<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Yağmur Zafer on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Yağmur Zafer on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@yagmurzafer?source=rss-5f9eb364b46c------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*H_aVVSbNyETb4knY.</url>
            <title>Stories by Yağmur Zafer on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@yagmurzafer?source=rss-5f9eb364b46c------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 19:57:25 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@yagmurzafer/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Koçluk Nedir? Ne Değildir?]]></title>
            <link>https://yagmurzafer.medium.com/ko%C3%A7luk-nedir-ne-de%C4%9Fildir-a6f33981afe1?source=rss-5f9eb364b46c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a6f33981afe1</guid>
            <category><![CDATA[kocluk]]></category>
            <category><![CDATA[profesyonel-koçluk]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Zafer]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 04 Oct 2022 16:00:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-10-10T06:46:33.446Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Medyada sıklıkla “yaşam koçu” olarak servis edilen koçluk hakkında herkesin az ya da çok bilgisi olduğuna inanıyorum. Motivasyon, konfor alanı, anda kalmak gibi birkaç kavramın içine sıkışan ve çeşitli önyargılarla yüzeyselleştirilen koçluk mesleği en temelde nedir? Neyi kapsar? Neyi mümkün kılar? Kişinin hangi ihtiyacına hitap eder? sorularının cevaplarına bu yazıda değinmeye çalışacağım.</p><p><strong>Koçluğun Tarihçesi</strong></p><p>“Coach” kelimesinin etimolojik kökenine baktığımızda fransızcaya dayandığını görüyoruz. “İnsanları bir yerden bir yere taşıyan araç” anlamına geliyor. 1500’lü yıllar itibariyle İngilizce’de de benzer bir anlamda kullanılmaya başlayan “Coach” kelimesi, günümüze yakın anlamını ise 1840’larda kazanıyor. İlk etapta Oxford Üniversitesi’nde öğrencileri sınava hazırlayan özel öğretmenler için kullanılmaya başlanan kelime, daha sonra ise sporcu ekiplerini eğiten kişilere veriliyor.</p><p>Günümüzde “koç” denildiğinde hala ilk akla gelenin spor eğitmenleri olduğunu düşündüğümüzde, koçun eğiten, yönlendiren, tavsiye veren nitelikleri olduğunu düşünmek oldukça normal.</p><p><strong>Koçluk Nedir?</strong></p><p>*ICF (International Coach Federation) ’a göre koçluk,</p><p>“Günümüzün belirsiz ve karmaşık ortamlarında özellikle önemli olan, kişisel ve mesleki potansiyeli en üst düzeye çıkarmak için ilham veren, düşünmeye teşvik eden ve yaratıcı bir süreçte müşteri ile ortaklık ilişkisi olarak tanımlanmaktadır.”</p><p>*Erickson International’a göre ise;</p><p>“Koçluk insanları gerçekten derin düşündürerek kendi farkındalıklarını ya da kendi potansiyellerini ortaya çıkarmayı sağlayan sistemler bütünüdür.”</p><p>Bu iki tanım üzerinden koçluk üzerine biraz daha derinleşecek olursak;</p><p><strong>Koçluk en temelde soru sorma ve etkin dinleme sanatıdır. </strong>Doğru sorularla farklı bakış açıları kazandırmayı hedefleyen bir disiplindir. Kişinin nötr ve yargısız bir biçimde dinlendiği bu görüşmelerde, anlatılan her şey koç ve koçluk alan kişi arasında ömür boyu gizli kalır.</p><p><strong>Koçluk potansiyeli keşiftir. </strong>Kişilerin sahip olduğu potansiyeli keşfetmeleri veya bir üst versiyonuna ulaşmaları için kendilerine ve yaşamlarına dışarıdan bir gözle baktıkları yaratıcı bir süreç birliğidir.</p><p><strong>Koçluk ‘odaklı’ düşündürebilmektir. </strong>Kişinin kendi hedeflerini ve vizyonunu oluşturmasına ve bunlara odaklanmasını sağlayan profesyonel bir hizmettir.</p><p><strong>Koçluk değişimi yönetebilmektir. </strong>Değişim dönemlerinde kişinin kendi seçimleri doğrultusunda yürümeyi tercih ettiği yolun farkında olarak ve bu doğrultuda somut adımlar atmasını sağlayan bir yol arkadaşlığı sürecidir.