<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Yeliz Bahadır on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Yeliz Bahadır on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@yeliz-bahadir?source=rss-5eee319f57cb------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*zLK1Q7J8b7bI_qmo8Bm4-g.jpeg</url>
            <title>Stories by Yeliz Bahadır on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@yeliz-bahadir?source=rss-5eee319f57cb------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 07:10:28 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@yeliz-bahadir/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[İlişkiler Benliğimizi Nasıl Zenginleştirir?]]></title>
            <link>https://yeliz-bahadir.medium.com/i%CC%87li%C5%9Fkiler-benli%C4%9Fimizi-nas%C4%B1l-zenginle%C5%9Ftirir-ab7b7c3cc27c?source=rss-5eee319f57cb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ab7b7c3cc27c</guid>
            <category><![CDATA[ilişkiler]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[benlik]]></category>
            <category><![CDATA[green-book]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yeliz Bahadır]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 13 Jun 2021 18:59:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-06-13T18:59:39.810Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Film Analizi: Green Book (Yeşil Rehber)</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-UUd6CuaqYX0VlM46MDP5g.jpeg" /></figure><p>Hazır olun, bu yazıda biraz daha farklı bir inceleme yapacağız…</p><p>Sıkı takipçilerin bildiği gibi bu zamana kadar hep tek bir karakterin 4 dünyasına odaklanıyorduk.</p><p>Yeşil Rehber filminde ise her iki karakterin birbirlerinin dünyalarını ne kadar zenginleştirdiğini ele alacağız. Tony ve Dr. Shirley birlikte çıktıkları yolculuktan <strong>farklı kişiler</strong> olarak dönüyorlar…</p><blockquote><strong>Tıpkı Rollo May’in söylediği gibi: “Her karşılaşım benliği zenginleştirme potansiyeli barındırır. Gerçek karşılaşımda iki kişi de, az da olsa, değişir.”</strong></blockquote><p>İki arkadaşın birbirlerinin benliğini nasıl zenginleştirdiğine yine 4 dünya üzerinden bakalım…</p><h3>Umwelt (Fiziksel dünya)</h3><p>Fiziksel dünyamız görünen tutulan şeylerle ilgili; yaşadığımız fiziksel mekanlar, giydiklerimiz, yiyip içtiklerimiz, sahip olduğumuz eşyalar, bedenimiz gibi…</p><p>Tony ve Shirley <strong>dışarıdan</strong> farklı dünyaların insanları gibi duruyor. Başta bu iki kişi ne paylaşabilirler ki hatta nasıl anlaşacaklar acaba diye düşünüyoruz.</p><p>Tony, eşi, iki oğlu ve geniş ailesiyle birlikte İtalyan mahallesinde oturan, güvenlik, garsonluk gibi işlerle kıt kanaat geçimini sağlayan biriyken; Dr. Shirley tek başına yaşayan okumuş, varlıklı bir Afroamerikan jaz piyanist.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/850/1*dljXdFau2meyBNV6bPBlrQ.jpeg" /><figcaption>Tony ve Shirley’nin ilk karşılaşması. Fiziksel mekandaki güç farkı aslında toplumda tam tersi. Beyaz üstünlüğü.</figcaption></figure><h3>Hiçbir şey dışarıdan göründüğü gibi değildir.</h3><p>Hikayenin başında Tony evinde çalışan siyahi işçilerin su içtiği bardakları direkt çöpe atacak kadar ırkçı bir tutumda aslında. 1960&#39;ların Amerikasında beyaz olmak üstünlük demek…</p><p>Filmdeki mülakat sahnesi ise <strong>gücün (üstünlüğün) her an tersine</strong> dönebildiğini gösterir nitelikte. Bu sahnedeki fiziksel ortama baktığımızda bir beyaza üstten bakacak şekilde tahtına oturmuş bir siyahi görmek kafamızdaki güç paradigmasıyla bir parça oynuyor.</p><p>Asıl paradigmamızı yıkan ise toplumda ezilen rolündeki Shirley’nin sırası gelmişken iş veren konumuyla, varlığıyla, dehasıyla Tony’i ezmesini beklerken, bu ikilinin dost olabilmesi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/554/1*xmbLK2RQfJc8KYqbECdLgQ.jpeg" /></figure><blockquote>Hiçbir ilişkinin potansiyeli dışarıdan görünenlerle sınırlı değildir.</blockquote><p>Bu dostluk nasıl mümkün oluyor peki? Gelin ilişkisel dünyada onların gerçek bir karşılaşmaya (gerçek bir ilişkilenmeye) nasıl izin verdiklerine bakalım.</p><h3>Mitwelt (İlişkisel dünya)</h3><p>İlişkisel dünyamızda genellikle kendimize benzeyen, bizimle hayata benzer bir yerden bakan kişilerle yakınlaşırız. Halbuki bizden farklı kişiler, kendimizde <strong>en az temas ettiğimiz özelliklerle</strong> temasa geçerek <strong>benliğimizi bütünleştirmemiz</strong> için büyük bir fırsattır.</p><blockquote>Her ilişkide farklı bir parçamız ile karşılaşırız. Yargı ve varsayımlarımızı paranteze alıp kendimizi açık tutabildiğimizde farklılıklar zenginleştirir.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/801/1*Byyba0mV6b2wVqUh07U-Hw.jpeg" /></figure><blockquote>Dört dünyamızdan hangisini daha yoğun yaşıyorsak, benliğimizi daha çok oranın özellikleriyle tanımlarız. <strong>Benliğin bütünleşmesi</strong> ise daha az deneyimlediğimiz şeylere kendimizi açmakla mümkündür.</blockquote><p>Tony’nin benliği daha çok <strong>fiziksel dünyası</strong> etrafında toplanıyor. En önemli ihtiyaçları yiyip, içmek, uyumak gibi temel seviyedeki ihtiyaçlar. Bir anlamda yaşamdan aldığı keyif daha <strong>dürtüsel </strong>seviyede. Aynı zamanda <strong>yaptığı işler de oldukça fiziksel</strong>: şoförlük, korumalık, garsonluk gibi. Tony’nin fiziksel dünyası ön planda demek mümkün.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/783/1*hP0MJ-MlFMDBNpOmwoMpWQ.jpeg" /></figure><p>Shirley’nin benliği ise daha çok <strong>kendilik ve anlam</strong> dünyasında yoğunlaşıyor. Mesleğinden ve kendini ifade etme tarzından da anlayabileceğimiz gibi hayatı daha <strong>duygu, düşünce, değer odaklı bir yerden</strong> yaşıyor. Belki bunun da en temelde sebebi toplum tarafından dışlanması, <strong>ilişkisel </strong>dünyada yerini bulamaması ve kendi anlam dünyasını inşa etmeye daha çok ihtiyaç duymuş olması olabilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/739/1*LGmeGNXOFReX5UmEzU9z0w.jpeg" /></figure><h3>Tony ve Dr. Shirley ne kadar birbirlerinden farklı olsalar da ilişkilerinde kendilerini etkiye açık tutabiliyorlar.</h3><h3>Eigenwelt (Kendilik dünyası)</h3><p>Peki ilişkisel dünyalarında kendilerini <strong>“etkiye açık”</strong> tutabilmeleri kendilik dünyalarına nasıl yansıyor?</p><p>Shirley’den başlayalım… Pek çok sahneden en önemlisi KFC sahnesi. Daha önce kızarmış tavuk yemeyen Shirley’nin, Tony’nin ısrarıyla “battaniyesine bulaşacak o pis tavukları” yemekten ne kadar keyif aldığını seyrediyoruz. Dikkati şuraya çekmek isterim, burada keyif veren şey ilk kez kızarmış tavuk yemek değil; normalde yapmayacağı bir şey için <strong>kendine izin verebilmek…</strong></p><blockquote>Kişinin daha önce kendine izin vermediği deneyimleri tatması benliği zenginleştirir ve kişiye kendini gerçekleştirme boyutunda bir keyif verir.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/778/1*1ITTsyy5RK1M50vQ-HtnPw.jpeg" /><figcaption>Shirley’nin en önde gelen özelliklerinden biri olan otokontrolü bıraktığı sahne</figcaption></figure><p>Kendi duygu ve düşüncelerinin bilincinde olan, değerleri ve prensipleriyle hep kontrollü (seçerek) davranan Shirley’nin <strong>en önemli ihtiyacı </strong>biraz gevşemek, <strong>kontrolü bırakıp</strong> kendi isteklerine yönelmek… Shirley, bu ilişkide Tony’nin rahatlığına, spontanlığına ayak uydurarak <strong>kendi arzularına yakınlaşıyor.</strong></p><p>Bu dönüşümü seyrettiğimiz en önemli sahne ise bütün turne boyunca ayrımcılığa göz yuman ve <strong>kontrolü elden bırakmayan</strong> Shirley’nin son performans gecesinde otelin restoranında yemek yemesine izin verilmediğinde sahneye çıkmaktan vazgeçtiğini söylediği sahne.</p><p>İlk defa prensipler ve kuralları bir kenara bırakıp<strong> kendisi için bir sınır çiziyor </strong>ve bu vesile ile yine ilk kez <strong>sadece eğlendirdiği değil kendisinin de eğlendiği </strong>bir gece yaşıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/678/1*jSMqNUdAXYdUbaYhohPeNQ.jpeg" /></figure><p>Tony’e gelirsek, müthiş dürtüsel bir adamın <strong>kendisiyle ve duygularıyla </strong>daha çok temasa geçmeye başladığını seyrediyoruz. Bunu bize en açık gösteren şey ise eşine yazdığı mektuplar başta sadece yeme içme ve manzaralardan ibaretken sonra duygularını betimlemeyi başarması…</p><p>Shirley’nin etkisiyle Tony’nin <strong>iç dünyası zenginleşiyor.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/738/1*0SG0EF5iKx868zG4kJJzzQ.jpeg" /></figure><p>Tony’deki değişimi eve dönüşündeki yemek sahnesinde de hissediyoruz. Hep bir ağızdan konuşan ailesine her zaman yaptığı gibi gevezelikle katılmak yerine onlara dışarıdan bakan bir yerde duruyor. Tony’nin <strong>dürtüsel bir yerden daha düşünsel </strong>bir yere geçmesini seyrediyoruz.</p><h3>Uberwelt (Tinsel dünya)</h3><blockquote>Gelişimsel açıdan baktığımızda insanın ilk yaşam evreleri fiziksel dünyasından ibarettir, sonra ilişkisel dünyamızı keşfeder, daha sonra benliğimizi kurgular ve sonunda tinsel (ruhsal veya anlam dünyası) dünyamıza yöneliriz.</blockquote><p>Shirley gibi <strong>duygu ve düşüncelerde derinleşmiş</strong> olmak gerçek hayatta da gelişmişlikle özdeşleşmiş olsa da hayatımız boyunca <strong>4 dünyamız da eşit derecede önemini korur. </strong>Tony’nin dürtüselliği pek çok zaman Shirley’nin kendine dönmesi, kendi ihtiyaç ve arzularına yönelmesi için bir kapı olmuştur.</p><blockquote>Kendimizi anlam dünyasına aşırı derecede kaptırdığımızda fiziksel ihtiyaçlarımızı geri plana atma, bedenimizi ihmal etme ya da fiziksel olanı ilkel (bayağı) sayma hatasına düşebiliriz.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*0OP1QrJg5lmZOYa9J7ONVg.jpeg" /></figure><p>Benzer şekilde, büyüdüğümüzde kendimizi <strong>hep mantık ve kontrol </strong>eşliğinde davranmaya kumanda etmiş olsak da zaman zaman çocuksu cesaret ve merak hepimize iyi gelir. Tıpkı Tony’nin Shirley’e hatırlattığı gibi:</p><h4><strong>“Dünya ilk adımı atmaktan korkan yalnız insanlarla dolu.”</strong></h4><p><strong>Bunu çocuklar hiç yapmaz değil mi?</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/554/1*n-bJ21RVWA_qn4bOywZsuA.jpeg" /></figure><blockquote>Bu ilişki bize 4 dünyanın eşit derecede önemli olduğunu, benliğimizin zenginleşmesi için dört alanda da deneyime açık olmamızın ne kadar dönüştürücü olabileceğini gösteriyor…</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ab7b7c3cc27c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Film Karakter Analizi: Danish Girl]]></title>
            <link>https://yeliz-bahadir.medium.com/film-karakter-analizi-danish-girl-980e51178b16?source=rss-5eee319f57cb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/980e51178b16</guid>
            <category><![CDATA[danimarkali-kiz]]></category>
            <category><![CDATA[the-danish-girl]]></category>
