:54:42 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@yagmurozdamar01/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[SİVAS 93]]></title>
            <link>https://medium.com/@yagmurozdamar01/si%CC%87vas-93-a585aa741170?source=rss-9e15d6589b37------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a585aa741170</guid>
            <category><![CDATA[madımak-katliamı]]></category>
            <category><![CDATA[2-temmuz-1993]]></category>
            <category><![CDATA[sivas]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Özdamar]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 19 Jul 2023 15:11:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-07-19T15:11:33.830Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*B_y6MQhzwfiU2HG9a4qbRQ.jpeg" /></figure><p>Ah elimdeki sazım</p><p>Göğsümden kopan mısralarım</p><p>Aydın fikirlerim</p><p>Yakıldı hepsi</p><p>Ah benim genç yaşamım</p><p>Hayallerim, ideallerim</p><p>Geleceğim, getireceklerim</p><p>Yakıldı hepsi</p><p>Oraya giderken</p><p>Ne silah vardı yanımızda ne bıçak</p><p>Yalnız biz vardık orada</p><p>Yalnız biz ve fikirlerimiz</p><p>Oradaki ikinci günümüzün sabahında</p><p>Önceki gece dağıtılan bildiriler</p><p>Geçiyor elimize</p><p>‘Köpek ’ demişler birimize</p><p>Hiç yılmıyoruz</p><p>Kendimizden eminiz</p><p>Dans edip türkü söylemeye gittik oraya</p><p>Ah bizim türkülerimiz, yakıldı hepsi</p><p>Uzaktan bir tekbir sesi</p><p>Geçilen sokaklardan da</p><p>İnsanlar toplanıyor</p><p>Topluluğun büyük kısmı gençlerden oluşuyor</p><p>Önce valilik taşlanıyor</p><p>Bizleri davet etti diye</p><p>Barikatlar kurulmuş ama</p><p>Ne fayda eder vandallara</p><p>Kalabalığın içinde</p><p>8–10 kişilik bir grup var</p><p>İki ellerinin de işaret parmağı havada</p><p>‘Hizbullah geliyor’ diye bağırıyor</p><p>Kalabalık yatışsın diye</p><p>Polis arabasının hoparlöründen</p><p>Önce Kur’an okunuyor</p><p>Sonra bir gencin sesi duyuluyor</p><p>‘Ben de sizin kardeşinizim, polis değilim</p><p>Allah’ınızı seviyorsanız</p><p>Artık dağılalım’ diyor ses</p><p>Hain ilan ediliyor</p><p>Ağzı tekbirli grup</p><p>Kızgın adımlarla</p><p>Şeriat gelecek, zulüm bitecek sloganlarıyla</p><p>Kültür merkezine yürüyorlar</p><p>Aradan biraz zaman geçiyor</p><p>Refah Partili belediye başkanı Karamollaoğlu geliyor</p><p>‘Mücahit Temel’ sloganları atıyor öfkeli kalabalık</p><p>Konuşmasının başında ‘Şunların ruhuna bir fatiha okuyalım’ diyor</p><p>Konuşmanın öncesinde</p><p>yer yer dağılmış olan grup</p><p>Sırtı sıvazlandığından olsa gerek</p><p>Cesaretlenip harareti artırıyorlar</p><p>Gösteri başladığında</p><p>Sayıları 500 kadardı</p><p>Güvenlik güçlerinin de göz yummasıyla</p><p>Artık 3000 kişi olmuşlar</p><p>Otelin önüne varılıyor</p><p>Kalabalık Aziz Nesin’in de içeride olduğunu öğrenince</p><p>Olay çığırından çıkıyor</p><p>Gruptan ‘Siz de katılın, şeytan taşlıyoruz’ sesi duyuluyor</p><p>Yardım isteniyor istenmesine ama</p><p>Her kafadan aynı ses çıkıyordu</p><p>‘Telaşa kapılmayın</p><p>Destek ekipler yolda’</p><p>Vali bir öneri sunuyor</p><p>Polis havaya ateş açsın, kalabalık dağılır</p><p>Emniyet müdürü karşı çıkıyor</p><p>‘Gidip Alevi mahallesine saldırabilirler</p><p>Burada en azından gözümüzün önündeler’</p><p>Zaman ilerliyor, hava kararıyor</p><p>Göstericiler sınır tanımaz bir hal aldı</p><p>Ta ki otelden beyaz gömlekli bir adam çıkana kadar</p><p>Bir arabanın üstüne çıkıp kalabalığa tekmeler savuruyor</p><p>Bulunduğu bölgedekiler çil yavrusu gibi dağılıyor</p><p>Bu da bize şunu gösteriyor</p><p>Önlem alınsa</p><p>Önlem alınmak istense</p><p>şu an aranızda olurlardı</p><p>Yazmaya, türkü söylemeye devam ederlerdi</p><p>Saat akşam yediyi geçiyor</p><p>Otele ateş atmaya başlıyorlar</p><p>Emniyet müdürü destek ekip ve itfaiye istiyor</p><p>Belediye başkanı tazyikli su sıkılmasına izin vermiyor</p><p>Halk birbirini ezer diyor</p><p>Saat 19.45, elektrikler kesiliyor</p><p>Kalabalık otele giriyor</p><p>Aydınların kurduğu barikatı aşmaya çalışıyor</p><p>Telsizden hala destek ekip çağrısı yapılıyor</p><p>Saldırganlar telsizi kapatıyor</p><p>İçeri girmeye çalışan grubun arasında</p><p>Bir polis var, barikata yaklaşıyor</p><p>Çakmağını yakıp burada polis var mı diyor</p><p>Hayır cevabını alınca gidiyor</p><p>Otel temizdi, yakabilirlerdi</p><p>Saatlerdir sözü edilen asker geliyor bu sırada</p><p>‘Asker Bosna’ya’ sloganıyla karşılanıyorlar</p><p>Askerin onlara engel olmasını istemiyorlar</p><p>Sonra ‘Allahsıza asker siper olamaz’ diyorlar</p><p>Asker müdahale etmiyor</p><p>Saatlerdir otelin önünde