</p><p>Bu kapsamda, bir koç ile çalışmaya karar verdiğinizde bugünden geleceğe adım atmak üzere değişim göstermek istediğiniz konuları düşünebilir ya da kendiniz üzerine çalışmak istediğiniz, hep aklınızın bir köşesinde olan ama o bu zamana kadar vakit bulamadığınız konuları ön plana alabilirsiniz. Örneğin, bu konular işimi değiştirmek istiyorum ama ne yapmak istediğimi bilmiyorum, sigarayı bırakmak istiyorum ya da kitap okumaya daha çok zaman ayırmak istiyorum olabilir.</p><p>Bir yönetici iseniz, ekibinizle olan iletişiminizi geliştirmek, önceliklerinizi ve zamanınızı daha iyi yönetmek ya da yeni bir projeye bir motive olmak üzere bir koçla derinlemesine çalışabilirsiniz. Buraya hem iş hem de yaşama dair pek çok konu ekleyebiliriz. Koçluk her konu ya da alan için kullanabilecek türde bir çerçeve sunduğu için hizmet verilecek alanlar sonsuz olasılıkta genişletilebilir.</p><p><strong>Koçluk Ne Değildir?</strong></p><p>Koçluğun ne olmadığı, koçluğu tanımlamak açısından en az ne olduğu kadar önem arz ediyor.</p><p><strong>Koçluk terapi seansı değildir. </strong>Koçlukta kişinin geçmişinde yaşadığı travmalar analiz edilmez. Koçluğun geçmişle ya da olumsuz duygularla işi yoktur. An ve gelecek ile ilgilenir.</p><p><strong>Arkadaşlık değildir. </strong>Koç koçluk alan kişinin arkadaşı değildir fakat yol arkadaşıdır. Yol arkadaşlığı gizlilik prensibi ile nötr pozisyonunda yargısızca kişiyi dinlemeyi kapsar, arkadaşlık ilişkisinde yer alan onay ve sempatiyi içermez.</p><p><strong>Eğitmenlik / danışmanlık değildir. </strong>Koçun herhangi bir konuda kişiyi eğitmek ya da bilgilendirmek gibi bir misyonu yoktur.</p><p><strong>Mentorluk değildir. </strong>Tavsiye verilmez, yönlendirmeden bağımsızdır.</p><p><strong>Profesyonel Koç Kimdir?</strong></p><p>Gelelim tüm bu süreçleri yöneten profesyonel koçun kim olduğu meselesine… Koç dediğimiz kişi, her şeyden önce kendi üzerine hayat boyu çalışmayı mesele etmiş kişidir. Sahip olduğu metodoloji ve teknik bilgisinin ötesinde, “Koç konumu” yaklaşımını içselleştirmek üzere sürekli olarak kendini öğrenmeye ve gelişime adamıştır.</p><p>Bir koçla çalışmayı düşündüğünüzde <strong>ICF akredite en az 128 saatlik</strong> bir eğitim programından mezun ve sertifikalı olup olmadığına dikkat edebilirsiniz. Koçluk bir yol arkadaşlığı ve uzun süren bir süreç programı olduğu için çalışmak istediğiniz koça eğitim programın gerekliliklerini tamamlayıp tamamlamadığına dair soru sormakta hiçbir sakınca yoktur.</p><p>Koçluğun size uygun olup olmadığını anlamak için ilgilendiğiniz koçla bir ön görüşme yapabilir ve üzerine çalışmak istediğiniz konu üzerine deneyim elde edebilirsiniz. Çoğunlukla görüşme esnasında ne olduğu daha rahat kavrandığı için ön görüşme birçok koç tarafından tercih edilmekte ve tercihe bağlı olarak ücretsiz olarak sunulmaktadır.</p><p>Bu yazıyı sonuna kadar okuduysanız, kendi içinizde bir yolculuğa çıkmak ve kendinize dışarıdan bir gözle bakmak size anlamlı geliyorsa, 30 dk’lık ön görüşme rezerve etmek üzere <a href="https://calendly.com/yagmurzafer">linke</a> tıklayabilir ve randevunuzu hızlıca oluşturabilirsiniz.</p><p>Sevgiyle!</p><p><strong>Referanslar:</strong></p><ul><li><a href="https://www.icfturkey.org/kocluk-hakkinda/profesyonel-kocluk-nedir/">Profesyonel Koçluk Nedir? - ICF Türkiye</a></li><li><a href="https://www.ericksontr.com/kocluk/">Koçluk Nedir?</a></li><li><a href="http://www.dengemerkezi.com/one-cikanlar/mp-kocluk-nedir">Denge Merkezi Eğitim ve Danışmanlık</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a6f33981afe1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Göreceksin Kendini]]></title>