            <category><![CDATA[eddie-redmayne]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yeliz Bahadır]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 22 May 2021 10:39:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-22T10:39:10.218Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*stkfKlpcngXJh-UOCaaaUw.jpeg" /><figcaption>Einar Wegener ismiyle dünyaya gelen Lili Elbe’nin hikayesi</figcaption></figure><p>Şimdi şöyle düşünün:</p><p>1920&#39;lerde karınız ve siz tanınan iki ressamsınız ve 6 yıllık evlisiniz.</p><p>Kendinizi erkek değil bir kadın olarak daha iyi hissettiğinizi fark ediyorsunuz. Ne yapardınız?</p><p>Sanırım çoğumuz bu hissi görmezden gelmeye çalışır, sıkı sıkıya üstünü örterdik.</p><p>Tıpkı Nietzsche’nin dediği gibi: <strong>“İnsan bir şeyleri neden görmez? Üstünü kapatıp kendinden gizlediği için…”</strong></p><p>Ressam Einar Wegener’in <strong>kendi olma</strong> cesaretiyle Lili Elbe’ye dönüşümünü anlatan gerçek hayat hikayesindeki 4 dünyasına bakalım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/669/1*1F0ZpPcOfQZohCDbd30ZhQ.jpeg" /><figcaption>Einar ve eşi Gerda’nın Kopenhag’da ressamlıkla sürdürdükleri bir hayatları var.</figcaption></figure><h3>Umwelt (Fiziksel dünya)</h3><p>Einar’ın fiziksel dünyasında bakacağımız en önemli boyut<strong> bedeni. </strong>Erkek bedeniyle dünyaya gelmiş olsa da kendini erkek bedenine ait hissedememesi onun için büyük bir kaygı kaynağı haline geliyor.</p><blockquote>Beden insan varoluşunun temelidir, dış dünyayı bedenimiz yoluyla duyumsar ve algılarız. Varoluşçu bakış açısıyla, beden tekinsiz bir dünyada insanın yeri yurdudur. Bedenimizde iyi hissetmediğimizde yersiz yurtsuz kalırız. Bu yüzden bedenimizle ilgili yaşadığımız her bocalamanın duygusal dünyamızda mutlaka bir karşılığı vardır.</blockquote><p>Einar’ın kaygısı aynı zamanda onun kendisi olmasına bir davet. Kaygılarımız bize seçeneklerimizi göstererek bizi daha çok<strong> “var olmaya”</strong> davet eder; bizden beklenen yanıt ise daha çok <strong>cesaret</strong> gösterebilmemizdir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/554/1*OlvYPruYAK6rsdovVJMzxA.jpeg" /></figure><p>Hikayenin başında, karısının modellerinden biri yerine poz verirken bu hissi yakalıyor Einar. Dokunduğu elbise, ayağına geçirdiği ayakkabı, verdiği narin feminen pozu onun <strong>iç dünyasında bir canlılık </strong>yaratıyor.</p><blockquote>İç dünyamıza canlılık getiren fiziksel ortamlar, nesneler, objeler, doğal ve yapay araçlar bize dair bir şeyler söyler. Aslında altta gizli bir soru yatar: içimde yankı bulan bu şeyler bana dair ne diyor?</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/739/1*653i750YC8VNn8upQ7CWqQ.jpeg" /></figure><h3>Mitwelt (İlişkisel dünya)</h3><p>Einar’ın ilişkisel dünyasındaki en önemli insan eşi Gerda; ona ihtimallerini deneyimlemesine izin veren ilk kişi…</p><p>Hayatımızdaki mevcut konumumuz, rollerimiz öyle sabitleşir ki başka ihtimalimiz yokmuş gibi yaşarız. Aslında insan, an be an <strong>“olmakta olan”</strong>dır <em>(ingilizce; human</em><strong><em> being</em></strong><em>).</em> Her zaman uzak ve yakın ihtimallerimizle birlikte yaşarız sadece çoğu zaman seçeneklerimizi görmezden geliriz.</p><blockquote>Sartre, insanın ihtimallerini inkar etmesini <strong>“kendini kandırma”</strong> (<em>bad faith; direkt çevirisi kötü inanç) </em>olarak adlandırır. Başka bir seçeneğimiz olmadığına kendimizi inandırdığımızda kendimizi kandırmış oluruz.</blockquote><p>Uzak yakın ihtimallerimiz olduğu düşüncesini aklımızda tutmak ise kendimizi <strong>deneyimlere açık tutmamızı </strong>sağlayabilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/772/1*zrhMT_8IM5EkYY0X3HPXSg.jpeg" /></figure><p>Einar’ın hayatındaki diğer önemli kişi Hans; küçükken anneannesinin önlüğünü giyen şirin bir çocukken Einar’ı öpen ilk kişi. Bu öpüşme sahnesinde Einar’ın babasının Hans’a kızdığını ve onu evden kovduğunu sonradan öğreniyoruz.</p><p>Bu anı, Einar’ın kendini <strong>asıl hissettiği kişiyi </strong>baskılamasına neden olmuş olabilir. Bunu şu cümlesinden de anlıyoruz: “Lili aslında hep oradaydı.”</p><p>Babasının hükmü çok uzun süre önce geride kalmış olsa da <strong>çocuklukta hareketlerimize verilen tepkiler</strong> üzerimizdeki etkilerini bir ömür sürdürebilir.</p><blockquote>Mevcutta olmayan, geçmişten taşıdığımız sanki hala varmış gibi davrandığımız bu etkilere hayalet etki (ghost effect) deniyor.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/710/1*oLiLhM5YuQr5YWvoNaBM5Q.jpeg" /></figure><h3>Eigenwelt (Kendilik dünyası)</h3><p>Doktorların delilik, şizofreni, kimlik karmaşası gibi teşhislerine rağmen; biricik eşinin “kocama ihtiyacım var, Einar artık geri gelsin” deyişindeki cazibeye kapılmadan ve de bütün toplumsal dışlamalara göğüs gererek Einar <strong>kendini yaşatma cesaretini</strong> gösteriyor.</p><blockquote>Bağlı olduğumuz ilişkiler, sevdiklerimizin bizden beklentileri, toplumun dayatmaları kendimizi yaşatmamız önünde en büyük engellerdir. Ait olmak uğruna birey olmaktan vazgeçiriz.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/755/1*544MCUHyR4NiJs4tNuo-_g.jpeg" /></figure><p>Onun ise kararlılıkla söylediği bir cümle var:</p><h4>“Olduğum kişi olmadan yaşayamam.” (I can’t live without who I am)</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/739/1*v8MbY4seBt7-KrTZYQJLpw.jpeg" /></figure><p>Cinsiyet değişimi için riskli operasyonlara girmekten çekinmemesi <strong>kendi arzusunu, hislerini takip etmesinden, kendini bilmesinden </strong>geliyor.</p><p>Gördüğü son rüyası bu dünyadan tamamen <strong>kendini onaylayarak</strong>, huzurla bu ayrıldığını hissettiriyor. Rüyasını şöyle anlatıyor:</p><blockquote>“Rüyamda bebektim, annem beni kucağında tutuyordu. Bana baktı ve Lili dedi.”</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*um5pqRdWdswSr-56lBNWaQ.jpeg" /></figure><h3>Uberwelt (Tinsel dünya)</h3><p>İster ona Einar Wegener diyelim ister Lili Elbe <em>(kendisi kesinlikle Lili Elbe dememizi isterdi), </em>onun anlam dünyasında en önemli şeyin <strong>“kendisi olabilmek, kendine ve başkalarına dürüst olmak” </strong>diyebiliriz.</p><p>Danimarkalı Kız hikayesi bize şu soruyu sormamıza fırsat tanıyor, şimdi bir parça duralım ve düşünelim:</p><ul><li>Kendimize ne kadar <strong>dürüstüz</strong>?</li><li>Başkalarının bize dürüst olmabilmesine ne kadar fırsat/ alan tanıyoruz? İnsanların olma haline, <strong>“kendi halindeliğine”</strong> izin veriyor muyuz?</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/739/1*GXJpi5K7Tcjdmfq87i7ITw.jpeg" /></figure><p>Mesela bu hikayedeki Einar olsaydınız hislerinizi takip ederek kendi olma cesaretini gösterir miydiniz?</p><p>Öte yandan Gerda olsaydınız eşinizin hissettiği kişi olabilmesine destek olabilir miydiniz?</p><blockquote>Kendi olma kavramında derinleşmek isteyenlere Paul Tillich’in <strong>Olmak Cesareti</strong> kitabını öneririm.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/343/1*BqxOmUVfiZPdWRTBZalahg.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=980e51178b16" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Film Karakteri Analizi: Siyah Kuğu]]></title>
            <link>https://yeliz-bahadir.medium.com/film-karakteri-analizi-siyah-ku%C4%9Fu-e9a38cdee1c3?source=rss-5eee319f57cb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e9a38cdee1c3</guid>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[siyah-kuğu]]></category>
            <category><![CDATA[black-swan]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yeliz Bahadır]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 12 May 2021 06:35:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-12T06:40:10.977Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cxblp_xDS1cQ_nsbxJWF2w.jpeg" /><figcaption>Instagram hikayelerine 1insan4dünya hesabından erişebilirsiniz</figcaption></figure><p>İnsan neden kendine zarar verir? <strong>Değersizlik ve yetersizlik </strong>hisleri en temel nedenler arasında sayılabilir.</p><p>Siyah kuğu filmi, <strong>kendinden şüphe ederek mükemmeliyeti hedeflemenin</strong> kişi için ne kadar zarar verici olabileceğini gözler önüne seriyor.</p><p><strong>Mükemmel olmak istiyorum sesi</strong> düşündüğünüz kadar masum olmayabilir.</p><p>“Sadece mükemmel olmak istiyorum” diyen Nina’nın 4 dünyasına bakalım…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/815/1*Bfz9SBvf52dxYO5DMLJPzw.jpeg" /><figcaption>“Sadece mükemmel olmak istiyorum”</figcaption></figure><h3><strong>Umwelt (Fiziksel dünya)</strong></h3><p>Dışarıdan baktığımızda, Nina’nın hayatı, annesiyle yaşadığı apartman dairesi ve bale stüdyosu arasında geçiyor.</p><p>Daha dikkatli baktığımızda ise filmin geçtiği bu <strong>iki temel mekanın</strong> Nina’nın hayatında <strong>kapana kısıldığı iki role</strong> işaret ettiğini görebiliyoruz, bunlar annesinin <strong>tatlı kız çocuğu </strong>olmak ve <strong>mükemmel bir balerin</strong> olmak.</p><p>Her iki rolde de Nina’nın <strong>kendine ait bir kimliği </strong>yok; kim olduğunu ve kim olması gerektiğini annesi belirler durumda. Bununla birlikte aslında annesinin de “Nina’nın annesi” olmaktan başka bir rolü yok. Ayrışmanın olmadığı bu <strong>bağımlı anne kız ilişkisini </strong>onların <strong>“</strong>kendilerine ait” odalarına kısa bir göz attığımızda bile hissedebiliyoruz.</p><blockquote>İnsanın fiziksel dünyası en dış çeperidir ve dışarıdan görünen şeyler genellikle daha içteki dünyaların bir tezahürüdür.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/550/1*IGcIepsfoQVIgZIlE7PH5w.jpeg" /><figcaption>Nina’nın odası: annesinin “tatlı kızını” temsil eden bir oda</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1qJcOLAxTcyEneWmKdKWeA.jpeg" /><figcaption>Annenin odası: Geçmişine takılı kalmış, kızına takıntılı hale gelmiş bir anne</figcaption></figure><p>Nina’nın fiziksel dünyasında gözümüze çarpan diğer şey <strong>“bedeni ile ilişkisi”. </strong>Bedeninin ihtiyaçlarını duymak, bedenine bakım vermek yerine bedenine <strong>nesne muamelesi </strong>yapıyor.</p><p>Sakatlanmayı umursamayıp parmakları kanayıp birbirine yapışana kadar çalışması, çalışmadığı zamanlarda da istemeden kendini tırmalayarak bedenine zarar vermesi kendi hayatında <strong>bir özne olarak var olamamanın </strong>acısını bir <strong>nesneymiş gibi bedeninden</strong> çıkardığını düşündürüyor.</p><blockquote>Hiçbir insan, durduk yere kendine zarar vermez. Kendimize zarar veren alışkanlıklarımız bir yerlerde <strong>“var olamama” sancısı </strong>yaşadığımızın işaretidir. Hayatla bağımızın temelini oluşturan <strong>fizyolojik </strong>alışkanlıklarımız (yeme, içme, hareket etme gibi) aynı zamanda <strong>psikolojiktir</strong>.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*l1L5-XiPJo_7pXoMNAMYTg.jpeg" /></figure><h3><strong>Mitwelt (İlişkisel dünya)</strong></h3><h4>Nina’nın “var olma sancısı” çektiği ilk yer annesiyle olan ilişkisi.</h4><p>İlk etapta sevgi dolu, ilgili, arkadaşça görünen annenin çok geçmeden aşırı kontrolcü, katı, tehditkar tavırlarıyla karşılaşıyoruz. Annesinin bu inişli çıkışlı modu ve isteklerine uyulmadığındaki cezalandırıcı tepkileri Nina’yı <strong>sürekli uyuma</strong> zorlamış ve de Nina’nın benliği annenin kabulünü alan özelliklerle sınırlı kalmış.</p><blockquote>Psikanalist Dr. Winnicott annenin çocuktan görmeyi istediği bu tür benliğe “sahte benlik” adını verir. Anne, çocuğun doğal hareketlerini, bağımsızlığını hoş karşılamazsa çocuk sadece kabul gören yönlerini gösterip kendini gizler. Çocuğun gerçek benliği oluşmaz ve gelişimi sekteye uğrar.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*3pZf-K1HBWgeY4CSfV8gjA.jpeg" /><figcaption>Annesi Nina’ya, Nina da bedenine “nesne muamelesi” yapıyor.</figcaption></figure><p>Nina’nın bu naif, uyumlu benliğine ilk müdahale dans direktörü Thomas’tan geliyor: <strong>“kontrolü bırak, biraz rahatla”. </strong>Rahatlamak bir yana dursun, bu komut Nina’yı daha da geriyor hatta korkutuyor. Kalıplarının dışına nasıl çıkabileceğini bilmediği için olduğu halinden sürekli şüphe duyar hale geliyor.</p><blockquote>Başkalarının isteklerine göre oluşan sahte benlik veya sosyal benlik kalıplaşmış bir benliktir, buradan esnemek mümkün değildir. Esnemek için kişinin kendi organik kimliğini (kendiliğini) inşa etmesi gerekir.