<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Yasemin Yiğit Kuru on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Yasemin Yiğit Kuru on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@yigityasemin1789?source=rss-4615aaf8a153------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*tlaJTr34bNC2k6YNY2LzKw.jpeg</url>
            <title>Stories by Yasemin Yiğit Kuru on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@yigityasemin1789?source=rss-4615aaf8a153------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 12:39:34 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@yigityasemin1789/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Uçlar Arasında Kendini Bulmak]]></title>
            <link>https://medium.com/@yigityasemin1789/u%C3%A7lar-aras%C4%B1nda-kendini-bulmak-840dd8441765?source=rss-4615aaf8a153------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/840dd8441765</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[hermeticism]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[kybalion]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasemin Yiğit Kuru]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 16 May 2026 21:21:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-16T21:21:40.140Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>4. Hermetik Yasa, Kutupluluk (Polarity)</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BYagOMErndTivvkdguFaQg.png" /><figcaption>ChatGPT ile çizildi</figcaption></figure><p>Hermetik prensipleri ele aldığım bu seride şimdiye kadar üç yasaya bakmıştık.</p><p>İlk yazıda evrenin zihinsel doğasından bahsetmiştim.</p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/evren-zihinsel-mi-hermetik-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCncenin-i%CC%87lk-prensibi-161100a842d3">Evren Zihinsel mi? Hermetik Düşüncenin İlk Prensibi</a></p><p>İkinci yazıda Correspondence prensibini ele almıştım: yukarıdaki aşağıdaki gibi, içerideki dışarıdaki gibi.</p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/evrenin-aynas%C4%B1-yukar%C4%B1daki-nas%C4%B1lsa-a%C5%9Fa%C4%9F%C4%B1daki-de-%C3%B6yle-d4bd5b76b2fa">Evrenin Aynası: Yukarıdaki Nasılsa Aşağıdaki de Öyle</a></p><p>Üçüncü yazıda ise titreşim yasasını, evrende hiçbir şeyin gerçekten sabit olmadığını anlattım.</p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/hi%C3%A7bir-%C5%9Fey-durmaz-her-%C5%9Fey-hareket-eder-e8fcddeedf93">Hiçbir şey durmaz, her şey hareket eder</a></p><p>Bu yazıda ise dördüncü prensibe geliyoruz: Polarity yani Kutupluluk yasası.</p><p>Kybalion bu yasayı oldukça net bir şekilde ifade eder:</p><blockquote>“Everything is dual; everything has poles; everything has its pair of opposites.”</blockquote><p>Yani deneyimlediğimiz her şeyin bir karşıtı vardır, her şey çiftler halinde var olur.</p><p>Ama burada asıl önemli olan şey, bu prensibin yalnızca <em>“hayatta zıtlıklar vardır”</em> demesi değil.</p><p>Asıl söylediği şey çok daha ilginç:</p><blockquote>Zıt olarak gördüğümüz şeyler aslında birbirinden tamamen bağımsız iki ayrı güç değildir. Aynı şeyin farklı yoğunluklarda, farklı derecelerde ortaya çıkmış halleri olabilirler.</blockquote><p>Mesela sıcak ve soğuk. İlk bakışta birbirinin tam tersi gibi görünürler. Ama fiziksel olarak baktığımızda <em>soğuk</em> diye ayrı bir enerji yoktur. Sadece <em>ısının azalması</em> vardır. Aynı şekilde <em>karanlık</em> da ışığın karşıtı olan ayrı bir yapı değil; <em>ışığın daha az olduğu</em> bir durumdur.</p><p>Yani aslında ortada iki farklı şey değil, tek bir spektrum vardır. Biz sadece o spektrumun farklı noktalarına farklı isimler veriyoruz.</p><p>Hatta daha ileri gidersek şunu söylemek mümkün:</p><p>Zıtlıklar aslında birbirinin düşmanı değil. Aynı şeyin iki ucu.</p><p>Sıcak ve soğuk dediğimiz şey aslında aynı şey: sıcaklık. Işık ve karanlık aynı şey: ışık. Korku ve cesaret bile aynı spektrum üzerinde. Değişen şey yalnızca derece. Yani o çizgi üzerindeki konum.</p><p>Ve bunu gerçekten anladığın anda çok güçlü bir kapı açılıyor:</p><blockquote>İçsel durumunu onunla savaşmadan değiştirebilme ihtimali.</blockquote><p>Bu bakış açısını duygulara uyguladığımızda işler daha da ilginçleşiyor. Sevgi ve nefret ilk bakışta tamamen zıt gibi görünür. Ama ikisi de yoğun bir bağ içerir. İkisi de enerji yüklüdür. Asıl zıtlık çoğu zaman sevgi yerine nefret hissetmek değil, <em>kayıtsızlıktır</em>. Çünkü nefret ettiğinde nefret ettiğin o kişiye hâlâ bağlısın, hâlâ enerjini veriyorsun, hâlâ o kişi zihninde önemli bir yer kaplıyor.</p><p>Bu kısmı ilk okuduğumda teorik olarak mantıklı gelmişti ama ne demek istediğini gerçek anlamda çok sonra fark ettim. Hayatımda bir kişiden gerçekten nefret ettiğimi düşündüğüm bir dönem oldu. Bana yaptıklarından dolayı öfkeliydim ve affetmemekte ısrar ediyordum. Ama fark etmeden onu sırtımda taşıyordum. Düşüncelerimde, tepkilerimde, hatta kararlarımda hep benimleydi. Sabah uyandığımda bile bazen ilk aklıma gelen oydu.</p><p>Düşündüğümde, aşkın karanlık bir versiyonu gibi aslında. Çünkü enerji hâlâ orada. Bağ hâlâ orada. Sadece şekil değiştirmiş. Ve ben farkında olmadan enerjimi sürekli ona bağlı tutuyordum.</p><p>Polarity prensibini okuduğumda ilk kez şunu fark ettim: Belki de “nefret” diye tanımladığım o his, sevginin bozulmuş, yaralanmış, tersine dönmüş bir haliydi. Çünkü ortada hâlâ güçlü bir bağ vardı. Hâlâ enerji vardı.</p><p>Oysa o kişiye karşı gerçekten hissetmem gereken şey aslında tam bir kayıtsızlık olmalıydı. Ona dair negatif bile olsa sevginin hiçbir derecesini hissetmeme noktasına gelmek. Onu gördüğümde yüzümün düşmemesi, hayatımda bıraktığı etkiyi zihnimde tekrar tekrar üretmemem.</p><p>Sanırım insanlara affetmeyi bu yüzden öneriyorlar. Yalnızca “yüce gönüllü olmak”, “sağ yanağına vurana sol yanağını çevirmek” gibi ahlaki bir ideal yüzünden değil. Gerçek sebep çok daha kişisel olabilir: Affetmediğin sürece taşıdığın o yükten kurtulabilmek.</p><p>Affetmenin gerçek anlamını polarity prensibinin sevgiyi bu şekilde açıklayışıyla anladım. Birini affetmek çoğu zaman ona yaptığın bir iyilik değil; kendine sağladığın büyük bir özgürlük aslında.</p><p>Eğer her şey bir spektrumsa, bulunduğumuz yer sabit olmak zorunda değil. Çoğu insanın düştüğü hata da burada başlıyor. Bir uçtan diğerine tek bir dramatik sıçrama yapmaları gerektiğini düşünüyorlar. Sanki huzur demek öfkeyi tamamen yok etmekmiş gibi. Sanki özgüven demek içindeki tüm şüpheleri,kaygıları silmekmiş gibi.</p><p>Ama bu sistem böyle çalışmıyor.</p><p>Polarity dediğimiz şey bir uçtan diğerine sıçramakla ilgili değil, hareket etmekle ilgili. Spektrum üzerinde kaymakla ilgili. Ve bu hareket çoğu zaman düşündüğümüzden çok daha küçük. Korkudan doğrudan korkusuzluğa geçmek zorunda değilsin. Ama cesarete doğru bir adım atabilirsin. Kaygıdan neşeye zıplamak gerekmiyor. Ama sakinliğe doğru ilerleyebilirsin. Bir derece. Ve o bir derece düşündüğünden çok daha fazla şeyi değiştiriyor.</p><p>Bu yasa üzerinde düşünürken kendim için böyle bir pratik tasarladım.</p><h4>Spektrumda Yerini Değiştirmek İçin Polarity Pratiği:</h4><p>Bu prensibi okuduktan sonra kendi üzerimde denemek istediğim küçük bir çalışma hazırladım.</p><p>Amacım duygularımı bastırmak değil.<br>Bulunduğum yeri görmek ve olmak istediğim yere doğru küçük kaymalar yaratmak.</p><p><strong>1. Adım — Kelimeleri yakala</strong></p><p>Gün içinde kendinle ilgili kullandığın kelimeleri fark et ve yaz.</p><p>Stresliyim<br>Yetişemiyorum<br>Yetersizim<br>Şanssızım</p><p><strong>2. Adım — Karşı kutbu bul ve yaz</strong></p><p>Stresliyim → Rahat hissediyorum<br>Yetişemiyorum → Akışta ilerliyorum<br>Yetersizim → Yeterliyim<br>Şanssızım → Şansımı kendim yaratıyorum</p><p>Amaç negatifi silmek değil.<br>Spektrumun diğer ucunu tanımlamak ve farkındalığına getirmek.</p><p><strong>3. Adım — Cümlelerini değiştir</strong></p><p>“Çok stresliyim” yerine:</p><p><strong>→ “Şu an rahatlığın düşük olduğu bir yerdeyim.” </strong>de farkında olarak.</p><p>Bu küçük değişim hızlıca bakış açısını değiştiriyor.</p><p>Kendine iyileşmek için sorduğun sorular da bununla birlikte değişmeye başlıyor:</p><p><strong>“Stresimi nasıl yok ederim?” yerine<br>“Rahatlığı nasıl artırırım?”</strong></p><p>gibi.</p><p><strong>4. Adım — İki kutba ait hislerini yaz</strong></p><p><strong>Stresliyken:</strong></p><p>Bedenim nasıl?<br>Nefesim nasıl?<br>İç sesim ne söylüyor?</p><p><strong>Rahat hissettiğimde:</strong></p><p>Bedenim nasıl?<br>Nefesim nasıl?<br>İç sesim nasıl?</p><p>(Siz kendiniz için daha anlamlı başka sorular da ekleyebilirsiniz. Amaç iki durum arasındaki bedensel ve ruhsal farkların farkındalığını oluşturmak.)</p><p><strong>5. Adım —Dereceler arası küçük bir kayma yarat</strong></p><p>Amaç bir anda diğer kutba zıplamak değil.</p><p>Soru şu olabilir:</p><p>“Rahatlığa doğru bir derece nasıl kayarım?”</p><p>Kısa bir yürüyüş<br>Bir dostla konuşmak<br>Nefese odaklanmak<br>Sadece fark etmek<br>Klasik müzik dinlemek</p><p>Ya da sizde gerçekten rahatlık hissi oluşturan herhangi bir şey.</p><p>Bu bir “pozitif düşün” egzersizi değil.