            <link>https://yagmurzafer.medium.com/g%C3%B6receksin-kendini-42f862cc5a47?source=rss-5f9eb364b46c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/42f862cc5a47</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Zafer]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Feb 2022 22:18:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-02-23T22:20:25.994Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Her şeyin karanlığa büründüğü an, yalnızca sabret ve farklı bir noktaya küçük bir adım at.</p><p>Sağa ya da sola, öne ya da arkaya farketmez. Sadece küçük bir adım. Sonra bir adım ve bir adım daha…</p><p>Işığı göreceksin. Önce onun ışık olup olmadığına emin olamayacaksın. Belli belirsiz seçeceksin. Deneyimleyemediği şeyi tanımlayamaz insan. Hatırlayacaksın. Işığın renklerini gördüğünde, zamanla seni ısıtabileceğini de hissedeceksin. Hissizliğinden kurtulunca buna unuttuğun başka hislerin de eşlik edecek ve bu süreç zamanla senin için bir oyuna dönecek. O kadar da sıkıcı olmadığını farkettiğinde ise, içine sıkıştığın ebedi gibi görünen karanlık sana bir anlığına uzak görünecek. Bunu gerçekten atlatıp atlatmadığını bilemeyeceksin. Görmek yetmeyecek sana, işitmek ve hatta hissetmek isteyeceksin. Birden fazla duyun ile kendini ikna edeceksin. Ettiğini düşündüğün an ne kadar boş bir çaba içinde kendini yorduğuna inanamayacaksın. İşte o zaman bırakacaksın. Her şeyi, tümden. Sadece kendini değil, seninle ilişkili olan her şeyi. Ve sadeleşeceksin. Her şey olduğundan daha basit göründüğünde ise göreceksin. O zaman geride kalacak her şey, başta kendini ikna etmeye olan çaban gidecek. Kendini ancak o gidince göreceksin. Kendin olarak kabul ettiğin hiçbir zaman sen olamamış sen’i. Güneş o gün bir başka batacak. Ve sen, kendin sandığın kendini bıraktığında seçeceksin. Kendini bir kez keşfettiğinde ise, onu hep yeniden keşfetmenin hayat boyu sürebilecek bir uğraş olduğunu farkedecek ve bundan vazgeçemeyeceksin. Kimseye hiçbir şey söylemeden usulca yanlarından yürüyüp geçeceksin.</p><p>Ve bundan böyle hep yürüyeceksin, yürümeyi bildiğin yolu.</p><p>Arkada tesadüfen sevdiğin bir şarkı çalmaya başlayacak.</p><p>Önce çalacak, sen duyduğunda ise eşlik edecek.</p><p>Nitekim, göreceksin kendini.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=42f862cc5a47" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Boşluk]]></title>
            <link>https://yagmurzafer.medium.com/bo%C5%9Fluk-8aa6682017b7?source=rss-5f9eb364b46c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8aa6682017b7</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Zafer]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 09 Feb 2022 15:50:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-02-09T21:40:53.301Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Hiçbir şey olmadığında onu tanımlamak için bir kavram uydurmuşuz, adı boşluk. Sanki varmışçasına, olmayanın varlığını da kabul ederek yapmışız üstelik. Bir şey yoksa yoktur diyememişiz.</p><p>Bir şeyler yoklar ve olmamaları fazlaca şey anlatıyor.</p><p>Önemli ölçüde şeyler.</p><p>Bir şeylerin yokluğunda anlayabildiğimiz türden şeyler.</p><p>Anlam demişken, bir şeyin gerçekte ‘ne anlam’ ifade ettiğini de çoğu zaman bu sayede anlıyoruz.</p><p>Ve sırf bu sebepten bile, yokluk da en az varlık kadar işe yarar ve anlamlı. Üstelik çok benziyor gibi görünseler de boşlukla aynı şey değiller.</p><p>Var olmakla bu kadar haşır neşir iken yokluğu ihmal edişimiz en temelde ihtiyaçlarımızdan ileri geliyor sanırım.</p><p>Her insan o an için bildiğinin en iyisini yapıyorsa, verdiğimiz tüm kararların gelişen ihtiyaçlar merkezinde, insan olmanın doğasında geliştiğini de anlayabiliriz.</p><p>Yeter ki neye ihtiyacımız olmadığının farkında olalım. Farkedelim ki, gerçekten ihtiyacımız olanlara odaklanalım. Bu sayede yokluktan gelen anlam ile, var olmanın saf mutluluğuna erişiriz belki de. Sahi, tüm arayışımız bundan ibaret değil midir?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8aa6682017b7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Karantina Günlükleri]]></title>