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*m8J3p9lhPTlvY8JASRMftA.jpeg" /></figure><h3>Eigenwelt (Kendilik dünyası)</h3><p>Kendi benliği henüz oluşmamışken siyah kuğu rolünü üstlenmek Nina’nın sonu oluyor. Nina’nın rolü giymesi beklenirken, <strong>siyah kuğu rolü Nina’yı yutuyor.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/678/1*EFOEWgzqNJQeW2qF8UtXxQ.jpeg" /></figure><p>Bu yutulmaya neden olan etmenlerden biri de iki rolün birbirine zıtlığı. İnsanlığı ortak bir zemin olarak düşünecek olursak <strong>masum, naif, ürkek, asil beyaz kuğu </strong>bir köşeye; <strong>baştan çıkarıcı, şehvetli, pervasız, şeytani siyah kuğu </strong>diğer bir köşeye düşer.</p><p>Bu kutupsal özellikleri bir araya getirmek ancak<strong> kişinin kendini tanıması, olduğu kişiyi sahiplenmesi ve temas edilen yönlerin ne gibi hisler uyandırdığını anlamlandırması</strong> yoluyla sağlıklı olabilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*3aw-mNM15EJh_T8HWabpJw.png" /><figcaption>Nina, içindeki siyah kuğu ile ne zaman karşılaşsa tedirginlik yaşıyor</figcaption></figure><p>Nina ise mevcutta olduğu kişiyi, korkularını, ihtiyaçlarını görmezden gelip sürekli korku ve tedirginlik yaşamasına rağmen <strong>“mükemmel bir siyah kuğu” </strong>olma hedefinden vazgeçmiyor. Diğer bir deyişle korktuğu bir şeyi mükemmel yapmaya soyunuyor.</p><blockquote>Kişi, kendinden şüphe ederken bir yandan da mükemmel olmaya çalıştığında aslında en büyük ihtiyacı kendini kucaklamakken tam aksine kendini tamamen terk etmeye yönelir.</blockquote><h3>Uberwelt (Tinsel dünya)</h3><p>Nina’nın anlam dünyasından bahsetmek çok güç. Anlam dünyası kendilik dünyasından beslenir.</p><p>Gelişimsel açıdan bakıldığında kendilik dünyası oluşmamış bir kişinin anlam dünyası dışarıdan enjekte olan <strong>dışsal hedeflerin, toplumsal değerlerin, “meli, malı, lazım”ların </strong>ötesine geçemez.</p><blockquote>Bu minvalde Nina’nın hikayesi, dışsal hedeflerde mükemmelleşme çabasının, kalıplaşmış bir benliğin bizi nasıl kırılganlaştırdığını gösterir. Anlamlı bir hayat yaşamanın ön koşulu kişinin kendisini anlamlandırabilmesidir.</blockquote><p>Peki nereden başlayalım? Bu filmden ilham alarak <strong>kim olmaktan korktuğumuzu düşünmek, </strong>kendimize nasıl biri olmaya izin vermediğimizi keşfetmek iyi bir başlangıç olabilir. Bastırılmış, itilmiş, yok sayılmış yönler güçlenerek geri döner. Tıpkı C. Jung’un dediği gibi:</p><h3>“Bir insan aydınlığı hayal ederek değil, karanlığın bilincine vararak aydınlanır.”</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mkrobr5Pc6FXBUjqZWoXkw.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e9a38cdee1c3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Forrest Gump]]></title>
            <link>https://yeliz-bahadir.medium.com/forrest-gump-ba4c41267deb?source=rss-5eee319f57cb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ba4c41267deb</guid>
            <category><![CDATA[forrest-gump]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[varoluşçuluk]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yeliz Bahadır]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 19 Apr 2021 11:31:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-04-19T11:40:55.615Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9InnIHapPdCwPG_4BQqQyA.png" /></figure><p>Naifliğin, masumiyetin, iyiliğin simgesi olmuş bir karakter…</p><p>Çağımızın akıl, mantık ve sonuç odaklılık takıntısına karşılık <strong>“iyi insan”</strong> olmaya çalışmanın değerini ve öngörülemez getirilerini gösteren ilham verici bir hayat hikayesi…</p><p><strong>Yaşadıklarımıza dair anlattıklarımız tüm yaşam hikayemizi oluşturur.</strong></p><p>Forrest Gump’ın hikayesini nasıl anlattığına dikkat vererek 4 dünyasına bakalım…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*fge1VkqniHlIHJyg.jpg" /></figure><p><strong>Umwelt (Fiziksel dünya)</strong></p><p>Fiziksel dünyamız; içinde yaşağımız ortamı, fiziksel çevreyi, nesneleri, objeleri, <strong>bedenimizi,</strong> giydiklerimizi, kişisel eşyalarımızı, yediklerimizi içtiklerimizi kapsayan özetle maddesel dünyamızdır.</p><p>Forrest, yürüme zorluğunun yanı sıra düşünme ve konuşma yavaşlığı yaşayan; IQ’su düşük olduğu için okula alınmayan, yaşıtları tarafından <strong>dışlanan bir çocuk</strong>.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*dUQHcMJ8mdxtqu8J.png" /><figcaption>Forrest, Alabama’da annesiyle yaşayan babasız bir çocuk.</figcaption></figure><p>Ama o hikayesinde <strong>bu zorlukların ne kadar berbat olduğundan, yaşamın adaletsizliğinden, kötülüklerden bahsetmiyor.</strong></p><p>Bacaklarına takılan ortezden onu her yere götürebilecek <strong>“sihirli ayakkabılar” </strong>olarak bahsediyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*ZeZrPhInUpBhJbLT" /></figure><p>Ona zorbalık yapan çocukları değil onu kovaladıkları bir gün nasıl koşmaya başladığını <strong>“mucize” </strong>olarak<strong> </strong>anlatmayı seçiyor.</p><blockquote>Forrest’ın hikayesinde en çok dikkatimizi çeken şey, karşılaştığı çevresel engelleri ve zorluklarını <strong>yargı katmadan</strong> anlatması.</blockquote><blockquote><strong>Dil, zihin ve duygular el ele çalışır.</strong> Başımıza gelenlerin ne kadar kötü, acınası, talihsiz olduğunu düşünür, bunu söylersek kötü ve acınası hissetmekten başka seçeneğimiz kalmaz.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*KoWLVmg5V-4R6vEk.png" /></figure><p>Fiziksel şartlar ne olursa olsun Forrest’ın yapabildiği en önemli şey <strong>iyiyi güzeli görebilme. </strong>Vietnam’da korkmadın mı sorusuna;<strong> </strong>“geceleri bazen yağmur dinerdi ve gökyüzünü yıldızları görmek çok güzel olurdu” diye cevap veriyor.</p><p>Forrest’ın bu sözleri bize her koşulda tutumuzu seçebileceğimizi anlatan Viktor Frankl’in şu sözlerini hatırlatıyor:</p><h3>“İnsanın elinden her şey alınabilir ama bir şey hariç; olaylar karşısında tutumunu seçme özgürlüğü.”</h3><p><strong>Mitwelt (İlişkisel dünya)</strong></p><p>İlişkisel dünyamız diğer insanlarla — <strong>“öteki” ile olan</strong> ilişkimizdir. Buna yakın ilişkilerimiz, uzak ilişkilerimiz, seçtiğimiz ve seçmediğimiz ilişkiler hatta toplum, mahalle gibi tanımadıklarımızla olan ilişkilerimiz de dahildir.</p><p>Forrest’ın ilişkisel dünyasındaki<strong> ilk önemli kişi annesi.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Mpg7J5kyH2ZuPGQ4RFs31A.png" /></figure><p>Annesi, Forrest’ın kendini <strong>kimseden aşağıda hissetmemesi</strong> için elinden geleni yapan, bunu her daim sözleriyle, sevgisiyle yaşatan ilgili bir anne.</p><p>Annesinin sözlerinin Forrest’ın hayatına ve onun olduğu kişi olmasına etkisi çok büyük. Hikayesine sık sık <strong>“annem derdi ki” </strong>diye başlıyor…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lpV62VYlzuCUa67iIG2svQ.png" /><figcaption>Annem hep “hayat bir kutu çikolata gibidir, ne çıkacağını bilemezsin” derdi.</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0YZX_jevADfMpbdo28h_yw.jpeg" /><figcaption>Annem “Mucizeler her gün olur. Bazı insanlar böyle düşünmez ama olur” derdi.</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*BPPOF0pQ-_qYjC0wrkZWxQ.jpeg" /><figcaption>Annem, “İlerleyebilmek için geçmişi geride bırakman gerek” derdi. Sanırım koşmam bununla ilgiliydi.</figcaption></figure><p>Forrest’ın hayatındaki diğer önemli kişi Jenny: onu ilk kabul eden arkadaşı, ilk ve tek aşkı, eşi, çocuğunun annesi…</p><p>Fiziksel zorluklarına yargılarını katmayan Forrest, Jenny ile ilişkisinde de aynı şekilde <strong>yargısızlığını koruyor, onun hayatına ve tercihlerine hiçbir müdahalede bulunmuyor.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1014/1*I3v6gqv3naeS5Kv38wJ2xg.jpeg" /><figcaption>Jenny defalarca Forrest’ı terk ediyor. Gitme demiyor, gitmiştin dönemezsin demiyor. Sevgisinde yargılama yok.</figcaption></figure><blockquote>İlişkilerde yaygın olarak düştüğümüz bir hata şudur: <strong>karşı tarafı kendi arzularımızın, deneyimimizin bir nesnesi olarak görmek.</strong> Varoluşçu filozof Martin Buber karşı tarafı nesneleştirdiğimiz bu tip ilişkileri “ben-o” tip ilişkiler olarak adlandırır.</blockquote><blockquote>Forrest ise Jenny’nin varoluşuna, kendi arzularına, git gellerine karışmayarak onunla <strong>özne-özne ilişkisi</strong> kuruyor. Bunu sağlayan en önemli etmen Forrest’ın <strong>karşı tarafı kontrol etme çabasının olmaması…</strong></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*Kzo02U0NqIkeXEkL_0PN0g.png" /></figure><p><strong>Eigenwelt (Kendilik Dünyası)</strong></p><p>Forrest koşullar karşısında <strong>elinden gelenin en iyisini </strong>yapmaya çalışan, <strong>iyi niyetliliğini</strong> hep koruyan, sözlerini tutan, sevdiklerini her koşulda kollayan <strong>diğerkam </strong>biri.</p><p>Zeki biri olmasa da bir futbol yıldızı, milyoner, savaş kahramanı olabilmesinin ardında hep iki şey var: <strong>iyi bir insan olmak ve elinden gelenin en iyisini yapmak.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/421/1*5Oa9hWml1TA3T3DS9K2GBA.jpeg" /><figcaption>Arkadaşı Bubba’nın son isteğini yerine getirmek için yılmaması ona milyonerliği getirdi.</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ui1iNfl0nebO9r9FtRcnAw.png" /><figcaption>Arkadaşlarını tek tek taşıyarak kurtarmaya çalışması ona savaş kahramanı madalyasını kazandırdı.</figcaption></figure><p>Aslında Forrest’ın yapmayı başardığı şey <strong>hayatı akışında karşılayabilmek</strong>…</p><blockquote>Varoluşçu filozof Heidegger’in Azim-Akış ikilemi bize şunu söyler. Hayat karşımıza çıkan durumlar karşısında bizden iki farklı tutum bekler: <strong>biri azim diğeri ise akış.</strong></blockquote><blockquote>Bu ikilemde ne kadar doğru yerde kalabilirsek o kadar mutlu olabiliriz. Forrest tam olarak bunu yapabiliyor, ondan azim bekleyen yerlerde elinden geleni sonuna kadar yaparken; azmetmenin işe yaramayacağı yerlerde kabul sergileyebiliyor.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*fyXtkzvdD8kMQlfW58zXYQ.jpeg" /><figcaption>Jenny onu terk ettiğinde onunla mücadele etmek yerine kendi hislerine odaklanıp 3 yıl boyunca koşuyor.</figcaption></figure><p><strong>Uberwelt (Tinsel Dünya)</strong></p><p>Tinsel dünya inançlarımız, anlam atfettiğimiz şeyler, kendimizden öte hizmet ettiğimiz aşkın amaçlar, ruhsal dünyamızı besleyen değerlerdir.</p><p>Forrest’ın değerlerinde <strong>sevgi, masumiyet, iyimserlik, iyi niyet, sevdikleri için mücadele </strong>var. Onun kahramanlığı bu değerleri yaşatmasına dayanıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Zdn5QSqHxuW2lCk8RNwR2Q.jpeg" /><figcaption>Carl G. Jung’un 12 arketipi. Forrest bunlar arasında en çok masum, caregiver ve hero denilebilir.</figcaption></figure><blockquote>Forrest bize sadece güç kullanarak, kontrol ederek değil hizmet ederek, masumiyet ve iyilik sergileyerek de kahraman olunabileceğini gösteriyor.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ba4c41267deb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[DIANA]]></title>
            <link>https://yeliz-bahadir.medium.com/diana-a0767547ce89?source=rss-5eee319f57cb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a0767547ce89</guid>
            <category><![CDATA[diana]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nsan]]></category>