<br> 2’den 10’a hemen çıkamazsın. Ama 2’den 3’e çıkabilirsin.</p><p>Uyguladıkça ve kendine dair farkındalığın arttıkça, o kademeler arasında kaymak da gitgide kolaylaşabilir.</p><p>Ve çoğu zaman değişim tam olarak bu noktada başlar.</p><p>Bu pratiği düşünürken fark ettiğim bir şey daha oldu. Biz genelde duygularımızla savaşmaya çalışıyoruz. Negatif olanı yok etmeye, bastırmaya. Ama bu prensip bu konuda da başka bir şey söylüyor.</p><blockquote>Her duygunun bir yeri var. Her durumun bir amacı var.</blockquote><p>Öfke bazen <em>“burada bir sınırım ihlal edildi”</em> demenin başka bir yoludur.<br>Korku bazen gerçekten dikkat edilmesi gereken bir şeyi fark ettirir.<br>Acı ise çoğu zaman insanı kendini tanımaya zorlayan şeylerden biridir.</p><p>Ama biz her şeyi iyi ya da kötü diye etiketlediğimizde bu dönüşüm alanını kaybediyoruz.</p><p>Benim de geçmişte çok daha keskin, çok daha siyah-beyaz düşündüğüm bir dönem vardı. Babamın o zamanlardan aklımda kalan çok güzel bir lafı vardır:</p><blockquote>Zıt kutuplar birbirine çok yakındır.</blockquote><p>Çoğu zaman tamamen zıt gibi görünen bazı insanların özlerinde birbirlerine ne kadar benzediklerini gözlemledim. Aynı konunun farklı kutuplarında duruyor ama benzer bir fanatizmle savunuyorlardı. Tepkileri, öfkeleri, aidiyet biçimleri bile birbirine şaşırtıcı derecede benziyordu.</p><p>Asıl zenginliğin ise aradaki gri alanlarda olduğunu sonradan anladım. İlk bakışta çok dikkat çekmeyen ama derine indikçe çok daha özgün, çok daha kendine has olan yerlerde.</p><p>Çünkü aslında en zor olan şey uçlarda yaşamak değilmiş. İnsan hızlandığında zaten kolayca bir kutba savrulabiliyor. Asıl zor olan, dış etkenler seni sürekli sağa sola iterken merkezini kaybetmemekmiş.</p><p>Polarity prensibi bana şunu da gösterdi:</p><p>Düşük ya da negatif dediğimiz kutuplar aslında düşman değil. Sadece henüz nasıl kullanılacağını bilmediğimiz enerjiler olabilirler. Bu biraz rüzgârı durdurmaya çalışmak yerine yelkeni çevirmeyi öğrenmek gibi.. Enerjiyle savaşmıyorsun; onu yönlendirmeyi öğreniyorsun.</p><p>Sanırım polarity’yi gerçekten anlayan insanlar bu yüzden duyguların içinde kaybolmamayı başarabiliyorlar. Dışarıdan bakıldığında bazen duygusuz gibi görünebiliyorlar ama aslında olan şey tam tersi. Duygularını bastırmıyorlar; onları daha bilinçli kullanmayı öğreniyorlar. Zorlanmayı reddetmeden, o duygunun içinde sıkışıp kalmamayı başarıyorlar.</p><p>Dünya seni hep uçlara çekmeye çalışacak. Ama bu prensip sana üçüncü bir seçenek sunuyor:</p><blockquote>ustalık.</blockquote><p>Bu bana ilk eğitim sürecimde söylenen bir cümleyi hatırlatıyor:</p><p>“Buraya iyi bir insan olmak için gelen varsa aradığını burada bulamayacak.”</p><p>O zaman sert gelmişti ama şimdi anlıyorum. Buradaki mesele iyi ya da kötü olmak değil.</p><p><strong>Kendini anlamak ve kendinde ustalaşmak.</strong></p><p>Ben uzun süre uçlarda yaşayan biriydim. Sonra merkez kavramını öğrendim. Ve kendime her gün sormaya başladım:</p><blockquote>Merkezim nerede?</blockquote><p>Şimdi onu korumayı öğrenmeye çalışıyorum. Dış dünyanın o merkezi ne kadar etkilediğini gözlemliyorum. Bazen içimdeki dalgalanma tamamen dinmeden önce, daha sakin ve dengeli bir versiyonuma tutunuyorum. Tepkisel davranmak yerine, o an nasıl biri olmak istediğimi bilinçli şekilde seçmeye çalışıyorum.</p><p>Kapak resmini de tam bu nedenle bu şekilde oluşturdum:</p><blockquote>İçeride fırtına varken dışarıda sabit kalabilmek.</blockquote><p>Kolay değil. Ama mümkün.</p><p>Ne dersiniz?</p><p>Bir sonraki yasada görüşmek üzere.</p><p>Sevgiler,<br> Yasemin</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=840dd8441765" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hiçbir şey durmaz, her şey hareket eder]]></title>
            <link>https://medium.com/@yigityasemin1789/hi%C3%A7bir-%C5%9Fey-durmaz-her-%C5%9Fey-hareket-eder-e8fcddeedf93?source=rss-4615aaf8a153------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e8fcddeedf93</guid>
            <category><![CDATA[kybalion]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasemin Yiğit Kuru]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 08 Apr 2026 09:07:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-08T09:07:36.461Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>3. Hermetik Yasa : Titreşim (Vibration)</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*G1ncR92_cVVlfxX5OuAREw.png" /><figcaption>ChatGpt</figcaption></figure><p>Hermetik prensipleri ele aldığım bu seride şimdiye kadar iki yasadan bahsettim.</p><p>İlk yazıda hermetik düşüncenin en temel önermesini ele aldım:</p><p><strong>Evren zihinsel midir?</strong></p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/evren-zihinsel-mi-hermetik-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCncenin-i%CC%87lk-prensibi-161100a842d3">Evren Zihinsel mi? Hermetik Düşüncenin İlk Prensibi</a></p><p>İkinci yazıda ise Correspondence prensibinden bahsetmiştim. Evrenin farklı katmanlarında tekrar eden örüntüler fikrinden.<br><strong>Yukarıdaki aşağıdaki gibi, içerideki dışarıdaki gibi.</strong></p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/evrenin-aynas%C4%B1-yukar%C4%B1daki-nas%C4%B1lsa-a%C5%9Fa%C4%9F%C4%B1daki-de-%C3%B6yle-d4bd5b76b2fa">Evrenin Aynası: Yukarıdaki Nasılsa Aşağıdaki de Öyle</a></p><p>Bu yazıda ise üçüncü prensipten bahsedeceğim:<br><strong>Titreşim prensibi, yani Vibration.</strong></p><p>Kybalion bu yasayı kisaca soyle anlatiyor:</p><blockquote><strong>Nothing rests. Everything moves.</strong></blockquote><blockquote>Yani :<br><strong>Hiçbir şey durmaz. Her şey hareket eder.</strong></blockquote><p>İlk bakışta bu cümle metaforik gibi geliyor kulağa. Ama somut örneklere ve modern bilime baktığımızda özellikle günümüzdeki bilgi seviyemizle aslında çok somut bir gerçeği işaret ettiğini anlayabiliriz.</p><p>Maddenin en küçük ölçeklerine indiğimizde, evrende gerçekten sabit olan hiçbir şey olmadığını görüyoruz. Atomlar titreşir, atom altı parçacıklar sürekli hareket halindedir. Bizim gözümüze tamamen sabit görünen katı nesneler bile mikroskobik ölçekte sürekli titreşim halindedir. Atom çekirdeği ile elektronlar arasındaki mesafe düşünüldüğünde, madde sandığımız şey yoğun bir enerji düzeni gibi davranır.</p><p>Albert Einstein’ın meşhur denklemi bunu matematiksel olarak ifade etti:</p><p><strong>E = mc²</strong></p><p>Meali : Enerji ve madde birbirine dönüşebilen iki farklı form. Modern fizikte madde sabit bir şey olarak değil, enerji alanlarının belirli düzenlerde hareket etmesi olarak tarif edilir.</p><p>Eğer evrendeki her şey hareket halindeyse, o zaman evreni sabit nesnelerin toplamı olarak değil, <strong>titreşen alanlar</strong> olarak düşünmek daha doğru olabilir.</p><p>Bu fikir antik dünyada da farklı şekillerde karşımıza çıkıyor.</p><p>Herakleitos’un ünlü sözünü hatırlayalım :</p><p><strong>“Aynı nehirde iki kez yıkanamazsın.”</strong></p><p>Çünkü her şey akış halindedir.</p><p>Hindu düşüncesinde evrenin temel sesi olarak kabul edilen <strong>“Om”</strong>, yaratılışın ilk titreşimi olarak kabul edilir.</p><p>Antik Mısır ve Yunan geleneklerinde de evrenin sürekli bir hareket ve dönüşüm içinde olduğu fikri sık sık karşımıza çıkar.</p><h4>Rezonans</h4><p>Bir diyapazonu titrettiğinizde, aynı frekanstaki başka bir diyapazonun da titreşmeye başladığını görebilirsiniz. Buna <strong>sempatik titreşim</strong> deniliyormuş.</p><p>Yani basitçe benzer frekanstaki sistemler birbirini etkiliyor.</p><p>Bununla ilgili youtube’da bir çok video var bir tanesini buraya ekliyorum :</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FDwXWAZn7p-Q%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fshorts%2FDwXWAZn7p-Q&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FDwXWAZn7p-Q%2Fhq2.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/bdb558fc90bc1d406bf05a686fc72097/href">https://medium.com/media/bdb558fc90bc1d406bf05a686fc72097/href</a></iframe><p>İşin inanç kısmına gelirsek…</p><p>Pierre Franckh’ın Rezonans Kanunu kitabı da ilk okuduğumda anlamayıp üçüncü okumamda ancak bir şeylerin yerine oturduğu kitaplardandı benim için. Anlatılan şey popüler kültürde sıkça duyduğumuz “çekim yasası” söyleminden de oldukça farklı görünüyordu.</p><p>Bugün çoğu yerde anlatılan versiyon çok yüzeysel bir yaklaşım ve şu şekilde pazarlanıyor:</p><p><strong>“İste ve olsun.”</strong></p><p>Nasıl isteneceğine dair belirli metotlar veriliyor, olumlamalar, manifest tüyoları, defterler, aynı konuyu defalarca farklı farklı şekillerde anlatan kitaplar falan. Ama ne kadar tekrar edersen et, o olumlamaya gerçekten inanmadığın sürece bir şey değişmiyor.</p><p><strong>Kadim öğretileri bu kadar basite indirgemek, içlerindeki derinliği görünmez kılıyor. Ve sonunda hepsini aynı kefeye koyup geçiyoruz.</strong></p><p>Kadim öğretilerde anlatılan şey, Rezonans Kanunu kitabında da anlatılan yöntem bundan çok daha farklı.</p><p>Asıl mesele istediğin gerçekliğin <strong>frekansında titreşebilmek. Yani o gerçeklikle aynı rezonansa gelebilmek.