<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Yasemin İşgör on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Yasemin İşgör on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@yaseminsgr7?source=rss-1fd319e3bf2------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*zxSzQ53rlyQaHIE6a3RfMg.jpeg</url>
            <title>Stories by Yasemin İşgör on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@yaseminsgr7?source=rss-1fd319e3bf2------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 04:50:08 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@yaseminsgr7/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Eğitimi neresinden tutmalı?]]></title>
            <link>https://medium.com/@yaseminsgr7/e%C4%9Fitimi-neresinden-tutmal%C4%B1-494b333ebae8?source=rss-1fd319e3bf2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/494b333ebae8</guid>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <category><![CDATA[değişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasemin İşgör]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 26 Apr 2020 02:17:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-26T02:17:51.709Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Zorunlu eğitimin arkasındaki zorluğu görmedikçe eğitimdeki zorluğu aşabilecek miyiz?</blockquote><p>Eğitim hakkında binlerce öneri var ve olmalı da. Çünkü toplumun ahlak, bilgi ve belli davranış gruplarının temelinin atıldığı, toplumdaki her bireyin ortak kural ve değer bütünlüğüne sahip olan farklı bireyler olarak yaşama karıştığı tek kurumdur eğitim. Bu yüzdendir ki &quot;Batı Eğitimi&quot; odaklı eğitim verildikçe batı odaklı ve batının ahlakı ile ahlaklanan bir topluma dönüştük. Bu sebepten eğitim bir yerden alınan bir sistem veyahut bir yeri taklit eden, özendiren bir kurum olmaktan çıkıp özgün, kendi ahlak ve değerlerine bağlı bir kurum formatına girmelidir.</p><p>Başlangıçta bunun sebebini içeriği değiştirerek çözebileceğimiz bir sorun olduğunu düşünürken zaman geçtikçe, sistemin toplumun yapısına olan aykırılığı üzerine kafa yorunca, sorunun temelinde dayatma olması olduğu sonucuna vardım. Beş sene yetmedi, dokuz sene. O da yetmedi on iki sene derken neredeyse zorunlu üniversite eğitimine de geçerek on altı sene boyunca eğitim dayatan bir devlete doğru gidiyoruz. On altı sene. Bir insan ömrünün çeyreği kadar neredeyse. Bu kadar yıl süren bir eğitim ise hala yeterli değil, hatta yeterli olmaktan çok gereksiz olmaya daha yakın bir halde. Peki sorun zorunluluğu kaldırdığımızda çözülecek mi?</p><p>Eğitim sorunu Türkiye devletinin kuruluşundan itibaren var olan en köklü sorunu. Bu sorun zorunluluğu kaldırmak, içeriği değiştirmek, ders saatlerinde oynamak, sınav sistemini tekrar oluşturmak gibi maddelerin tek bir tanesini hayata geçirmekle çözülebilecek kadar yüzeysel olmadığı gibi hepsini aynı anda çözmekle aşılamayabilecek kadar derine inmiş bile olabilir. Fakat bu belli elementleri değiştirmekten kaçmamızı sağlamaz elbette.</p><p>Değişimden kaçmak yerine değişimi eğitimin temeli olarak almalıyız. Elbette bu temele koyduğumuz değişim iki senede bir sınav sistemini değiştirmek ya da müfredatı en saçma yerlerinden kırpmak değil. Bu değişim ruha uygun hale, modern yaşama paralel hale gelebilen değişimlerden oluşmalıdır. Örneğin modern hayat üretmeyi de tüketmeye eş değer biçimde zorunlu kılar. O halde biz neden hala üretime değil de tüketime, durağanlığa adanan bir eğitimin içindeyiz? Sürekli olarak bavula eşya doldurur gibi beyinlere bilgiyi alelade doldurup sonra bunları nasıl kullanacağını bilmeyen bu çocukları öylece doğal hayata salıyoruz? Her şeyden önce eğitimin problemi bu. Zorunlu kıldığın şeyin zararlı değil de yararlı olması da zorunluluk olmalı neticede.</p><p>Değişime işte tam da buradan başlanmalı. Eğitimi cazip, arzulanacak bir hale dönüştürüp daha sonra da zorunluluk hantallığından kurtarmak gerek. Çocuklarımıza o güzel özgürlüklerini vermeliyiz. Onlara işi gösterip çalışmanın ne demek olduğunu anlatmalıyız. Bir çok kişinin yanlış anlayabileceği bir öneri olsa da çocuklarımızın yazları çıraklık yaparak okulun değerini anlaması gerek. Eğer anlamıyorsa çıraklık yaptığı mesleğin ustası olmasına izin vermek gerek. Bir çok insan bunun köylü işi olduğunu sansa da bir çocuğu gerçekten hayata hazırlamak bundan başka ne olabilir ki? Ona hayatı göstermeden resimlerden filmlerden hayatı anlatamayız sonuçta, yani tam da şu an eğitimde yaptığımız şeyi yaparak onları iyi birer insan haline getiremeyiz.