<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Yasin Bulat on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Yasin Bulat on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@yasindbulat?source=rss-d6c78603f------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*msEbHnCIebDDZo25kbGccQ.png</url>
            <title>Stories by Yasin Bulat on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@yasindbulat?source=rss-d6c78603f------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 16:40:28 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@yasindbulat/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Müzik bu dersin neresinde?]]></title>
            <link>https://yasindbulat.medium.com/m%C3%BCzik-bu-dersin-neresinde-446f6a62f674?source=rss-d6c78603f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/446f6a62f674</guid>
            <category><![CDATA[learningexperiencedesign]]></category>
            <category><![CDATA[facilitation]]></category>
            <category><![CDATA[müzik]]></category>
            <category><![CDATA[kolaylaştırıcılık]]></category>
            <category><![CDATA[öğrenme-tasarımı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasin Bulat]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 25 Aug 2024 19:57:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-08-25T19:57:19.719Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*b_i_TzKSS2IQ4Ogl68FFfw.png" /><figcaption>kolaylaştırıcı rolünde, müzik nu dersin neresinde yazılı ayaklı beyaz bir tahtanın yanında duran bir gramafon çizimi. Çizim pembe geniş bir yapışkanlı not kağının üzerine dijital çizilmiş.</figcaption></figure><p>Bir ders planı, bir atölye ya da eğitim programı tasarlarken hepimizin aklına gelen, tasarım sürecinde cevaplandırmamız gereken çeşitli sorular var:</p><ul><li>Katılımcı/ öğrenen kişiler kimler?</li><li>Buraya katılarak neler kazanmak istiyorlar?</li><li>Buraya gelirken nelere sahipler, neleri biliyorlar?</li><li>Buradan ne kazanıyorlar?</li><li>Kazandıkları şeyleri ben nerden biliyorum?</li></ul><p>İçeriğe ve yönteme ışık tutan bu soruları cevapladığımızda aslında akışın nasıl gözükeceği temelinde belirlenmiş oluyor. Bu yazıyla birlikte size yeni bir soru kazandırmak istiyorum. Müzik (şarkılar, şiirler, ses efektleri, podcastler) bu dersin/atölyenin/programın neresinde?</p><p>Arka planda çaldığımız şarkıların ötesinde müziği öğrenme deneyiminin bir parçası olarak nasıl yorumlayabiliriz?</p><ul><li>Çalma listelerinin bu kadar popüler olduğu günümüzde her program için <strong>ortak bir çalma listesi oluşturma</strong> fikri de oldukça yaygın. Yine, müziği oluşturmaya çalıştığımız bu deneyimin bir parçası haline getirmenin de en kolay yollarından biri. Ortak çalma listeleri, katılımcı şekilde oluşturulduğunda katılımcılar ve programı düzenleyenler arasında ilk paylaşım için organik bir neden üretme, programın enerjisini düzenleme ve program esnasında şarkılar çalındığında katkıları önemsediğimizi gösterme gibi faydalar sağlıyor.</li></ul><p><em>* Hepimiz aynı tip müziklerden hoşlanmıyoruz ve tüm müzik tipleri oluşturmayı hedeflediğimiz atmosferi yaratmamıza olanak sağlamayacaktır. Çalma listesinin açıklamalar kısmına bu çalma listesinden beklentimizi eklemek ve ilk şarkıları seçmek katkı sunanları istediğimiz şekilde yönlendirmeyi sağlayabilir. Bu şekilde katılımcılar, büyük oranda, çalma listesinin açıklaması ve halihazırda eklenenler doğrultusunda şarkılar ekleyeceklerdir.</em></p><ul><li><strong>Her gün, belirli periyodlarda gerçekleşen seanslar/aralar için aynı müzikleri çalmak</strong>, programınıza bir ritüel katmanın ve katılımcılarınızı daha derin bir deneyime çekmenin etkili bir yolu olabilir. Seans başında ve sonunda aynı müziği çalarak, katılımcıların seansa zihinsel olarak hazırlanmalarını ve programa daha rahat adapte olmalarını sağlayabilirsiniz. Örneğin, her seansın başında sakinleştirici bir melodi kullanmak, katılımcıların dış dünyadan koparak öğrenme sürecine odaklanmalarına yardımcı olur. Seans sonunda ise benzer bir kapanış müziği, öğrenilen bilgilerin sindirilmesine ve programdan duygusal bir bütünlükle ayrılmalarına destek olur.</li></ul><p><em>*Bu uygulamayı hayata geçirirken özellikle dikkat edilmesi gereken iki husus; müzik seçiminin programın atmosferiyle uyumlu olması ve çalınan müziklerin katılımcılar tarafından okul zili gibi algılanmamasıdır. Periyodik olarak oynatılan müziklerin amacı katılımcıları hazır bir alana veya istendik duygu durumuna davet etmektir, katılımcılara kaç dakika kaldığını hatırlatmak ya da aranın başladığını haber vermek değil.</em></p><ul><li><strong>Simülasyonlar sırasında ses efektleri ve arka planda ‘white noise’ kullanmak</strong>, eğitiminizi sıradan bir etkinlikten katılımcıyı sarıp sarmalayan bir deneyime dönüştürebilir. Örneğin, kriz yönetimi simülasyonunda acil durum sirenleri veya radyo haberleri gibi ses efektleri kullanabilir ve katılımcıları olayın içine çekerek, onları sadece bilgi almak yerine, gerçekten o anı yaşamaya yönlendirebilirsiniz. Bu ses efektleri, katılımcıları sadece zihinsel olarak değil, duygusal olarak da içine çektiğinden katılımcıların kriz anındaki tepkilerini daha gerçekçi bir şekilde gözlemlemenizi sağlayacaktır.</li></ul><p><em>*Sürekli ya da aniden çalınan sesler farklı bir hissi de stimüle ettiğinden uyandırıcı olsa da kimler odadayken hangi seslerin kullanılabileceği iyi karar verilmesi gereken bir uygulamadır. Bunun nedeni, seslerin bazı katılımcılar için dikkat dağıtıcı olması kadar basit, çeşitli seslerin tetikleyici olması kadar karmaşık bir durum. Bu nedenle tetikleyici (polis, patlama, aşırı kalabalık gibi) sesler kullanmadan önce katılımcıları tanıdığımızdan emin olmalıyız. Bu seslerin amacı öğrenme deneyimini derinleştirmek, istemeden de olsa öğrenme ortamını güvensiz hale getirmeyelim.</em></p><ul><li><strong>Katılımcılarla birlikte oluşturulmuş bir podcast listesi</strong>, programınızın ötesine geçerek katılımcıları daha uzun süre boyunca öğrenme deneyiminin içinde tutabilir. Çalma listesi, katılımcıların program dışında da konuya odaklanmalarını ve öğrenmeyi daha zengin hale getirmelerini sağlar. Çalma listesinin katılımcılarla birlikte oluşturulması, katılımcıların öğrenme deneyimine katkı sağlamalarına, öz yönetimli bir öğrenme deneyimi yaşamalarına da destek olur. Yine, bu çalma listeleri farklı ve çeşitli öğrenme kaynakları sunduğundan sizin değinemediğiniz noktalara değinme konusunda, özne olmadığınız zamanlarda özne deneyimine ulaşmanızda ve bilgi kaynağı yerine bilgiye yönlendirici olmanızda yardımcı olacaktır.</li></ul><p><em>*Yine ilk bölümleri, podcast önerilerini sizin yapmanız içeriğin programın hedefleriyle uyumlu olmasına katkı sağlayacaktır.</em></p><ul><li>Müzik, öğrenme deneyiminde sadece bir arka plan unsuru değil, aynı zamanda bir <strong>tetikleyici olarak</strong> da kullanılabilir. Katılımcıların yarattığımız (hayata) benzer ortamda bir şeyleri deneyimlemesi için simülasyonlar, oyunlar, vakalar kullanıyoruz. Bu deneyimler, katılımcılara yaşadıkları dünya/öğrenmelerini istediğimiz konular hakkında hatırlatıcı/ yansıtmaya temel hazırlayan tetikleyici anlar yaratıyor. Saydığım bu kurguların dışında müzik de bir tetikleyici unsur olarak kullanılabilir. Örneğin, feminizmin farklı dalgaları zamanında yazılmış şarkıları sırayla dinletip feminizm dalgaları hakkında bir tartışma yürütebilir ya da sözsüz şarkıları kullanarak katılımcılara çizim yaptırabilir ve ortaya çıkan bambaşka çizimler ile dinleme ve anlamanın nasıl kişisel eylemler olduğunu ve dinlemeyle anlatmak istenenin her zaman anlaşılmadığını gösterebilirsiniz.