            <link>https://yagmurzafer.medium.com/karantina-g%C3%BCnl%C3%BCkleri-16a4bcd4f31?source=rss-5f9eb364b46c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/16a4bcd4f31</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Zafer]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 06 Jan 2022 19:34:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-01-06T19:42:35.811Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“Bir şeye ihtiyacın var mı?” anlamlı bir soru değildir, sormak için sorulur, ardı umursanmaz.</p><p>“Senin için ne yapabilirim?” ise hem samimi hem de gerçektir.</p><p>Komşu komşunun külüne muhtaçtır ve atasözleri hep yerindedir.</p><p>Sevgi eylem gerektirir, eyleme geçmeyen her şey zamanla yok olur.</p><p>Ve son olarak, iyilik her yerden gelebilir.</p><p>Onu hep açık yürekle, sakin ve huzurlu şekilde beklemek gerekir. O bizi bulacağı anı çok iyi bilir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=16a4bcd4f31" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Unchained Melody]]></title>
            <link>https://yagmurzafer.medium.com/unchained-melody-e100036eb424?source=rss-5f9eb364b46c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e100036eb424</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Zafer]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 13 Dec 2021 08:40:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-12-13T08:44:15.971Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir şarkıyla Altınkum’dayım.</p><p>Kumu sahiden ‘altın’ kum’a hepsi birbirinden farklı yüzlerce insan gelirdi. Her kesimden, her düşünceden. Hepsi dışarıdan çok mutlu görünürlerdi, çünkü hepsi gülerdi, gülümserdi. Aylardan hep yazdı bir kere yazın neden mutsuz olsun ki insan?</p><p>Yine de hepsinde ortak olan bir şey vardı. Hepsi telaşlıydı. Bir şeye ya da bir yere yetişme çabası. Oysa biz, yeryüzünün gerçek sahipleri, hiçbir yere koşmazdık. Olduğumuz yerde olmaktan dolayı mutluyduk. Akşam o sahilden başka gidecek bir yerimiz yokken ordaydık, o andaydık. Odaklandığımız tek şey andı. Güneşin nerede ya da nasıl batıyor olduğu değildi. Kaçırmadan bir fotoğraf çekelim anlarımız yoktu. Güneş hep bizimleydi ve biz farkında olmadan seçeneklerden bağımsız olmanın özgürlüğünü yaşıyorduk.</p><p>Mutlu olmak için farklı mekanlara, insanlara ya da alkollere ihtiyacımız yoktu. Akşam için sözleşmenin ya da arkadaşlarla plan yapmanın ne yakında ne de uzağında değildik. Programlarla işimiz yoktu. Akşam tamamen anın olasılığına bağlıydı. Belki biri ateş yakardı ya da belki biri bugün çok para kazanmıştı, yarını düşünmeden akşamı herkesle yaşamak isterdi ve biz de o ana zevkle eşlik ederdik.</p><p>Harcayacak çok paranız varken para harcamak sizin için önemli değildir çünkü ne kadar harcarsan harca para yine ordadır. Esas mesele, ertesi gün paranın nereden geleceğini bilmiyorken para harcamakta. Kendin için değil, herkes için! Karşılıksız ve de çıkarsız.</p><p>Hayatta bundan ala risk mi var?</p><p>Peki ya sevdiklerimiz için risk almaktan ala değer mi var?</p><p>Hep sonradan algılıyorsak, mutluluk hepimizin ulaşmaya çalıştığı en büyük yanılsama mı?</p><p>Sanıyorum ki mutluluğun güzel bir an kovalamakla alakası yok zira güzel şeylerin çabayla hiç ilgisi yok.</p><p>Çabalamadıklarımızla alakası var daha çok.</p><p>Çabalamazken yorulmaz insan. Olmaktan keyif alırken. Ait olmak çok da umrunda değilken. Ya da en başından sanki hep oraya ait hissediyorken. En nihayetinde bunlara kafa yormazken ve tabi zamanı takip etmiyorken.</p><p>Her şeyin ve her yerin yerlisi gibi hissedebildiğimiz günlere…</p><p><em>emin abim için,</em></p><p><em>sevgiyle</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e100036eb424" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Nostalji Kuşağı]]></title>