            <category><![CDATA[the-crown]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yeliz Bahadır]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 18 Mar 2021 11:53:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-03-18T12:04:18.891Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yojwETj5Wl75R_H17tIN1w.jpeg" /></figure><h4>Herkesin peri masalı olarak gördüğü bir hayatta Diana neden bu kadar mutsuz olmuştu?</h4><h4><strong>Gelin onun dünyasına bir parça bakalım…</strong></h4><h3>Umwelt (Fiziksel Dünya)</h3><p>Fiziksel dünyamız, içinde yaşağımız çevre, fiziksel ortam ve nesneleri içeren — bedenimiz, giydiklerimiz, kişisel eşyalarımız da dahil olmak üzere maddesel dünyamızdır.</p><p>Diana, onunla tanıştığımız ilk sahnelerde 3 ev arkadaşıyla küçük bir apartman dairesinde yaşayan, anaokulunda yardımcılık yaparak ve ablasına temizliğe giderek geçimini sağlayan 18 yaşında bir <strong>enerjik, sempatik </strong>bir genç kız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*HOdG9254i0Z0q_cZKYcy8Q.jpeg" /><figcaption>Hep renkli giysiler seçiyor, kıyafetleri renkli kişiliğini ve canlılığını dışarı yansıtır nitelikte.</figcaption></figure><p><strong>Kısıtlı maddi imkanlarına </strong>rağmen o zamanlarda hayata karşı <strong>özgür, sosyal ve eğlenceli bir duruşu </strong>var.</p><p>Bunun tam tersine dönmesi — <strong>yani bolluk içinde mutsuzluk hali</strong>— saraya taşındığı ilk günden itibaren başlıyor. İlk günkü yalnızlığı ve mutsuzluğu <strong>bu ailede yalnız hissederek </strong>geçireceği yılların habercisi gibi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/452/1*DOOmvj1lHgg41GBLsAhSbg.jpeg" /><figcaption>Sarayda ilk gün: Yalnız kalınca, kötü hissedince tutunduğu şey müzik ve dans</figcaption></figure><h3>Mitwelt (İlişkisel Dünya)</h3><p>İlişkisel dünyamız diğer insanlarla — <strong>“öteki” ile olan</strong> ilişkimizdir. Buna yakın ilişkilerimiz, uzak ilişkilerimiz, seçtiğimiz ve seçemediğimiz ilişkiler hatta toplum, mahalle gibi tanımadıklarımızla olan ilişkilerimiz de dahildir.</p><p>Diana’nın saraya taşınması ile onu çevreleyen ilişkisel dünyası da tamamen değişiyor. Her şeyini paylaştığı, onu seven yakın arkadaşları hayatından çıkarken, <strong>saray halkı ve onların ilişki kuralları </strong>hayatına bomba gibi düşüyor.</p><p>Saraydaki ilk hissi olan <strong>yalnızlığa</strong> bir de <strong>yetersizlik</strong> ekleniyor. <strong>Kabul gördüğü, ait hissettiği </strong>bir ilişki dünyasından <strong>eğitilmesi, disipline edilmesi ve uyum sağlaması</strong> gereken bir çocuk muamelesi gördüğü soğuk ve karanlık bir dünyaya ani bir geçiş yapıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/980/1*MLpuC6BZOJF4SjlaWz6mdw.jpeg" /><figcaption>Margaret daha ilk buluşmada onu azarlıyor ve küçümseyici bir tondan reverans dersi veriyor.</figcaption></figure><p>Müstakbel eşi Charles da ona<strong> “daha çocuk”</strong> diyenler arasında. O zaman Diana ile neden evlenmek istedi? <strong>Görünen ve görünmeyenler </strong>burada devreye giriyor.</p><p>Diana, bir <strong>peri masalına “evet” </strong>dediğini düşünürken; aslında olan şuydu:</p><p><strong>Aşık olduğu kadınla evlenmesine izin verilmeyen</strong>, prenses (ve de kraliçe adayı) olabilecek birini aramaktan yorulmuş, ömrü boyunca <strong>katı kurallar</strong> altında ezilmiş, aile sevgisinden yoksun kalarak kendini <strong>yetersiz ve değersiz</strong> hissetmiş ve <strong>artık ön planda olmayı arzulayan </strong>birine<strong> </strong>evet demişti.</p><h3><strong>İnsanın içsel yaşantısı her zaman görünenlerin çok ötesindedir ve asıl hikaye orada yaşanır.</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/940/1*l01VBD4hqASmRwHstVPyjg.jpeg" /><figcaption>Charles’ın nişan röportajında gelen soruya “aşığım” dememesiyle Diana’nın ilişkideki huzursuzluğu başlamıştı.</figcaption></figure><p>Üstelik hikayeye bir de <strong>hiç hesapta</strong> olmayan biri eklenmişti: Camilla</p><h3>Varoluşçu bakış açısından bakarsak Diana ilişkisel dünyasında “fırlatılmışlığı” yaşıyor.</h3><p>Dünyaya geldiğimiz evi, aileyi seçme ihtimalimiz yoktur. Bu insanın hayattaki ilk fırlatılmışlığıdır.</p><p>Evlilik ise <strong>insanın ikinci ailesini seçme şansıdır</strong>. <em>(tabi şanslıysak bu hakka sahip olmayan, zorla evlendirilen milyonlarca kişi var)</em></p><p>Diana ise <strong>üç kişilik bir evliliğe fırlatılmış </strong>buluyor kendini.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/654/1*dsZ-4mOqils_zKq_ue4YSw.jpeg" /><figcaption>Diana’nın ifadesiyle: biz bu evlilikte 3 kişiydik, yani biraz kalabalıktı.</figcaption></figure><p>Diana’nın çocukluğunda da önemli bir <strong>fırlatılmışlık hikayesi var.</strong></p><p>Annesi o 7 yaşındayken evi terk ediyor. Çekişmeli bir velayet sürecinin içinde kalan Diana duygusal olarak çok etkileniyor. Kardeşi, Diana’nın pencere önünde <strong>annesinin dönmesini beklediğinden </strong>bahsediyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/554/1*orgfn7YXzmnAaNIk1BoljQ.jpeg" /><figcaption>Diana ve erkek kardeşi</figcaption></figure><p>Dizide bu <strong>sancılı bekleyişin benzerini uzun uzun çalan ama hiç yanıtlanmayan aramalarında</strong> hissediyoruz. Yine terk edilmişlik, yine umutsuzca bekleyiş ve <strong>psikolojik ihtiyaçlarının bu aile ilişkisinin </strong>de karşılanmaması…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/634/1*0cJZ_gIZU-6xxA7Ked0VIA.jpeg" /><figcaption>Sürekli arasa da ne Charles’a ne de kraliçeye ulaşabiliyor. Ona mesafe konulması en büyük tetitleyicisi.</figcaption></figure><p>İlişkisel dünyasında pek çok rolde (çocuk, eş, gelin) mutsuz olurken <strong>annelik rolünün </strong>hakkını vermek için elinden geleni yapıyor.</p><p>Görmediği sevgi ve ilgiyi <strong>çocuklarına </strong>gösterdiğini hatta çocuklar konusunda çok hassas olduğunu biliyoruz.</p><p>William bebekken ondan ayrılmayı reddediyor ve Avustralya seyahatine onu da götüyor. Kendi ifadesiyle “kocasının yanında sırıtan biri” değil <strong>“insanlık taşıyan bir kral büyütmek” </strong>onun en önemli rolü.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/560/1*vRkLuj-il_AwemlIxXtKVg.jpeg" /><figcaption>Tek istediği sevgi, onay, kabul. Yalnızken çok mutsuz.</figcaption></figure><p><strong>Eigenwelt (Kendilik Dünyası)</strong></p><p>Kendilik dünyası, kendimizle olan ilişkimizdir. Duygularımız, düşüncelerimiz, özelliklerimiz, tercihlerimiz ve bunlarla nasıl ilişkilendiğimizdir.</p><p>Diana, <strong>duygusal ve sanatsal tarafı </strong>güçlü biri. Kendini performans aracılığıyla ifade edebildiğini söylüyor.</p><p>Özellikle <strong>kendini yalnız ve mutsuz hissettiğinde</strong> bale yaparak duygusal boşalma yaşadığını seyrediyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*AXbuW3UbXcCKd3I6sCpO1g.jpeg" /><figcaption>Küçükken de okul başarısı düşük, sanatsal yönleri kuvvetliymiş.</figcaption></figure><p>Sahnede olmak, performans sergilemek ve alkışlanmak ona iyi geliyor. Eğlenmeyi seviyor.</p><p>Fakat sorun şu ki onun sevdiği bu yönleri evliliğinde karşılık bulmuyor, desteklenmiyor.</p><h3>İlişkide karşılık bulmayan yanlarımız ölür. Ölen yanlarımız canlılığımızı da alır götürür.</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/980/1*p1ydiZuAWCmXzUPDEw29XA.jpeg" /><figcaption>Charles’a doğum günü sürprizi olarak yaptığı gösteri Charles’ın sinir krizi geçirmesiyle sonuçlanıyor.</figcaption></figure><p>Diana’nın yaşadığı <strong>duygusal açlık (duygusal ihmal)</strong> yeme bozuklukları ile fiziksel dünyasına yansıyor. Fiziksel olanın ne kadar duygusal olabildiğini burada da görüyoruz.</p><h3>Çünkü 4 dünyamızda olan bitenlerin hepsi birbiriyle mütemadiyen etkileşim halindedir.</h3><p>Bazen duygusal açlığımızı bastırmak için tıkıştırarak yeriz, bazen karşılanmayan o kadar duygusal ihtiyacımız vardır ki doymayı bilmeyiz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/620/1*9w3t_VpdAN3qTcUeilQpNw.jpeg" /><figcaption>Duygusal açlık kendini yeme bozukluklarıyla gösteriyor.</figcaption></figure><p><strong>Uberwelt (Tinsel Dünya)</strong></p><p>Tinsel dünya inançlarımız, anlam atfettiğimiz şeyler, kendimizden öte hizmet ettiğimiz aşkın amaçlar, ruhsal dünyamızı besleyen değerlerdir.</p><p>Diana’nın anlam dünyası <strong>insanların duygularını anlamada, onlara anlaşıldığını ve kabul gördüğünü hissettirmede yatıyor.</strong></p><p>Politikacıların bile gitmekten çekindiği mahallelerde insanlarla buluşuyor, hastaneleri ziyaret ediyor, bulaşıcılığı tartışılırken AIDS’li çocuklara sarılarak adeta acılarını paylaşmaya çalışıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*aerw1wuqJPc_S6kk7tGRwA.jpeg" /><figcaption>Sarayda aldığı ilk ders “duygularını gösterme” olsa da o sevgi ve şefkati yaymaktan besleniyor.</figcaption></figure><p>Her ne kadar onun bu halinin “gösterişçi” olduğu düşünülse ve de bunda doğruluk payı bile olsa pek çok sahnede onun insanlarla ilişki kurmaktan, onlara <strong>iyi hissettirmekten ne kadar keyif aldığını</strong> görüyoruz.</p><p>Anaokulunda çalışması, çocuklara olan düşkünlüğü, ona hayranlık besleyen kalabalıklarda insanlara <strong>gerçek yakınlık </strong>göstermesi, fiziksel olarak temas etmesi görebileceklerimizden sadece birkaçı…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/590/1*WL6gND7iPyQH26oXfPhWaA.jpeg" /></figure><p>*5.sezon ve 2022&#39;de vizyona girecek Spencer filmi ile analize devam edeceğim. :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a0767547ce89" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[JOKER]]></title>
            <link>https://yeliz-bahadir.medium.com/joker-ccf308ee25fe?source=rss-5eee319f57cb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ccf308ee25fe</guid>
            <category><![CDATA[joker]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nsan]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yeliz Bahadır]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 23 Feb 2021 10:44:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-23T10:44:51.671Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LsRIVfxDoqTACPdTEzCTYQ.jpeg" /></figure><p>O aslında <strong>hiç kimseydi</strong>…</p><p>Bu yazının başlığı “Arthur Fleck” olsaydı kim olduğunu çıkaramazdınız belki.</p><p>Kendisinin ifadesiyle <strong>“ben bile var olduğumdan emin değildim.”</strong></p><p>Arthur, <strong>varoluşsal bir mücadele sonunda</strong> Joker’e dönüşüyor…</p><p>Peki nasıl? Joker’in dünyalarına bakalım…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/554/1*gIyiK4w9ZmCSpROHaw5laQ.jpeg" /><figcaption>3 farklı kişi gibiler: Arthur, Palyaço, Joker</figcaption></figure><p><strong>Umwelt (Fiziksel dünya)</strong></p><p>Fiziksel dünyamız, içinde yaşağımız çevre, fiziksel ortam ve nesneleri içeren — bedenimiz, giydiklerimiz, kişisel eşyalarımız da dahil olmak üzere maddesel dünyamızdır.</p><p>Arthur Fleck, hikayenin başında <strong>palyaçoluk</strong> yaparak <strong>evin geçimini tek başına</strong> zar zor sağlayan, ucuz lojman tipi bir apartman dairesinde annesi ile birlikte yaşayan <strong>30 yaşında </strong>bir adam.</p><p>Görünürde<strong> renkli</strong> palyaço kıyafetleriyle <strong>dans eden, gülen, işi güldürmek olan </strong>birini görüyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yf3AqD9K1p046fVBZDQJnA.jpeg" /></figure><p>Halbuki palyaço kıyafetlerinin altında gizli kalmış gerçek fiziksel görünümü; <strong>kaburgaları çıkacak kadar zayıflamış, benzi solgun, hem fiziksel hem de psikolojik açıdan bakımsız kalmış biri…</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/625/1*dDI69c6i-pil-ngeYzZEHA.jpeg" /><figcaption>Hem fiziksel görünümü hem de davranışları nedeniyle ona ucube diyorlar.</figcaption></figure><p>Nörolojik hastalığından ötürü kontrol altında tutamadığı kahkası ise gerçek anlamda içten gelen <strong>bir gülüş</strong> değil, <strong>acılı ızdıraplı bir gülüş</strong>…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/678/1*TiTqVJRtbbMzNnMXX0Qojw.jpeg" /><figcaption>Arthur’un kontrol dışı ızdıraplı gülüşü insana ağlamak ile gülmek arasındaki ince çizgi hissini veriyor.