</li><li>Takım çalışmasını ve yaratıcılığı teşvik etmek için, katılımcılardan <strong>sıfırdan bir şarkı oluşturmalarını istemek</strong>, eğlenceli ve etkili bir yöntemdir. Örneğin, bir takım kurma görevi olarak, gruplara belirli bir tema etrafında (eğitimin kendisi, grup olarak kendileri, eğitimin teması gibi) kendi şarkılarını yazma ve besteleme görevi verilebilir. Bu aktivite, katılımcıların birlikte çalışarak ortak bir hedefe ulaşmalarını sağlar ve takım dinamiklerini güçlendirir.</li></ul><p><em>*Grupta halihazırda müzikle ilgilenen insanların olması işleri kolaylaştırsa da sizin de desteğinizle (kullanabilecekleri AI programlarını tanıtabilir, şarkının herhangi bir kısmına yardımcı olabilir ya da şarkıyı başka bir şarkıyı temel olarak oluşturmalarını söyleyebilirsiniz) ve yeterli zamanın tanınmasıyla ortaya herkesin gurur duyacağı bir eser çıkacaktır.</em></p><ul><li>Şiir, duygularla eşleştirdiğimiz, insanı iç dünyasındaki düşünceleri aktarmaya iten bir yazım türü. <strong>Şiir yazarak gün sonu yansıtmalarını yapmak</strong>, katılımcıların o gün öğrendiklerini ve hissettiklerini ifade etmeleri için anlamlı bir yol sunar. Özellikle katılımcılar gün sonu yansıtmalarını yeterli duygusal yoğunlukla gerçekleştirmede zorlanıyorsa kendiliğinden yoğun olan bir tür olan şiiri kullanmak faydalı olacaktır.</li></ul><p><em>*Şiir katılımcılardan duygusal bağ kurmalarını ve öğrendiklerini içselleştirmelerini beklediği için katılımcıların, bu süreci baskı altında hissetmeden, kendi hızlarında ve kelimeleriyle yapabilmesi yöntemin anlamlı olması için önemli kriterlerdir.</em></p><p>Sonuç olarak, müzik, hazırladığınız ders planının, atölyenin ya da eğitim programının arka planında yalnızca bir ses olsun diye değil, öğrenmeyi derinleştiren, duyguları harekete geçiren, daha derin bir etkileşime davet eden ve katılımcılar arasında bağ kuran güçlü bir araç olarak kullanılma potansiyeline sahiptir. Yukarıda sunduğum yöntemler, müziği her eğitim programında daha bilinçli ve etkili bir şekilde nasıl kullanabileceğinize dair size rehberlik etmeyi amaçlasa da bu metnin amacı size hazır tarifler sunmaktan öte “<strong>Arka planda çaldığımız şarkıların ötesinde müziği öğrenme deneyiminin bir parçası olarak nasıl yorumlayabiliriz?” </strong>sorusunu yaygınlaştırmaya yöneliktir.<strong> </strong>Her yöntemi uygularken, katılımcılarınızın ihtiyaçlarını ve programınızın hedeflerini dikkate almayı unutmayın. Müzik ile iz bırakan deneyimler geliştirelim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=446f6a62f674" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[An I beyond defining(?)!]]></title>
            <link>https://yasindbulat.medium.com/an-i-beyond-defining-2030a072129b?source=rss-d6c78603f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2030a072129b</guid>
            <category><![CDATA[superposition]]></category>
            <category><![CDATA[petitio-principii]]></category>
            <category><![CDATA[thomas-cooley]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasin Bulat]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 03 Nov 2023 13:57:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-08-25T20:34:22.627Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HkEFEv06aiRwN5xH0OkwpA.png" /><figcaption>a drawing on a sticky note of a person figure without much detail and question marks all over. the person drawing has a question mark on the face and the “an ı beyond defining” title on the body</figcaption></figure><p>The definition of I has always been a fascinating subject to cover for humankind. It resulted in conflicts and deaths between religions and early humans. Are we the so-called eşref-i mahlukat (the most honorable beings) or are we nothing more than a mere random mutation pile?</p><p>What about on a personal level? How can one differentiate “I” among “we”s? How am I any different from the neighbor next door or a murder convict rotting up in prison? What is “I”?</p><p>Is “I” what I do? A working-class white collar. Is “I” whom I interact with? An Agoraphobic. Is “I” what my interests are? An art enthusiast. Is “I” where I am from? A World citizen. Is “I” what I know? A PhD student in Sociology. Is “I” my abilities? An excellent cook.</p><p>One of the most intriguing theories -and the one I love the most- of “I” is from Thomas Cooley. He defines “I” as;</p><p>“I am not who you think I am; I am not who I think I am; I am who I think you think I am”</p><p>Problem solved? No. This very sentence also guides us to another uncertainty: If I is the creator of such beliefs, how am I to be certain of such beliefs to be true? Superposition is how I will be explaining my understanding of “I”. When a quantum system is in a superposition state, it is in multiple states simultaneously until it is observed just like Schrödinger’s cat. If I am in multiple states of “I”; aren’t I the mother and the child, aren’t I the help and the foe.</p><p>“Until observed” is the crucial point in the superposition theory and the one I am most terrorized by. One’s understanding of “I” is entirely dependent on one’s self: Petitio principii. A circular destination. A being like “I” already clueless of themself is responsible for decoding “you”s understanding of their self through themselves. How can I ever be -truly- “I” if I don’t even know what “I” is for me to observe let alone for you?</p><p>Isn’t “you” a creation of “I” like any other thing we observe or question? Aren’t I the creator of all things if even “I” depends on my consciousness? Ethics, Laws of Nature, aren’t they just a mere interpreted creation of “I”? Above all aren’t I the creation of “I”? How can one ever trust themselves when they are the only judge and the assassin of their beliefs which created all beings?</p><p>Is “I” who observes, questions, and amends real? If “I” is the creator of even “I” is it all even real?</p><p>“Of course it is happening inside your head, Harry, but why on earth should that mean that it is not real?”</p><p>A circular destination. When I thought that I figured out the one who answers created a new question of “I”s reality.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2030a072129b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Barışı Öğretmeye Çalışmak Neden Şiddet İçeren bir Girişimdir?]]></title>
            <link>https://yasindbulat.medium.com/bar%C4%B1%C5%9F%C4%B1-%C3%B6%C4%9Fretmeye-%C3%A7al%C4%B1%C5%9Fmak-neden-%C5%9Fiddet-i%CC%87%C3%A7eren-bir-giri%C5%9Fimdir-54462d71f965?source=rss-d6c78603f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/54462d71f965</guid>
            <category><![CDATA[diyalog]]></category>
            <category><![CDATA[barış-eğitimi]]></category>