biriken</p><p>Silah olarak kullanılmış eşya parçaları</p><p>Alev alıyor</p><p>Rüzgarın da etkisiyle aleş büyüyor</p><p>Otelin ilk katı yanmaya başlıyor</p><p>Karanlıkta yüzüyoruz</p><p>Ölüm karanlığına</p><p>Arkadaşlarım yanımdan geçiyor, zifiri karanlık</p><p>Birinin elini tutuyorum ama kim bilmiyorum</p><p>Sen kimsin diyorum elime değen her ele</p><p>Nefes alamamaya başlıyorum</p><p>Koridorda ilerliyorum, yüzüme bir serinlik vuruyor</p><p>Odaya yöneliyorum, penceresi hava boşluğuna bakan odaya</p><p>Yalnız değilim ilerleyen dakikalarda</p><p>O odadan 31 kişi sağ çıkacak</p><p>Biri camı kırın diyor, kırıyorlar</p><p>Camdan atlayıp 2 apartman arasındaki boşluğa düşüyoruz</p><p>Cama insanlar çıkıyor, yanın ölün diyorlar bize</p><p>O sırada Aziz’in koruması polis Mehmet yetişiyor</p><p>Ben polisim diyince bizi kabul ediyorlar</p><p>Büyük Birlik Partisi binasıymış</p><p>Bizi en başta kabul etseler</p><p>Yaşayacaktı 33 can</p><p>Yaşayamadılar</p><p>Yaşamalarını istemediler</p><p>Terk edildik</p><p>Öldürüldük</p><p>Öncesinde vurulmuştuk</p><p>Şimdi yakıldık</p><p>Ey halkım, unutma bizi</p><p>— — — —</p><p>Kurtarılmayı bekledikleri sırada</p><p>Uğur Kaynar, arkadaşlarına bir soru yöneltiyor</p><p>‘Aramızdan biri ölse, ne olur?’</p><p>Metin Altıok yanıtlıyor bu soruyu</p><p>‘Ne olacak, kalanlar onun için şiir yazar.’</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a585aa741170" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[BİRAZ FİLM BİRAZ DİZİ]]></title>
            <link>https://medium.com/@yagmurozdamar01/bi%CC%87raz-fi%CC%87lm-bi%CC%87raz-di%CC%87zi%CC%87-6f36310d9f53?source=rss-9e15d6589b37------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6f36310d9f53</guid>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[bağımlılık]]></category>
            <category><![CDATA[baskı]]></category>
            <category><![CDATA[kuraklık]]></category>
            <category><![CDATA[i̇syan]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Özdamar]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 17 Jun 2023 14:20:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-06-17T17:52:59.421Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Oldum olası dizi ve film izlemeyi çok severim. İzlerken de hikayeden çok teknik unsurlara dikkat ederim. Kadrajlar, mekan seçimleri ve dizaynı, kamera ve ses kalitesi gibi. Şanslıyım ki beni bu yönden mutlu edecek birçok yapımla daha şu yaşımda tanıştım. Şimdi bunlardan birkaçı hakkında konuşmak istiyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/317/0*sMnNZgeEndHWpjOv.jpg" /></figure><p>Onur Saylak ve Hakan Günday ortak yapımı ayrıca Haluk Bilginer’e Emmy ödülü kazandırmış Şahsiyet dizisi ve direnen kitleler için adeta bir sembol haline gelmiş V For Vendetta filmi. Ben ikisinin benzer özelliklere sahip olduğu kanaatindeyim. İki yapımda da işlenen bir suç ve cezalandırılan suçlular var. Bu cezayı yargıçlar değil, psikopat olarak tasvir edebileceğim katiller veriyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/714/0*4zGHq6WnWNoqVa1-.jpg" /><figcaption>Şahsiyet afişi</figcaption></figure><p>Şahsiyet’ te yıllar önce istismara uğrayan bir kız ve onunla aynı kaderi paylaşan arkadaşı yani baş karakterimiz Nevra’nın hikayesine tanıklık ediyoruz. Az önce psikopat olarak nitelendirdiğim ve bütün bu olaylardan haberi olan bir arşiv görevlisi, Agah Beyoğlu. Alzheimer teşhisi konulduktan sonra istismarda parmağı bulunanlara hak ettikleri cezayı vermeye karar veriyor. Son bölüme kadar içimizdeki meraka bir cevap bulamıyoruz. Agah’ın art arda işlediği cinayetler insanı derin bir şaşkınlığa sürüklüyor. Fakat dizinin çarpıcı sonu tüm bu merakla geçen saatlere değer. Ayrıca tüm oyunculuklar ayakta alkışlanacak derecede. Hakan Günday’ın kalemine hazır olanlara bu diziyi izlemelerini tavsiye ederim. Hatta Şahsiyet’i severseniz Uysallar’a da bir şans vermenizi isterim.</p><p>Şahsiyet ülkenin neredeyse her hafta karşımıza çıkan gerçeğini gözler önüne seriyor. Buna karşın V For Vendetta filminde işlenen suç ve bunun nedeni daha ütopik.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/0*S8do60QK7IZRcLuf" /><figcaption>V For Vendetta afişi</figcaption></figure><p>V For Vendetta, yayınlanmasının üzerinden 17 yıl geçmesine rağmen hala akıllarda. Hükumet, (onlara göre) suç işleyen insanları yakalayıp üzerlerinde biyolojik bir deney yapıyor. Bu deneylerin yapıldığı laboratuvarda çıkan bir yangın sonucu oradan kaçmayı başaran V, bu işte parmağı olan herkesi öldürüyor. Film boyunca V’nin suratını hiç görmüyoruz fakat bir sahnede eldivenlerini takmamış şekilde karşımıza çıkıyor. Buradan hareketle söyleyebiliriz ki, vücudunda ciddi yanıklar mevcut. Deneyi yapanlardan biri ise günlüğüne V hakkında şunları yazıyor: <em>Onu gördüğümde bunun nasıl olabileceğini anlamaya çalışıyordum. Beş numaralı odadaki adam. Bana baktı. Gözleriyle değil. Gözleri yoktu. Ama bana baktığını biliyordum çünkü bunu hissedebiliyordum.