</strong></p><p>Benim de bazen kendimi istediğim geleceğin frekansında hissettiğim anlar oluyor. Henüz gerçekleşmemiş olsa bile, o şeyin olacağına dair içimde güçlü bir kesinlik oluşuyor.</p><p>Ve böyle hissettiğim çoğu durumda gerçekten de o şeylerin gerçekleştiğini gördüm.</p><p>Ama o rezonansı <strong>nasıl üretebildiğimi hâlâ tam olarak çözemedim.</strong></p><p>Belki de sadece kendime inancım başarmamı sağladı. Bilemiyorum.</p><p>Gregg Braden’in bir konuşmasında dinlediğim bir yorum bu konuda kafamın çok daha netleşmesini sağlamıştı ve hatta o videoda öğrendiklerime dair bir yazı da yazmıştım duanın gücü ve etkisi ile ilgili.</p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/i%CC%87%C3%A7sel-rezonans-dua-etmenin-unutulan-y%C3%B6n%C3%BC-9e8431923749">İçsel Rezonans: Dua Etmenin Unutulan Yönü</a></p><p>Videoda anlatılan şey şuydu (ve benim yukarıdaki yazımda bahsettiğim şey aynı zamanda): Kadim ritüeller, dua, mudra, mantra, vb. uygulamaların hiçbiri tek başına mucize üretmiyor. Asıl dua, içimizde yarattığımız hisler.</p><blockquote>Feeling is the prayer.</blockquote><p>Yani bu uygulamaların asıl amaçlarının insanı belirli bir içsel duruma taşımak olduğu anlatılıyordu.</p><p>Başka bir deyişle, <strong>belirli bir frekansa.</strong></p><p>Kişi o duruma gerçekten ulaşamıyorsa, ritüelin kendisinin çok fazla etkisi olmuyor, inanılmadan tekrar edilen duaların ya da mekanik olumlamaların çoğu zaman işe yaramamasının sebebinin de bu olduğu anlatılıyordu.</p><p>NLP eğitiminde de hocamızın zamanında söylediği gibi</p><blockquote>“Yapabileceğine gerçekten inanırsan başarırsın”</blockquote><p>Bu durumda:</p><p>İnanç zihinsel bir durum değil de…<br><strong>bir tür titreşim olabilir mi?</strong></p><p><em>(Soruların hepsi kendime, ama siz de düşünün ve cevaplayın lütfen, ben açıklamak için değil daha iyi öğrenmek için yazıyorum bunları :) )</em></p><h4>Fizikte İlginç Paralellikler</h4><p>Modern fizikte ortaya atılmış bazı fikirler de aklımı kurcalamaya devam ediyor.</p><p>Kuantum fizikçisi David Bohm ilginç bir şey öneriyordu. Gördüğümüz fiziksel dünya, çok daha büyük ve bütünleşik bir yapının sadece görünür kısmı. Bağlamını bilmediğimiz için saçma ya da tesadüf gibi görünen şeyler, o büyük resmi görebilseydik belki çok farklı anlam taşıyordu.</p><p>Bohm buna <strong>“implicate order”(örtük düzen)</strong> diyor.</p><p>Yani her şeyin birbirinden bağımsız göründüğü bu dünya, aslında çok daha büyük ve anlamlı bir bütünün sadece bize görünen yüzü gibi.</p><p><strong>Bu fikirleri ileri sürdüğü için Bohm ana akım fizik camiasından dışlandı. </strong>Ama fikirleri bugün hâlâ tartışılıyor. Bence bu başlı başına ayrı bir yazı konusu , ilerleyen dönemde buna da değinmek istiyorum.</p><p>Aslında bu yaklaşım doğrudan hermetik titreşim yasasını anlatmıyor. Titreşim yasası her şeyin birbirine bağlı ve sürekli hareket halinde olduğunu söylüyor. Bohm da buna benzer bir teoriyi fizik diliyle anlatıyor. Ve evrenin aslında sandığımızdan çok daha bağlantılı ve anlamlı bir yapı olabileceğini düşündürüyor.</p><h4>Radyo Frekansı Metaforu</h4><p>Titreşim yasası üzerinde yazmak için düşündüğümde aklıma ilk gelen şey Michio Kaku’nun Kuantum Üstünlüğü kitabında denk geldiğim bir benzetme oldu. Bu benzetme Fizikçi Steven Weinberg’e ait.</p><p>Bir oturma odasında sessizce oturduğunuzu hayal edin diye anlatıyor. Aslında o oda boş değil. Dünyanın farklı yerlerinden yayılan yüzlerce radyo istasyonunun sinyalleri aynı anda o odadan geçiyor. Ama radyonuzu belirli bir frekansa ayarladığınızda yalnızca tek bir istasyonu duyabiliyorsunuz. Diğer sinyaller hâlâ orada olduğu halde sizin alıcınız onlarla eşfazlı olmadığı için onları dinleyemezsiniz.</p><p>Weinberg bu benzetmeyi paralel evren teorilerini anlatmak için kullanmış. Farklı gerçekliklerin farklı frekanslar gibi var olabileceğini, bizim ise yalnızca belirli bir kanala ayarlı olduğumuzu söylemiş.</p><p>Teorik olarak frekans geçişinin mümkün olabileceğini ama bunun <strong>astronomik zaman ölçekleri</strong> gerektirebileceğini de ekliyor ayrıca.</p><p>Ben bu benzetmeyi titreşim yasasıyla birlikte düşündüğümde aklıma ilginç bir soru geliyor.</p><p>Eğer gerçekten farklı olası gerçeklikler varsa ve biz yalnızca belirli bir “kanalı” deneyimliyorsak…</p><p><strong>Acaba bilinç dediğimiz şey bu frekans ayarının bir parçası olabilir mi?</strong></p><p>Weinberg bu geçişin binlerce yıl sürebileceğini söylüyor.</p><p>Ama kadim öğretilerin büyük bir kısmı zaman konusuna oldukça farklı bir yerden yaklaşıyor</p><p>Onlara göre zaman sabit bir akış değil.<br>Hatta bazılarına göre <strong>bir tür algı.</strong></p><p>Eğer gerçekten öyleyse, belki de henüz tam anlamadığımız bazı içsel mekanizmalar bu <strong>“frekans ayarıyla”</strong> sandığımızdan daha fazla ilişkili olabilir.</p><p>Bu tip sorulara kesin bir cevaplar bulmak zor.</p><p>Ama düşünmeye değer zihin egzersizleri ve cesur sorular bana göre.</p><p>Yeri gelmişken bu metafor hakkında daha önce yazdığım yazımı buraya bırakıyorum:</p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/paralel-evren-g%C3%BCnl%C3%BCkleri-ve-olas%C4%B1-benliklerimle-fikir-al%C4%B1%C5%9Fveri%C5%9Fi-112def02ae3a">Paralel Evren Günlükleri ve Olası Benliklerimle Fikir Alışverişi</a></p><h4><strong>Malta’daki Yeraltı Odası</strong></h4><p>Titreşim kavramını düşünürken aklıma geçen yıl bir gazete haberinde denk geldiğim ilginç bir yer geldi. Başlık dikkatimi çekmişti. Sonra biraz araştırdım.</p><p>Malta’da yaklaşık 5000 yıl öncesine tarihlenen bir yeraltı tapınağı var: <strong>Hypogeum.</strong></p><p>İçinde arkeologların <strong>“Oracle Chamber”</strong> yani <strong>Kehanet Odası</strong> adını verdiği küçük bir oda bulunuyor.</p><p>Bu odanın ilginç özelliği mimarisinde gizli. İçeride konuştuğunuzda ses normal bir odadaki gibi dağılmıyor. Aksine belirli frekanslarda güçlü bir şekilde rezonansa giriyor. Yapılan akustik ölçümler odanın özellikle 110 Hz civarında güçlü rezonans ürettiğini gösteriyor. Ayrı bir laboratuvar çalışmasında ise bu frekansın beynin dil merkezini yavaşlatıp duygusal işlemeyle ilgili bölgeleri aktive ettiği gözlemlenmiş. İkisi ayrı çalışma ama bir arada düşününce sanki ilginç bir yerlere doğru gidiyor konu.</p><p>Beni asıl düşündüren şey şu oldu. Akustik mimari alanında çalışan arkadaşlarım var. Bu alanın ciddi bir mühendislik tarihi olduğunu biliyorum. <strong>Ama 5000 yıl önce, belirli frekansları güçlendirecek şekilde tasarlanmış bir odanın varlığı insanı ister istemez şunu sormaya itiyor:</strong></p><p><strong>Ne amaçla? (Derdiniz ne?)</strong></p><p>Bu kadar emeğin harcanmış olması, bunun rastgele oluşturulmuş bir yapı olmadığını gösteriyor. Ama eğer özel bir yapılış amacı varsa, bu amacın tam olarak ne olduğunu bugün kesin olarak bilemiyoruz okuduğum kadarıyla.</p><p>Bu sabah işe doğru yürürken aklıma şu soru takıldı. O dönemlerde bugünkü anlamıyla stres, modern hayatın karmaşık baskıları gibi şeyler yoktu. Yine de birçok kadim kültürde nefes, ses, meditasyon, ritüel hareketler ve beden pozisyonları üzerine ciddi çalışmalar görüyoruz.</p><p>Biz bugün bu yöntemleri çoğu zaman stres azaltmak için kullanıyoruz. Ama belki onlar bambaşka amaçlar için kullanıyorlardı. Belki bilinç durumlarını değiştirmek için. Belki kolektif ritüeller için. Belki de henüz tam olarak anlamadığımız başka deneyimler için.</p><p>Ve aslında sık sık şunu düşünüyorum:</p><p>Onların sezgisel olarak fark ettiği bazı şeyleri biz bugün ancak bilimsel araçlarla yeniden keşfediyoruz. Ya da çoğu için hala henüz çok yolumuz var.</p><h4>Dünya’nın Kendi Titreşimi</h4><p>Dünya’nın kendisinin de ölçülebilen bir elektromanyetik rezonansı var. Buna <strong>Schumann rezonansı</strong> deniyor.</p><p>1950’lerde fizikçi Winfried Otto Schumann tarafından tanımlanan bu rezonans, Dünya ile iyonosfer arasında oluşan elektromanyetik dalgaların doğal bir sonucu. En güçlü frekansı yaklaşık <strong>7.83 Hz</strong> civarında.</p><p>Bu yüzden bazen metaforik olarak <strong>“Dünya’nın kalp atışı”</strong> diye de anıldığını görebilirsiniz.</p><p>İnsan beyninin bazı dalga frekansları da bu aralığa oldukça yakın. Özellikle alfa ve teta dalgaları benzer bantlarda çalışabiliyor. Bu yüzden meditasyon ya da uykuya yakın anlarda insanın gezegenin ritmine biraz daha yaklaşabileceği fikri bana çok uzak gelmiyor. 🙂</p><p>Eğer gezegenimizin kendisinin de bir elektromanyetik ritmi varsa, biz o ritmin içinde yaşayan varlıklar olarak bundan tamamen bağımsız olabilir miyiz?</p><p>Belki de bazen kendimizi “garip bir enerjide” hissettiğimiz anlar, aslında bu ritimle pek de uyumlu olmadığımız anlardır.</p><h4>Mitolojilerde Ses ve Titreşim</h4><p>Sesin ve titreşimin yaratıcı veya dönüştürücü bir güç olarak görülmesi yalnızca hermetik gelenekte değil, birçok kadim kültürde karşımıza çıkıyor.</p><p>Hindu geleneğinde evrenin ilk titreşimi olarak kabul edilen <strong>“Om”</strong> sesinden daha önce bahsetmiştim.</p><p>Krishna’nın flütüyle ilgili anlatılar da benzer bir sembol içeriyor.