            <category><![CDATA[barış]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasin Bulat]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 24 Oct 2023 14:56:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-08-25T20:43:50.595Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*i3-vylTNu8BA_5Ba84db2Q.png" /></figure><p>Son 30 yılda etrafındaki 15 savaşın, ekonomik krizlerin ve darbelerin etkilerini şöyle ya da böyle hissetmiş Türkiye’de yaşayan bir genç, öğretmen ve gençlik çalışanı olarak barış hakkında düşünmek için oldukça “fırsatım” ve sorumluluğum oldu. Bu yazıyla birlikte barışı öğretmeye çalışmanın neden barışa ters olduğunu anlatmaya çalışacağım, bu öğretme çabasının doğası gereği şiddet içerdiğini savunmaya cüret edeceğim ve her şeye rağmen barışı inşa eden, koruyan ve şekillendiren bizlerin daha barışcıl bir “…” için nasıl sorumluluklarımız olduğundan -<em>bu sorumluluklarımızda nasıl çuvalladığımızı da ihmal etmeyerek</em>- bahsedeceğim.</p><p>Eğitim fakültelerinin ilk senesinde sunulan neredeyse tüm dersler eğitimin, dolayısıyla eğitmenin ne olduğunu ve bu süreçten kimin sorumlu olduğu hakkındaki teoriler ile başlar. Burada, eğitimin insanlaşma olduğu, eğitimin toplumlaşma olduğu tartışılır; eğitim olmazsa tam insan olup olamayacağımız soruları sorulur; ilk eğitmenlere ve sokratik metoda göz kırpılarak ilk ders biter <em>(Eğitim Felsefesi okumak isterseniz Nel Noddings’in Stanford’da ders verirken kullandığı ve kendi yazdığı Eğitim Felsefesi kitabı güzel bir başlangıç olacaktır)</em>. Eğer dersi işleyen öğretim görevlisi Eleştirel Eğitim dersi almış ya da vermişse insanlığa, dolaylı yoldan istendik sonuçlara kimin karar verdiğini sorabilir. Eğitimi anlamaya bu kadar geniş ve özgür şekilde başlayan öğretmen adayları, dersler geçtikçe; tanık olduğumuz sıralarda oturmaya devam ettikçe, öğretmen kimlikleri kendi okul hayatlarından getirdikleri tecrübeler ve öğrendikleri gerçeklikler ile yontulur. Bu yontulmuş kimlik <em>(bkz. educare)</em>, eğitimin açık ve gizli işlevlerini anlamış, öğrencisiyle arasındaki statü farkını kurmayı öğrenerek sınıftaki hiyerarşide yerini bulmuş ve sınıfta yapılacak/ yapılması gereken şeyleri yapmaya hazır hale gelmiştir. Felsefi bir sorgulama olarak başlayan eğitim hikayesi, öğretmenin yontulmuş kimliğinde öğretim programının ve Milli Eğitim Temel Kanunu’nun kırmızı çizgileri içerisinde bir öğretme pratiğine indirgenmiştir.</p><p>Bu kırmızı çizgiler içerisinde gerçekleşen eğitim hikayesinin yazarları merkezileştirilmiş eğitim sistemlerine sahip olan tüm devletler ve topluluklarda aynıdır. Uzun yıllar önce yazılmış bir toplum sözleşmesi <em>(bkz. Anayasa)</em> her şeyi var ettiği gibi eğitimi de üzerinde durduğu sütunları oluşturarak var eder. Bu sütunlar <em>(bkz. 1739, Milli Eğitim Temel Kanunu)</em>, bir öğretmenin, okulların ve öğrencilerin nasıl davranması gerektiğini, nelere bilmesinin yeterli olacağını, nelerden uzak tutulmasının kendi iyiliği için olduğunu dikte eder. Dikte edilenler doğrultusunda yapılanmalar oluşur, eğitim ve öğretim programları oluşturulur, öğretmenler ve öğrenciler eğitilir ve düzenli olarak denetlenir. Öğretmenlerin yontulmuş kimlikleri denetleme işlemini hem kendilerine hem de öğrencilere yönelik gerçekleştirir.</p><p>Dikkatten kaçmaması gereken önemli bir nokta buraya kadar olan süreçteki katılımdır. Türk millî eğitim sistemini geliştirmek, niteliğini yükseltmek için toplanan ve tavsiye niteliğinde kararlar alan Milli Eğitim Şurası, yazarların eğitimin paydaşları ile toplandığı en üst makamdır. Milli Eğitim Şurasının şekli, davetlileri, amacı, y/etkinliği ülkenin güncel durumunu yansıtır nitelikte değişiklik göstermektedir. Bu değişkenleri düzenleyen mevzuata göre bir zamanlar seçimle gelen üyeler <em>(bkz. eğitim fakültesi dekanları, emekli öğretmenler, halk eğitim merkezi yöneticileri )</em> güncel mevzuatta bakanın davetine tabiidir. Ayrıca, daha öncesinde çeşitli yerel mekanizmalar tarafından belirlenerek bakanın onayına sunulan üyeler artık genel sekreter tarafından seçilerek bakanın onayına davet için sunulmaktadır. Davetlilerin tam listesi ve Milli Eğitim Şura kararları açık kaynak olarak erişime açıktır.</p><p>Bunca yontulmuş kimlik, otosansür, merkeziyetçi güç anlayışı ve diyalog yoksunluğu karşısında barış temelli ve barışı amaçlayan bir öğretimin imkansızlığı apaçık ortadadır. Buna rağmen, kendisiyle ve toplumuyla barışmış bir eğitim anlayışının mümkünlüğü defalarca kez gözler önüne serilmiştir. Sosyal yapılandırıcı anlayışın öğretim programlarımızda yer almaya başlamasıyla birlikte öğretmen ve öğrencinin rollerinde değişiklikler gerçekleşmiştir. Sosyal yapılandırıcı bakış açısıyla yeni tanışan ve henüz yüzmeyi bilmeyen öğretmen ve öğrenciler bu değişiklikler karşısında kimlik karmaşası yaşadıkları için istenenden çok daha geç yaşansa da sosyal yapılandırıcı sistem sayesinde öğretmen ve öğrenci kimliği temelden sarsılmıştır. Bilginin temel kaynağı olarak öğretmen kimliği ve bilgiyi yutup zamanı geldiğinde tüküren öğrenci kimliği bu paradigmaya uymadığı için yapmaya/üretmeye yönelik ders kitapları öğretmenleri, her şey internetten öğrenilebildiği yeni bir anlam arayan okullar da öğrencileri farklı yönlere zorlamıştır. Yine, alternatif eğitim ve okullaşma yolları bu imkansızlığa meydan okumanın sonuçlarındandır. Çeşitli şekillerde, informal <em>(bkz. öğrenme çemberleri)</em> ve formal <em>(bkz. dershaneler)</em> yapıların altında; asenkron <em>(bkz. MOOC)</em> ve senkron <em>(bkz. Co-hort tabanlı kurslar)</em> olarak; özel kurumlar <em>(bkz. Kurs platftormları)</em> veya sivil toplum tarafından <em>(bkz. dernek ve vakıflar)</em>; kar amacı güderek <em>(bkz. eğitim kooperatifleri)</em> ya da gütmeden <em>(bkz. Erasmus+)</em> sunulan alternatif eğitimler eğitimin ve öğrenmenin monopolize edilemeyeceğinin farklı kanıtlarıdır. Farklı bir noktadan, okulların yönetimini <em>-yakın gelecekte her şeyi-</em> ellerine almak isteyen öğrenciler <em>-öğrenci merkezli olmaya zorlanan-</em> okullarını öğrenci konseylerini kullanarak dize getirmek istemektedir. Öğrenci konseyleri, göstermelik başkanlıklar ve okulların gündelik yönetiminde kullandıkları danışma kurullarından demokrasi okullarına <em>(bkz. tüm okul yapılanması ve eğitim programlarının öğrenci, veli ve yerel paydaşlardan oluşan yetkili karar merciine sahip okullar)</em> kadar geniş bir izgede vuku bulur.</p><p>Sonuç olarak, Eğitimin tüm paydaşları tarafından deneyimlenen şekliyle eğitim, felsefi sorgulamalar yerine kırmızı çizgiler ve merkezi kontrolle kuşatılmış standartlaşmış bir sistemdir. Bu katı yapı, barış odaklı bir eğitim arayışını engellemiş, öğretmenleri çoğu zaman önceden belirlenmiş müfredatın uygulayıcıları rolüne indirgemiş ve diyalog potansiyelini sınırlamıştır. Buna rağmen, sosyal yapılandırmacı yaklaşımların, alternatif öğrenme yöntemlerinin ve daha demokratik okullar için çabalayanların ortaya koyduğu gibi barışa dayalı bir eğitim olasılığı hala açıktır. Bunu başarabilmek için merkeziyetçilikten uzaklaşmayı, paydaşlar arasında işbirliğini teşvik etmeyi ve normlara meydan okumayı taahhüt etmeliyiz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=54462d71f965" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hükümet Kadın’da Conscientização’nun Gücü: Okuryazarlık, Sosyal Güçlenme, Sosyal Kimliklerimiz ve…]]></title>
            <link>https://yasindbulat.medium.com/h%C3%BCk%C3%BCmet-kad%C4%B1nda-conscientiza%C3%A7%C3%A3o-nun-g%C3%BCc%C3%BC-okuryazarl%C4%B1k-sosyal-g%C3%BC%C3%A7lenme-sosyal-kimliklerimiz-ve-eca2325d0a84?source=rss-d6c78603f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/eca2325d0a84</guid>
            <category><![CDATA[conscientização]]></category>
            <category><![CDATA[sermiyan-midyat]]></category>
            <category><![CDATA[hükümet-kadın]]></category>