</em> Bu sözlerden olayın sadece yanıkla kalmamış olabileceğini de çıkarabiliriz. Özellikle 2013 yılında yaşadığımız Gezi Parkı olayları sırasında V maskeli insanları görmek mümkündü. Çünkü o dönem insanlar sokağa dökülüp Taksim’e direnişe gelmişlerdi. Aynı, filmin sonunda 5 Kasım gününde olduğu gibi. Değinmeden geçemeyeceğim o ismin, Natalie Portman’ın harikalar yarattığı bu filmi mutlaka izleyin. Malum, ne zaman direnişe gideceğimiz belli olmaz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/0*9HIYwqe2qSeRoi6K.jpg" /><figcaption>Kurak Günler afişi</figcaption></figure><p>Geçtiğimiz aylarda vizyona giren ve uzun süre beyaz perdede izlenen Kurak Günler filmi de az önce bahsettiğim Şahsiyet gibi ülkenin can yakan sorunlarından birkaçını birden seyirciye anlatıyor. Kuraklık, vandallık, hiyerarşi, istibdat ve çocuk istismarı gibi konuları, insanın tüylerini diken diken edecek şekilde ele alıyor. Altın Portakal Ulusal Film Yarışması’nda Selahattin Paşalı’ya En İyi Erkek Oyuncu Ödülü kazandıran film, izlemek için vereceğiniz 2 saate değer.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/0*Gr3V3hf9cFviEEnA.jpg" /><figcaption>Okul Tıraşı afişi</figcaption></figure><p>İstismar konusuna değinmişken Okul Tıraşı filminden bahsetmesem olmaz. Doğuda bulunan bir yatılı okulda geçiyor filmimiz. İzlerken adeta üşüyorsunuz. Hem filmdeki hava koşulları hem de konusu buna neden oluyor. Her geçen dakika aklınızda yeni bir ‘acaba’ beliriyor. Bir an yakın hissettiğiniz karakter birkaç dakika sonra gözünüzde suçlu haline geliyor. Çocuk oyuncuların filmin çekildiği bölgeden seçilmiş olması da filme başka bir gerçeklik katıyor. Hem Kurak Günler hem de Okul Tıraşı’nda rol alan Ekin Koç güçlü bir alkışı hak ediyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/418/0*CwmheY8yo-cRWuwn.jpg" /><figcaption>Spotlight afişi</figcaption></figure><p>Yine istismarı konu alan bir film: Spotlight. Din adamlarının kiliseye gelen erkek çocuklarını istismar etmesi, bunun yıllar sonra ortaya çıkışı. Bir grup cesur gazetecinin bu konu üzerine araştırmalarını konu alan bir film. İşin acı tarafı ise filmin konusunun gerçek yaşam hikayesinden alınması. Ülkemizin de aynı olaylara tanıklık ettiği şu günlerde izlenip ders alınması gereken bir film olduğunu düşünüyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*pZHDFD1_i07yX2rZ.jpg" /><figcaption>Kaygı afişi</figcaption></figure><p>Gelelim bambaşka konuları ele alan o filme: Kaygı. Ceylan Özçelik’in ilk uzun metrajlı filmi. Ana karakterimiz Hasret, sadece bir karakter olmakla kalmayıp bir kesimi temsil ediyor ve bence Algı Eke’nin en iyi performanslarından biri. <em>Tek TV</em> isimli bir televizyon kanalında çalışan Hasret, ondan yapması istenilen haberlerden hoşnut değil. Çarpıtılan konuşmalar, halka yanlış lanse edilen olaylar Hasret’i rahatsız ediyor. Bunun yanında anne ve babasının ölümüne trafik kazasından başka bir şeyin sebep olmuş olabileceğini düşünen Hasret iyice içine kapanıyor. Bunların sonucunda iç dünyasında yaşadığı sorgulamalara tanıklık ettiğimiz Hasret, ülkenin sorunlarını bize hatırlatıyor ve bizi bunları sorgulamaya itiyor. Hasret’in filmin ortalarından sonuna kadar tekrarladığı bir cümle var: <em>Duvarlar çok sıcak</em>. Bu cümle 2 Temmuz 1993 tarihindeki Sivas Katliamı’ na bir gönderme. Kanımca geçtiğimiz birkaç yıldan bugüne kadar çekilmiş en iyi politik filmlerden biri. Kaygı’ yı en kısa sürede izlemenizi öneririm.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*PiITBEa5iQqNhzu9.jpg" /></figure><p>Son olarak bahsetmek istediğim bir film var. Sürekli karşıma çıkan kesitleri sebebiyle izlemeyi oldukça ertelediğim o film: Requiem For A Dream ki biz buna Rüya İçin Ağıt da diyebiliriz. Uyuşturucu bağımlılığını ve doğurabileceği sonuçları tüm şeffaflığıyla gözler önüne seren bir film. İzledikten sonra kendime gelmem uzun zamanımı almıştı. Ne zaman biriyle bu film hakkında konuşsam bir ürperti hissederim. Bu sözlerim sizi korkutmasın lütfen. Gidin ve zaman kaybetmeden bu çarpıcı hikayeye kulak verin.</p><p>Herkesin yaşayacağı tek bir hayatı vardır ve bu hayata sınırlı sayıda deneyim sığdırabilir. Filmler ise bize birden çok hayata ve deneyime tanıklık etme şansı verir. İyi seyirler.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6f36310d9f53" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[KAFAM ÇORBA GİBİ]]></title>