</p><p>Aslında bu konuyu yazıyı bir türlü bitiremememin nedenlerinden biri olarak görüyorum. Çünkü titreşim kısmı fazla mı uzadı diye düşünürken bir anda YouTube’da karşıma Krishna’nın flütü çıktı.</p><p>Dinlerken, bundan hiç bahsetmemiş olmanın ne kadar büyük bir eksiklik olacağını düşündüm. Ve yazıyı aslında sırf bu yüzden beklettiğimi fark ettim.</p><p>(Al sana ilahi müdahale.)</p><p>Sonra da “Acaba diğer mitolojilerde de ses ve titreşimle ilgili böyle hikâyeler var mı?” diye merak edip araştırmaya başladım.</p><p>Krishnayla baslayalım o zaman :</p><p>Hint mitolojisinde anlatılanlara göre Krishna flütünü çaldığında insanlar, hayvanlar hatta doğanın kendisi bile bu melodinin etkisine girer. Özellikle Vrindavan’daki gopilerin (çoban kızlarıymış), flütün sesini duyduklarında yaptıkları her şeyi bırakıp bu sesi takip ettikleri anlatılır.</p><p>Bu hikâye çoğu yorumda ilahi bir çağrı olarak açıklanıyor. Flütün sesi varlıkları kendine çeken bir <strong>rezonans</strong> gibi yorumlanıyor.</p><p>Krishna’nın Flütü, içi tamamen boş bir bambu parçasıdır. Bu yüzden yorumcular flütü <strong>egonun boşalması</strong> olarak yorumlar. İnsan içindeki gürültüyü susturabildiğinde, ilahi nefes onun içinden geçebilir ve müzik ortaya çıkar.</p><p>Bu yüzden bazı yorumlarda Krishna’nın flütü aslında şunu anlatır:</p><p><strong>İnsan içindeki gürültüyü susturduğunda, daha büyük bir düzenle uyumlanabilir.</strong></p><p>Benzer bir sembol <strong>Yunan mitolojisinde</strong> de karşımıza çıkar. <strong>Orpheus</strong>, lirini çaldığında insanları, hayvanları ve hatta taşları bile etkileyen bir müzik yaratır. Efsanelerde Orpheus’un müziğinin doğanın kendisini hareket ettirdiği anlatılır.</p><p><strong>Mısır mitolojisinde</strong> ise yaratılışın sözle gerçekleştiği fikri vardır. Tanrı <strong>Ptah</strong>, dünyayı kalbiyle tasarlayıp diliyle konuşarak yaratır. Yani yaratım, bir anlamda <strong>söz ve titreşim aracılığıyla</strong> gerçekleşir.</p><p>Antik Yunan düşüncesinde de benzer bir fikir bulunur. Pisagorcular evreni <strong>“kürelerin müziği”</strong> olarak tanımlar. Gezegenlerin hareketinin görünmez kozmik bir armoni yarattığını düşünürler.</p><p>Antikler ses ve titresimi bizim bugun oldugundan daha iyi mi cozmusler acaba?</p><p>En sonunda bu yazıyı bitirebilirken…</p><p>Fizikte, müzikte, mitolojide, kadim ritüellerde…<br>Birçok farklı yerde titreşimin önemine rastlıyoruz.</p><p>Evreni sabit nesnelerin toplamı olarak görmek yerine, sürekli hareket eden bir <strong>titreşimler alanı</strong> olarak düşünmek.</p><p>Belki de bu yüzden kadim kültürler ses, nefes, mantra ve ritüeller üzerinde bu kadar durmuş.</p><p>Belki de bazı şeyleri sezgisel olarak keşfetmişlerdi.</p><p>Biz ise bugün aynı fikirleri farklı araçlarla yeniden anlamaya çalışıyoruz.</p><p>Şurası kesin ki evren sandığımız kadar sessiz değil.</p><p>Ve benzer şekilde biz de sandığımız kadar sabit ve katı varlıklar değiliz.</p><p>Aynı şekilde <strong>gerçeklik dediğimiz şey de.</strong></p><p>Çünkü gördüğümüz dünya çoğu zaman nesnelerin kendisi değil, <strong>algılarımızın bize sunduğu yorum.</strong></p><p>Belki de titreşim yasası bizi en sonunda yine aynı yere getiriyor:</p><p>Algılarımızın ne kadar güvenilir olduğu sorusuna.</p><p>Ne dersiniz?</p><p>Bir sonraki yasada görüşmek üzere.</p><p>Sevgiler,<br><strong>Yasemin</strong></p><p>Kaynaklar</p><ul><li><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Schumann_resonances">Schumann resonances - Wikipedia</a></li><li><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Krishna">Krishna - Wikipedia</a></li><li><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Orpheus">Orpheus - Wikipedia</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e8fcddeedf93" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Evrenin Aynası: Yukarıdaki Nasılsa Aşağıdaki de Öyle]]></title>
            <link>https://medium.com/@yigityasemin1789/evrenin-aynas%C4%B1-yukar%C4%B1daki-nas%C4%B1lsa-a%C5%9Fa%C4%9F%C4%B1daki-de-%C3%B6yle-d4bd5b76b2fa?source=rss-4615aaf8a153------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d4bd5b76b2fa</guid>
            <category><![CDATA[hermeticism]]></category>
            <category><![CDATA[kybalion]]></category>
            <category><![CDATA[sprituality]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasemin Yiğit Kuru]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 31 Mar 2026 10:56:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-31T10:56:32.611Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>2. Hermetik Yasa, Bağlantı (Correspondence)</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yzPcnFPdTfJJohETwpigrg.png" /><figcaption>ChatGPT ile oluşturuldu-Mendelbrot Serisi</figcaption></figure><p>Bu yazı <strong>Hermetik Prensipler serisinin ikinci bölümü</strong>.<br>Serinin girişinde hermetik düşüncenin kökeninden ve bu yasaların neden hâlâ ilgi çektiğinden bahsetmiştim.</p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/kybalion-ve-hermetik-gelenek-ba%C5%9Flamadan-%C3%B6nce-c4ec0170eede">Kybalion ve Hermetik Gelenek: Başlamadan Önce</a></p><p>İlk prensipte ise hermetizmin en temel iddiasını ele almıştım:<br> <strong>“Evren zihinsel midir?”</strong></p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/evren-zihinsel-mi-hermetik-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCncenin-i%CC%87lk-prensibi-161100a842d3">Evren Zihinsel mi? Hermetik Düşüncenin İlk Prensibi</a></p><p>Seriye baştan başlamak isteyenler için giriş yazısını ve birinci prensibi önceki yazılarda bulabilirsiniz.</p><p>Hermetik düşüncede ikinci prensip <strong>Correspondence (Bağlantı)</strong> olarak bilinir.</p><p>En bilinen ifadesi şudur:</p><blockquote><strong>“As above, so below.<br>As within, so without.”</strong></blockquote><p>Yani yukarıda olan aşağıda da vardır. İçeride olan dışarıda da vardır.</p><p>Evren katmanlı bir yapıya sahiptir ve benzer örüntüler farklı seviyelerde tekrar eder.</p><p>Bugün buna bazen daha modern bir kavramla yaklaşılır: <strong>fraktal yapı</strong>. Küçük ölçekte gördüğümüz bir düzenin, daha büyük ölçekte de tekrar etmesi.</p><p>Doğaya baktığımızda buna benzeyen birçok yapı görürüz. Ağaç dallarının dağılımı, akciğerlerimizin bronş yapısı, nehirlerin kolları gibi. Hepsi benzer bir dallanma mantığını paylaşır.</p><p>Ya da bir ayçiçeğine bakın. Tohumlar hem saat yönünde hem de tersine sarmallar oluşturur ve bu sarmalların sayısı neredeyse her zaman <strong>Fibonacci sayıları</strong> çıkar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-T7XHuwvZkDL8j5qy7BuJg.png" /><figcaption>Ayçiçeği — ChatGPT</figcaption></figure><p>Matematikte bu fikrin en çarpıcı örneklerinden biri <strong>Mandelbrot seti</strong>. Bu yapıya ne kadar yakınlaşırsanız yakınlaşın, benzer desenler tekrar tekrar karşınıza çıkar. Sanki aynı form farklı ölçeklerde kendini yeniden yazıyormuş gibi. (Bakınız kapak resmi)</p><p>Evren tamamen rastgele bir yapıdan oluşuyor gibi görünse de, birçok yerde benzer örüntüler tekrar tekrar ortaya çıkar.</p><p>Hermetik düşüncenin <strong>“As above, so below”</strong> derken anlatmaya çalıştığı şey bunun gibi bir şey.</p><p>Yine de Correspondence prensibini sadece doğadaki örüntülerle sınırlı düşünmek gerekmiyor. Aslında çok daha günlük bir yere dokunuyor. Mesela iç dünyamız ile dış dünyamız arasındaki ilişkiye.</p><p>Çoğu zaman dış dünyayı tamamen objektif bir gerçeklik gibi düşünürüz. Oysa algımız sandığımız kadar nötr değildir.</p><p>Zihnimiz sürekli kaos içindeyse, çoğu durumu da kaotik bir yerden yorumlamaya başlarız. Dünyaya sürekli bir tehdit algısıyla bakıyorsak, birçok davranışı saldırı olarak okuruz. Fırsat olabilecek durumları fark etmeyiz.</p><p>Başlangıçta sadece bir algı olan şey, yavaş yavaş <strong>gerçekliğimiz gibi haline gelmeye başlar.</strong></p><p>Ama Correspondence prensibi tek yönlü değildir.</p><p>Sadece <strong>“içeride olan dışarıda görünür”</strong> demez. Aynı zamanda <strong>“dışarıda olan içeriyi de şekillendirir.”</strong></p><p>Çocukluğumuzdan itibaren içinde büyüdüğümüz dünya bizi şekillendirir. Ailemiz, kültürümüz, eğitimimiz, yaşadığımız deneyimler… Bunların hepsi iç dünyamızı oluşturur.</p><p>Sonra o şekillenmiş iç dünyayla tekrar dış dünyaya bakarız.</p><p>Ve farkında olmadan aynı kalıpları yeniden üretmeye başlarız.</p><p>Bir önceki yazıda zihnimizin algılarımız aracılığıyla dünyalar yarattığından bahsetmiştim. Ama burada kritik bir soru ortaya çıkıyor:</p><p><strong>Hangi algımız?<br>Hangi inancımız?</strong></p><p>Bu inançların hepsi gerçekten bize ait olmayabilir. Biz henüz pasif bir alıcıyken yüklenmiş, artık geçerli olmayan birçok inanç olabilir.</p><p>Bu yüzden bunların farkına varmak çok önemli.</p><p>İşte burada bir önceki yazıda bahsettiğim <strong>metacognition</strong> devreye giriyor.</p><p>Düşüncelerimizi, inançlarımızı ve duygularımızı bir adım geriden gözlemleyebilme becerisi.</p><p>Dünyayı sadece o eski kalıplarla görmek yerine, onları gözlemleyerek fark edebildiğimizde algımıza koyduğumuz şey de değişmeye başlar.</p><p>Ve Correspondence prensibinin söylediği gibi:</p><p><strong>İçeride değişen şey, dışarıya da yansımaya başlar.