            <category><![CDATA[paulo-freire]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasin Bulat]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 22 Aug 2023 18:14:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-08-26T22:55:35.947Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Hükümet Kadın’da Conscientização’nun Gücü: Okuryazarlık, Sosyal Güçlenme, Sosyal Kimliklerimiz ve Dini Dogmaların Üstesinden Gelmenin Sinematik Keşfi</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hypaytxl8a6M-CGlo_xt7w.png" /></figure><p>Sermiyan Midyat’ın yönettiği Hükümet Kadın, güçlü hikâye anlatımı ve düşündürücü temalarıyla bize okuryazarlık, vicdan, eğitimin politik doğası, kimliklerimiz, çocuklar ve dini dogmalara meydan okuma kavramlarını iç içe geçiren dikkat çekici bir yolculuk sunuyor. Paulo Freire’nin fikirlerinden ilham alan bu metin, filmi analiz etmeyi ve Freire’nin kavramlarının somut örneklerini vurgulamayı amaçlıyor.</p><p>1949&#39;da kırsal bir sınır köyünde geçen Hükümet Kadın filmi, okuma yazma bilmeyen ve kökleşmiş ataerkil normlarla boğuşan bir toplumda yaşayan canlı ve dirençli bir kadın olan Xate’nin büyüleyici hikâyesini anlatıyor. <strong>Hükümet bir okuma yazma kampanyası başlattığında, Xate süregelen yaşama meydan okuma ve sosyal bir devrimi ateşleme fırsatını yakalar.</strong> Ancak toplumu eğitim sistemine entegre etmek, dini dogmaların etkisi, Xate’nin kendi benlik algısı ve toplumda var olan baskılar nedeniyle daha da karmaşıklaşan derin bir çaba gerektirmektedir.</p><p>Hükümet Kadın’da, Freire’nin kavramlarının dönüştürücü gücünü gösteren somut örneklere tanık de oluyoruz.</p><p><strong>Okuryazarlığın Siyasete alet edilmesi</strong>: Film, eğitim sisteminin, özellikle de resmedilen Türk köyü gibi ataerkil bir toplumun doğasında var olan güç dinamiklerini tasvir ediyor. Freire, önce The Politics of Education kitabında, genel olarak tüm kariyeri boyunca, eğitimin hiçbir zaman tarafsız bir süreç olarak kurgulanmadığını, aksine güç ve ayrıcalıkların dağılımını etkileyen siyasi bir süreç olduğunu savunmuştur. <strong>Xate, okuma yazma öğretme çabalarıyla, kadınları güçlendirerek ve toplumsal cinsiyet normlarına meydan okuyarak mevcut iktidar yapılarına meydan okur. </strong>Eylemleri, marjinalleştirilmiş bireylerin bilgiye erişme ve karar alma süreçlerine katılma hakkını savunarak yerleşik sosyal düzeni bozmaktadır.</p><p><strong>Conscientização</strong>: Freire, bireylerin sosyal ve siyasi gerçekliklerini eleştirel bir şekilde analiz ettikleri ve dönüştürmek için harekete geçtikleri eleştirel bilinç (conscientização) geliştirmenin önemine inanıyordu. Hükümet Kadın bu kavramı Xate’nin kendini keşfetme ve güçlenme yolculuğu üzerinden örneklendiriyor. Başlangıçta kendinden şüphe eden ve toplumsal beklentilerle boğuşan Xate, giderek kendisine ve toplumundaki kadınlara dayatılan sınırlamalara dair eleştirel bir farkındalık geliştirir. Cehalet ve baskı döngülerini sürdüren ataerkil normları ve dini dogmaları sorgular. <strong>Bunu da okuma yazma yetkinliğini köyüne getirmek için yürüttüğü kampanya ve kendi okuma-yazma öğrenme serüveninde keşfeder.</strong> Xate’nin dönüşümü, başkalarına yerleşik normları sorgulamaları ve değişimi savunmaları için ilham veren Conscientização’nun gücünün bir kanıtıdır.</p><p><strong>Filmdeki Tezahürleri</strong></p><p><strong>Bir Güçlendirme Aracı Olarak Diyalog:</strong> Filmde Xate, dini liderler ve topluluk üyeleriyle diyaloğa girerek onların katı inançlarına meydan okuyor ve argümanlarına bilgi ve şefkatli akıl yürütmeyle karşılık veriyor. <strong>Bu konuşmalar aracılığıyla eleştirel düşünmeyi teşvik ediyor, yanlış anlamaları ortadan kaldırıyor ve açık bir diyalog ve anlayış ortamını teşvik ediyor.</strong> Bu, Freire’nin savunduğu ana yöntemlerden olan diyaloğun ortak bilginin birlikte yaratılmasına ve baskıcı sistemlerin yıkılmasına olanak tanıdığı inancıyla uyumludur.</p><p><strong>Değişim İçin Bir İtici Güç Olarak Eğitim: </strong>Freire’nin felsefesi eğitime yalnızca bilgi aktarma değilı, aynı zamanda bireyleri kendi gerçekliklerini eleştirel bir şekilde analiz etmeleri ve dönüştürmeleri için güçlendirmeamacını da yükler. <strong>Hükümet Kadın’da Xate’in başını çektiği okuma-yazma öğrenme kampanyası, insanlara sadece okuma yazma öğretmekle kalmıyor; aynı zamanda kökten değişimi hızlandıran bir alan haline geliyor.</strong> Köylüler okuryazar hale geldikçe, mevcut iktidar yapılarını sorgulamaya, geleneksel olarak benimsenen kavramlara meydan okumaya ve eşit haklar için mücadele etmeye başlıyorlar.</p><p>Hükümet Kadın, okuryazarlık, sosyal güçlenme, <strong>değişmez sandığımız kimliklerimiz</strong> ve dini dogmaların üstesinden gelme üzerine güçlü bir anlatı sunuyor. Xate’nin dönüştürücü yolculuğu aracılığıyla diyaloğun, eleştirel bilincin ve eğitimin yerleşik normlara meydan okuma ve toplumsal değişimi ateşleme gücüne tanık oluyoruz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=eca2325d0a84" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İnsanın Gerisinde Eğitim]]></title>
            <link>https://yasindbulat.medium.com/i%CC%87nsan%C4%B1n-gerisinde-e%C4%9Fitim-cd09880641a2?source=rss-d6c78603f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cd09880641a2</guid>
            <category><![CDATA[toplum-5-0]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim-programı]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim-tasarımı]]></category>
            <category><![CDATA[endüstri-4-0]]></category>
            <category><![CDATA[ai-okuryazarlığı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasin Bulat]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 11 Aug 2023 08:54:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-11T08:54:19.935Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bilgilerin ikiye katlanma hızının şu ana kadar olmadığı kadar hızlandığı günümüzde eğitimi ve/ veya eğitim programlarını hazırlamak; öğrencilerin yetişme yollarını belirlemek; merkeziyetçi eğitimden konuşmak her zamankinden daha zordur. Endüstri 4.0 projesi, öğretim teknolojilerinin okul dışı öğrenme ortamlarında kullanılması ve Eğitim zincirleri, öğrenme komünlerinin yaygınlaşması ile bu kararlar daha da zorlu olmaya ve bireyselleşmeye başlamıştır. <strong>Gerçek sonrası dönemde</strong>, tek bir doğrudan bahsedemememiz ve gerçeklerin çarpıtılmasının kolaylaşması verilen zorlu kararların uygulanması yönünde de sıkıntıları arttırmıştır. Bu sıkıntıların en büyük nedenleri eğitim programlarının hazırlanmasındaki sıkıntılar ve uygulanma sürecindeki sancılardır.</p><p>Yeni eğitim ve öğretim programlarının belirlenmesi, ulusal ve uluslararası süredurumun farkında olmak bu doğrultuda ilerlemek ya da durmayı tercih etmek gibi kıstasların göz önüne alınmasıyla birlikte oluşturulur. Hangi konuların programda yer aldığı ya da yer almadığı, nasıl bir öğrenci tipi yetiştirilmek istenmesiyle doğrudan bağlantılı olabilir. Yine bu sıkıntılar hem genelde eğitim politikalarını ve programlarını belirleyenler hem de özelde bu politikaları ve programları uygulayanlarda görülmektedir. Yeni Sanayi Devrimi’ne alışamadan bir sonraki devrime geçmeye çalışan- 2011 yılında Endüstri 4.0 tanıtılmışken geçmiş yıllarda Endüstri 5.0 için hazırlıklar yapıldığı gündeme gelmiştir- <strong>insanlık; bedenini, zihniyetini, yaşam ve çalışma şekillerini, öğretme biçimini henüz var olan sisteme uyduramadan bu konuda bilinç oluşturmadan gelişmeye çalışmıştır.