</p><p>Baştan sona yazdığım hiçbir şey gerçekleşmeyecek olsa da en azından bir öğretmen olarak bunu gerçekleştirmeye çalıştığım için vicdanım rahat. Ama gönül ister ki bunu sadece 20-30 çocuğa değil de bütün bir ülkeye anlatabilsem. Bütün bir ülkeyi bir köşesinden tutup halı silkeler gibi silkeleyip kendine getirmek de belki mümkün olacaktır. O zamana kadar böyle yazılarda çırpınmaya devam edeceğim.</p><p>Unutmayın her çocuk bir hayattır, bir anne/babadır, bir yönetici ya da bir işçidir. Her çocuk geleceğin bir tohumudur. Çocuklarımızın eğitimine önem vermezsek ne düzenli bir toplum ne de iyi bir hayat bırakabiliriz insanlığa. Var olmak için eğitime sahip çıkalım, onu birlikte değiştirelim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=494b333ebae8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ölüme Yakınsamak]]></title>
            <link>https://medium.com/@yaseminsgr7/%C3%B6l%C3%BCme-yak%C4%B1nsamak-212cefaadfa?source=rss-1fd319e3bf2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/212cefaadfa</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Yasemin İşgör]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 13 Apr 2020 22:05:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-13T22:05:24.571Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ölüm hayatın ta kendisi, düşüncesini uzun zamandır içimde besleyip duruyorum. Bunu yazdıklarımdan ya da yazmayı planladığım bütün her şeyden açıkça görebilmek başta ürkütse de artık neden içimde büyüttüğüm koca bir ölüm olduğunu anlayabiliyorum.</p><p>Ölüm yaşamın her anında. Şu anda, geçen bir iki saniyenin içinde, dünyanın var oluşunun temelinde… Her yerde. İnsanlar ölmek, öldürmek, ölümden kaçmak, birilerini ölümden korumak ve ölümü alıp kalbine koymak için yaşıyor. Bu yaşayışsa daima aynı yoldan aynı sona ulaşıyor: Ölüme.</p><p>Başlangıçta korkunç görünen bu fikir zamanla aklıma yatmaya başladı. Düşünsenize her gün binlerce insanlar ölüyor, binlerce film izliyoruz ve hepsinde ya birileri ölüyor ya da ölenlerin yası tutuluyor. Çünkü istisnasız bütün yaşamlar aslında bir ölümle başlıyor. Bu konuda bilirkişi değilim ama ölüm bizim için gerekli hatta zorunlu bir şey diyebilirim rahatlıkla. Her ‘şey’in ölümü ne kadar normal ne kadar mantıklı geliyorsa bize insanın ölümü de aynı oranda mantıklı. Değişim için, düzenin sağlanması için bir nevi zorunlu bir eylem hatta.</p><p>Düşünsenize, dünya var olduğundan beri herkesin hala yaşadığını? Çılgınca değil mi? Daimi bir hayat sürdüğümüz düşüncesi ardından daimi bir çoğalmayı ve daimi olarak dünyanın yetersizliğini getiriyor. Sonsuz kaynağa sahip olmak gibi bir şansımız olmadığı için sonsuz bir hayata da -en azından bu dünyada- sahip olmamız mümkün değildir. Çünkü dünya ölümün ta kendisidir. Dünya kendi ölümlülüğünü ondan, onun toprağından, oluşumuzla damarlarımızdaki kana akıtmış ve bizi kendi ölümüne boyamıştır. Ama insan nasıl dünyadayken cennete aşıksa yaşarken de hep sonsuza aşıktır. Sonsuz mutluluk, sonsuz zenginlik, sonsuz aşk, sonsuz güç. Sanki hiç yok olmayacakmış gibi yaşamak bu minik bedenimize sıkışmış ruhumuzun sonsuza aşinalığından olsa da bedenimiz ölümü geldiği topraktan alıp kalbimize yerleştirir. Bir gün öleceksin. O bugün de olabilir, yarın da, yirmi yıl sonra da. Asla bilmeyeceksin ve ölümü kalbinde bir sızı gibi hissedeceksin. Bu bile sonsuzu arzulamaya yeterli bir sebep değil mi? Korkularından kaçmak için sığınacağın ilk şey korkunun zıttı değil midir?</p><p>O yüzden insan eli değen her şey sonsuza ulaşamaya çalışır. En yüksek bina, en fazla para, en fazla haz… Bu enleri çoğaltma çabası sonsuza yakınsadığını hissettirir insana. Oysa en yüksek bina yalnızca gök kubbeye dokunacak kadar yüksek olabilir. Aşamayacağın bir sınır hep vardır. Tıpkı fazladan tek bir saniye bile yaşayamayacağın hayatın sınırı olan ölüm gibi.