</strong></p><p>Benim bu prensibe bu kadar yakın hissetmemin nedeni çocukluğumdan beri <strong>boyutlar konusuna takıntılı olmam</strong>.</p><p>Şimdi düşününce hermetizmin beni bu kadar çekmesine şaşırmıyorum.</p><p>Çocukken atom modellerine ve uzaya inanılmaz ilgi duyardım. İkisinin arasındaki benzerlikler beni çok şaşırtırdı.</p><p>Evrenin büyüklüğünü düşünmek bir yandan insanı küçücük hissettiriyor.</p><p>Ama annemin eve aldığı bir mikroskop sayesinde mikro dünyayı görmeye başladığımda bambaşka bir şey fark etmiştim.</p><p>Bir yaprağın içinde de adeta başka bir evren vardı.</p><p>Bir dönem şunu hayal ettiğimi hatırlıyorum:</p><p>Belki o mikroskobik dünyanın içinde yaşayan varlıklar vardır.<br>Şehirleri, arabaları, uçakları olan varlıklar…</p><p>Çocuk aklımla bunun üzerine uzun uzun düşünürdüm.</p><p>Sonra başka bir düşünce gelmişti aklıma.</p><p>Ya bizim dünyamız da aslında dev bir yaprağın liflerinden birinin üzerinde duran minicik bir gezegense?</p><p>Biz onu tek evren sanıyorsak.</p><p>Ama o yaprağın dışında da çok daha büyük bir dünya varsa.</p><p>O dünyanın dışında da daha büyük bir evren.</p><p>Ve bu böyle katman katman devam ediyorsa?</p><p>O zamanlar bu sadece bir çocukça bir hayalidi.</p><p>Ama yıllar sonra Correspondence prensibini ilk kez duyduğumda, çocukken aklımdan geçen o düşüncelerin içimde yankılandığını hissettim.</p><p>Bu sebeple ensemdeki atom modeli dövmesinin benim için sadece estetik bir sembol olmadığını söyleyebilirim.</p><p>Çocukluğumdan beri zihnimde dolaşan bu düşüncelerin küçük bir hatırlatıcısı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FhfPKsqgQHFL0AO6r8DJMQ.jpeg" /><figcaption>2017&#39;den eski bir fotoğrafım</figcaption></figure><p>Peki siz ne düşünüyorsunuz? Yukarıda olan gerçekten aşağıda da var mı? İçeride değişen şey dışarıya da yansıyor mu?</p><p>Bir sonraki hermetik prensipte görüşmek üzere.</p><p>Sevgiler.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d4bd5b76b2fa" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Evren Zihinsel mi? Hermetik Düşüncenin İlk Prensibi]]></title>
            <link>https://medium.com/@yigityasemin1789/evren-zihinsel-mi-hermetik-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCncenin-i%CC%87lk-prensibi-161100a842d3?source=rss-4615aaf8a153------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/161100a842d3</guid>
            <category><![CDATA[zihin]]></category>
            <category><![CDATA[hermetizm]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasemin Yiğit Kuru]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 27 Mar 2026 17:05:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-28T07:31:33.689Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eWZ-syeEWj_QkJgu8_AkVQ.png" /><figcaption>ChatGPT</figcaption></figure><p>Kybalion’un anlattığı yedi hermetik prensibin ilki oldukça iddialı bir cümleyle başlar:</p><blockquote><em>“Evren zihinseldir.”</em></blockquote><p>Hermetik düşüncede buna <strong>Mentalizm</strong> prensibi denir. Kybalion bunu şu şekilde ifade eder: <strong><em>“All is Mind.”</em></strong></p><p>Bu çoğu zaman bir metafor gibi okunur. Ya da daha yaygın bir yanlış anlamayla : “Pozitif düşün, gerçeklik değişsin.”</p><p>Ama hermetik metinlerde kastedilen bundan çok daha derin bir şey.</p><p>Buradaki “zihin” sizin bireysel beyniniz değil. Kybalion’da buna “THE ALL” deniyor, yani her şeyi kapsayan, her şeyin içinde var olan evrensel bir bilinç.</p><p>Deneyimlediğimiz gerçekliğin dokusu bu zihinselliğin içinde şekilleniyor. <strong>Bir bakıma biz dünyanın içinde yaşamayız; dünya bizim bilinç alanımızın içinde deneyimlenir.</strong></p><p>Bu yüzden aynı olayın iki farklı insan tarafından tamamen farklı şekillerde yaşanması şaşırtıcı değildir. Çünkü gerçekliği belirleyen yalnızca dış dünya değil, <strong>onu gözlemleyen zihindir.</strong></p><p>Bu fikir ilk bakışta soyut gelebilir. Ama aslında günlük hayatta bunun pek çok örneğini görüyoruz.</p><p>NLP eğitimlerinde ilk öğrendiğim kavramlardan biri şuydu: hepimiz dünyayı farklı filtrelerle algılarız. Üstelik çoğu zaman bu filtrelerin farkında bile olmayız.</p><p>Aslında bu düşünceyle çok daha küçük yaşlarda karşılaşmıştım.</p><p>Dayım renk körüydü. Bu yüzden çok küçük yaşlarda renk körlüğü kavramını öğrenmiştim. O zaman aklıma şöyle bir soru takılmıştı: Belki benim kırmızı dediğim rengi başkaları mavi olarak görüyordur. Ama ikimiz de o renge “kırmızı” demeyi öğrenmişizdir.</p><p>Bu düşünce beni uzun süre zorlamıştı. Çünkü eğer renkleri bile farklı algılıyorsak, belki de hoşumuza giden şeyleri, tatları, kokuları, hatta duyguları bile birbirimizden çok farklı deneyimliyorduk.</p><p>Yıllar sonra bunun yalnızca duyularla sınırlı olmadığını fark ettim.</p><p>Bir olayı gördüğümüzde onu geçmiş deneyimlerimizle, anılarımızla ve inançlarımızla ilişkilendiriyoruz. Ve aynı olaya bambaşka anlamlar yükleyebiliyoruz.</p><p>Peki o zaman : İnsanlar nasıl anlaşabiliyor? Nasıl medeniyetler kurabildik?</p><p>Gerçi bugün dünyaya baktığımda çok da iyi anlaşıyor gibi görünmüyoruz tabii. Bunun sebeplerinden biri de tam olarak bu olamaz mı? .</p><p>Daha sonra katıldığım bazı kendinde ustalaşma eğitimlerinde ilk bakmamız istenen şey inançlarımız olmuştu.</p><p>Bunların ne kadarı gerçekten bizim deneyimlerimizden geliyordu? Ne kadarı aileden, kültürden, dinden ya da içinde büyüdüğümüz çevreden?</p><blockquote>Ve bu inançlar olmadan dünyayı nasıl görürdük?</blockquote><p>Bu sorular üzerine düşünmeye başladığımda ciddi bir baş ağrısı yaşadığımı hatırlıyorum. Birçok düşüncenin ve inancın aslında bana ait olmadığını fark etmek kolay hazmedilecek bir şey değildi.</p><p>O noktadan sonra kendimle küçük bir çalışma yapmaya başladım.</p><blockquote>Düşüncelerime ve duygularıma dışarıdan, daha objektif bir şekilde bakabilir miyim?</blockquote><p>Bir süre bunu meditasyonlarda denemeye başladım. Kendime ayırdığım o sessiz zamanlarda…<br>Sonra bunu günlük hayatın içine taşımaya çalıştım. Mesela duyguların yoğun olduğu bir ortamda, bir olayın tam ortasındayken kendime dışarıdan bir gözle bakabilmek…</p><p>Bunu deneyimlerken ilginç bir şey fark ettim. Eşzamanlılık mı demeli, yoksa daha bilinen bir ifadeyle algıda seçicilik mi bilmiyorum ama aynı düşünce farklı kaynaklarda karşıma çıkmaya başladı. Mesela şu fikir:</p><blockquote>Biz düşüncelerimiz değiliz.<br>Düşünceler gelip geçen bulutlar.<br>Biz ise gökyüzüyüz.</blockquote><p>Ya da kahve içmek için buluştuğumuz, bol gırgır ve kahkaha arasında geçen bir sohbet sırasında arkadaşımın söylediği bir şey…<br>“Psikoloğum bana şunu söyledi,” dedi. “Yaşadığın olaydan duyguyu ayırıp öyle bak. O zaman hâlâ seni bu kadar etkiliyor mu? Hatta çoğu zaman komik bile gelebilir. ‘Ben buna niye bu kadar kızdım?’ diye kendine kızarsın.”</p><p><strong>Bir dakika…</strong></p><p><strong>Yoksa herkes evrenin zihinsel olduğunu zaten biliyor mu? :)</strong></p><p>Arkadaşlar, demek ki bir şekilde hepiniz <strong>hermetizmle hemhal olmuşsunuz. :)</strong></p><p>Bu bakış açısıyla bir olayı yaşarken onunla ilişkilendirdiğim duyguyu biraz geri çekip gözlemleyebildiğimde gerçekten farklı bir şey oluyor. Bunu hâlâ öğrenme aşamasındayım ama işe yaradığını söyleyebilirim. En azından bir sakinlik geliyor. Olayı daha net görebiliyor, karşınızdaki insanları daha iyi anlayabiliyor ve durumu çok daha sağlıklı yönetebiliyorsunuz.</p><p>(Arada yapabildiğim oluyor artık. Eskiden çok daha fazla zorlanıyordum.)</p><ul><li>Bir duygunun bana ait olduğunu ama evrensel bir gerçek olmadığını fark etmek…</li><li>Bir düşüncenin yalnızca benim zihnimde oluştuğunu görmek…</li></ul><p>Bu küçük mesafe bile büyük bir dönüşüm yaratabiliyor.</p><p>Eğitimlerden birinde hocamız şöyle bir şey söylemişti:</p><blockquote>algımızı gözlemleyebildiğimizde dünyayı değil, dünyaları değiştiririz.</blockquote><p>O cümleyi duyduğumda gerçekten çok etkilenmiştim. Hatta o anda aklıma şu düşünce gelmişti:</p><blockquote>Belki de çoklu evrenlere ihtiyacımız yok.</blockquote><p>Hepimiz aynı fiziksel dünyada yaşıyor gibi görünsek de zihinlerimizin içinde zaten farklı evrenler kuruyoruz. Kapak görselinin fikri de aslında buradan çıktı.</p><p>Kendi evrenimizi dönüştürdüğümüzde bir şey değişiyor. Bize değen diğer evrenler de bundan etkileniyor. Onların değişimi de başka evrenlere dokunuyor.</p><blockquote>Aslında hepimiz birer evreniz. :)</blockquote><p>Bu noktada Şebnem Ferah’ın bir şarkısındaki şu sözler geliyor aklıma:</p><blockquote>Her kalp bir büyük dünya<br>Ve bir kalp kırıldığında<br>Hayata dair ne varsa<br>Üzerinde o dünyanın<br>Başlar yok olmaya</blockquote><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FxAWhNTpcSJ4%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DxAWhNTpcSJ4&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FxAWhNTpcSJ4%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/12b342751a1d5a730c4da6e4cb6b302c/href">https://medium.com/media/12b342751a1d5a730c4da6e4cb6b302c/href</a></iframe><p>Son zamanlarda psikoloji literatüründe bu konuyla bağlantılı bir kavramla daha sık karşılaşır oldum:</p><blockquote><em>metacognition</em>.</blockquote><p><em>En basit haliyle, bir düşünceyi ya da duyguyu yaşarken aynı anda onun farkında olabilme ve onu gözlemleyebilme becerisi.</em></p><p>Ve burada insanın aklına ister istemez şu soru geliyor:</p><blockquote><strong>Gözlemleyen kim?</strong></blockquote><p>Düşünce orada. Duygu orada.</p><p>Ama ikisine de sanki biraz dışarıdan bakan bir şey var.</p><p>The all denilen şey bu olabilir mi?</p><p>Hermetik düşünce bunu zihin olarak adlandırıyor. Ama burada kastedilen bireysel bir zihin değil; daha geniş, daha evrensel bir bilinç alanı.</p><p>Belki de bu yüzden “evren zihinseldir” fikri bize bu kadar tanıdık geliyor. Çünkü onu aslında içeriden deneyimliyoruz.</p><p><strong>Belki de evren gerçekten zihinseldir.</strong></p><p>Siz ne düşünüyorsunuz?</p><p>Bir sonraki hermetik yasada görüşmek üzere.<br>Sevgiler.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=161100a842d3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kybalion ve Hermetik Gelenek: Başlamadan Önce]]></title>