            <link>https://medium.com/@yagmurozdamar01/kafam-%C3%A7orba-gi%CC%87bi%CC%87-8ad1730ee8cf?source=rss-9e15d6589b37------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8ad1730ee8cf</guid>
            <category><![CDATA[çorba]]></category>
            <category><![CDATA[karışık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Özdamar]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 16 Jun 2023 20:21:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-08-08T08:41:13.205Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/0*WLRo7mIxtkd_-HcK.jpg" /></figure><p>Kafam çorba gibi. Bir an gelecek planı yaparken buluyorum kendimi. Sonra aniden heyecanlanıyorum. Dersin başına oturuyorum. Bir saati bulmayan bir çalışmanın ardından bir kahve içeyim diyorum. Su kaynarken balkona çıkıyorum. Sokağımdaki sığınma evine çarpıyor gözüm. Önünde polis aracı. Polislerle ilgili derin bir iç münazara yaşıyorum. Kedim miyavlıyor. Onu seviyorum. Salonda oturan annemle konuşuyorum. Bana ağrı kesici verir misin diyor. İlacı ararken bir şey fark ediyorum. Sırtım ağrıyor! Ona verdiğim ilaçtan ben de içiyorum. Odama dönüp tütsü yakmaya çalışıyorum. Çakmak bitmiş. Evimizde hiçbir zaman dolu çakmak bulunmaz. Ben bittiğini düşündüğüm çakmakları biriktiririm. Bir süre bekledikten sonra son bir kez yanmaya karar verirler çünkü. Kafam çorba gibi ne diyordum en son?</p><p>Yanar diye beklettiğim bir çakmak beni şaşırtmıyor. Yanan tütsüyü izliyorum, ders çalıştığım süreden fazla sürüyor bu. Telefonum çalıyor. Yoldaşlarımdan biriyle örgütsel gündemle ilgili kısa bir konuşma. Konuşmadan ortak bir karar çıkarıp birbirimize veda ediyoruz.</p><p>İyice dağılan odama bakıyorum. Artık temizlesem iyi olur, diye düşünüp kollarımı sıvıyorum. Sık sık mola veriyorum çünkü içtiğim ilaç ağrılarımı geçirmiyor. Ben de yere yatmakta buluyorum çareyi. Uzunca bir süre geçiyor aradan. Odam, çoğu insanın, bağımsız kurulan derneklerin, sivil toplum kuruluşlarının büyük çoğunluğunun, siyasi partilerin neredeyse tamamının, anarşistlerin diğerlerine nazaran daha az bir kısmının, feministlerin , hayvanseverlerin ve çevrecilerin temizlik anlayışına uymasa da bence gayet temiz bir oda haline geliyor.</p><p>Aynı anda okuduğum 2 kitaptan birini alıyorum elime. Birkaç sayfa okuyorum ama kulağım anneannemin izlediği gündüz programında. Merakıma yenilip kalkıyorum yerden. Bir süre onu izliyoruz. Sonra tekrar odama geçiyorum. Bu sefer kedim de yanımda. Beraber haberlere bakıyoruz. Kanımca pek ilgisini çekmiyor ve beni güzelim ülkemin bana kazandırdığı dertlerle baş başa bırakıyor. Ben iyice telefonuma dalmışken kapımda biri beliriyor.</p><p>Annem, suyunu kaynatıp yapmayı unuttuğum kahveyi getirmiş.</p><p>Kafam çorba gibi.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8ad1730ee8cf" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[DİRENİŞ]]></title>
            <link>https://medium.com/@yagmurozdamar01/di%CC%87reni%CC%87%C5%9F-ab0fc53cabdc?source=rss-9e15d6589b37------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ab0fc53cabdc</guid>
            <category><![CDATA[geziparkıolayları]]></category>
            <category><![CDATA[gezi-parkı-protestoları]]></category>
            <category><![CDATA[direniş]]></category>
            <category><![CDATA[gezi-park-protests]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Özdamar]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 16 Jun 2023 19:15:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-06-16T19:15:32.956Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*jOFW88wvpABsF9lQ" /></figure><p>Sen de çıkar göğsünün kafesinden yüreğini</p><p>Şu güneşten düşen ateşe fırlat</p><p>Yüreğini, yüreklerimizin yanına at</p><p>Birlikteysek güçlüyüz</p><p>Düşün ki bir teknedesin</p><p>Hafif bir rüzgar alabora eder mi seni?</p><p>Bir fırtına çıkmalı orada</p><p>Alaşağı olabilmen için</p><p>Birlikteysek güçlüyüz</p><p>Kapkaranlık bir ormanda tek başınasın</p><p>Yalnız kaldım diye korku sarar seni</p><p>Oysa kalabalık olsan</p><p>Yenersiniz o karanlığı</p><p>Birlikteysek güçlüyüz</p><p>Gezi, birkaç kişinin direnişiyle başladı</p><p>Kitlelere ulaştı</p><p>Günler süren direnişin ardından</p><p>Direnen kazandı</p><p>Biz kazandık</p><p>Birlikte kazandık</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ab0fc53cabdc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[AYNI]]></title>