</figcaption></figure><p>“Ömrümün bir dakikasını bile mutlu geçirmedim” diyen birinin kendisinin bu şekilde <strong>istemsiz olarak gülmesi </strong>ve de işi dolayısıyla <strong>sürekli başkalarını güldürmesi</strong> <strong>ne büyük ironi </strong>değil mi…</p><p>Bırakın mutlu olmayı, Arthur sürekli <strong>hem fiziksel hem de psikolojik şiddete </strong>maruz kalıyor. Palyaço iken gördüğümüz dövülme sahnelerinin dışında <strong>çocukluğunda büyük bir trajedi </strong>yaşadığını öğreniyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/1*DiBqbqme0D-LLXQw4cosAA.jpeg" /><figcaption>Arthur sürekli dayak yiyor. Canına tak edip ilk “katil” olduğu yer bu metro oluyor.</figcaption></figure><p>Çocukken annesinin erkek arkadaşı tarafından <strong>eziyet görmüş, </strong>bulunduğunda <strong>günlerce beslenmeden</strong> <strong>kendi pisliğinde kalorifere bağlı bırakılmış </strong>olduğunu öğreniyoruz ki bunu o da sonradan öğreniyor aslında…</p><h3>Arthur’un bedeni sevgi ile hiç tanışmamış, hiç kimse ona sarılmamış, onu okşamamış…</h3><p><strong>Mitwelt (İlişkisel Dünya)</strong></p><p>İlişkisel dünyamız diğer insanlarla — <strong>“öteki” ile olan</strong> ilişkimizdir. Buna yakın ilişkilerimiz, uzak ilişkilerimiz, seçtiğimiz ve seçmediğimiz ilişkiler hatta toplum, mahalle gibi tanımadıklarımızla olan ilişkilerimiz de dahildir.</p><p>Arthur toplum tarafından <strong>sürekli dışlanmış, hor görülmüş, dövülmüş </strong>bir figür. Otobüsteki kadından, işverenine hatta sokaktaki küçücük çocuğa kadar herkes ona <strong>“kaba ve kötü” </strong>davranıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/738/1*XIHuAUoyDaS4ag9vZppy9w.jpeg" /></figure><p>İlişkisel dünyasında gerçek anlamda onu <strong>seven, sarmalayan, sıcaklık gösteren kimse yok.</strong></p><h3><strong>Ev hissini, güven duygusunu hiç yaşamamış.</strong></h3><p>İnsanın en temel ilişkisi olan <strong>aile ilişkilenmesini </strong>tatmadan büyümüş. Babasını hiç tanımamış, annesi ve annesinin erkek arkadaşının <strong>fiziksel ve duygusal ihmaline uğramış </strong>— esasında öz anne ve babasını hiç tanımamış evlatlık bir çocuk…</p><p>O hasta annesine <strong>özenle ve ilgiyle bakarken</strong>, meğer annesi ona çocukken bile hiç bakmamış. Küçükken yaşadıklarını öğrendiğinde <strong>“hayatım bir trajedi sanıyordum, halbuki komediymiş”</strong> diyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*WMUNHGZNp2RfmfsJrhEIcA.jpeg" /><figcaption>Önceleri annesine bakmaktan gurur duyarken, çocukluğuna dair bu gerçekliği de elinden alıyor.</figcaption></figure><p>Bu kadar <strong>kötü muameleye</strong> maruz kalmasına rağmen <strong>“iyi biri olarak kalmak” </strong>için çok çabalıyor.</p><h3><strong>Gerçekte sevilme ve önemsenme ihtiyaçları karşılanmadığı için bu duyguları yaşadığı halüsinasyonlar görüyor.</strong></h3><p>Belki bu halüsinasyonlar da iyi kalmaya çalışmasının bir ürünü…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/783/1*y-YYwYiDYZefockjI1jJGA.jpeg" /><figcaption>Komşusu ile olan sanrısı ona sevilmeye değer, komik, kahraman, arzulanan biri olduğunu hissettiriyor.</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*5imbBihSvYRch4Tn22TefA.jpeg" /><figcaption>Murray’in ona “senin gibi oğlum olsa her şeyi feda edebilirdim” dediğini hayal ederek baba sevgisini yaşıyor.</figcaption></figure><p><strong>Eigenwelt (Kendilik Dünyası)</strong></p><p>Arthur’un en çok istediği şey büyük klüplerede sahne alan ünlü bir <strong>komedyen </strong>olmak.</p><p>Annesinin çocukken ona <strong>“sen çevrene neşe vermek için yaratılmışsın mutlu çocuk”</strong> <em>(annesi ona “happy” diye hitap ediyor) </em>diyişine inanmak istemiş olabilir.</p><p>İnsanlardan<strong> göremediği sıcaklığı</strong> onları <strong>güldürerek </strong>yakalamayı arzu ediyor belki de…Böyle baktığımızda <strong>palyaçoluk ve komedyenlik</strong> ne kadar benzer amacı güdüyor değil mi?</p><h3>İnsanları güldürmek onun için “onaylanmanın” tek yolu gibi görünüyor.</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*n72cx4v33rGXQB742HjcgA.jpeg" /><figcaption>Arthur’un hayallerinde hep fark edilmek, alkışlanmak var… Şakalarını tuttuğu günlüğü onun en kişisel objesi.</figcaption></figure><p><strong>“Ben soğuk karanlık dünyaya, gülümseme ve sıcaklık getirmek istiyorum” </strong>derken bize aslında <strong>yaşam amacını </strong>söylüyor. Ama yaşam amacını gerçekleştirme konusunda yapayalnız, bir destekçisi bile yok. <em>(annesi dahi komedyen olmak için komik olman gerekir diyor.)</em></p><h3>İnsanın yaşam amacını içinde hissetmesi fakat içsel olanın dışarıda hiç karşılık bulmaması can yakıcıdır.</h3><h3>Dış gerçekliğimiz ile iç gerçekliğimiz arasındaki mesafe açıldıkça umudumuzu kaybetmeye başlarız ve umutsuzluk insanın kendini yitireceği yerdir.</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/715/1*006unXyibS6O2v7WeO5cjA.jpeg" /></figure><p>Arthur, güvenilir hiç bir dayanak bulamayıp umutsuzluğa düştüğünde kendi <strong>naif kimliğini yitirip </strong>acımasız <strong>Joker kimliğine </strong>dönüşüyor.</p><p>Artık insanları güldürme hayalinden vazgeçerek <strong>ona kendini iyi hissettiren </strong>şeyi yapmaya başlıyor: <strong>“onu incitenleri incitmek”. </strong>Ona kötü ve acımasız davranan herkesi tek tek öldürerek kendini rahatlatıyor.</p><h3>Aslında karanlık ve aydınlık yönlerimiz hep bizimledir, hayattan isteklerimize ulaşamamak veya bazen de kaybetme korkusu karanlık tarafın davetini kabul etmemize yol açar.</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/678/1*nP_blMeJxGc_hufpAdZ2zw.jpeg" /><figcaption>Arthur, Joker olarak var olduğunu ilk defa hissetti. Dansı onun ritüeli, kendi varlığını hissettiği anlar.</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/739/1*L2XHCP21YekM8sm8bIpxYQ.jpeg" /><figcaption>“Hıncımı aldım ama rahatsız olmadım” diyor çünkü onun en iyi bildiği, en çok deneyimlediği şey “şiddet”.</figcaption></figure><p><strong>Uberwelt (Tinsel Dünya)</strong></p><p>Tinsel dünya inançlarımız, anlam atfettiğimiz şeyler, kendimizden öte hizmet ettiğimiz aşkın amaçlar, ruhsal dünyamızı besleyen değerlerdir.</p><p>Arthur’un değerleri <strong>sevgi, masumiyet, insanlara etki eden iyi bir kahraman </strong>olmakken <strong>Joker’in hayat felsefesi</strong> : <strong>hak ettiğini alırsın</strong> <em>(you get what you deserve)</em> oluyor.</p><h3>Masumdan, isyankara bir dönüşüm seyrediyoruz.</h3><p><strong>Çıkardığı isyan, kaos sayesinde</strong> ilk defa sevildiğini, yalnız olmadığını hissediyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/739/1*_b4-Fay65Yc1-a3nUoktrA.jpeg" /><figcaption>Joker hissetmek istediği sıcaklığı sokaklarda çıkan isyanın ateşinde buluyor.</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/679/1*trRIQ_l2e3uRc-Fu9urFyg.jpeg" /><figcaption>Joker gülümsemesi acısından yarattığı mutluluğu simgeliyor.</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ccf308ee25fe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Frida Kahlo]]></title>
            <link>https://yeliz-bahadir.medium.com/frida-kahlo-dd288e89f101?source=rss-5eee319f57cb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dd288e89f101</guid>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[frida-kahlo]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yeliz Bahadır]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 15 Feb 2021 11:09:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-15T11:09:02.452Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sBCTbfP9FP5B3IA9PD5gdQ.jpeg" /></figure><p>Frida diyince gözümüzün önüne tezatlık içeren bir resim geliyor:</p><p><strong>acılarla dolu bir yaşamın içinde duran dimdik bakışlı, capcanlı bir kadın</strong></p><p>Bu tezatlığı çizdiği resimlerde de görüyoruz; 25 yılını beraber geçirdiği Diego’nun ifadesiyle:</p><p>onun eserleri <strong>“demir kadar sert, kelebek kadar hafif”</strong>.</p><p>O, acılarını sanatıyla hafifleten bir ressam…</p><p><strong>Özgürlüğün ve canlılığın simgesi</strong> olmuş Frida’nın dünyasına bakalım…</p><p><strong>Umwelt (Fiziksel dünya)</strong></p><p>Fiziksel dünyamız, içinde yaşağımız çevre, fiziksel ortam ve nesneleri içeren — <strong>bedenimiz,</strong> giydiklerimiz, kişisel eşyalarımız da dahil olmak üzere maddesel dünyamızdır.</p><p>Frida’nın fiziksel dünyası çok <strong>çarpıcı</strong>, kendi yaşamı kadar <strong>olağan dışı</strong>…</p><p>Frida <strong>fiziksel acıdan yana</strong> muzdarip bir hayat yaşıyor. Önce küçükken geçirdiği çocuk felci daha sonra 18 yaşında geçirdiği trafik kazası nedeniyle <strong>sağlıklı bir hayat nedir</strong> bilmiyor. <strong>“Acıya alışığım”</strong> diyecek kadar kadar fiziksel acı çekiyor; onlarca ameliyat, yatağa bağlı geçen yıllar…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/605/1*06p3pGRNdpLFsk9XaGiF0Q.png" /><figcaption>Kalçasından girip leğen kemiğinden çıkan tramvay demiri hem <strong>bedenini hem de fiziksel dünyasını parçalıyor.</strong></figcaption></figure><p><strong>Bedenine</strong> büyük hasar veren kaza, neyse ki <strong>aynı hasarı iç dünyasına</strong> veremiyor. Kazadan önce gördüğümüz <strong>deli dolu, cesur, alaycı kız</strong> hala orada…</p><p><strong>Yatak</strong> bedenini mahkum ederken, <strong>tuvaller</strong> ruhunu özgürleştiriyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/605/1*1bEPHBiVAE9F2o20gaa7ig.png" /><figcaption>Kaza öncesi doktor olmak isterken, kaza sonrası yatağında geçirdiği 4 yıl onu resme daha çok bağlıyor.</figcaption></figure><p>Frida’nın fiziksel görünümü, <strong>kendine has</strong> stili de <strong>içindeki özgürlüğü</strong> yansıtıyor…</p><p><em>Saçlarının örgüsü, her daim taktığı küpeleri, iri kolyeleri, renkli şalları, kırmızı ruju ve birleşik kaşları</em> ile <strong>kendi tarzından </strong>nereye giderse gitsin vazgeçmiyor.</p><p>Girdiği ortama veya başkalarına göre değişmeyen bu tarzı, onun <strong>kendine aitliğinin, otantikliğinin</strong> bir yansıması. Düşünün ki <strong>“nasıl görünmeliyim”</strong>den bağımsız kendini sergileme güveni olan biri…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/605/1*3_l-ssmSMku3qGtu7xnXKg.png" /><figcaption>Frida’nın otantik tarzı yarım asır geçmesine rağmen bugün hala hayatımızın içinde yer buluyor…</figcaption></figure><p><strong>Mitwelt (İlişkisel Dünya)</strong></p><p>İlişkisel dünyamız diğer insanlarla — “öteki” ile olan ilişkimizdir. Buna yakın ilişkilerimiz, uzak ilişkilerimiz, seçtiğimiz ve seçmediğimiz ilişkiler hatta toplum, mahalle gibi tanımadıklarımızla olan ilişkilerimiz de dahildir.</p><p><strong>Frida’nın büyüdüğü evdeki en önemli ilişkisi : baba kız ilişkisi.</strong></p><p>Sık sık birbiriyle kavga eden, anlaşamayan anne baba ilişkisinde Frida’nın yakın olduğu taraf tartışmasız babası.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/605/1*YvFSnc5jUI8SgIvhFJvnpQ.png" /><figcaption><strong>Frida koşulsuz sevgiyi babasından öğreniyor…</strong></figcaption></figure><p>Babası, <strong>ilgili, espirili, sevecen ve her daim kızının arkasında bir baba</strong>…Hatta kızının “sen neden evlendin” sorusuna <strong>“sana sahip olabilmek için”</strong> cevabını verecek seviyede <strong>ona düşkün</strong>…</p><h3><strong>Frida’ya koşulsuz sevildiğini ilk hissettiren kişi babası.