            <link>https://medium.com/@yigityasemin1789/kybalion-ve-hermetik-gelenek-ba%C5%9Flamadan-%C3%B6nce-c4ec0170eede?source=rss-4615aaf8a153------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c4ec0170eede</guid>
            <category><![CDATA[kybalion]]></category>
            <category><![CDATA[hermetizm]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[hermeticism]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasemin Yiğit Kuru]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 26 Mar 2026 16:49:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-26T16:49:28.365Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HGk8ibRIW34VdU5JIIaasA.png" /><figcaption>ChatGPT ve Claude AI işbirliği</figcaption></figure><p>Kybalion’la hayatımın farklı dönemlerinde kısa karşılaşmalarım oldu.</p><p>Aslında ilk başta beni çeken şey içeriğinden çok ismiydi. Hermetizm kelimesi bende her zaman gizemi çağrıştırıyordu. Gizemli olan her şeye karşı doğal bir merakım vardır. Kybalion da çoğu kişi için hermetik düşüncenin temel kaynaklarından biri gibi görüldüğü için ismiyle karşılaştığımda hiç düşünmeden kitabı aldım.</p><p>Hatta bir dönem bunu biraz abartmış olmalıyım. Kitabı daha önce satın aldığımı unutup tekrar satın aldım. Bir ara elimde üç ayrı Kybalion kopyası vardı. Sonradan onları hediye ettim ama bu küçük detay bile sanırım o kitaba nasıl tekrar tekrar döndüğümü anlatıyor.</p><p>İlk okumam ise pek etkileyici değildi. Hermetizmi pek tanımadan, doğrudan onun temel metinlerinden birine dalmıştım. İlk okumada Kybalion bende neredeyse hiçbir etki bırakmadı. Aksine biraz sıkıcı bile gelmişti. Anlatılanlar bana sanki çok basit şeylermiş gibi görünüyordu. “Zaten gözümüzün önünde olan şeyler bunlar” diye düşünmüştüm. Hatta kitabı bitiremedim.</p><p>Sonra zaman geçti.</p><p>Farklı eğitimlere katıldım, o dönem okuduğum kitaplarda ve girdiğim sohbetlerde hermetik düşünceye yapılan referanslarla daha sık karşılaşmaya başladım. Zamanla o anlatıların altında ilk bakışta görünmeyen daha derin bir katman olabileceğini düşünmeye başladım. Ve bir noktada kendimi yeniden Kybalion’u okurken buldum. Bu kez bambaşka bir gözle.</p><p>Aslında hâlâ tam olarak kavradığımı söyleyemem. Bu yazıyla bazı şeyleri ben kendi içimde de oturtmayı planlıyorum. Yazarken düşünce akışım çok daha net oluyor.</p><p>Belki de Kybalion’un en başındaki bu cümle tam da bunu anlatıyor:</p><blockquote><em>“Bilgeliğin dudakları, anlamayan kulaklara kapalıdır”</em></blockquote><p>Bu cümleyi ilk okuduğumda sadece afilli bir söz gibi gelmişti. Ama zaman içinde aslında bunu bizzat yaşadığımı gördüm. Umarım yazmak da o kapıyı biraz daha aralar.</p><p>Bir dönem Kybalion’un sesli versiyonunu Spotify’da buldum. Bir süre gece uykuya dalarken dinlediğim kitaplardan biri oldu. Metin zaten kısa olduğu için defalarca dinledim. Her dinleyişte daha önce anlamadığım bir cümlenin, bir fikrin ya da küçük bir detayın açıldığını gördüm. Aynı metin, sanki ben anladıkça kendini daha fazla açıyordu.</p><p>Geçenlerde Kybalion üzerine yapılmış İngilizce bir video izledim. O yorumlar da beni ayrıca etkiledi. Ve aklıma basit bir fikir geldi: Neden bu konuda Türkçe bir içerik de olmasın?</p><p>Kybalion kısa bir eser ama içinde tartışılabilecek çok fazla fikir var. Tek bir yazıyla geçmek yerine kendi deneyimlerim ve bakış açımla biraz daha açarak bir seri haline getirmeye karar verdim.</p><p>Bu yazı o serinin başlangıcı. Sonraki yazılarda Kybalion’da anlatılan yedi hermetik yasayı tek tek ele almak istiyorum, akademik bir açıklama olarak değil, günlük hayatta nasıl göründükleri üzerinden.</p><p>Ama buraya gelmeden önce bir adım geri atmak gerekiyor.</p><p>Çünkü Kybalion aslında daha geniş bir düşünce geleneğinin parçası: <strong>Hermetizm.</strong></p><p>Hermetizm, kökenleri Antik Mısır ve Helenistik döneme kadar uzanan ezoterik bir gelenek. Genellikle Hermes Trismegistus adı verilen yarı mitolojik bir figüre atfedilir.</p><p>Hermes Trismegistus’un kim olduğu tarihsel olarak net değil. Bazı yorumlara göre Antik Mısır tanrısı Thoth ile Yunan tanrısı Hermes’in birleşiminden ortaya çıkmış bir figür. Hermetik metinlerde bilgelik, simya, kozmoloji ve zihnin doğası üzerine öğretiler onun adına aktarılır.</p><p>Rönesans’ta Avrupalı simyacılar ve düşünürler bu metinlerle yeniden ilgilenmeye başladı ve hermetik düşünce Batı ezoterik geleneğinin önemli bir parçası haline geldi.</p><p>Kybalion ise bu uzun geleneğin modern bir özeti gibi. Kısa ve doğrudan.</p><p>Kitap ilk kez 1908’de yayımlandı. Yazar olarak yalnızca <strong>“The Three Initiates” (Üç İnisiyeler)</strong> yazıyor. Yani metni kimin kaleme aldığı başından beri bir muamma. Günümüzde birçok araştırmacı kitabı Amerikalı yazar <strong>William Walker Atkinson’a</strong> atfeder. Yine de Kybalion başından beri anonim kalmayı seçmiş görünüyor.</p><p>Kybalion’un merkezinde yedi temel prensip var. Bunlara çoğu zaman “hermetik yasalar” denir. Ama bunları ahlaki kurallar gibi düşünmemek gerekiyor, daha çok evrenin ve zihnin işleyişini açıklamaya çalışan ilkeler bunlar.</p><p>Bu prensiplere inanmak zorunda değilsiniz.</p><p>Zaten hermetik metinler inanç talep eden metinler değil. Farkında olsak da olmasak da işledikleri varsayılıyor. <strong>Yerçekimine inanmak zorunda olmamamız gibi.</strong></p><p>Ve Kybalion bu yedi prensibin ilkini oldukça iddialı bir cümleyle başlatıyor:</p><blockquote><em>“Evren zihinseldir.”</em></blockquote><p>Hermetik düşüncede buna Mentalizm prensibi deniyor.</p><p>Bir sonraki yazıda bu ilkeyi biraz daha yakından incelemeye çalışacağım.</p><p>Bir sonraki yazıda görüşmek dileğiyle.<br>Sevgiler.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c4ec0170eede" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kontrol, Kurtarıcı Rolü ve İçten İçe Biriken Yükler]]></title>
            <link>https://medium.com/@yigityasemin1789/kontrol-kurtar%C4%B1c%C4%B1-rol%C3%BC-ve-i%CC%87%C3%A7ten-i%CC%87%C3%A7e-biriken-y%C3%BCkler-beeed9b5a781?source=rss-4615aaf8a153------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/beeed9b5a781</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Yasemin Yiğit Kuru]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 18 Mar 2026 06:52:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-18T06:52:13.490Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Animus Possession Üzerine Notlar</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3UuDOqW0IyS7yLK7wJSR3Q.png" /><figcaption>ChatGPT</figcaption></figure><p>Animus tarafından ele geçirilme üzerine yazdığım serinin önceki yazılarında birkaç işaretten bahsetmiştim.</p><p>İlk yazıda animusun bazı durumlarda kadının psikolojisinde nasıl bir “ele geçirilme” hâline dönüşebildiğini anlatmıştım.</p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/g%C3%BC%C3%A7l%C3%BC-kad%C4%B1n-olman%C4%B1n-bedeli-i%CC%87%C3%A7imizdeki-di%C5%9Fiyi-kaybetmek-mi-8738618c62d4">Güçlü Kadın Olmanın Bedeli İçimizdeki Dişiyi Kaybetmek mi</a></p><p>İkinci yazıda bunun günlük hayatta nasıl göründüğünü, özellikle de yardım kabul etmekte zorlanma refleksini konuşmuştuk.</p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/yard%C4%B1m-kabul-etmek-neden-bu-kadar-zor-4bbeaafbe721">Yardım Kabul Etmek Neden Bu Kadar Zor?</a></p><p>Üçüncü yazıda<br> ilişkiyi bir proje gibi yönetmekten bahsetmiştik.</p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/sevgili-yerine-yeti%C5%9Ftirilmesi-gereken-bir-erkek-g%C3%B6rmek-1770a448294e">Sevgili Yerine “Yetiştirilmesi Gereken Bir Erkek” Görmek</a></p><p>Dördüncü yazıda ise<br> boşluğa tahammül edememekten.</p><p>Sürekli hareket hâlinde olmak.<br> Sessizlik oluştuğunda hemen doldurmak istemek.<br> Her şeyi kontrol altında tutmaya çalışmak.</p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/her-bo%C5%9Flu%C4%9Fu-doldurma-i%CC%87htiyac%C4%B1-f4c6767d5609">Her Boşluğu Doldurma İhtiyacı</a></p><p>Bu yazıda ise animusun fazla güçlendiği durumlarda ortaya çıkabilen başka bir işaretten bahsetmek istiyorum.