</strong> Bu durum hazırlık aşaması için yeterli araştırma oluşmasını engellemiş, günün şartlarına uygun öğretim programlarının hazırlanmasını imkânsız hale getirmiş ve önemli becerilerin bireylere aktarımını gecikmiştir. Türkiye için bu durumun daha da vahim olduğu geçeği şu örnek ile ifade edilebilir. Oyunlaştırma, Eğitim 4.0 için örnek seviyede bir öğretme biçimi iken Türkiye bu konudaki çalışmalarına yıllar sonra başlamış ve bu konudaki ilk mezunlarını 2017 yılında verebilmiştir. Bu uzmanların Eğitim Fakültesi değil (iletişim tabanlı) Sosyal Bilimler Fakültelerinde yetişmiştir. İnsanlığın bilincinden hızlı gelişen Sanayi devrimleri dışında uluslararası ortaklıkların sadece yakın geçmişte formal eğitimde var olması gibi ulustan küresele hazırlanmış eğitimin genel hedefleri de eğitim programları için hazin sonuçlar doğurmuştur. Örneğin Avrupa Konseyi tarafından 2001 yılında hazırlanıp tüm dünyanın hizmetine sunulan yabancı dil eğitiminde yeni bir çağın başlangıcı olarak görülen CEFR(Avrupa Ortak Dil Ölçüt Çerçevesi -The Common European Framework of Reference for languages) Türkiye İngilizce eğitim programına ilk defa 2019 yılında girmiştir. Türkiye gibi merkeziyetçi eğitim anlayışlarıyla programlarını oluşturan ülkelerde, geneli yerelleştirmesi gereken öğretmenler ya da program uygulayıcıları da bu aşamada sıkıntı çekmektedirler. Merkez tarafından hazırlanan yeni öğretim programı öğretmenlere iletildiğinde, öğretmenler programı –bilinçli veya bilinçsiz şekiller de iki soruda inceler:</p><ol><li>Program bana uygun mu? Öğretme ve değerlendirme süreçlerime paralellik gösteriyor mu? Bilmediğim, benimle uyuşmayan kazanımlar/hedefler var mı?</li><li>Program okuluma/ bulunduğum çevreye değerler bakımdan uygun mu? Kazanımları aktarabilmek için öğrencilerimin, idarenin ve velilerin zihniyetleri süreci etkileyecek durumda mı?</li></ol><p>Bu sorulara verilen cevaplar üzerinden eğitim programları değişir veya gelişir. Ortak kalite ve hedefler için hazırlanan merkezi genel hedefler, yerelde sıkıntılara neden olmuş olur. Diğer taraftan yine uygulayıcılar tarafından yürürlüğü girdirilen değişimlerin doğruluğu, akıllarda soru işareti bırakmaktadır. Hazırlayan kişilerin yetkinliklerinin ve düşüncelerinin eğitim programlarının ihmal edilen program kısmında fazla olması gibi uygulayan kişiler için de durum benzerdir. Bu durumda olası iki durum şu şekilde açıklanabilir:</p><ol><li>Uygulayıcı kişinin kişisel görüşleri nedeniyle kazanımlara ya da günümüzün getirdiği isteklere uyumsuz programlar ortaya çıkar.</li><li>Uygulayıcı kişinin program hazırlama gibi yetkinliklerinin olmaması ya da eğitimde son gelişmeleri takip etmemesi nedeniyle eksiklikler ortaya çıkar.</li></ol><p>Örneğin yaklaşık 6500 Eğitim Fakültesi öğrencisi bulunan Gazi Üniversitesi, seçmeli olarak sunduğu “Eğitimde Program Geliştirme” dersini fakültenin yaklaşık %65’i lisans boyunca alabilmektedir. Türkiye’nin önde gelen öğretmen yetiştirme kurumlarından olan Gazi Üniversitesi’nde bile konuda bilinçli öğretmen sayısı bu iken her ilde bulunan üniversiteler için durum daha da vahim gözükebilir. Kendisinin önünde teknoloji ve yaşam biçimleri geliştirme çabası ile çeşitli zorluklarla karşılaşan program hazırlayıcıları ve çeşitli yetkinliklerden uzak program uygulayıcıları, eğitimin günümüzde kalmasını zorlaştırmış ve gelişimi yavaşlatmıştır.</p><p>Programın hazırlanma ve uygunlaştırma vetiresinde kaybedilen, değiştirilen kazanım, değerler ve öğretim süreçlerinin yanı sıra programın uygulanırken bilinçli veya bilinçsiz değişen kısımları da günümüz dünyasını yakalama ve genel hedeflere yaklaşma konusunda sıkıntılar çıkarmaktadır. Endüstri ve Eğitim 4.0’ı yaşamaya çalışan günümüz dünyası STEMA (bilim, teknoloji, mühendislik, matematik, sanat), interdisipliner çalışma (çok disiplinli ve disiplinler arası) ve özgür ruhlu, içten meraklı aktif nüfus yetiştirmenin önemini vurgulamış ve eğitim programlarına yansımasını da belirtmiştir. Bu gelişmeleri sağlamak dünyayı yakalamak anlamına gelirken program uygulayıcıları bürokratik, kişisel ya da fiziksel kısıtlamalar yüzünden çalışmalarını gerçekleştirememiştir. Sanat ve tarihin kopartılamaz bağından yararlanarak interdisipliner öğrenme süreçlerini gerçekleştirmek için müze eğitimi düzenlemek isteyenler bürokrasiye takılmıştır. <strong>Bilgiyi analiz edebilen ve yeni bilgiler üretmeleri isteyen gençlere uygulayıcıların yetkinsizliği yüzünden medya okuryazarlığı aşılanmamıştır. </strong>Bilimsel düşünmeyi ve iç motivasyonu geliştirmek için deney ve/veya buluş yoluyla proje tabanlı öğrenme yöntemleri okulların fiziksel yetersizliklerinden dolayı gerçekleşememiştir. Daha kesin aksiyonlar bekleyen Milli Eğitim Bakanlığı genel hedeflerinin uygulanması bile çeşitli aksaklıklara uğramıştır. Bu aksaklıklar iki dalda incelenebilir:</p><ol><li><strong>Öğrenme-öğretme süreci:</strong> Öğrenci merkezli eğitimin önem kazandığı günümüzde öğrencinin pasif kalmasını, tartışmalara kısacası öğrenme sürecine katkı sağlamamasını beklemek ve öğretim teknolojilerini kullanmayı sunuyu tahtaya yansımakla sınırlı tutmak gibi durumlar genel hedeflerin uygulanamamasına sebep olmuştur.</li><li><strong>Değerlendirme süreci:</strong> Yetkinlik ölçemeye dayandırılan alternatif değerlendirme süreçleri de maalesef henüz yaygın değil. Klasik sınavlara mahkûm edilmiş öğrenciler, özel hedeflerde bulunan üst düzey becerileri, duyuşsal ve psikomotor alanları ölçülmesi gerekse bile ölçülememiş, bu değerlendirmelerden mahrum bırakılmışlardır. İngiliz Dili Öğretim Programı tarafından belirlenen duyuşsal ( dil ve yabancı kültürleri öğrenmeye ilgi) ve psikomotor (dil kaslarının gelişimi) gibi hedefler öğretim programlarının uygulanması sırasında göz ardı edilmiştir. Eğitim programları vatandaşları Dünya’ya hazır hale getirmek amacıyla ve genel hedefler çerçevesinde yeni bir Dünya oluşturabilmeleri amacıyla hazırlanmıştır (?). Günümüzde bu amaçlar için hem educare hem de educere göz önüne alınarak tasarlanmış görünse de bu ancak durumu şeker kaplamak olur. <strong>Uygulanış sırasında çoğu zaman educere (proje tabanlı düşünme, iç motivasyon, üst düzey beceriler) arka plana atılmıştır.</strong></li></ol><p><strong>Yukarıda bahsedilen sorunların temeli eğitimde güç sahibi olanlardır.</strong> Bunun sebebi güç sahibi kesimin azınlıkta ve belirli bir cam fanusta yaşaması ve genelde Dünya ile ortaklıklardan, özelde ise yerel eğiticilerle ortaklıktan kaçmalarıdır. Öğretim programlarının hazırlanışına öğretmenlerin de dâhil edilişi gösteri amaçlı olup yerel oluşumlardan güç almamak genel hedeflere ulaşmayı zorlaştırmaktadır. Açıklanan sebepten dolayı öğretmen eğitimine güç vermek, öğretmen otonomisine güç vermek ve eğitim bilimlerini sosyal bilimlerden koparmadan değerli hale getirmek gibi önerilerde bulunulabilir. Yine öğretmenlerin hizmet içi eğitimlerle desteklenmesi ve günümüzde kalmaları sağlanması önem arz etmektedir. Kısaca, eğitim programlarının hazırlanmasında günümüz ve ilerisinde kalınması ve bu programların uygulanmasında yerelleşerek küreselleşmeye önem verilmesi istendik sonuçlara ulaştırır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cd09880641a2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yaratıcı düşünmek için tuvalete gitmek zorunda mıyız?]]></title>
            <link>https://yasindbulat.medium.com/yarat%C4%B1c%C4%B1-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnmek-i%C3%A7in-tuvalete-gitmek-zorunda-m%C4%B1y%C4%B1z-39a15a775ec9?source=rss-d6c78603f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/39a15a775ec9</guid>