</strong></h3><p>İki kez evlendiği, toplam 25 yılını beraber geçirdiği büyük aşkı <strong>Diego’ya koşulsuz sevgi ile bağlanıyor</strong>. Diego onu sayısız defa aldatsa da <strong>onu olduğu haliyle değiştirmeye çalışmadan</strong> seviyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/605/1*dy4Tl8NnvbSS5lMAmJ3ntw.png" /><figcaption>Frida ve Diego</figcaption></figure><p>Frida’nın ilişkide aradığı <strong>sadakat değil bağlılık. Diego’ya bağlılık sözü</strong> verdirerek onunla evlenmeyi kabul ediyor. Onların ilişkileri <strong>radikal, cesur ve romantik</strong>.</p><p>Fil ile güvercinin ilişkisi olarak anılan bu <strong>çift fiziksel olarak çok farklı olsa da ruh ikizi gibi benzer</strong>.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/605/1*ebEPW7XNyb2vT7ofJwKVMg.png" /><figcaption>Frida ve Diego hayata ruh katarak yaşamayı seven iki insan…</figcaption></figure><p>Ressam olmalarının dışında, her ikisi de son derece <strong>sensüel (duyusal), mizahi </strong>ve<strong> asi</strong>.</p><p>Frida’nın fiziksel dünyasında yaşadığı trajediye eş bir trajediyi ona ilişkisel dünyasında yaşatan kişi Diego oluyor.</p><p>Diego, Frida’nın ablasıyla yatarak hem bağlılık sözünü hem de Frida’nın ilişkisel dünyasındaki bütün <strong>güveni yıkıyor.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/605/1*59u-pgEbva-GQdLfm4-PQQ.png" /><figcaption>Ayrılık sonrası Frida’nın otoportresi</figcaption></figure><p>Ayrılık sonrası saçlarını kesip, maskülen bir görünümde kendini resmetmesi bu yıkımın <strong>kendilik algısını da değiştirdiğini</strong> gösteriyor…</p><p>Frida için bu yaşadığı şey fiziksel dünyasını yıkan kazadan bile daha kötü bir kaza:</p><p><strong>“Hayatımda 2 büyük kaza yaşadım, biri tramvay kazası, diğeri sen. Seninle olan açık ara daha yıkıcı.”</strong></p><p>Bir süre ayrı kalsalar da çifti tekrar buluşturan şey; ruhlarının birlikteyken bulduğu <strong>koşulsuz sevgi ve kabul.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/605/1*cDDI0lG5Wrn8_1zXMJ6b-w.png" /><figcaption>Tekrar evlenen çift 25 yıl birbirlerine yoldaş, meslektaş, arkadaş oluyorlar.</figcaption></figure><p><strong>Eigenwelt (Kendilik Dünyası)</strong></p><p>Frida’nın kendilik dünyasına dair ilk ipucunu babasına sorduğu şu sorunun cevabında buluyoruz:</p><p><strong>-Baba söylesene ben eskiden ne olmak isterdim?</strong></p><p><strong>-Kendin olmak… </strong><em>(be your own self)</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/605/1*vQ8PeGNA7YJeCLlSXno3Ig.png" /><figcaption><strong>Tutkulu, yaratıcı, sıcak, cesur, mizahi ve asi bir sanatçı</strong></figcaption></figure><p>İnsanın kendisi olması — diğer deyişle <strong>otantik </strong>olması — demek, varoluşçuluk bakış açısı ile <strong>kendi yaşamına seçtikleriyle, seçemedikleriyle sahip çıkması </strong>anlamına gelir.</p><p>Frida, <strong>acı tatlı tüm yaşadıklarına, duygularına, düşüncelerine kısaca kendine sahip çıkan haliyle</strong> otantiklik kavramının ete kemiğe bürünmüş hali…</p><p>Frida, girdiği her ortama <strong>canlılık, enerji </strong>getiren biri… Mütevazı görünümünün ardında müthiş bir<strong> iddialılık </strong>var.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/605/1*AJ6oCgFQLzLiVkVGTjhzug.png" /><figcaption>Frida’nın libidosunu, içsel enerjisini <strong>beden dili ve bakışlarında </strong>görüyoruz.</figcaption></figure><p>Onun iddiası içinden, <strong>yaşam arzusundan</strong>, <strong>libidosundan </strong>geliyor.</p><p>Libido dendiği anda aktif bir cinsel yaşam akla geliyor ama aslında sadece bu demek değil.</p><p><strong>Hayatı coşkulu</strong> ve <strong>şevkli</strong> yaşamak, <strong>yaşam enerjisine</strong> sahip olmak da libidoyla ilgili.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*LXrAeJIeST6nLwtF.jpe" /></figure><p><strong>Varoluşçuluk’ta cinsellik</strong> kavramı insanın<strong> dünyaya karşı arzu, tutku, canlılık</strong> duyması olarak ele alınır.</p><h3>Varoluşumuzda ortaya çıkan canlılık, şevktir cinselliğimiz…</h3><p>Frida cinselliği hem seksüel boyuttan hem de yaşam enerjisi olarak dolu dolu yaşayan biri.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*-Z74rxtztN-Jt07o.jpeg" /><figcaption>Frida tutkusunu duyusal ve dürtüsel boyutta da yaşayan biri. Duygularını bedensel yakınlık ile yaşıyor.</figcaption></figure><p><strong>Frida, duygularını zihninde değil bedeninde yaşıyor.</strong></p><p>Onu sadece birlikte olduğu kadınlarla ve erkeklerle değil duygu beslediği herkesle <strong>yakın fiziksel temasta</strong> görüyoruz; babası, kız kardeşi, birlikte şarkı söylediği dans ettiği insanlar, yoldaşları…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*RRB25lVzruY26e1L.jpg" /></figure><p>Bu yönünün sanatına etkisi de çok. O <strong>dışarıdan görüneni çizen</strong> bir ressam değil, <strong>görünenin ötesindeki gerçekliği, yaşadığı duyguları</strong> kanvasına geçiren yaratıcı bir sanatçı…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*2qi2_nhAlmgnVuTs.jpg" /></figure><p><strong>Uberwelt (Tinsel Dünya)</strong></p><p>Tinsel dünya inançlarımız, anlam atfettiğimiz şeyler, kendimizden öte hizmet ettiğimiz aşkın amaçlar, ruhsal dünyamızı besleyen değerlerdir.</p><p><strong>Özgürlük </strong>onun için çok önemli bir değer. O, mevcut düzenin kalıplarına girmeyen komünist, feminist, yaratıcı bir sanatçı…</p><p>Bu değerini yaşamı boyunca <strong>başına gelenlerden bağımsız kendi olarak</strong>, kendisi kalarak hakkıyla yaşatıyor.</p><p>Başına gelenlerle başa çıkma yolu ise <strong>bir diğer önemli değeri: mizah. </strong>Ne olursa olsun kendiyle dalga geçerek, koşulları alaya alarak kendini yaşatmaya devam ediyor.</p><h3><strong>Mizah onun hayatta karşılaştığı sınırları özgürlüğe dönüştürmesini sağlayan süper gücü.</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*FbWkksXhUUs_bMcX.jpg" /><figcaption>En büyük hayali kendi ülkesinde sergi açmak. Yataktan çıkamadığı için kendini yatağında sergiye taşıtıyor.</figcaption></figure><p>Malesef ruhsal olarak hissettiği özgürlüğü bedensel olarak yaşama fırsatı olmuyor. Yıllarca yatağa sabitlenen bedeninin öldüğünde <strong>yakılmasını </strong>talep etmesi de bir nevi <strong>özgürleşme arzusu</strong>.</p><p><strong>Bedeninin </strong>ona getirdiği <strong>sınırlara </strong>olan <strong>ruhunun isyanını</strong> şu cümlesinde öyle güzel dile getiriyor ki:</p><p><strong>“Ayaklar, uçacak kanatlarım varken size neden ihtiyacım olsun?”</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/630/0*1EaISazdpWsozIj1.jpg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dd288e89f101" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Stephen Hawking]]></title>
            <link>https://yeliz-bahadir.medium.com/stephen-hawking-69456ce8b6e1?source=rss-5eee319f57cb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/69456ce8b6e1</guid>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[sinema]]></category>
            <category><![CDATA[stephen-hawking]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yeliz Bahadır]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 07 Feb 2021 08:52:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-09T12:22:47.316Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4DiqiBCNwHdtoDArIP19hw.jpeg" /></figure><p>O, Einstein’dan sonra dünyaya gelen en parlak teorik fizikçi olarak kabul ediliyor.</p><p>21 yaşında motor nöron hastalığı teşhisi aldığında hayatı geri dönülemez şekilde değişiyor.</p><p>Sadece <strong>2 yıl ömrünün kaldığı</strong> söylendiğinde doktorasını tamamlayıp tamamlayamayacağı bile belli değilken teşhis sonrası <strong>55 yıl daha yaşıyor </strong>ve<strong> </strong>dünyanın en tanınan bilimadamları arasına girmeyi başarıyor.</p><p><strong>Fiziksel sağlığı giderek kötüleşirken zihinsel anlamda en parlak dönemlerini geçiriyor.</strong></p><p><strong>Peki bunu nasıl başarıyor?</strong></p><p>Her Şeyin Teorisi (<em>Theory of Everything)</em> filminden esinlenerek Stephen’ın dünyasına bakalım…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/0*qU61EzzLjl1N3tZI.jpg" /></figure><p><strong>Umwelt (Fiziksel dünya)</strong></p><p>Fiziksel dünyamız, içinde yaşağımız çevre, fiziksel ortam, nesneleri içeren — bedenimiz, giydiklerimiz, eşyalarımız — da dahil — maddesel dünyadır.</p><p>Filmde ilk sahnelerde fiziksel dünyasında oldukça<strong> hareketli, eğlenceli, yaşam dolu bir genç </strong>görüyoruz. Stephen bisiklet sürüyor, kriket oynuyor, kanoda yarışıyor, partilere katılıyor; ta ki okuduğu Cambridge Üniversitesi bahçesinde aniden düşüp gözlerini hastanede açtığı ana kadar…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*3JJeMBVhjfSS_Hlt.jpg" /></figure><p>Karşı karşıya kaldığı <strong>motor nöron hastalığı</strong> önce bacaklarını ve kollarını, zamanla vücudundaki bütün <strong>hareket sinirlerini etkileyerek konuşmasını, yutkunmasını hatta nefes almasını bile zorlaştıracak</strong> bir hastalık.</p><p>Stephen, insan hayatının<strong> varoluşçu</strong> bir deyimle<strong> “ne kadar şansa kadere tabi” </strong>olduğunu bizzat deneyimlediğinde henüz 21 yaşındaydı.</p><p>Hastalığın ilerlemesiyle birlikte Stephen’ın fiziksel dünyası önce koltuk değnekleri, sonra tekerlekli sandalyeyle sınırlandı.</p><p><strong>Ama fiziksel dünyasında değişmeyen bir şey vardı: Okula gitmeye devam etmek.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*Vxi_YLuqSrOPmxS5.jpg" /></figure><p>Böylesi bir senaryoda sadece iki üç yıl ömrünün kaldığını düşünerek doktorasını bırakabilirdi ve biz bugün Stephen Hawking adını hiç bilemeyebilirdik…</p><p><strong>İnsanın fiziksel dünyasındaki en belirleyici kısıt bu dünyada geçireceği zamandır.</strong></p><p><strong>Genelde ölümü aklımıza getirmeden yaşamaya çalışsak da yaşamımızın kıymeti zamanımızın sınırlı olmasından gelir.</strong></p><p>Stephen Hawking <strong>her an yaşamının son bulabileceği ihtimaliyle</strong>, insanın en önemli sınır durumu olan ölümle yüzleşerek yaşamış biri.</p><p>Varoluşçu filozof Karl Jaspers insanın ortak zeminindeki 5 sınır durumdan bahseder:</p><p>· Ölmek zorundayız</p><p>· Acı çekmek zorundayız</p><p>· Suçluluk duymak zorundayız</p><p>· Mücadele etmek zorundayız</p><p>· Şansa kadere tabiyiz</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*XX0UlFl1e5SDBlTR.jpg" /></figure><p>Kısa süre içinde yaşamının sone ereceği düşüncesi insanda iki farklı tutum yaratabilir: <strong>zaten öleceğim diyerek hayallerinden vazgeçmek veya hayallerine daha sıkı sarılmak.</strong></p><p>Stephen ikincisini seçiyor, <strong>fiziksel dünyasındaki zorluklara rağmen zihinsel dünyasında ona canlılık veren </strong>teorileri üzerinde çalışmaya devam ederek bu dünyaya izini bırakıyor.</p><p><strong>Mitwelt (İlişkisel Dünya)</strong></p><p>İlişkisel dünyamız diğer insanlarla olan ilişkimizdir. Buna yakın ilişkilerimiz, uzak ilişkilerimiz, seçtiğimiz ve seçmediğimiz ilişkiler hatta toplum, mahalle gibi yani “öteki” ile olan ilişkimiz de dahildir.</p><p>Stephen’ın hayatında <strong>öne çıkan kişi</strong> hastalığını ve olası sonuçlarını (hatta iki yıl içerisinde öleceğini bilgisine rağmen) onunla evlenen ve 30 yıl evli kaldığı eşi <strong>Jane.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*HR1WoM6vU6vEAIuE" /></figure><p>Jane bu evlilikte mecburen <strong>bakım veren</strong> rolünü alıyor ve zaman içerisinde kendisini 3 çocukla birlikte Stephen’a bakarken buluyor. Eşinin zekasına hayranlığı ve ona olan yakınlığı hep sürse de uzun süre aileyi çekip çevirmek onun dayanıklılığını tüketiyor.</p><p><strong>Evlilikte uzun süre karşılanmayan ihtiyaçlarımız başkalarına olan ilgimizin ana kaynağı haline gelir.</strong></p><p>Jane, <strong>bu evlilikte karşılanamayan ihtiyacı olan destek ve yardım alma </strong>tarafını karşılayan Jonathan ile yakınlaşmaya başlıyor.