            <link>https://yagmurzafer.medium.com/nostalji-ku%C5%9Fa%C4%9F%C4%B1-3d8079809d48?source=rss-5f9eb364b46c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3d8079809d48</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Zafer]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 13 May 2021 12:01:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-13T20:41:58.704Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Yaş arttıkça yüklenen nostaljik duygular sanırım gerçek. Belki kapanmanın/kısıtlanmanın etkisi. Sürekli bir geçmiş hayata özlem, zaman fark etmeksizin fütursuzca zihnimin en derinlerinden fırlayan sembolik anılar.</p><p>Geçmişi düşünüyorum da bunlar üzerine düşünecek çok da vaktimiz yoktu. Kendimizden kaçacak yerimiz kalmadı. Zoom’da toplantı yaparken bile her allahın günü yüzümü görüyorum. Bu kadar maruz kalmak istemiyorum kendime. Anlayacağınız, düşünmek mecburi istikamet.</p><p>Ha bundan mutsuz muyum? Hayır. Sadece giderek geçmişi düşünüyor olma hali üzerine düşünüyorum da sanki daha da farkına varıyoruz yaşananların. Düzenli hatırlama hali de arada yormuyor değil. Belki yeni bir dünya kurgulayamıyoruz diye yaşanıyor tüm bunlar.</p><p>***</p><p>İnsanüstü bir yeteneğe sahip olabilsem sanırım en çok görünmez olmayı dilerdim. Çocukken biraz öyleydik aslında, yetişkinler arası nedense öyle bir algı var; çocukların hiçbir şeyin farkında olmadığını düşünürler oysa büyüdüğümüzde tüm bu anıları analiz etme yeteneğine sahip olacağımız gözden kaçan ayırt edici bir gerçeklik.</p><p>***</p><p>Ailenin en büyüğü anneannem olduğu için bayramlarda tüm akrabalarımız bizi ziyarete gelirdi. Bütün bayram evde oturmak durumundaydık ve ben dolayısıyla büyüklerini gezen ailelerin çocuklarına imrenirdim, hızlıca bayramlaşıp bir sonraki hedefe koşmaları heyecanlı gelirdi bana. Ailenin kadın üyelerinin mutfakta kahveleriyle şen kahkahalı dedikoduları mest ederdi beni. Kimse duymasın diye fısır fısır gülüşerek konuşurlardı, ben masanın altında şeker yerken pür dikkat dinlerdim. O sıralar saklanmak en büyük hobimdi, birilerinin bir vakit sonrasında telaşla beni aramasına bayılırdım.</p><p>Sonra mutfaktan salona süzülerek dayılarımın eniştelerimin masasına dadanırdım. Öğleden sonra birer ikişer biralar açılır, ramazan’da alkol içemenin acısını bayramın ilk gününde çıkarılırdı. Burada da yine görünmezdim. Ailenin erkek bireyleri fısıldamazdı ama sanki onların arasında şifreli bir dil varmış gibi rahatça konuşurlardı. Anlamadığım bir ton lakap duyardım ama mimik çözmeyi daha erken öğrenmiş olmalıyım ki orada dönen bir halt olduğunu hemen anlardım. O anılarda erkekler arası diyaloglarda kadınlarda hiç rastlamadığım bir şey olduğunu şimdi şimdi farkediyorum. Kadınlar kendi arasında sırayla konuşurken ve birbirlerini pür dikkat dinliyorken erkekler arası nedense hep eli artırma telaşı vardı. Düzenli olarak birbirlerinin lafını keserek kendi hikayelerini anlatmaya çalışırlardı, konu bağımsız her diyalogun doğal bir lideri oluyordu ve içten içe bu çok hoşlarına gidiyordu. Ne konuşulduğunu net olarak hatırlamıyorum tabi ki ama duygular net. Bu biraz şeye benziyor; hani yıllar önce bir kitap okursun, konuyu tamamen unutmuşsundur ama okurken hissettiğin duyguyu anımsayarak, ‘evet’ dersin ‘çok iyi kitaptı’ bu da biraz ona benziyor :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3d8079809d48" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Zamanın Hediyesi]]></title>