            <category><![CDATA[nikola-tesla]]></category>
            <category><![CDATA[yaratıcılık]]></category>
            <category><![CDATA[elon-musk]]></category>
            <category><![CDATA[leonardo-da-vinci]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasin Bulat]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 06 Aug 2023 20:52:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-06T20:52:45.806Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>En değerli armağan. Ne yazık ki bazılarımız Allah sadece bazılarımıza bahşetmiş. Bakın Da Vinci’ye “bir deha” adeta yaratıcı bir dahi. Da Vinci’nin bu yorumlara nasıl cevap vereceğini biliyorsunuz. Hassiktir lan ordan.</p><p>Yaratıcılık özel bir yüzdeye bahşedilmiş bir yetenek değildir. Yaratıcı süreç de diğerleri gibi bir stratejidir. Burada Da Vinci, Bill Gates ve Elon Musk’tan örneklerle yaratıcı süreci inceleyeceğim.</p><p>Her yaratıcı süreç, en çok fayda sağlayacak herhangi bir çözüme duyulan ihtiyaçla başlar. <strong>Hazırlık aşamasında</strong> problem tanımlanır, özellikleri bulunur ve beynin bilinçli kısmı problemin daha önce nasıl çözüldüğüne veya bu konuda hangi eğitime sahip olduğuma dair bilgileri hatırlar. Bu adım, birçoğumuzun yaratıcılığın doğuştan gelen bir şey olduğunu düşünmesinin ana nedenidir. Hayatınızdaki yaratıcı insanları düşünün ve “Onlar meraklı mı yoksa her işin ustası mı? “. Da Vinci bir matematikçi, ressam, heykeltıraş ve mühendisti. Bill Gates bir iş insanı, yazılımcı, hayırsever. Elon Musk trenler, nörobilgisayarlar, uzay gemileri, arabalar, piller geliştiriyor. Bu “doğuştan” yaratıcı kişiler farklı alanlarda muazzam bir bilgi kütüphanesine sahiptir. Bu da onlara yeni materyaller üzerinde düşünme ve çalışma konusunda yardımcı olur.</p><p>Hazırlık aşamasında sorunun tanımlanmasından sonra sıra<strong> kuluçka aşamasına</strong> gelir. En iyi fikirlerin duş alırken ya da tuvaletteyken akıllarına geldiğini -en azından bir kişiden- duymuşsunuzdur. Bu aşamada, ilkinden farklı olarak, beyin bilinçdışı kısımla çalışır. Beyin olasılıkları değerlendirir, çağrışımlar oluşturur, kombinasyonları reddeder. Bill Gates, bu aşamayı geliştirmek için yıllık programından dikkat dağıtıcı hiçbir şey olmadan 2 hafta ayırır. Delice fikirleri ile tanıdığımız Elon Musk ise düşünme sürecini daha iyi takip edebilmek için günlük tutmayı seçiyor.</p><p>Bilinçdışı fikrin bilinç bariyerini aştığı üçüncü aşama <strong>Aydınlanmadır.</strong> Bu aşama en hassas olanıdır, fikirler Zeus’tan bir şimşek ya da yıldırım gibi gelir. Bu “doğal” yaratıcı insanların her biri bir günlük tutar, çünkü bu aşama bilincin sınırında gerçekleşir, devrimci fikirler titrek bir alev gibi ele alınmalı ve hemen yazılmalıdır. Bu kuralın tek istisnası, 21. yüzyılın mühendisi Nikola Tesla ve batı felsefesinin kurucusu, can sıkıcı Sokrates’tir. Nikola fikirlerini her zaman zihninde kurgulamış ve saklamıştır, Sokrates ise fikirleri yazmanın onları öldürmek olduğunu düşünmüştür.</p><p>Son aşama ise <strong>doğrulama aşamasıdır.</strong> Aktif rolün çok az olduğu ya da hiç olmadığı iki aşamadan sonra, bu aşama fikir üzerinde yoğun ve bilinçli bir çalışma gerektirir. Son aşamada fikir değerlendirilir, rafine edilir, daha da geliştirilir ve son haline getirilir.</p><p>Dördüncü aşamanın bazıları için ikinci-birinci aşama olabileceği de unutulmamalıdır. Bu yoğun bilinçli çalışma, bilinçsizce yapılan çağrışımlarla birleştiğinde yeni fikirler ortaya çıkabilir. Eğer bu sürecin doğrusal bir süreç olduğunu düşünenler varsa, son derece yanılıyorlar demektir. Yaratıcı bir çözüm, eski fikirler arasında yeni ilişkilendirmeler gerektirir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=39a15a775ec9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayatın değil yaşamanın anlamını arıyorum]]></title>
            <link>https://yasindbulat.medium.com/hayat%C4%B1n-de%C4%9Fil-ya%C5%9Faman%C4%B1n-anlam%C4%B1n%C4%B1-ar%C4%B1yorum-1ca9eb087d58?source=rss-d6c78603f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1ca9eb087d58</guid>
            <category><![CDATA[hayatın-anlamı]]></category>
            <category><![CDATA[nihilizm]]></category>
            <category><![CDATA[absurdism]]></category>
            <category><![CDATA[yaşamak]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasin Bulat]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 06 Aug 2023 20:33:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-06T20:44:07.773Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Herhangi bir şeyin anlamı olabilmesi için bir kavram olarak hakikatin var olması gerektiği önermesinden yola çıkarak, anlam arayışım hakikat ya da kesinlik kavramını aramakla başladı. En çok güvenilen doğrular, temel matematik veya fizik kanunları, yalnızca aynı taraftan baktığımızda (bakmaya teslim olduğumuzda) doğrudur. İki artı iki ancak kolektif akıl bu konuda hemfikir olduğunda dörde eşittir.</p><p>Tüm doğrular ve kesinlikler hakkında belirsiz, güvenilmez bir bakış açısıyla arayışım çıkmaza girmişti. Bu çerçevede, yaşamın anlamına erişilemezdi çünkü yaşamın bir anlamı olabilmesi için onu tanımlayacak sarsılmaz kavramlara sahip olması gerekiyordu. <strong>Nihilizm</strong>, güçlü bir şüphecilikle desteklenerek yıkım getirdi. Anlamın yokluğu nedeniyle hiçbir şeyin de olamayacağı kavramı, en basit nefes alma eyleminin bile anlamsız olduğu anlamına geliyordu. Bu tür düşüncelerin neden olduğu umutsuzluk yeni bir arayışı başlattı: hiçliğin ezici gücüne karşı her önemsiz şeyin neden hala yaşadığına dair bir kavram arayışı.</p><p>Her şey ve herkes kaos içindeydi ve hala da öyle. Her belirsizlik diğerini daha karanlık hissettiriyor ama hiçbir şey durmuyordu. Anlam, her şeyi başlatan o ölçüt değildi. Matematik uydurma olsa da ya da yasalar sadece belirli durumlarda geçerli olsa da, hayal edilebilirin ötesinde olanı başarabildik. Kuantum fiziği söz konusu olduğunda, maddenin belirsizliği onun kesin haliydi. Anlamsız şeyler olan bizler, hala herhangi bir töz ya da her şeye karar veren kolektif bir zihinden habersizdik, ancak anlamsız şeyler, süreç içinde değiştirdikleri kolektif zihin için anlam yaratmanın orta noktasındaydı. Absürdist düşünce hayatımı kurtarıyordu. Anlam artık intiharı önleyen bir yaşam başlangıcı değildi, anlam benim aktif bir katılımcısı olduğum bir süreçti. Yeni bir arayışa başlamama yardımcı olacak heyecan doğdu: <strong>Karar verici asi</strong> olarak ben, kolektifin üzerindeki kişisel zihni değiştirmek için süreçte nasıl aktif olarak yer alabilirdim?</p><p>Algı, çoğunlukla, kolektif zihni ve gerçekleri değiştirmekten sorumlu olduğu için anlamın gerçek kaynağıydı. Her şeyin saniyeler içinde çökeceği düşüncesinin eziciliği yüzünden, o anda hareket etmeye başlamıştım. Kişisel zihin, deneyimlediğim belirli bir anın yaratıcısıydı ve bu da yalnızca o anın saçmalığına karşı isyan edebileceğim anlamına geliyordu. Anı deneyimleyen kişisel zihnin kontrolünü ele geçirmek için bilinçli farkındalığı yaşamayı denedim. Farkındalıkla ilgili fikir şuydu: Kişisel zihnimde olup bitenlerin farkında olabilirsem, görüşümü bulandıracak önyargılar olmadan anı da fark edebilirdim. Belirsizlikleri keşfetmemi sağlayacak b<strong>ilinçli farkındalık</strong> ritüelleri, sürecin nedenini ve nasılını anlamama yardımcı olması bakımından bana yardımcı olacaktı.</p><p><strong>Artık</strong> hayatın anlamı konusunda eminim? Başlangıçta anlamı, yaşamı başlatan ve ayakta durmak için bir zemine ihtiyaç duyan bir düğme olarak düşünmüştüm, ancak şimdi yapma eyleminin düğme olduğunu ve anlamın yalnızca bir dürtü olduğunu düşünüyorum. Ayrıca, önermem kesinlik ve hakikatin statik durumlar olduğu anlamında yanlıştı. Anlam, yanlışlanan her hakikatle birlikte değişir ve <strong>çelişkili kesinlikler</strong> eşzamanlı olarak bir arada var olabilir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1ca9eb087d58" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ÖTEKİ ÇOCUKLAR’ ın aileleri]]></title>