            <link>https://medium.com/@yagmurozdamar01/ayni-6eb45704b6ae?source=rss-9e15d6589b37------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6eb45704b6ae</guid>
            <category><![CDATA[insanlık]]></category>
            <category><![CDATA[benzerlik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Özdamar]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 16 Jun 2023 19:13:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-06-16T19:13:27.510Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*6_J4jT5T78Nnfu7p.jpg" /></figure><p><em>Dünya onlar için dönmez</em></p><p><em>bilmezler yol yorgunluğunu</em></p><p><em>sesleri yankı bulur</em></p><p><em>hep aynı kayadan, aynı saat diliminden</em></p><p>Ne zaman sokağa çıksam içimden şu kelimeyi tekrarlarım: Aynı. Hakan Günday’ ın ‘Daha’sı gibidir benim için. Aynı yollar, aynı binalar, aynı çehreler, aynı duygular. Hele o aynı yüzler, o yüzler. İçimi buruk bir duygu kaplar onları görünce. İçten içe benim yüzümün de öyle hatırlarım, daha da burulur içim.</p><p>Benzer hayata mahkum edilmişleriz biz. Hayatı boyunca bir tiyatroya gitmemiş, denizin kenarında oturup gün batımı izlememiş, o güzelim sokaklarda yürürken başını kaldırıp bakmamış bir sürü insanız biz.</p><p>Hayatı boyunca doğduğu şehirden bile çıkmamış, çıkamamış ne çok insan var. Oysa dünyada, o koskoca dünyada görülecek ne çok yer var. Hayatını kazanma telaşına düşmüş bir insana oturup bunu anlatsam bana çok sinirlenir, haklıdır. Fakat bir süre sonra yine başını eğer o sisteme, devam eder böyle yaşamaya.</p><p><em>Hiç şikayet etmezler</em></p><p><em>doğdukları yerde ölenler</em></p><p>Oysa bir haykırsa, bozulur bu aç gözlü düzen!</p><p>Benim güzelim şehrimde herkesin kaşları çatıktır mesela. Herkesin kafasına takılacak bir şeyler olur gün içinde. Gün bitip de yatağa yattığında o karamsar düşünceler kimseyi rahat bırakmaz. Bazen bir mola vermek ister insan, buna bile fırsat bulamaz. Daha da üzülür, daha da yorulur. Gençliğimi verdiğim, vereceğim bu topraklarda, bir umutsuzluk var son yıllarda.</p><p>Aynı yüzler, aynı dertler, aynı sinirler, aynı sonuçlar. Belki birimiz kırsak o zinciri, hepimiz kurtulacağız. Aynı geçmişteki gibi.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6eb45704b6ae" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[CUMARTESİ ANNELERİ HAKKINDA]]></title>
            <link>https://medium.com/@yagmurozdamar01/cumartesi%CC%87-anneleri%CC%87-hakkinda-614ee9086291?source=rss-9e15d6589b37------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/614ee9086291</guid>
            <category><![CDATA[direniş]]></category>
            <category><![CDATA[mücadele]]></category>
            <category><![CDATA[faili-meçhul]]></category>
            <category><![CDATA[adalet]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Özdamar]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 16 Jun 2023 18:30:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-06-16T19:05:04.492Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/0*kZdgE4c-t-JK9yeo.jpg" /></figure><p>Mevcut iktidarla mücadelenin her gün biraz daha ivme kazandığı ülkemizde hissettiğimiz utanç duygusu gittikçe büyüyor. Son dönemlerde Cumartesi Anneleri’ ne yapılan gözaltılar azalmış olsa da geçtiğimiz birkaç haftada karşımıza çıkan haber manşetleri birbirinin devamı nitelikte.</p><p><em>CUMARTESİ ANNELERİ’ NE POLİS MÜDAHALESİ</em></p><p>Ve tabii ki bu haberden yalnızca birkaç saat sonra:</p><p><em>CUMARTESİ ANNELERİ SERBEST BIRAKILDI</em></p><p>Peki Cumartesi Anneleri kimdir, neden her hafta eylemdeler, neden engellenmeye çalışılıyorlar?</p><p>Cumartesi Anneleri, 27 Mayıs 1995 tarihinden bugüne kadar, her cumartesi Taksim’ deki Galatasaray Lisesi’ nin hemen önünde oturma eylemi düzenliyor. Gözaltında kaybolan evlatlarını, yakınlarını ve faili meçhul siyasi cinayetlere kurban giden yakınlarının faillerini arıyorlar.</p><p>Gözaltına alındıktan sonra bir daha izine ulaşamadığı abisi Hayrettin Eren’i arayan İkbal Eren yine çevik kuvvet tarafından ablukaya alındıkları bir günde şu sözleri söylüyor:</p><p><em>Bugün çok fazla olduklarını hepimiz görüyoruz. (Polisten bahsediyor.) Sebep ne olursa olsun baskı hep üzerimizde ama vazgeçmeyeceğiz. Bu konuda kesinlikle kararlıyız.</em></p><p>Cumartesi Anneleri tarihler 2018’ in Ağustos ayını gösterene kadar barışçıl eylemlerini rahatça sürdürebiliyorlardı. 