</p><p>Dördüncü belirti: <strong>içten içe biriken kırgınlık ve kurtarıcı rolüne yerleşmek.</strong></p><p>Bu durum günlük hayatın çok sıradan anlarında ortaya çıkabiliyor.</p><p>Arkadaşlarla otururken biri şöyle diyebiliyor:<br> “Her şeyi ben yapmak zorunda kalıyorum.”<br> “Hiç kimse inisiyatif almıyor.”</p><p>Yorgunluk hissi gerçek.</p><p>Ama çoğu zaman görünmeyen başka bir taraf da var.</p><p><strong><em>Her şeyi yapmak zorunda kalmaktan şikâyet ederken kontrolü bırakmaya da pek yanaşmıyoruz.</em></strong></p><p>Bir başkası gerçekten bir şeyi kendi yöntemiyle yapmaya kalktığında içimizde hemen bir huzursuzluk oluşabiliyor.</p><blockquote>Daha hızlı yapılabilirdi, daha iyi olabilirdi.</blockquote><p>Ve çoğu zaman fark etmeden sorumluluğu devralıyoruz.</p><p>Bir süre sonra da şu noktaya geliyoruz:</p><blockquote>Her şeyi ben yapıyorum.</blockquote><p>Bu durum hem yük yaratıyor hem de fark etmesi zor bir güç hissini besliyor.</p><p>O odadaki en becerikli kişi olmak.<br>En organize kişi olmak.<br>Her şeyi ayakta tutan kişi olmak.</p><p>Tabii bunun bedeli çoğu zaman yorgunluk oluyor.<br>Ve bir süre sonra bu durum yalnızlık hissine dönüşüyor.<br>Her şeyi ben taşıyorum.<br>Ama kimse yanımda değil gibi.</p><p>İlk yazılardan beri bahsettiğim dört işaret aslında tek tek değil.<br>Aynı döngünün içinde birbirini sürekli besliyor.</p><p>Refleks.<br>Kontrol.<br>Sürekli hareket hâli.<br>Ve sonunda biriken kırgınlık.</p><p>Dışarıdan güçlü görünen, ama içeriden insanı yavaş yavaş tüketen bir yapı.</p><p>Burada iki farklı yaklaşım devreye giriyor.<br>Aynı durumlara verilen farklı tepkiler ve sonuç da bu tepkiye göre değişiyor.</p><p>Ben bu ayrımı <strong>sürekli savunmada olan yaklaşım</strong> ile <strong>kendi merkezinde duran</strong> yaklaşım olarak adlandırıyorum.</p><p>Savunmada olan tarafın sessiz cümlesi genelde şu oluyor:<br>“Kimseye ihtiyacım yok. Ben zaten her şeyi yaparım.”</p><p>Bu cümle dışarıdan güçlü görünebilir. Ama çoğu zaman sürekli tetikte olma hâlini beraberinde getiriyor. Sanki kontrol bir an gevşese her şey dağılacakmış gibi.</p><p>Kendi merkezinde duran taraf ise biraz daha farklı çalışıyor.</p><p>Orada şöyle bir his var: <br> “Tek başıma da ayakta durabilirim. Ama her şeyi tek başıma yapmak zorunda değilim.”</p><p>Sorumluluğu paylaşmak onun için bir kayıp değil. Kontrolü biraz bırakmak dağılmak anlamına gelmiyor. Aksine merkezde kalabilmenin bir parçası.</p><p>Aradaki fark küçük görünüyor. Ama hayatın akışını tamamen değiştiriyor.</p><p>Biri dünyaya karşı sürekli bir mücadele hâlinde.</p><p>Diğeri ise alan bırakabiliyor.</p><p>Bu alan sadece romantik ilişkilerde değil hayatın her yerinde ortaya çıkıyor.</p><p>İş hayatında.<br>Arkadaşlık ilişkilerinde.<br>Aile içinde.</p><p>Bir başkasının katkısına gerçekten yer açabilmek.</p><p>Söylemesi kolay.<br>Uygulaması zor.</p><p>Kontrol etmeye alışmış bir sinir sistemi için bırakmak gerçekten ürkütücü.</p><p>Yine de küçük pratiklerle bu dengeyi yeniden kurmak mümkün.</p><p>Benim için işe yarayan üç şey oldu.</p><h4>1. Her şeyi üstlenmemek</h4><p>Uzun süre ilişkilerimde ve günlük hayatımda birçok şeyi ben organize ediyordum.</p><p>Bir noktada şunu denemeye başladım.</p><p>Her şeyi toparlayan kişi olmamak.</p><p>Bir plan yapılmadıysa plan olmamasına izin vermek.</p><p>Birinin kendi sorumluluğunu üstlenmesine alan bırakmak.</p><p>İlk başta garip hissettirebiliyor.</p><p>Ama alan oluşmadan sorumluluk da ortaya çıkmıyor.</p><h4>2. Sonuçları sürekli yönetmemek</h4><p>Animusun en sevdiği şeylerden biri sonuçları kontrol etmek.</p><p>Her ihtimali düşünmek. <br>Her detayı yönetmek.</p><p>Ama hayatın büyük kısmı zaten bizim kontrolümüzün dışında.</p><p>Bazen geri çekilip sadece gözlemlemek de mümkün.</p><p>Birinin gerçekten sorumluluk alıp almayacağını görmek.</p><p>Bir durumun kendi dinamiğiyle nereye gideceğini izlemek.</p><p>Bu pasiflik değil.</p><p>Bu da alan bırakmak.</p><h3>3. Alabilme kapasitesini geliştirmek</h3><p>Toplumda güçlü olmak çoğu zaman vermekle ilişkilendiriliyor.<br> Özellikle kadınlar için. Anne olan kadınlar için ise neredeyse bir değerlendirme ölçütü.</p><p>Ama almak da ayrı bir kapasite.</p><p>Birinin yardımını kabul etmek.<br>Birinin katkısına alan açmak.</p><p>Bu sadece romantik ilişkilerde değil, iş hayatında da geçerli.<br>Takım çalışması nasıl olacak, one man show ile mi?</p><p>Bir ekip arkadaşının bir işi devralmasına izin vermek.<br>Bir dostun destek teklifini kabul etmek.</p><p>Her şeyi tek başına taşımak zorunda olmadığını hatırlamak.</p><p>Animus aslında kötü bir şey değil.</p><p>Tam tersine birçok kadının hayatında güçlü bir müttefik.</p><p>Ayağa kalkmamızı sağlıyor. Zor zamanlarda dayanıklılık veriyor.<br>Ve hayallerimizi hayatta karşılığı olan şeylere dönüştürmemize yardım ediyor.</p><p>Ama bazen direksiyona fazla geçebiliyor.</p><p>O zaman hayat sürekli tetikte yaşanan bir mücadeleye dönüşüyor.</p><p>Mesele onu tamamen susturmak değil.<br>Sadece doğru yerine davet etmek.<br>Ana kimliğimiz değil, yardımcımız olduğu yere.</p><p>Son.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=beeed9b5a781" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Her Boşluğu Doldurma İhtiyacı]]></title>
            <link>https://medium.com/@yigityasemin1789/her-bo%C5%9Flu%C4%9Fu-doldurma-i%CC%87htiyac%C4%B1-f4c6767d5609?source=rss-4615aaf8a153------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f4c6767d5609</guid>
            <category><![CDATA[carl-jung]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[animus]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasemin Yiğit Kuru]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 16 Mar 2026 06:35:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-16T06:50:09.872Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Animus Possesion’ın Günlük Hayattaki Bir Başka İşareti</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Rt5fiRwmk9ORPabKSF3WeQ.png" /><figcaption>chatgpt</figcaption></figure><p>Animus tarafından ele geçirilme konusundaki yazı serisine devam ederken önceki yazıları kısaca hatırlatmak istiyorum.</p><p>İlk yazıda animusun bazı durumlarda kadının psikolojisinde nasıl bir <strong>“ele geçirilme”</strong> haline dönüşebildiğinden bahsetmiştim.</p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/g%C3%BC%C3%A7l%C3%BC-kad%C4%B1n-olman%C4%B1n-bedeli-i%CC%87%C3%A7imizdeki-di%C5%9Fiyi-kaybetmek-mi-8738618c62d4">Güçlü Kadın Olmanın Bedeli İçimizdeki Dişiyi Kaybetmek mi</a></p><p>İkinci yazıda ise bunun günlük hayatta nasıl göründüğüne, özellikle de <strong>yardım kabul etmekte zorlanma refleksine</strong> değinmiştim.</p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/yard%C4%B1m-kabul-etmek-neden-bu-kadar-zor-4bbeaafbe721">Yardım Kabul Etmek Neden Bu Kadar Zor?</a></p><p>Üçüncü yazıda ise ilişkimizin yöneticisi haline gelmekten bahsetmiştim.</p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/sevgili-yerine-yeti%C5%9Ftirilmesi-gereken-bir-erkek-g%C3%B6rmek-1770a448294e">Sevgili Yerine “Yetiştirilmesi Gereken Bir Erkek” Görmek</a></p><p>Bugün animus ele geçirmesinin bir başka işaretinden bahsetmek istiyorum.</p><p>Animusun fazla güçlendiği durumlarda ortaya çıkabilen üçüncü belirti:</p><p><strong>boşluğa tahammül edememek.</strong></p><p>Animusun kontrolü fazla ele geçirdiğinde ortaya çıkan bir başka işaret de boşlukla kurduğumuz ilişki.</p><p>Dişil enerji aslında doğası gereği biraz boşluk içerir. Sessizlik, bekleme, alan bırakma… Karşı tarafın bir adım atabilmesi için oluşan o küçük boşluklar.</p><p>Ama içimizdeki o sürekli tetikte olan taraf bu boşluklardan pek hoşlanmaz.<br>Adeta harekete bağımlıdır.</p><p>Bir konuşmada kısa bir sessizlik mi oldu? Hemen doldurmak isteriz.</p><p>Hafta sonu yaklaşıyor ve partnerimiz henüz bir plan yapmadı mı? İçimizde bir huzursuzluk başlar. Biz planlamaya başlarız.</p><p>Bir problem mi çıktı? Karşı tarafın nasıl yaklaşacağını görmek için beklemek yerine hemen devreye gireriz.</p><p>Elimizdeki topu hiç düşürmeyiz.</p><p>Top hiç düşmeyince de kimsenin yakalaması gerekmez.</p><p>Bir süre sonra fark etmeden ilişkideki duygusal ve pratik yükün büyük kısmını üstlenmiş oluruz.<br>İstatistiksel olarak yüzde seksen demek abartı olabilir, ama Pareto kuralını buraya uygulamaya gerek kalmadan da dengenin kaydığını hissetmek mümkün.</p><p>Karşı taraf da fark etmeden bu düzenin içine yerleşir. Biz koşturdukça o daha rahat ilerler.</p><p>Ve ironik olan şu ki, sonra içimizden “neden her şeyi ben yapıyorum?” diye sormaya başlarız.</p><p>Bu mesele üzerine düşünürken kendi hayatımda da buna benzer bir taraf olduğunu fark ettim.</p><p>Bir yerde sessizlik olduğunda içimde hemen bir refleks devreye giriyordu.<br>Sanki ortamı ben doldurmazsam bir gerilim oluşacakmış gibi hissediyordum.</p><p>“Bir konu aç.” “Bir şey söyle.” “Ortamı yumuşat.”</p><p>Bu yüzden çoğu zaman boşlukları ben doldurmaya çalışıyordum</p><p>Ama birkaç yıl önce katıldığım bir eğitimde çok basit ama çarpıcı bir öneri duydum.