            <link>https://yasindbulat.medium.com/%C3%B6teki%CC%87-%C3%A7ocuklar-%C4%B1n-aileleri-7075f8ccbef5?source=rss-d6c78603f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7075f8ccbef5</guid>
            <category><![CDATA[can-candan]]></category>
            <category><![CDATA[öteki-çocuklar]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nsan-hakları]]></category>
            <category><![CDATA[lgbt]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasin Bulat]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 26 Apr 2023 16:05:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-04-26T16:05:16.222Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>2010 yılında 57 bıçak darbesiyle öldürülen İrem Okan ve annesi Melek Okan’a ithaf edilen belgesel-film “Benim Çocuğum”(2013), Can Candan’ın çekmeye en kolay karar verdiği belgesel olmuş. Belgesel, 5 LGBTQIA+ çocuğun ailelerinin hikâyelerini, hayatlarını ve hem reçel hem de aktivistlik yapan anne babaları LİSTAG derneği üzerinden anlatıyor. Belgesel bir aile filmi olarak “aile” kategorisinde gösterime giriyor.</p><blockquote>“Anladım ki insanların oğlu veya kızı olmuyor, ailelerin çocukları oluyor”</blockquote><p>Benim Çocuğum, eşcinselliği “Zeki Müren ve Bülent Ersoy” ile bilen ailelerin, geleneksel aile yapısında, çocuklarının “akıl hastası” veya “hilkat garibesi” olmadıklarını ve çocuklarının “normalliğini” keşfetmelerini içtenlikle anlatıyor. Bu şekilde şeytanlaştırılmaya ve kişiliksizleştirilmeye çalışılan gökkuşağı ailesini tekrardan bir özne, bir insan olarak yansıtıyor.</p><blockquote>“Baba, dedi ben kendimi erkek gibi hissediyorum, biz konu kapandı sanıyorduk ki o konu hiç kapanmamış”</blockquote><p>Kendi başına stresli bir süreç olan çocuk sahibi olma ve çocuk büyütmenin gökkuşağı ailelerde ne kadar daha sancılı olduğunu kişisel anekdotlar ile dinliyoruz. Belgesel boyunca kimi zaman “Allah’tan gelen her şey kabulümüzdür” diyen kimi zaman da “kimse de bana böyle çocuklar var demedi… bütün İstanbul üstüme yıkıldı” diyen ebeveynlerle tanışıyoruz. Ailelerin ağlamakla başlayan hikâyelerini Onur yürüyüşüne, Meclis’te konuşmaya devam ederken takip ediyoruz. Belgeselde Cinsel Eğitim Tedavi ve Araştırma Derneği (CETAD) ve Lambda İstanbul gibi derneklerin hem LGBTQAI+ bireylere hem de ailelere(topluma) nasıl ilaç olduğuna da “çırpınırken… intiharın eşiğindeyken burayı buldum… teşekkür ederim” diyen bir annenin sözleriyle şahit oluyoruz.</p><blockquote>“Hiç kimsenin suçu yok dedi doktor, bazı çocuklar böyle doğarlar ve böyle ölürler, dedi”</blockquote><p>Benim Çocuğum’u bu kadar duygu dolu yapan bir başka durum da ebeveynlerin içsel süreçlerinin yanı sıra çocukları ile ilişkilerini de incelemesi. Bir yandan yepyeni bir kavramla karşılaşan ebeveynler için için ağlarken diğer taraftan çocukları ile ilişki kurmaya ve onlara sıkı sıkı tutunmaya çalışıyorlar. Geleneksel heteronormatif yapıya savaş açmışken kendilerine şaşırıyorlar. Yıllardır korktukları, görmezden geldikleri “acaba”ları gerçek oluyor. Kendilerine büyüyen çocukların ebeveynleri olarak bu kaotik ortamda bir yardım elini yine kendilerinde bulmaya çalışarak uzun zamanlar geçiriyorlar. Kimi zaman “benim bedenim başka, ben başka” diyen çocuklarını dinleyip dünyaları yıkılıyor ama sesleri ancak “hayır çocuğum sen ne olursan ol bu sana bakış açımızı değiştirmez” diye çıkıyor.</p><blockquote>“Ben de gerçekten yorganın saten yüzünü mavi diğer yüzünü de pembe kadife yaptırdım”</blockquote><p>Yine belgesel, ailelerin yanı sıra gökkuşağı çocukların da tecrübelerine, hikâyelerine eşlik etmemizi sağlıyor. Erkek olduğunu dört yaşındayken annesinden öğrenen, cinsiyetlere ayrılmış sıralarda nerede duracağını bilemeyen, iki taraftan da onlar gibi olmadığı için kovulan çocukların hem bedenlerine hem ailelerine yabancılaşmış yaşamlarını dinliyoruz. İlk sütyenini denemiş Pınar’ın mutluluğu ve bir devlet okulunda müzik öğretmeni olmuş Nilgün’ün hikâyeleri ile biz de sevince dâhil oluyoruz.</p><blockquote>“Benim elimde internetim yoktu. Bir dergide bir de hastalıklar ansiklopedisinde karşılaştım lezbiyenlik ile.”</blockquote><p>Benim Çocuğum, aynı zamanda LGBTQIA+ bireylerin zorluklarına da ışık tutmaya çalışıyor. Kendi “kırmızı” kimliğine kavuşmasını herkesle kutlayamayan, ayrımcılıktan ve kendi geleceğinden korkan trans kadının çekim günlerine gelemeyişini ve ev arkadaşıyla yaşadığı evden önce tehdit mektubu sonra silah zoruyla çıkartılan trans kadının hikâyesini duyup biz de başkaları adına utanıyoruz. Kulis çalışmalarına ve Çetin Çalık, Petro Melikşahoğlu, Berç Anahtarcı, Salem Dermircigöz, Aziz Çabuk, Ekrem Yılmaz, Ahmet Yıldız, Roşin Ç. Ve daha nicelerinin cinayetine rağmen ne Anayasa’ya ne de toplum bilincine yansımayan LGBTQIA+ haklarını unutmadık, hatırlıyoruz.</p><blockquote>“Topumun hastalığı bu işte, ötekileştirmek…”</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7075f8ccbef5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Erken Özelleşme ve Sol Diz Doktoru Olmak: Marx’ın Yabancılaşmasına Bir Bakış]]></title>
            <link>https://yasindbulat.medium.com/erken-%C3%B6zelle%C5%9Fme-ve-sol-diz-doktoru-olmak-marx%C4%B1n-yabanc%C4%B1la%C5%9Fmas%C4%B1na-bir-bak%C4%B1%C5%9F-5edeacb3fb48?source=rss-d6c78603f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5edeacb3fb48</guid>
            <category><![CDATA[çocuk-eğitimi]]></category>
            <category><![CDATA[karl-marx]]></category>
            <category><![CDATA[yabancılaşma]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasin Bulat]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 26 Apr 2023 16:02:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-04-26T16:02:28.025Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SzjmGKbEZcfK44VBVjzhQg.jpeg" /></figure><p>Popüler Senior roller, hayallerimiz süsleyen Executive’ler, tüm başarıyı omuzlayan CEO’lar ve yeni akım deneyimli stajyerler okul sonrası hayatımızı tanımlarken kendimizi tanımak için alan açmak belki de en zor kişisel gelişim eğilimlerinden. Elit atletler üretmenin yegâne yolunun erken yaşta tek spor odaklı şiddetli idmanlar olarak görüldüğü günümüzde bireylerin gelişiminden sorumlu kişilerin farklı eğilimleri savunması yıkıcı sonuçlanabiliyor. Bireyin üstünde söz sahibi olanlar bu idmanların getirdiği kısa vadeli sonuçları tercih ediyorlar.</p><p>Felsefeden ana bilim dallarına ve doktoralara geçtiğimiz düşünce hayatımız da bu kanıyı destekler nitelikte. Felsefe ile düşünce hayatımız ilk başladığında kişinin bilgiye bütünsel yaklaşımı övülürken şimdi övülmek için sol diz doktoru olmak gerekli. Bilginin çoğalması bu “gelişimi” kaçınılmaz kılınıyor savunmaları çoğalsa da, bu durum günümüzün disiplinler arası bakış gerektiren çok boyutlu sorunlarını çözmeyi zorlaştırıyor.