700. eylemi hükûmet tarafından yasaklanan Cumartesi Anneleri’ ne polis müdahale etti. Eylemciler gözaltına alındı, birkaçı hakkında hukuki süreç başlatıldı.</p><p>Hayrettin Eren’in kardeşi gazeteci Faruk Eren, katiller bulunmak istenirse bulunur. Bulmak istemiyorlar fakat asıl acı olan şu, artık bu talebimizi dile getirmemizi istemiyorlar.</p><p>Ülkemizde, faili meçhuller maalesef sadece Cumartesi Anneleri’ nin yakınlarıyla sınırlı kalmıyor. Sokak ortasında öldürülen Ermeni gazeteci Hrant Dink’ in , gözaltında hayatını kaybeden Metin Göktepe’ nin yakınları da daima alanlarda, basında yer alıyor. Acılar insanları yakınlaştırıyor, mücadele daha büyük bir hal alıyor.</p><p>Sonuç olarak,</p><p>Aileler, unutturmama peşinde.</p><p>Gerçekler er geç ortaya çıkar.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=614ee9086291" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[YÜZLEŞME]]></title>
            <link>https://medium.com/@yagmurozdamar01/y%C3%BCzle%C5%9Fme-fe814cd88cc0?source=rss-9e15d6589b37------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fe814cd88cc0</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Özdamar]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 04 Apr 2023 15:23:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-06-16T19:04:04.156Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/333/1*12f91iWg0ZG8DHHfX80UNw.jpeg" /></figure><p>O sokağa girmeyeli yıllar oldu. Sanki daha dün şu kaldırımda arkadaşlarımla tuzluk oynamıştım. Uzaktan bir köpek sesi duydum, benim köpeğim. Bu semtteki tüm köpekler benim köpeğimdi.</p><p>Ne çok özlemiştim buraları. Keşke hiç ayrılmak zorunda kalmasaydık. Ama mecbur kaldık. Babam çalıştığı iş yerinden sebepsizce kovuldu. Maden işçiliği yapan abim ise hastalığa yakalandı. Zaten çoğu madenci için beklenen bir durumdur bu. <em>Abim benim, karanlıkları kazan abim. Yerde tekmelenen, karanlıklara mahkum edilen, orada yalnız bırakılan abim.</em></p><p>İşte şu köşe başından başlardık koşmaya. Sonra nefesimiz kesilene kadar koşardık. Çocukluk işte nefessiz kalsak bile durmak istemezdik. Oysa şimdi olsa ‘Ya nefesim kesilirse, o zaman ne yaparım?’ der koşmaya yeltenmem bile. Bir daha hiç o kadar korkusuz hissetmedim, sanırım hiçbir zaman da hissedemeyeceğim.</p><p>Art arda çok kayıp yaşadım. Çocukluğumu yaşayamadım. Sanki bir ayda on yaş büyüdüm. Önce babam işini kaybetti sonra çok sevdiğim evimden taşındım. Arkadaşlarımı, anılarımı geride bıraktım. Sonra abim o işi buldu, annem gündelik işlere gitti, babam geçici işlerde çalıştı. Hepsi beni okutmak içindi. Sonra daha ne olduğunu anlayamadan bir baktım, kimse yok. Sadece ben kalmışım. O gün okumuş, doktor olmuş bir kadın olarak eski mahalleme gittim. Anılarımla yüzleşmeye, aileme merhaba demeye.</p><p>Şu kaldırımın köşesinde oturan kız çocuğu aynı bana benziyordu. Sanki 25 yıl önceye döndüm. Yanına gitmekle gitmemek arasında kaldım. Hah! Bana baktı! Hatta hafiften gülümsedi. Gidip yanına oturdum.</p><p>Şu elindeki oyuncağın bir benzeri bende vardı. Maddi durumumuz iyi değildi o zamanlar. 2–3 oyuncağım vardı fakat hepsini gözümden bile sakınırdım. Sapsarı parlak saçlı, yeşil gözlü bir bebek. Üzerinde mavi bir elbise var. Bana benziyordu, mahallemden son kez çıkarken de aynı böyle görünüyordum. Yıllar önce, upuzun geçen yıllar önce…</p><p>Bebeğe son bir kez baktım. Yanımdaki küçük arkadaşımın elini tuttum, bir nevi tokalaştık. Sonra yanından kalktım. Yıllardır kaçtığım yere doğru ilerlemeye başladım. Eski evimize, benim şu hayattaki tek yuvama.</p><p>Siyah demirden kapısını hemen tanıdım, hala değişmemişti. Duvarlarının rengini değiştirmişler. Benim hayallerimde hep o sarı ev vardı. Şimdi ise karşımda bembeyaz bir yer duruyordu. Olduğum yerde durdum. Biraz eve baktım. Gökyüzüne çevirdim başımı. Orada olduklarına emin olduğum aileme baktım. Arkama döndüm, kaldırımda oturan çocukluğuma baktım. Şaşkın şaşkın beni izliyordu.</p><p>Yağmur çiselemeye başladı. Küçükken annem yağmurlu havada dışarı çıkmamıza çok kızardı. Ama abim hep dışarı çıkanın bir yolunu bulurdu. Tekrar gökyüzüne baktım. İçtenlikle gülümsedim. Yıllardır hiç gülmüyormuş gibi gülmeye başladım. Mutluydum, çok mutluydum. Evimize sırtımı verdim, koşmaya başladım. Hiç koşmamış gibi bir daha koşamayacakmış gibi koşmaya başladım.</p><p>Yağmur hızlandı aldırmadım, koştum. Nefesim kesildi aldırmadım, koştum. Yoldaki taşlara takıldım tökezledim ama aldırmadım, koştum. Sanki bu son şansım gibi, şimdi harekete geçmezsem bundan sonra olduğum yerde çakılı kalacakmışım gibi koştum, koştum, koştum…</p><p>Ve ben yıllar sonra mutluydum, çok mutluydum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fe814cd88cc0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yağmur’a]]></title>