            <link>https://yagmurzafer.medium.com/zaman%C4%B1n-hediyesi-4858e5495dd7?source=rss-5f9eb364b46c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4858e5495dd7</guid>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Zafer]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 08 May 2021 19:02:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-08T19:02:55.989Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Tam da böyle bir akşam.</p><p>Biraz kendimi biraz Vivaldi’yi dinliyorum. Saçlarım hala ıslak. Yemek yemeden önce duşa girmek, temiz olmak istedim. Saçlarımı taradım sakin, yüz nemlendiricimi ihmal etmedim. Eteğimi giydim, sanki sevdiğim birine hazırlanır gibi kendime hazırlandım. Kendime şefkati giderek daha da içselleştiriyorum sanırım.</p><p>Bazı şeyler oluyor hayatta ve o bazı şeylerden sonra hiç de olduğu gibi olamıyor artık insan. Değişiyor, dönüşüyor ve başkalaşıyor. İçinde koca koca boşlukları olan bir insanken; bir süredir kendimi tamamlanmış olmasa da buna yakın bir yerlerde hissediyorum. Tamamlanmışlık belki yoktur bile bilmiyorum. Huzurdan ibaret görünen insanların bile içinde bir yerde boşlukları vardır, insan olmak böyle bir şeydir ya da.</p><p>Kendini hırpalamadan anılar arası yolculuklar zevkli. Böylesini ben de yeni keşfediyorum.</p><p>Evet artık kendime hiç eziyet etmiyorum.</p><p>Geçen hafta yine böyle evde yalnız başıma defterime iddialı bir cümle karaladım, dedim ki “bugün, geri kalan hayatımın ilk günü” Bunu gelişine hissedemez herhalde insan. En azından benim öyle bir deneyimim olmadı. Şöyle bir şeyden bahsediyorum, yemek yaparken Spotify listemin dışına çıkıp kendi kendine şarkılar sıralamaya başladı. Algoritma da olsa herhangi bir şeyin o an bana benim zevklerim ve isteklerim doğrultusunda servis sunuyor olması hoşuma gitti. O kadar sevdim ki bana önerilen parçaları bir liste ile sabitlemek istedim. Bilirsiniz duyu organlarınıza kazıdığınız anları sonrasında daha rahat hatırlayabilirsiniz. Koku duyumuza hitap eden parfüm kokusunu aldığınız an spesifik bir ana gitmeniz gibi.</p><p>Her neyse, şarkılar ruhuma hitap ettikçe listeye yolluyordum. Derken bir şarkı daha çalmaya başladı ve mutfağımda kendiliğinden gelişen anlık güzelliğin sonuna yaklaştığımızı anladım. Bunun için şarkıyı sonuna kadar dinlemem gerekmiyordu. Kulak kesildiğim an, etrafımda yankılanan sesin benzerleri gibi gözükse de diğerlerinen farklı olduğunu biliyordum. Farkındalığımın yapay zeka ile göz göze geldiği bir an gibiydi.</p><p>Liste orada son buldu, bulması gerektiği yerde.</p><p>Ben buna odaklanmadım.</p><p>O <a href="https://open.spotify.com/playlist/1K5YzbkevBiWwFgKiu6F6n?si=hGc3Mn9aR6GjXnoWSjLQ_Q">listeyi</a> zamanın bir hediyesi olarak aldım ve hatırlamak için hep saklayacağım.</p><p>Her dinlediğimde ise kendi evimde kendime yemek yaparken hissettiğim huzuru anımsayacağım.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4858e5495dd7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Deneme 30’lar 1- 2]]></title>
            <link>https://yagmurzafer.medium.com/deneme-30lar-1-2-23d890c1a39?source=rss-5f9eb364b46c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/23d890c1a39</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Yağmur Zafer]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 28 Apr 2021 21:49:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-06T16:49:55.883Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Denemelerin adının neden ‘deneme’ olduğunu tamamen kavradığım bir andayım. Bir başlasam sayfa sayfa dökülecek veyahut kim bilir bir kitaba doğru evrilecek bu yazı. Belki 2 paragraf sonra yazacak hiç hevesim kalmayadabilir ama adı üstünde ya; deneme bu!</p><p>Uzun zamandır yazmak istiyorum. Konuşmak istediğim kadar yazmayı da özlediğim çok şey var. Bunlar kafamın içinde gerçekleşen bir takım farkındalıklar, davranışa dönüştürebildiklerim kadar zihnimin içinden asla çıkaramayacaklarım da var. İnsan olmanın temeli tam olarak burada yatıyor sanırım. Her şeyi olduğu gibi söze, yazıya ya da davranışa dönüştürebilsek değer mekanizması ciddi hasar alırdı heralde.