</p><p>Erken özelleşmenin ya da sol diz doktoru olmanın sonuçları ne sorusuna Karl Marx, yabancılaşma kavramıyla cevap veriyor. Yabancılaşmayı düşünce ekosistemine ilk kez katan Hegel’den sonra Karl Marx bu kavramı iktisadi bir kavram olarak ilk kez tekrardan yorumluyor. Kapitalist düzende var olan modern insan için kaçınılmaz bir süreç olan yabancılaşma kavramını Marx şu şekilde açıklamaktadır. Modern sanayinin yaygınlaşmasıyla birlikte ortaya çıkan işleri kırka yararak oluşturulan, zorla dayatılan, iş bölümleri emekçinin oluşan ürün üzerindeki başarıya katkı hissini büyük ölçüde azaltmıştır. Bu nedenle emekçinin hayatının büyük kısmını oluşturan üretimdeki rolü sayesinde kazandığı çıktıya, dolaylı olarak kendisine yabancılaşmış ondan uzaklaşmıştır.</p><blockquote>Geleneksel imathanelerde kendini gerçekleştirme, potansiyelini keşfetme, aracı olan üretim, günümüzde hayatta kalmaya yardımcı, evi geçindirmek için katlandığı “angarya” haline gelmiştir (Demir, 2018).</blockquote><p>Marx’ın iktisadi kavramı, yabancılaşma, başarıya ulaşmada da kısa vadeli kazanç olarak yorumlanmalıdır. (Çocuk, sporcu, doktor, yetişkin, sanatçı) üretim bandının sorunsuz ve optimize ilerlemesini sağlayan bu düşünce yapısı, üretilenler (!) kısmında taklit, 2B veya sığ kalmak demektir. Aynı futbolu oynayan, aynı çalımları atan ve aynı yerde kırmızı kart yiyen yüzlerce futbolcu, kısa süren sporcu hayatlarından sonra boşluğa düşer ya da bir başarısızlık örneği olarak gelecek nesilden çocukları futboldan uzaklaştırmak için aileler tarafından kullanılırlar. Üretilenler her yerde kendisinden bir tane daha görerek yaşar ve kendisine yabancılaşır.</p><p>Marx, dışsal olduğuna inandığı üretici etkinliğini insanın gereksinimlerini karşılamak için yaptığını savunur. Yine, modern dünyanın insanın kendisine tanımasına izin vermediği gerekçesini öne koyarak bu etkinliğe, üretici etkinliğiyle ilişkisine, yabancılaştığını söyler. Bir zincirleme tepkisi olarak; nedensizce ürettiği ürüne, ürünü üretirken işbirliği yaptığı diğer insanlara ve üretim yapabilme yetisinden uzaklaştırıldığı için genel insanlığa yabancılaştığından bahseder.</p><p>Çok başarılı sol diz doktorları yetiştirmeye çalışan, yeni bir Roger Federer üretmekte ısrarcı tüm üreticiler bu gayeden yabancılaşma zincirini kırmak için dönmek zorundadırlar. Üretilenlere hemen deneyim kazandırmak ve onları mümkün olduğunca kısa sürede bir adım önde başlatmak amacıyla bu yol izlense de Üretilenlerin bir balonda, angarya işlerle ve/ veya detaylıca yapılandırılmış bağlamlarda var olmayacakları gerçeğiyle yüzleşmek üretilenlerin uzun vadede kaotik dünyada var olabilmelerine olanak sağlayacaktır. Core (Çekirdek) programlar ile desteklenen, etik, holistik (bütünsel) düşünme becerileri geliştikten ve bireysel/ ayırıcı tanımlayıcılar geliştikten sonra üretilenlerin sol diz doktoru olma hedeflerinin desteklenmesi uzun vadede bu yabancılaşma zincirini kırmada yardımcı olacaktır.</p><p>Özelleşmeyi sanki başarıya giden tek yolmuş gibi gösteren on kelimelik görev başlıkları ve “bu spora iki yaşındayken başladı” şeklinde devam eden sporcu röportajlarıyla kandığımız kısa vadeli sonuçlar her zaman uzun vadede de aynı sonuçları doğurmayabiliyor. Bu noktada uzun vadeli sonuçları üreticilere satmak zor olsa da zinciri kırmak için bazen tek seçenek kalıyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5edeacb3fb48" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yalıtılmış Eğitim]]></title>
            <link>https://yasindbulat.medium.com/yal%C4%B1t%C4%B1lm%C4%B1%C5%9F-e%C4%9Fitim-df0da2920b6b?source=rss-d6c78603f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/df0da2920b6b</guid>
            <category><![CDATA[yalıtılmış-öğrenme]]></category>
            <category><![CDATA[pandemi]]></category>
            <category><![CDATA[i̇zole-eğitim]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasin Bulat]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 20 Jul 2021 11:45:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-07-20T11:45:56.815Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wOCMCagiFXRLnPLHRQWQcQ.png" /></figure><p><strong>Yalıtılmış Eğitim</strong></p><p>Birçok kez sosyal hayvan olarak tanımlanan insan, belki de bu özelliği ile diğerlerinin arasından sıyrılıp dünyayı domine eden canlılardan olmuştur. Sosyal oluşumlar sayesinde insanlık, birbirleriyle iletişimini güçlendirmiş, bilgi akışını arttırmış ve öğrenmeyi verimli hale getirmiştir. Bu noktada insanın öğrenme başarısını geliştirdiği komünlere bağlamak yanlış olmayacaktır. Modern insan türünün eğitim kavramını ilk yorumladığından beri eğitim komünlerle devam etmiştir. Çevrimiçi eğitim sürecinde yeni eğitim modellerine imza atan eğitimciler belki de eğitimin önüne en büyük engeli bu şekilde koymuşlardır. İnternette bilgiye daha sormadan ulaşabildiğimiz bu dönemde, çevrimiçi eğitimde derslere odaklanıp komünlerin gücünü yok saymak öğretimi durdurmuş ya da en iyi ihtimalle yavaşlatmıştır.</p><p>Sosyal varlıklar olarak,” izole öğrenim” birbirimizden en uzak kaldığımız dönemde bile uzak durmamız gereken bir öğrenme biçimidir. Belki de iletişim -sosyal taklit- öğrenmenin en ilkel yöntemidir. “Ars longa, vite brevis” olarak da bilinen sanat uzun, hayat kısa sözü sosyal taklit ile öğrenmenin hayati bir öneme sahip olduğunu gözler önüne sermektedir. Sosyal taklit yeteneğiyle birbirine bağlanan insan, yine sosyal taklit ile özgürlüğe ulaşmaktadır. İletişim ile öğrenme insana özgü olmasa da- en yakın akrabalarımız olan şempanzeler, yavrularına sosyal taklit ile kabilenin geleneklerini ve yaşam biçimini öğretir- insan sosyal taklit ile öğrenmede en detaylı sonuçlara ulaşmıştır. Diğer taraftan öğrenmenin hiçbir çeşidi — bilişsel, duyuşsal ya da devinişsel- öğrenmekle bitmez. Öğrenilenlerin üst düzeylere çıkması asıl öğrenme ve gelişme için zaruridir. Komünler ile etkileşimin olmadığı izole eğitimler “ çevrimiçi sertifika eğitimleri, ders kayıtlarının izlenmesi” öğrenilenlerin başlangıç düzeyinde kalmasına neden olur. Algıda seçicilik, dikkat dağınıklığı gibi nedenlerle söylenenlerin, öğrenilmesi gerekenlerin bir kısmı hiç dinlenmez bile. Komünler bu durumlarda öğrenilenlerin dallanmasında ve genişlemesinde hayati önem taşır. Arkadaşlarla yapılan ders sonrası değerlendirmeleri ya da fikir paylaşımları, daha önce dikkat etmediğimiz noktaları fark etmemizi sağlar. Örneğin Einstein ilk Amerika’ya gittiğinde, üniversite yetkilileri tutucu tavırlar sergileyerek Einstein’ın ders sonrasında öğrencilerle vakit geçirmesini ya da diğer hocalarla buluşmasını yasaklamıştır. Zamanla bilimsel verimliliği düşen Einstein bu konuda soru sorulduğunda “öğrenci yemekhanelerini özlüyorum” diyerek cevap verip oradaki tartışmalar sonucunda çoğu fikrinin geliştiğini ya da anlamlandığından bahsetmiştir. Sonuç olarak bilgi edinimi ve genişlemesi amacıyla kurulan üniversitelerin çevrimiçi öğrenme döneminde komünü göz ardı etmeleri ancak öğrenmeye pranga vurmaktadır.</p><p>Yemek bulmayı kolaylaştıran, düşünceyi genişleten iletişim ve etkileşim, en izole olduğumuz dönemlerde bile göz ardı edilmemeli ve eğitim programının parçası olarak görülüp desteklenmelidir. Bilişsel, duyuşsal ve devinişsel kazanımları üst düzeylerde gerçekleştirebilmek ancak bu şekilde mümkündür. Pandemi döneminde gerçekleşen eğitim reformları, eğitimi kolayca ulaşılan bilgiden sıyırıp tecrübe, beceri seti, analiz gibi komünler tarafından iletişim ile gerçekleşecek şekilde düzenlemelidir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=df0da2920b6b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>