            <link>https://medium.com/@yagmurozdamar01/ya%C4%9Fmura-f7cd76d02b44?source=rss-9e15d6589b37------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f7cd76d02b44</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Özdamar]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 31 Mar 2023 20:52:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-03-31T20:52:19.646Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>BENDEN BANA</h3><p>Yağmur’a</p><p>Merhaba canımın içi. Ben senim. Biraz yaş aldık. Beni görsen belki de tanımazsın, gerçekten de o kadar değiştik. Şunu da söylemeden geçemeyeceğim, hala konuşabiliyorsak, o dönemlere dayanabildiğin için. Canım benim, bunu nasıl başardığımızı ben de bilmiyorum. Ama bir şekilde yaptık.</p><p>Öncelikle şunu söylemek isterim. Kendimizi seviyoruz. Kimi zaman yine o çukura düşer gibi olsak da toparlanmayı öğrendik. Artık ne göbeğimizi umursuyoruz ne boyumuzu. Hatta belki inanmakta zorlanacaksın ama ismimizi çok seviyoruz. Bunların her biri seni sen yapan bir özellik, bunu unutma. Keşke diyorum bazen, keşke çok daha erken anlasaydık bunu. Biz artık böyle düşünmüyoruz güzelim. Çevremizdeki kimsenin böyle düşünmemesi için çabalıyoruz.</p><p>Gitar çalmayı öğrenmedik, piyanoyu da bıraktık. Ne müzikle ilgileniyoruz ne tiyatroyla. Sporu söylemiyorum, zaten hiçbir zaman sevmedik. Bir tek dergimiz var işte. Seninle konuşmamı sağlayan biricik dergimiz. İlk defa bir şeyler başarmış hissediyoruz.</p><p>Taksim’ deki en sevdiğimiz sokaktan her geçişimizde hayran hayran baktığımız o mavi çiçekli gitarı alamadık. Hatta o dükkan artık gitar değil tablo satıyor. Neyse ki o gitarı hemen kaldırmadılar da alışmamız kolay oldu. Bazen bir şeyi çok sevsen de ondan vazgeçmen gerekebilir, şartlar seni buna zorlayabilir. Bu seni çok üzecek ama hayatın böyle bir yüzü olduğunu da zamanla kabulleneceksin.</p><p>İzmir’ e taşınamadık. Hatta şu an zorunda kalmadıkça gitmiyoruz. Zaman geçer, insanlar büyür, gelişir, fikirleri değişir. Bu değişim o kadar gizliden gizliye gerçekleşir ki oturup üzerine kafa yormazsan fark edemezsin. Hala değişimlerden hoşlanmıyorsun, düzeninin bozulması seni huzursuz ediyor. Fakat acele etme. Bazen o düzenin gerçekten değişmesi gerekiyor olabilir. Sakin kal, zaman her şeyi senin yerine halleder.</p><p>Hayallerimiz çok değişti. Artık doktor olmak istemiyoruz. O büyük heveslerle aldığımız stetoskop kayboldu. Onu aldıktan sonra 3 kere taşındık, hangisi olduğunu bilmem ama birinde izini kaybettik. Bir nevi bu hayali de arkamızda bırakmış olduk.</p><p>Hala çok inatçıyız. Bazen bu yüzden çevremizdeki insanları çok zorluyoruz. Ama yine de bir şekilde sevdiler bizi. Aslında hiç de şikayetçi olduğumuz bir huy değildi, Bunu başkasından duymak içten içe hoşumuza giderdi. Bu konuda pek değişmedik. Hatta inat konusunda kendimizi çok geliştirdik. Unutma ki inadın iradendir.</p><p>Daha başına bir sürü şey gelecek. Ama üstesinden geleceksin. Öyle hissetmiyorsun biliyorum fakat sen çok güçlüsün. Şimdi sana kocaman sarılıyorum. Kendine iyi davran. Unutma herkes gider, hiç gitmez sandığın insanlar bile. Eninde sonunda kendinle baş başa kalacaksın. Bu yüzden önce kendini sev, kendine saygı duy. Hep söylediğimiz gibi, halledeceğiz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f7cd76d02b44" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[BİR BAŞKALDIRI: LAS TESİS]]></title>
            <link>https://medium.com/@yagmurozdamar01/bi%CC%87r-ba%C5%9Fkaldiri-las-tesi%CC%87s-a6769221eba7?source=rss-9e15d6589b37------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a6769221eba7</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Özdamar]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 06 Mar 2023 17:15:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-03-06T17:15:59.723Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/620/1*xCWNYrek82wwLeHx_WQIAg.jpeg" /></figure><p><strong>Özellikle geçtiğimiz birkaç yılda sık sık karşılaştığımız bir eylem, Las Tesis, Şili’de ortaya çıkan bir danslı protestodur. Amacı tüm dünyadaki kadına yönelik şiddete tepki çekmek. Bu bağlamda diyebiliriz ki bedenlerin kolektif olarak toplanması bir bakıma halkın iradesinin hayata geçirilmesidir.</strong></p><p><strong>Kadınlar çoğu zaman polis engeli ile karşılaşsa da bu onları durdurmadı, durdurmuyor. 