<strong> </strong>Jonathan, Jane’in uzun süredir yüklendiği <strong>hem aile işlerini hem de yalnızlığını</strong> paylaşıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*C6Mc7whq2R2TM62l.png" /></figure><p>Stephen da bu arada bakımı ile ilgilenen hemşiresi Elaine’e ilgi duymaya başlıyor çünkü <strong>onun karşılanmayan ihtiyacı da karşı cinsin onu beğendiğini, beraberken iyi vakit geçirdiğini hissetmesi.</strong> Elaine ona bakarken aynı zamanda kur yapıyor, iltifatlar ediyor, onunlayken eğlendiğini hissettiriyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*DahKOUbBvvKdbp0S.jpg" /></figure><p>Stephen hastalığının yavaş seyretmesi sayesinde üç kez babalığı tadıyor ama <strong>babalık rolünden çok çocukları için bir oyun arkadaşı oluyor. </strong>İlk iki çocuğunun onu sandalyesinde evirip çevirdiklerini, tepesine çıktıklarını, beraber eğlendiklerini seyrediyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*RKMIgY4As98miFae.jpg" /></figure><p>Son çocuğu ise Stephen’ın konuşma yetisini yitirdiği bir döneme denk geliyor ve verdiği bir röportajda babasıyla bağ geliştirme konusunda ne yazık ki abisi ve ablası kadar şanslı olmadığını anlatıyor.</p><p>Stephen ve Jane’in evlilikleri bitse de dostlukları yaşamı boyunca sürüyor.</p><p>Stephen’a ömrü boyunca en yakın olan kişiler <strong>Jane, üniversite arkadaşı Brian ve profesörü Dennis</strong>. Zorlu zamanlarında dayanıklılığını sağlayan kilit şeylerden biri de <strong>bu kişilerle kurduğu bağ ve yakın ilişki.</strong></p><p><strong>Eigenwelt (Kendilik Dünyası)</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*WRgzoacQ_16qyN-s.jpg" /></figure><p>Stephen’ın kendilik dünyasına baktığımızda ilk etapta gözümüze çarpan elbette <strong>dahiyane düşünce dünyası</strong>. Ömrünü yaşadığı bütün zorluklara rağmen geliştirdiği teorilere adamış birini izliyoruz.</p><p><strong>Fiziksel dünyası git gide parçalanırken, zihinsel dünyasında azmini ve dayanıklılığını</strong> korumayı başarıyor. Hastalığı teşhis edildiğinde de ilk merakı bu oluyor; doktoruna zihnim bu durumdan ne kadar etkilenecek diye soruyor.</p><p>Bu sorusuna <strong>“sen düşünebileceksin ama düşündüklerini kimse öğrenemeyecek”</strong> cevabını alsa da ömrü boyunca düşüncelerinin sesini farklı yollarla duyurmayı başarıyor.</p><p>Stephen’ın kendiyle ilişkisine biraz daha yakından bakınca ise akıl almaz <strong>bir mizah anlayışı</strong> görüyoruz. Başına gelenlere rağmen gülümsemeyi ve gülümsetmeyi bırakmıyor. Bu mizahın ardında <strong>kendisine açık duruş sergileyebilen, kendiyle barışık biri</strong> var.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/834/1*A4mMHuyDQPDW1aOPXAdPIA.png" /></figure><p>Cambridge’de onu durdurup siz gerçek Stephen Hawking misiniz diyenlere <strong>gerçeği daha yakışıklı</strong> diyerek kendiyle dalga geçiyor, geçmişte ortaya attığı teoriler sorulduğunda demek ki geçersiz bir teoriymiş diyip gülümseyip geçebiliyor…</p><p>Stephen’ın duygu dünyası da en az düşünce dünyası kadar canlı. Fiziksel hayatının mekanikleşmesine rağmen duygularını dolu dolu yaşıyor. Konuşamadığı zamanlarda bile <strong>bakışları, ifadesi ve yaydığı enerjiyle duygularını göstermeye devam ediyor…</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*1JoyG7T9RYu86o9t.jpg" /></figure><p><strong>Uberwelt (Tinsel Dünya)</strong></p><p>Tinsel dünya inançlarımız, anlam atfettiğimiz şeyler, kendimizden öte hizmet ettiğimiz aşkın amaçlar, ruhsal dünyamızı besleyen değerlerdir.</p><p>Stephen’ın <strong>yaşamı hem fiziksel hem de bilimsel sınırların</strong> dışına çıkan sıra dışı bir yaşamdı.</p><p>Düşünceleri bilim dünyasında yeni ufuklar açarken, kişisel hayat hikayesi hepimize ilham oldu…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YRKlKxdkLlHuEXXY7NmpYQ.png" /></figure><p>Böylesi bir hayatın arkasında görebildiğimiz değerler: <strong>yılmazlık, iyimserlik, azim ve mizah.</strong></p><p>Stephen’ın yaşam felsefesini son sahnede kendi ağzından şöyle duyuyoruz:</p><p><strong>İnsanın çabası sınırlı olmamalı. Yaşam varsa, umut vardır.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=69456ce8b6e1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Liz’in Dünyası…]]></title>
            <link>https://yeliz-bahadir.medium.com/lizin-d%C3%BCnyas%C4%B1-51ce70df72?source=rss-5eee319f57cb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/51ce70df72</guid>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[eat-pray-love]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nsan]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yeliz Bahadır]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 02 Feb 2021 13:50:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-02T14:00:50.994Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3Wm80VQ61DFivyBDEwug2Q.jpeg" /></figure><h3>Elizabeth Gilbert</h3><p>Bazen kurduğumuz hayatın arka kapısından kaçmak isteriz.</p><p>Her şeyi akla mantığa uygun yapmışızdır ama bir türlü içinde kendimize bir yer bulamayız…</p><p>Ye, Dua Et, Sev filmi <em>(Eat Pray Love) </em>yazar Elizabeth Gilbert’in boşanma sonrası <strong>kendini bulma yolculuğuna çıktığı dönemin</strong> gerçek hikayesini anlatıyor.</p><p><strong>Kendini bulamadığı bir evlilik içerisinde </strong>, <strong>neden satın almıştım ki dediği bir evde yaşadığını fark edince</strong> <strong>içsel boşluğu ile karşı karşıya</strong> kalıyor ve bu mutsuzlukla ne yapacağını bilemeyerek bocalıyor.</p><p>Pek çok kişinin yaşadığı ve yaşayabileceği gibi…</p><p>İtalya, Hindistan, Bali seyahatlerini izlerken <em>“ooo böyle bir şansımız olsa biz de gideriz tabi” gibi </em>içseslerimiz hızlıca meydana çıksa da<strong> hikayenin merkezine onun duygu ve düşüncelerini</strong> koyduğumuzda kendi <strong>korkularımız, merakımız ve cesaretimizle</strong> buluşma fırsatı yakalayabiliriz.</p><p><strong>Liz’in yaşadığı içsel yolculuğa bakalım…</strong></p><p><strong>Umwelt (Fiziksel dünya)</strong></p><p>Fiziksel dünyamız, içinde yaşağımız çevre, fiziksel ortam, nesneleri içeren — bedenimiz, giydiklerimiz, eşyalarımız — da dahil — maddesel dünyadır.</p><p>Hikayenin başında Liz’in fiziksel dünyasına baktığımızda <strong>New York’ta iyi kazanan, lüks bir evde yaşayan, geniş bir çevreye sahip </strong>birini görüyoruz.</p><p>Boşanma kararını vermesiyle beraber aslında fiziksel dünyası da parçalanıyor. Önce en yakın arkadaşının, sonrasında kısa süre birlikte olduğu erkek arkadaşının yanında kalırken görüyoruz.</p><p>Burası önemli: <strong>Kendi içinde zaten boşlukta (“evsiz”) hissediyorken, fiziksel dünyasında da bir süre “evsizliği” yaşıyor.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/0*BX5KPGEyxeY2OsO8" /></figure><p>Aslında kendine yeni bir ev tutarak hayatını stabilize etmeye çalışmak ilk seçenek olabilirdi ama o zaman belki bu hikaye oluşmazdı. <strong>Kahramanın yolculuğu “evsiz” olmayı göze almasıyla başlıyor diyebiliriz</strong>.</p><p><strong>Genelde ilişkisel ve kendilik dünyamız fiziksel dünyamızı şekillendiriyor gibi dursa da fiziksel dünyamızdaki seçimlerimiz de diğer dünyalarımızı şekillendirir.</strong></p><p><strong>Çünkü fiziksel dünyamız hissimizi değiştirir.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*Hmcx80ELSZ6mIma9" /></figure><p>Hikayenin devamında Liz’in seyahatindeki her bir lokasyonun onun duygu ve düşüncelerine etkilerini izliyoruz.</p><p><strong>Bakmak nesnel, görmek ise özneldir.</strong> Aynı şeye bakıp farklı şeyler görür, farklı şeyler hissederiz. Şimdi bu üç durağın ona hissettirdiklerine bakalım.</p><p><strong>İtalya’da; </strong>durmaya izin veriyor, etrafında olanları seyrediyor, gerçekten bakıyor ve <strong>bağ kuruyor,</strong> basit şeylerden keyif alıyor, İtalyanca öğrenmekten mutluluk duyuyor, <strong>ilk defa sadece kendisi için</strong> bir şeyler yapıyor, orada kurduğu ilişkilerle aile duygusu yaşıyor, minnet duyuyor…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*Y83EDwzcbZFMxaDt.jpg" /></figure><p><strong>Hindistan’da; </strong>Ashram’da önce kopukluk, bağ kuramama hissi yaşıyor. Oradaki deneyime giremiyor, öfkeli hissediyor. En çok da kendine… Sonrasında ise düşüncelerini seçme, <strong>kendini affetme</strong>, <strong>kontrolün yerini sevgiyle doldurmanın </strong>peşinden gidiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*EnVQDxfgPFCG48UY.jpg" /></figure><p><strong>Bali’de; </strong>keyif ile nefsin terbiyesi arasında dengeyi bulmaya çalışıyor, yeni rutinler yaratıyor, tekrar aşık oluyor, kırılgan hissetmesine rağmen iç direncini kırıp tekrar güvenmeye <strong>akışa teslim olmaya </strong>karar veriyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*y8QqxJbqgMbXgAyv.jpg" /></figure><p><strong>Mitwelt (İlişkisel Dünya)</strong></p><p>İlişkisel dünyamız diğer insanlarla olan ilişkimizdir. Buna yakın ilişkilerimiz, uzak ilişkilerimiz, seçtiğimiz ve seçmediğimiz ilişkiler hatta toplum, mahalle gibi yani “öteki” ile olan ilişkimiz de dahildir.</p><p>Liz’in hikayesinde köklü bir ilişkiyi sonlandırıp, o zamana kadar kurduğu diğer bütün ilişkilerden uzağa gittiğini görüyoruz. <strong>Bu seçimi aslında kendisi ile ilişki kurmak için yapıyor.</strong></p><p>Bu zamana kadar Liz’in çevresindeki kişilerin şeklini aldığını yakın arkadaşının eşinden şöyle duyuyoruz: <strong>“Liz önceden Stefen’a benziyordun, şimdi de David’e”.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*AOquH6CSrBr7JFPm.jpg" /></figure><p><strong>Kendi materyalimizi bulamadığımızda sürekli başkalarının kabının şeklini alırız. Dışarıdan arkadaşlarına görünen tam olarak buydu…</strong></p><p>Liz, ruhunun ne istediğini susturup uzunca bir süre eşi için mükemmel eş, harika bir ev hanımı, çok iyi bir aşçı olmayı denemiş. Ev alıp yerleşik bir hayata geçmiş ve son aşamada acaba ne zaman çocuk yapılır sorusunda kalmış.</p><p>Hayatını “uygun olanlar” etrafında kurgulamış, ayak uydurayım derken <strong>kendini unutmuş.</strong></p><p>Boşanma sürecinde kocasına “eve gelmemi, yemek yapmamı, çocuk yapmamızı” bekliyorsun! diyor. Kocasının verdiği tepki ise <strong>neden daha önce söylemedin?</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/0*y3_Dpi3lBQTkF9Or.jpg" /></figure><p><strong>Uzunca süre kendi sesinizi bastırıp karşı tarafın ihtiyacına odaklanırsanız karşılanmayan ihtiyaçlarınız size karşı ayaklanır. Bu öylesine bir tükenmişlik yaratır ki bıraktığınız nokta artık tahammül edemeyeceğiniz noktadır.</strong></p><p><strong>Eigenwelt (Kendilik Dünyası)</strong></p><p>Liz’in yaşadığı hayattan uyanması yeni anne olan arkadaşına çocuk istediğini ne zaman anladığını sormasıyla oluyor. <strong>Kendi hayalinin çocuk yapmak değil</strong>; seyahat etmek, dünyayı gezmek, dil öğrenmek, farklı deneyimler yaşamak olduğunu bu vesileyle hatırlıyor.</p><p>Aslında yatağının altında tuttuğu National Geographic, Times Gezi dergileriyle dolu sandık onun <strong>neyi arzuladığını temsil eden fiziksel dünyasına ait çok önemli bir nesne.</strong></p><p><strong>Nietszche’nin söylediği gibi insan aslında ne istediğini bilir ama üstünü örter bu isteklerin. </strong>Liz de ne istediğini o an keşfetmiyor. Arka plana atılmış tozlanmış isteklerini önüne koyuyor ve <strong>kendisiyle bir yüzleşme</strong> yaşıyor.</p><p><strong>İnsanın kendisiyle yüzleşmesi, kendisinden yeni bir ben doğurması sancılıdır.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/821/1*qPGakOBQDwF-wDL4OPfRUQ.png" /></figure><p>O zamana kadar yaşadıklarınızı <strong>sanki siz değil de başkası yaşamış</strong> gibi gelir. Hatta öyle ki o günlerden yanınıza almak isteyeceğiniz <strong>size ait ne kadar az şey</strong> olduğunu fark edersiniz.