</p><p>Her sınır aslında bir ölümse insan en çok kaçtığı bu ölümü nasıl alıp kalbine yerleştirebilir ki? Korkuyu içinde besleme cesaretini tam olarak nereden alabilir ki? Tam burada mevzu inanca geliyor işte. Kendini sonludan alıp sonsuza konduracak bir varlığa sırtını dayama ihtiyacına binaen gelen inançtır ona bu cesareti veren. İnanmadığını söylediğinde bile içindeki sonsuz ruha bağlar inancını insan. Kendini bir sonsuza yaklaştırmak ona ulaşma gayesi taşımak ister çünkü.</p><p>Matematikte limit diye bir kavram vardır. Bu kavram başta gerçekten de sınırlı maddeleri ölçmek için kullanılsa da daha sonraları bir diferansiyelin eğrisini sonsuz uzunlukta sonsuz kenarlı bir çokgen gibi kabul ederek onun sınırını, her noktasının yaklaştığı değeri, bulmayı yani sonsuzu sonluya benzetmeyi amaçlamıştır. Limit kelime anlamı olaraksa sınır, uç nokta anlamındaki Latince bir kelimeden gelmektedir. Yani insan sonsuzu daima bir ‘sınır’ ile ölçmüştür, onu var kabul edebilmek için bir sınır belirlemiştir. Bir şey sonsuza yakınsasa bile daima bir sınıra varmalıdır. Çünkü sonsuz asla gerçek bir sonuç değildir.</p><p>Konudan sapmış gibi görünse de aslında hala aynı yerdeyim; Ölüm hayatın ta kendisi. İster bilim ile uğraş ister sanatla asla sonsuza yaklaşamazsın. Çünkü dünyanın matematiği bu. Bir kaide var, o da her an her şey için ölüm vardır.</p><p>O halde ölüm her anımızı doldursun, bir müjde gibi bir mucize gibi kalbimizin bir köşesinde dursun. Ölümlü bedenimizle bu gerçeğe ölümsüz ruhumuzlaysa hayata sıkı sıkı sarılalım. Ama unutmayalım. Ölüm hayatın ta kendisi.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=212cefaadfa" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Okumak Vakti]]></title>
            <link>https://medium.com/@yaseminsgr7/okumak-vakti-ff340a798ab7?source=rss-1fd319e3bf2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ff340a798ab7</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Yasemin İşgör]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 06 May 2019 14:58:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-05-06T14:59:06.531Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Elimize aldığımız her kitabı bitiremiyor oluşumuz hatta başlayamıyor oluşumuz sadece kitapla mı ilgilidir?</h4><p>Bu sorunun cevabını kendi içimde çok aradım. Hatta çoğu kez bitiremediğim için üzüldüğüm kitaplara kulp bulmaya çabaladım, dili yeterince akıcı değil, konusu o kadar da ilgimi çekmedi sanırım, fazla teknik ondan okuyamıyorum gibi bir çok sebep sıraladım vicdanımı rahatlatmak için. Ama sorun bu değildi, biliyordum. Her seferinde yeni bir çelişki ile tezim çürüyordu.</p><p>Her kitabın okunmak için belli bir zamanı var, kitabın vakti, okunma vakti. Biz onu değil o bizi seçiyor belli bir yerde. Biz kendimiz seçmeye çalıştığımızda ya sıkılıyoruz ya da ne kadar iyi olursa olsun beğenemiyoruz. Hiç mi imkanlı değil bizim seçimimiz peki? Tabi ki imkanlı. Okumayo görev edinen, belli bir sistemle okumaya alışmış insanlar için böyle bir okuma mümkündür. Ama bir amatör için? Fazlasıyla bunaltıcı olmaktan öteye geçemez.</p><p>Peki okuma vaktinin geldiğini nasıl anlayacağız, sorusu var bir de. Bunun cevabını hemen vermek zor çünkü. Belli bir önsezi gerekiyor. Veyahut belli bir duygu durumu. Bunu daima bilemediğimiz için bu vakti sentetik olarak oluşturabiliriz belki. Mesela daima her anımıza her duygu durumumuza iyi gelen bir yazar bulabiliriz. Eşik kitabı olarak onu seçip halimizi okuma düzeyine yükselttikten sonra seçtiğimiz kitapları okumak, her zaman geçerli olamayacak olsa da, daha kolay olabilir. Mesela Mustafa Kutlu benim eşik kitaplarımın yazarıdır. Okuma yapmakta zorlandığım dönemlerde ruh halime uygun kitap bulamadığım zamanlarda imdadıma yetişip okuma yokuşunu tırmanıp hızlı bir okuma düzenine geçmeme yardımcı olur. Bu bahsettiğim genel bir okuma probleminde geçerli bir çözüm olsa da kitap özelindeki aksamalar için ne yapacağız?</p><p>Bir kaç denemeden sonra bu sorunun cevabını vermekten vazgeçtim. Çünkü kendimi zorlayarak başarmamın neredeyse imkansız olduğu bir konu olduğunu fark ettim. O halde tek çözüm : Zaman. Hani okusam dediğin o an var ya, onu beklemek. Sonuçta her kitap okunmak için alınmaz, her kitap daima okunmak için ele de alınmaz. O halde kitabın bizi seçmesini bekleyelim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ff340a798ab7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>