2019 yılında, ülkemizde gerçekleştirilmesi planlanan tüm Las Tesis protestoları devlet tarafından yasaklandı. Fakat bu kadınları durdurmadı. Katıldıkları protesto yüzünden hakkında dava açılan, bursu kesilen birçok kadın oldu. Türkiye’de Las Tesis özgürce dans etmek değil, bir bedeli göze almak demekti. Yine de korkmadılar. Hatta haklı davalarını meclise taşıdılar. Bu protesto milletvekilleri tarafından, mecliste yapıldı.</strong></p><p><strong>Un violador en tu camino — Yolda bir tecavüzcü</strong></p><p><strong>El violador eres tú — Tecavüzcü sensin</strong></p><p><strong>Bunlar İspanyolca sözleri, şarkının sadece bir kısmı. Her ülke dansın şarkısını kendi dilinde söylüyor.</strong></p><p><strong>Bu dans dünyanın her yerinden, farklı milletlerden, birbirini hiç görmemiş ve görmeyecek kadınların dayanışmasıdır. Biz buradayız deme şekilleridir. Kadınlar birbirine destek çıkıyor. Asla yalnız yürümeyeceksin, eğer umutsuzluğa düşersen bu kalabalığı hatırla diyor.</strong></p><p><strong>Las Tesis adeta kadınların şiddetten kurtuldukları eşit ve özgür yaşadıkları bir dünyanın simgesine bir bayrağa dönüştü. Gördükleri, gördüğümüz şiddetin vahşeti karşısında fazlasıyla güzel bir bayrak.</strong></p><p><strong>Kadınlar, bizler susmadık, susmayacağız. Bizler el ele kol kolayız. Dans edeceğiz, şarkı söyleyeceğiz. Haklıyız kazanacağız!</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a6769221eba7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[GÜNDELİK BİR KORKU]]></title>
            <link>https://medium.com/@yagmurozdamar01/g%C3%BCndeli%CC%87k-bi%CC%87r-korku-5425e647579c?source=rss-9e15d6589b37------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5425e647579c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Özdamar]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 06 Mar 2023 17:13:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-03-12T09:06:55.221Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*D9Bbztsc6AfgpR2ePIt1eA.jpeg" /></figure><p>Minibüsten yeni inebildim. Aslında etrafın kalabalık olduğu saatlerdeyiz. Ama belli olmaz. Dikkatli olmam gerek. Kimseye güvenilmiyor bu dönemde.</p><p>Biz, her minibüste Özgecan Aslan’ız.</p><p>Karanlık sokağımda yürüyorum. Sağımda kalan kadın sığınma evine bakıyorum. Uzun parmaklıkları, parmaklıkların aralarında buzlu cam var. Camları filmli. Buraya taşındıktan uzun zaman sonra oranın bir sığınma evi olduğunu öğrendim. Kim bilir ne hikayeler, nasıl solan hayatlar var o kalın kapının adında. Üzülüyorum ama bir yanım da en azından güvende diye fısıldıyor. Demek ki koruma talebi kabul edilmiş.</p><p>Biz reddedilen her koruma talebinde Ayşe Paşalı’yız.</p><p>Apartmana yaklaşırken arkamı kontrol ediyorum. Az önce beni takip ettiği hissine kapıldığım o silüet kaybolmuş. Belki de kuruntu yaptım. Kapıyı açmaya çalışırken yine etrafımı kontrol ediyorum. Tehlike her an ensemde geziyor.</p><p>Biz her evin kapısında Ceren Özdemir’iz.</p><p>Kapımın önünde duran ayakkabılara bakıyorum. Kendi kendime gülüyorum. Babamın aldığı bir önlem bu. Kendi ayakkabılarını koydu, evde yalnız yaşadığım anlaşılmasın diyeymiş. Evime girip kapıyı kilitliyorum. Yine de güvende hissetmiyorum. Elimde olsa birkaç kilit daha takacağım. Televizyonu açıyorum. Ana haberlere göz atıyorum. Son dakika haberi geçiyorlar. Pınar’ı bulmuşlar. Onu da kaybetmişiz.</p><p>O sinirle televizyonu kapatıyorum. Ağlamaya başlıyorum ama ne çare! Güzelim Pınar geri dönemeyecek. O gece koltuktan kalkamıyorum. Yarı uyur yarı uyanık geçen birkaç saatin ardından sokaktan gelen müzik sesiyle gözümü açıyorum.</p><p>Hayat henüz anlatılmamış bir masalsa</p><p>Kahramanlar biz olalım bu gece</p><p>Boş verip dünyaya</p><p>Değer Deniz’in sesinden bu şarkıyı dinliyorum. Dinlemeyeli uzun zaman olmuş. İçim sıkışıyor sanki Değer’i hatırlayınca. Tekrardan gözlerim doluyor.</p><p>Biz her şarkıda Değer Deniz’iz</p><p>Sabah zar zor işe gidiyorum. Yol boyunca sonu yokmuş gibi görünen gökdelenleri izliyorum. Devasa plazalara bakıyorum acı acı. Şule geliyor aklıma. Benim canım Şule. Yattığı yerde bile rahat ettirmediler bir tanemizi.</p><p>Biz her plazada Şule Çet’ iz.</p><p>Biliyorum, korkuyorsun. Ben de korkuyorum. Kendim için endişeleniyorum, annem için, dostlarım için, hiç tanımadığım binlerce kadın için. Bu günler geçecek. Zaman bize kaybettiğimiz canları geri vermeyecek ama biz dik durup onlar için mücadele edeceğiz. Unutma, sen, ben, biz birbirimizin çaresiyiz!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5425e647579c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>