</p><p>Geçmişi ekseriyetle andığım zamanlardayım. Geçmişi geçmiş pratiklerimle anımsayamıyorum. Böylesi hiç yaşanmadı dolayısıyla zihnime ve hatırlama becerisine her şeyden çok ihtiyacım var. İyi mi kötü mü bilmiyorum. Global krizlerin pençesinde başlayan otuzlu yaşlarım bugüne kadar doğru bildiklerimi yerle bir ederken, anılarımı da nasıl isterse yeniden yazıyor kendince.</p><p>Geçtiğimiz hafta uzun zaman sonra annemin evine giderken her zaman olduğu gibi ilkokul — ortaokul okuduğum okulun sokağına saptım istemsiz. Nitekim her önünden geçişimde çocukluğuma selam verir gibi hissederim. Yaklaştıkça iki bacak üzerinde yürüme sürecinin bir parçası olan kol sallama hareketini biraz abarttığımı fark ettiğim an, poşet ani bir boşlukta asılı kaldı gibi geldi, heyecanlandığımı da tam o an fark ettim. Çocukluk anılarıma yaklaşırken bedenimin de eş zamanlı olarak bunu hatırlaması ve kollarını fazladan havalandırması hoşuma gitti. Sinirlenince sağ ayağımı istemsizce hala yere vuruyor olmak da çocukluğumdan kalma bir refleks mesela.</p><p>Heyecanımın birkaç adım sonra sona ereceğinden habersiz adımlarımı hızlandırdım ve daha önce en az bin kez yaptığım gibi kafamı sağa çevirdim ve okulum yoktu. Donakaldım sokağın ortasında. İçime oracıkta dağ bir boşluk yerleşti. Belki kimine abartı gelecek bu anlattıklarım ama dozer bana girmiş gibi bir andı. Toz doldu beynimin içi, ne düşüneceğimi hangi anımı kendime saklayacağımı bilemedim. Bir süre molozlar arasında döndüm, yeri geldi taşlar arası tırmandım. Kim bilir ne aradım kendimce. Ayrılmam gerektiğini anladığımda bir daha çöktüm. Zaten eski bir bina oluşu, 30 ekim İzmir Depremi’nde zarar görmüş olabileceği, nesillerin güvenliği hiç ilgilendirmiyordu beni. Biri gelip çocukluğumu yerle bir etmişti. Romantize etmek istemem ancak alt sınıfa mensup bir üye olarak dünyaya gelmişseniz ve gelecekte nemalanacağınız herhangi bir aile mirasınız yoksa eğitim sizin için geleceğe uçan tek yön gidiş bileti gibidir. Hayal gücü ve özgürlük tohumlarının yeşerdiği ilk tarla, abartısız.</p><p>Çocukken nasıl bir siyasi ortamın içinde olduğunu fark edemiyor insan ve ancak büyüdüğünde anlamlandırabiliyor anılarında yer eden politik olayları. Politik deyince yanlış anlaşılmasın, çocukluğumun geçtiği semt her ne kadar 40 yıl önce Tariş Direnişi’ne zamanın devrimci ve direnişçi işçilerine ev sahipliği yapmış olsa da, ben bunları ancak üniversite zamanları kendi araştırmalarım sonucu öğrenebilmiştim. Konu islam &amp; kürtlere gelmediği sürece gayet apolitik denebilecek bir aile ve çevrede büyüdüm. Etrafımda ‘politika’ konuşan hiç kimse sınıfı gereği aydın değildi. Öğretmenlerim bile aydın değildi ancak kemalist değerlerle büyümüş, benimsemiş seküler insanlardı. Kız &amp; erkek çocuklarına ayrı muamele edilmesi her koşulda ayıp karşılanırdı, eşitlikçi bir eğitim tarzı vardı. Yaz dönüşü tatilinden çok bahseden olunca hemen müdahale ederlerdi, yediğin gördüğün sana kalsın ne okudun derlerdi. Bunları unutmak kolay değil.</p><p>Öğretmenler kadar veliler de benzer ideallerle çocuklarının okuyup iyi yerlere gelebilmesi için ellerinden ne gelirse yaparlardı. Her yaz dönüşü sınıfı anneler kendileri temizlerdi, masa örtüleri diktirir, maddi durumu olmayan çocukların bu tarz işler için gereken parasını kendi ceplerinden denkleştirip öderlerdi. Hiç unutmuyorum bir arkadaşım bir gün sınıfa yakasız geldi. Hani şu kolalanan yakalar… Öğretmenimiz sınıf arkadaşımıza “yakan nerde Uğur?” dedi. Uğur ağlamaya başladı. Meğer sonradan öğrendik ki tek bir yakası varmış, onu da annesi geceden sabah mesaisinde olduğu için kendi yıkamış, kurusun diye astığı ipten uçunca bulamamış, geç kalmasın diye okula koşmuş. Kulağa nasıl geliyor bilmiyorum ama yakasız önlükle kelaynağa benzer insan. Uğur’un yakasız okula gelmek zorunda oluşu büyük travma idi. Bakın sadece tek 1 yakası olmasına değinmiyorum bile. Bunu da unutmak kolay değil.