</p><p>Olmasa da olurmuş diye hissedersiniz. Gerçekten de öyle olduğunu şu sahneden anlıyoruz:</p><p>Liz eşyalarını saklamak için ayarladığı depo önünde bu zamana kadarki hayatım 1,5 metrekarelik alana sığdı dediğinde sorumlu kişi şöyle diyor:</p><p><strong>“Çoğu da geri dönüp almaz geçmiş hayatını…”</strong></p><p>Liz geçmiş hayatında kendini <strong>eş, sevgili, yazar gibi mesleği ve rolleri üzerinden tanımlarken</strong> yeni hayatında bunları çıkardığında kim olduğunu anlamaya çalışıyor.</p><p>İçsel yolculuğunda kendisine dair fark ettiği en önemli şey her şeyi ne kadar <strong>kontrolde tutmaya</strong> çalıştığı. Ashram’da Richard ile uzun uzun <strong>“zihnindeki obsesyonları sevgi ile doldurmayı, çabalamayı bırakmayı”</strong> konuşuyorlar. Şifacı Ketut’un ona <strong>“dünyaya ayaklarla bas ama kalbinle bak”</strong> demesi de tesadüf değil.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*shFd7Da3AAq3LvHX.jpeg" /></figure><p>Felipe’ye aşık olduğunda <strong>kendini akışa bırakamaması da kontrol karşısında verdiği son sınav. </strong>Başta dirençle kaçsa da sonunda kendini akışın denizine bırakıyor.</p><p><strong>Bu kez azimle kulaç atmayı değil akışa güvenerek kendini bırakmayı deniyor…</strong></p><p><strong>Uberwelt (Tinsel Dünya)</strong></p><p>Tinsel dünya inançlarımız, anlam atfettiğimiz şeyler, kendimizden öte hizmet ettiğimiz aşkın amaçlar, ruhsal dünyamızı besleyen değerlerdir.</p><p>Liz’in canlılığını besleyen değerleri <strong>özgürlük, merak, cesaret</strong>… Sandıkta tuttuğu bu değerleriyle tekrar bağlantıya geçmesiyle ruhsal dünyası da canlanmaya başlıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/833/1*9NklNpgkApyFAukXDpwwEQ.png" /></figure><p>Onu en çok zorlayan değer ise <strong>akışa güvenmek</strong>.</p><p><strong>Hayatta en çok zorlandığımız değerler bizim için değişim dönüşüm fırsatıdır.</strong></p><p>Gideceği üç durağı planlamış olsa da orada yaşayacağı her şeyi ve belirsizliği göze alarak zorlandığı alana bir adım atmış oldu Liz. Her durakta farklı zorluklar yaşadı. Zorlandığı yerde kalarak <strong>kendi kalıbını genişletmeyi başardı.</strong></p><p>Başarının tanımı önceden iyi bir eş, iyi bir yazar olmakken şimdi <strong>“güvenebilmek, kendini bırakabilmek”</strong> oldu.</p><p><strong>“Hayat çözülecek bir problem değil, yaşanacak bir gizemdir</strong>” diyen doğu felsefesi onun ruhsal dünyasındaki dönüşümü çok iyi anlatıyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=51ce70df72" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Freddie Mercury]]></title>
            <link>https://yeliz-bahadir.medium.com/freddie-mercury-254eb69baf94?source=rss-5eee319f57cb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/254eb69baf94</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Yeliz Bahadır]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 25 Jan 2021 11:20:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-01-25T14:06:27.135Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*v0JBsBlcca0GahzKX7Tfqg.jpeg" /></figure><p>Tutkusunu bütün dünyaya hissettirmiş bir insan.</p><p>Etnik kökenine, bütün önyargılara rağmen ilk Asyalı Rock yıldızı olmayı başarmış biri.</p><p>Bilinmez tabi ama kendi söylemiyle “kaybolduğu” dönemi yaşamasaydı 45 yaşında AİDS’in etkileriyle bu dünyaya veda etmek zorunda kalmazdı belki de…</p><p>Neydi onun kaybolmasına neden olan?</p><p>Freddie’nin dünyasına bakalım</p><p><strong>Umwelt (Fiziksel dünya)</strong></p><p>Fiziksel dünyamız içinde yaşağımız çevre, fiziksel ortam, nesneleri içeren — bedenimiz, giydiklerimiz, eşyalarımız — da dahil — maddesel dünyadır.</p><p>Freddie için tabi ki iki bambaşka fiziksel dünyadan bahsedeceğiz; hatta bu iki farklı fiziksel dünyayı onun <strong>iki ismiyle de</strong> ayrıştırabiliriz:</p><p><strong>Ona</strong> <strong>verilen isim</strong> <strong>Farrokh Bulsara, onun kendi için seçtiği isim Freddie Mercury.</strong></p><p><strong>Farrokh Bulsara</strong> olarak ona verilen dünya: Zanzibar’da doğan, Hindistan’da yatılı okulda okuyan, 18 yaşında Hint Parsi ailesiyle Londraya taşınan bir genç. Parasını Heathrow havalimanında uçaklara yükleme yaparak kazanan, bir yandan tasarım okuyan bir öğrenci. <strong>“Paki çocuk”</strong> olarak sürekli dışlanan biri.</p><p><strong>Freddie Mercury </strong>olarak oluşturduğu dünya:<strong> </strong>Her kedisine ayrı bir oda verecek kadar büyük bir malikanede yaşayan, aykırı frapan kıyafetleriyle sahnelerin ikonu haline gelen, turneden turneye dünyayı dolaşan ve bütün dünyanın <strong>Queen</strong> olarak yeteneğine taptığı kişi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/885/1*VRp-G8rxL1CLRE9V-92BaA.png" /><figcaption>“Sahnede hiçbir şeyden korkmuyorum, orada olmam gereken kişiyim”</figcaption></figure><p>Peki fiziksel dünyadaki bu dramatik değişiklik diğer dünyalarımıza nasıl yansır?</p><p>Aslında fiziksel dünyamızı tamamen değiştirsek de yeni dünyamıza geçmişten birçok miras taşınır.</p><p><strong>Görünmeyenler, görünürdekiler kadar hızlı değişmez…</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*bpwk5gDEHKbTWwiF.jpg" /></figure><p><strong>Mitwelt (İlişkisel Dünya)</strong></p><p>İlişkisel dünyamız diğer insanlarla olan ilişkimizdir. Buna yakın ilişkilerimiz, uzak ilişkilerimiz, seçtiğimiz ve seçmediğimiz ilişkiler hatta toplum, mahalle gibi yani “öteki” ile olan her tür ilişkimiz de dahildir.</p><p>Freddie’yi yeni dünyasında partilerde sürekli kalabalıklar içinde görüyoruz. Fakat <strong>Farrokh olarak duygusal dünyasında ne kadar yalnızsa, Freddie olarak da kendini yine o kadar yalnız hissediyor.</strong></p><p>Bunun olası nedenlerine bakalım.</p><p><strong>Hayatımız boyunca değişmeyen ilişkiler, içine doğduğumuz etnik köken ve ailedir.</strong></p><p>Freddie’nin ailesinin Hint Parsi kökenli oluşundan dolayı İran’dan göç etmek zorunda kalması ve sonrasında <strong>“dışlanan”</strong> azınlık olarak hayata devam etmeleri onun <strong>aidiyet hissini hiç</strong> yaşayamamasına sebep olmuş.<em>(Hatta önce müziğini de dışlanmışlar için yapıyor. Kendine yer bulamamışlar, arka sıradakiler için…)</em></p><p>Geçmişi anmaktan hiç hoşlanmıyor, savunma sistemi olarak <strong>“geçmişe bakmak yok hep ileri” </strong>mottosunu belirlemiş.</p><p>Çekirdek ailesine bakacak olursak annesi şefkatli ve ilgili görünürken, <strong>köklerine bağlı babası ise oğlu Farrokh’un geleneklere uymasını bekliyor.</strong> Yani imkansızı…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*oxFhiZoCpUzeVEHS.jpg" /><figcaption>Babası ona Farrokh demeye devam ediyor</figcaption></figure><p>Freddie’nin ruhu öylesine isyankar ki <strong>farklıya, yeniye, sıradışı olana</strong> çekim hissediyor. <strong>Sıra dışı giyiniyor, sıra dışı müzik yapıyor, sıra dışı ilişkiler yaşıyor…</strong></p><p>Muhafazakar ailesine karşı da tam <strong>ait hissedemiyor</strong>…</p><p>Onun sıra dışı olmasına izin veren, onu iyi tanıyan ve olduğu haliyle ona inanan <strong>ikinci bir aile kuruyor: Queen grubu üyeleri ve evlenip ayrıldığı eşi Mary.</strong></p><p>Freddie, grubun hırçın, isyankar kraliçesi oluyor. Anlaşmazlıklar kavgalar yaşansa da grup şu iki şeyde buluşmayı hep başarıyor: <strong>sıra dışı müzik ve aile hissi.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*E_dDAbzvlkRjnZOg.jpg" /></figure><p>İkinci ailesiyle ilişkilerinin sarsılması da yine <strong>ait hissedememesiyle</strong> başlıyor.</p><p>Kendisinin gay olduğunu keşfetmesiyle birlikte <strong>yalnızlaşma tekrar başlıyor.</strong></p><p>Ailesi ve çocuklarıyla düzenli hayat yaşayan diğer grup üyelerinden <strong>kopuk hissetmesi kendini alkole, uyuşturucuya ve kalabalık partilere vermesiyle sonuçlanıyor.</strong></p><p>Üstüne, yaşam tarzı ve cinsel tercihi dolayısıyla medyanın <strong>eleştiri </strong>bombardmanına maruz kalması önceden yaşadığı <strong>dışlanma hissini </strong>tekrar canlandırıyor.</p><p>Kendi deyimiyle <strong>kaybolduğu dönem bu şekilde başlıyor, </strong>bu süreçte kendisine zarar verecek tercihler yapıyor ve onu asıl sevenlerden uzaklaşıyor.</p><p>Freddie’nin <strong>kendisini sabote etmesinin </strong>önemli psikolojik nedenlerinden biri <strong>“yalnız kaldığında kendisini sevememesi”.</strong></p><p>Sürekli onunla vakit geçiren, isteklerine evet diyen, onu onaylayan <strong>kişilerin varlığını arıyor</strong>. Hatta bazı zamanlarda talepleri ve başkalarına davranış şekli oldukça <strong>bencil</strong> görünüyor.</p><p><strong>Bu nedenlerle kendini ve hayatını bir süre yanlış kişilere teslim ediyor.</strong></p><p>Bu yanlışı son sahnelere doğru şu kelimelerle anlatıyor: “Tamamen çürüdüğünü nasıl anlarsın biliyor musun? Üstüne üşüşen sineklerden.”</p><p><strong>Eigenwelt (Kendilik Dünyası)</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*QzIiV2yz2gzVAdNS.jpg" /></figure><p><strong>Freddie adını seçtiği gibi hayatını da kendisi seçiyor. </strong>Hayatın ona dağıttığı kartlarla kurban psikolojisine düşebilecekken, arzusunun peşine düşmeyi seçiyor.</p><p><strong>Yetenekli, tutkulu, cesur, mükemmeliyetçi, sınır tanımayan</strong> yapısıyla daha önce ulaşılmamış başarılara imza atıyor.</p><p>Etnik kökenine ve bütün önyargılara rağmen <strong>ilk Asyalı Rock yıldızı</strong> oluyor, dünyada bir efsane haline geliyor…</p><p>Söz konusu müzik ve sahne olduğunda<strong> özgüveni</strong> çok ama çok sağlam. Asla demoralize olmuyor, hiç kimseden hiçbir şeyden korkmuyor. Duygularını ve düşüncelerini sonuna kadar yaşıyor.</p><p>Fakat kendisiyle ilişkisinde <strong>boşluk</strong> yaşıyor. Özellikle yalnız kalmak içindeki karanlığı tetikliyor. Çocukluktan gelen <strong>dışlanma ve ait hissedememe onun kendisiyle dost bir ilişki geliştirmesine engel olmuş.</strong></p><p>Bunu filmde ona ilk hissettiren <strong>“kendini sevmeye karar verince beni ara”</strong> diyen Jim Hutton oluyor.</p><p>Zaten kendi deyimiyle <strong>kayıp dönemin</strong> sonunda ilk işi Jim Hutton’ı bulmak oluyor. Burada <strong>kendisiyle de ilişkisini değiştirmeye karar verdiğini</strong> anlıyoruz.</p><p>Ne yazık ki bu dönem yaşamının son 6 yılına tekabül ediyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PzYUPbbCoXH5-979Di3rUg.png" /><figcaption>Jimmy ve Freddie</figcaption></figure><p><strong>Uberwelt (Tinsel Dünya)</strong></p><p>Tinsel dünya inançlarımız, anlam atfettiğimiz şeyler, kendimizden öte hizmet ettiğimiz aşkın amaçlar, ruhsal dünyamızı besleyen değerlerdir.</p><p>Aileden miras değer, babasının sürekli tekrarladığı <strong>“iyi niyet, iyi söz, iyi eylem</strong>” nasihati. Aslında Freddie’nin kendi çizdiği yolda da bu değeri yaşattığını babası son sahnelerde fark ediyor. Afrika’daki açlık için toplanan bağış konserinde yer alacağını söylediğinde oğluyla gurur duyduğunu görüyoruz.</p><p>Freddie’nin ise kişisel olarak en büyük <strong>değerlerinden biri ise sınırları kaldırmak, farklılıkları barındıracak şekilde herkesin kucaklanmasını sağlamak</strong>. Bohemian Rhapsody şarkısındaki çeşitliliği (<em>hem rock hem opera tarzı olması; Galileo, Bismillah gibi sözlerin geçmesi herkesin kendinden bir şey bulması için)</em> de herkesin kendinden bir şey bulmasını istemesiyle açıklıyor.</p><p>Freddie’nin ruhsal dünyasındaki çalkantıları ve mücadelesi şu sözlerinde bir miktar açığa çıkıyor:</p><p><strong>İnsan olma hastalığı biraz anestezi gerektiyor…</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1021/0*y_dHFlgsiOl0ir3A.jpg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=254eb69baf94" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>