</p><p>Hayatımı hep ikiye ayırıyorum. Sosyoloji okumadan öncesi ve sonrası diye. O yaşlarda bir gencin bölüm tercihi mantık çerçevesinde olmaz ama ben tesadüfi değil, kendi irademle sosyoloji okumayı seçmiştim. Hayatın bana anlatılanlardan daha fazlası olduğuna emindim. Annem yataklara düştü sosyoloji okumayı seçtim diye ama o an sanki bana, hayatta kendi başıma verebileceğim tek karar gibi gelmişti. Bir ömür size ne kadar gelirse artık, ben üniversiteye gittiğim ilk gün, bu anı bir ömür beklemiş gibi hissetmiştim.</p><p>Velhasıl toplum bilimi perspektifi ile ben, bambaşka bir dünyanın elçisi olma yolunda adım adım ilerledim. Hani Marx der ya, “idealizm Hegel ile baş aşağı duruyordu, diyalektik materyalizm ile biz onu ayakları üstüne oturttuk” tam olarak olmasa da ona benzer bir şeydi. Kapitalizm, emperyalizm, post-modernizm derken konu bir gün Kemalizm’e de geldi tabi. Annem dahil olmak üzere öğretmenlerim iş birliğinde kemalist ideoloji çemberinde geçen sabi yıllarım ve milliyet sempatim, üniversitede nakavt oldu tabi.</p><p>Gelgelim, muhafazakar demokrasi yerini ülkede yerini siyasal islam’a bıraktıkça hayat önce özgürlükçüler daha sonra herkes için korkunç bir hal almaya başladı. Bundan ilk nasibini alan ise eğitim kurumları oldu. Yıllar geçerken emektar öğretmenlerimizin okulda kutlu doğum haftasını (peygamber anması) 1 hafta kutlamak normal değil dedikleri için tasfiye edildikleri haberlerini alır, birer ikişer okuldan sürüldüklerini duyar olduk. Vakti zamanında günlerce Evrim Teorisi tartışıp Galapagos kaplumbağalarını resimlediğimiz okulumuzda herkesin önünde namaz kılmadığı için dersten bırakılan dışlanan öğrenciler duyduk. Hiç unutmuyorum bir gün annem dedi ki, “Yağmur söylentiye göre İmam Hatip yapacaklarmış okulu” Telefonda bir şekilde ikna ettik kendimizi bunun olamayacağı yönünde. 1 ay sonra tabelasını indirip İmam Hatip yaptılar. Tabelaya gelene kadar içinin çoktan halledildiğini bilsek de nedense konduramadık. Bir şeylerin değiştiğine ikna olmamız için sanırım hep bir sembol gerekiyor.</p><p>Şimdi diyeceksiniz ki, bunun senin yıkılan ilkokulunla ne alakası var?</p><p>İzmir’in hiç de gözde olmayan hatta kenar mahalle sayılabilecek bir semtinde aldığım eğitim; bana bu zorlu coğrafyada bir meslek, kendine ait bir oda / ev, entelektüel bir bakış açısı ve hayata dair anlam ve değer arayışı kattı. Diyeceksiniz ki, her şeye ulaştın da harika mı yaşıyorsun? Eh muazzam değil, henüz kaynaklar bazında sahip olmam gereken pek çok şey olduğu aşikar ancak zamansal bir karşılaştırma yaptığımda alt sınıfa mensup herhangi bir kız çocuğunun güncel senaryoda benden daha zor şartlara sahip olduğunu biliyorum. Eğitimdeki fırsat eşitsizliğinin kat be kat arttığını, siyasi müdahalelerin ve geçim sıkıntısının çocukların hayallerine ket vurduğunu, onlara gelecek umudu aşılayamadığını gözlemleyebiliyorum. Çaresizliklerini hissedebiliyorum. Şükürbazlık derdinde değilim ancak kendi adıma beni yetiştiren, ufkumu açan öğretmenlerime ve onların yetiştiği sisteme; yitip giden okulumla birlikte bir teşekkür borcum olduğunu biliyorum.</p><p>Hani birini kaybettiğimiz zaman, iyi ya da kötü kendimiz için de yas tutarız. Eskiden olduğumuz ve artık olamadığımız kişinin yasını tutarız.</p><p>Misal annemi kaybettiğim gün bir daha çocuğu olmayacağım hiç kimsenin.</p><p>Okulumu fiziken kaybettiğim gün yaşadığım melankoli de, herhalde buna benzer.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=23d890c1a39" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>