</p><p>Bir hafta boyunca kimseye faydası olmayan tek bir kelime bile söylememeyi deneyin.</p><p>Bu fikir beni çok cezbetti.</p><p>Denediğimde ise fark ettiğim şey şu oldu:<br>Aslında çocukluğumda zaten böyleydim.</p><p>Sessizlikten rahatsız olmayan, önce gözlemleyen, dinleyen bir tarafım vardı.<br>Ama zamanla beğenilme arzusu ağır basmış ve o tarafı geri itmişim.</p><p>O günden sonra konuşurken biraz daha seçici olmaya başladım.<br>Gerçekten söylemeye değer bulduğum şeyleri söylemek bana daha doğru gelmeye başladı.</p><p>Gereksiz sohbetlerin çoğundan da artık uzak duruyorum.<br>Özellikle dedikodular…</p><p>Bulunduğun ortamın dinamiklerini anlamaya yardımcı olsa bile içinde bulunmak istemediğim bir alan.</p><p>Benzer bir şeyi evliliğimde de fark ettim.</p><p>İlişkimizin ilk yıllarında birlikte geçirdiğimiz zamanların hep dolu olması gerektiğini düşünüyordum. Sürekli bir plan, sürekli bir hareket olmalıydı hayatımızda.</p><p>Ama pandemi döneminde evde geçirdiğimiz zamanlar bana hiçbir şey yapmadan sadece birlikte olmanın da yeterli olabildiğini gösterdi.<br>Bugün artık o eski aceleci hâlimde değilim.</p><p>Ben o boşlukları doldurmadığımda hayatın başkalarının getirdiği sürprizlere daha çok yer açtığını görüyorum.</p><p>Devamı gelecek…</p><p>Sevgiler,</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f4c6767d5609" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sevgili Yerine “Yetiştirilmesi Gereken Bir Erkek” Görmek]]></title>
            <link>https://medium.com/@yigityasemin1789/sevgili-yerine-yeti%C5%9Ftirilmesi-gereken-bir-erkek-g%C3%B6rmek-1770a448294e?source=rss-4615aaf8a153------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1770a448294e</guid>
            <category><![CDATA[carl-jung]]></category>
            <category><![CDATA[animus]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasemin Yiğit Kuru]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 13 Mar 2026 08:28:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-13T08:28:04.142Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Animus Possession ve İlişkilerde Güç Dengesi</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*js2zX2KdvBC0yL7U20ka9Q.png" /><figcaption>ChatGPT</figcaption></figure><p>Bir önceki iki yazımda Jung’un animus kavramından ve bunun bazı durumlarda nasıl <strong>“animus tarafından ele geçirilme”</strong> diye tarif edilen bir hale dönüşebildiğinden bahsetmiştim.</p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/g%C3%BC%C3%A7l%C3%BC-kad%C4%B1n-olman%C4%B1n-bedeli-i%CC%87%C3%A7imizdeki-di%C5%9Fiyi-kaybetmek-mi-8738618c62d4">https://medium.com/@yigityasemin1789/g%C3%BC%C3%A7l%C3%BC-kad%C4%B1n-olman%C4%B1n-bedeli-i%CC%87%C3%A7imizdeki-di%C5%9Fiyi-kaybetmek-mi-8738618c62d4</a></p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/yard%C4%B1m-kabul-etmek-neden-bu-kadar-zor-4bbeaafbe721">Yardım Kabul Etmek Neden Bu Kadar Zor?</a></p><p>İlk yazıda daha çok teorik tarafını anlatmıştım.<br>Bir sonraki yazıda ise bunun günlük hayatta nasıl göründüğünü, küçük reflekslerimizde nasıl ortaya çıkabildiğini konuşmaya başlamıştık.</p><p>Bu yazıda o gözlemlere biraz daha devam etmek istiyorum.</p><p>Kaynak aldığım kitapta animusun kontrolü fazla ele geçirdiğinde görülebilen bazı davranış kalıplarından söz ediliyor.<br>İkinci belirti ise oldukça ilginç bir yere dokunuyor.</p><p><strong>İlişkiyi farkında olmadan yönetilecek bir proje gibi görmek.</strong></p><p>Yani karşınızdaki kişiyi sevgili olarak görmekten çok,<br>iyileştirilmesi gereken bir sistem gibi görmeye başlamak.</p><p>Kadın farkında olmadan ilişkinin yöneticisi rolüne yerleşiyor.</p><p>Partnerinin hayatını optimize etmeye çalışan biri gibi davranmaya başlıyor.</p><p>Ne yapması gerektiği konusunda sürekli öneriler vermek,<br>daha sağlıklı beslenmesi gerektiğini hatırlatmak, ne giyeceğine karışmak,<br>iş ve para konularında akıl vermek, kariyeri hakkında sürekli fikir yürütmek…</p><p>Bunların hepsi ilk bakışta “destek olmak” gibi görünebilir.</p><p>Ama zamanla ilişki çok garip bir yere kayabiliyor.<br>Sevgililikten çok bir tür yaşam koçluğuna.<br>Hatta bizim kültürde çoğu zaman annelik rolüne.</p><p>İşin ilginç tarafı, ben bu konuda çok güçlü örnekler veremiyorum.<br>Aslında mesleğim gereği proje yönetimini evde de sürdürmem beklenebilirdi.<br>Ama yukarıda anlattığım tablo benim hayatımda pek oluşmadı.</p><p>Ev yönetimi konusunda hiçbir zaman güçlü bir refleks geliştiremedim.<br>Sanırım bunda on bir yaşından sonra yatılı büyümemin de etkisi var.</p><p>Benim için bir evde “hakimiyet kurmak” gibi bir duygu hiç oluşmadı.</p><p>Bir oda, bir yatak, kitaplarımı koyabileceğim bir köşe, bir masa…<br>Uzun yıllar benim için bir evin tanımı buydu.</p><p>Bu yüzden başkalarının ev içinde bir şeyler yapmasına da oldukça rahat oldum.</p><p>“Bu evin düzeni benim kontrolümde olmalı” gibi bir duygu bende hiç güçlü olmadı.</p><p>On beş yıldır evli ve kendi evinde yaşayan bir kadın olarak bile eve hakimiyetimin oldukça sınırlı olduğunu söyleyebilirim.<br>Ama bunun başka bir tarafı da var.</p><p>Eşimin çamaşırlarını yıkamak, bavulunu hazırlamak ya da çoraplarını yerden toplamak gibi şeyler de hayatımda hiç olmadı.<br>Tabii bunda eşimin benden önce tek başına yaşamış olması ve aslında benden daha düzenli bir insan olmasının büyük etkisi var.</p><p>Ama kendi hayatıma baktığımda ben kendimi çoğu zaman evin yöneticisi gibi değil, daha çok evin çocuğu… yer yer de prensesi gibi hissediyorum.<br> (Gülmeyin :))</p><p>Belki de bu yüzden bu ikinci belirtiyi daha çok dışarıdan gözlemleyebiliyorum.</p><p>Kendi çevreme baktığımda, arkadaşlarımda, ailelerde, hatta filmlerde ve romanlarda bile aynı dinamiği sık sık görüyorum.</p><p>Bizim kültürümüzde bu durum çoğu zaman “yönetmekten” çok <strong>annelik etmek</strong> şeklinde ortaya çıkıyor.</p><p>Kadınlar farkında olmadan eşlerine annelik yapmaya başlıyor.</p><p>Mutfağın mutlak sahibi oluyorlar. Ev düzeni tamamen onların kontrolüne geçiyor.</p><p>Erkeğin bazı şeyleri zaten beceremeyeceği varsayılıyor.</p><p>Eşi iş gezisine giden kadınların onun bavulunu hazırlaması bile çoğu zaman oldukça normal görülüyor.</p><p>Ama bütün bunların ilişki içindeki enerjiyi nasıl değiştirdiğini çok konuşmuyoruz.</p><p>Bir noktadan sonra ilişki sevgililikten çok <strong>anne-oğul ilişkisine</strong> benzemeye başlayabiliyor.</p><p>Ve romantik çekimin böyle bir dinamikte uzun süre canlı kalması pek kolay olmuyor.</p><p>Animusun fazla güçlendiği bazı ilişkilerde bu dinamiğin izlerini görmek aslında çok zor değil.</p><p>Belki burada asıl soru şu olabilir:</p><p>İlişkilerimizde gerçekten partner mi arıyoruz, yoksa farkında olmadan birini yetiştirmeye mi çalışıyoruz?</p><p>Bunu bazen dışarıdan görmek zor oluyor.</p><p>Ama küçük detaylara bakınca ipuçları çıkabiliyor.</p><p>Karşımızdaki kişiyi gerçekten olduğu haliyle mi seviyoruz, yoksa sürekli daha iyi bir versiyonuna mı dönüştürmeye çalışıyoruz?</p><p>Belki de bu soruların cevabı animusun ilişkilerimizde ne kadar söz sahibi olduğunu anlamak için iyi bir başlangıç olabilir.</p><p>Animus ele geçirmesinin kendini gösterdiği başka işaretler de var.<br>Onları da bir sonraki yazıda konuşuruz.</p><p>Sevgiler,</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1770a448294e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yardım Kabul Etmek Neden Bu Kadar Zor?]]></title>
            <link>https://medium.com/@yigityasemin1789/yard%C4%B1m-kabul-etmek-neden-bu-kadar-zor-4bbeaafbe721?source=rss-4615aaf8a153------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4bbeaafbe721</guid>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[carl-jung]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yasemin Yiğit Kuru]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Mar 2026 11:14:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-10T13:10:22.552Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Animus Possession ve Güçlü Kadın Paradoksu Üzerine</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*S0TUB3o8pW26fyUr35asfA.png" /><figcaption>ChatGPT yamulttu beni bu sefer :)</figcaption></figure><p>Bir önceki yazımda Jung’un animus kavramından ve bunun bazı durumlarda nasıl “ele geçirilme” haline dönüşebildiğinden bahsetmiştim. Eğer okumadıysanız önce ona göz atmanızı öneririm, çünkü burada biraz daha gündelik hayatta nasıl göründüğünü konuşacağım.</p><p><a href="https://medium.com/@yigityasemin1789/g%C3%BC%C3%A7l%C3%BC-kad%C4%B1n-olman%C4%B1n-bedeli-i%CC%87%C3%A7imizdeki-di%C5%9Fiyi-kaybetmek-mi-8738618c62d4">Güçlü Kadın Olmanın Bedeli İçimizdeki Dişiyi Kaybetmek mi</a></p><p>Bu yazıda şimdi size küçük bir ayna tutmak istiyorum.</p><p>Eğer okurken içinizde bir yerde hafif bir rahatsızlık hissi oluşursa bu aslında iyi bir şey. O rahatsızlığa biraz daha yakından bakmak gerekiyor. Çünkü çoğu zaman egomuzu rahatsız eden yerler aynı zamanda farkındalığın başladığı yerler oluyor.</p><p>Animusun kontrolü fazla ele geçirdiğini anlamak için de çok büyük işaretler aramaya gerek yok. Günlük hayatta verdiğimiz küçük reflekslere bakmak çoğu zaman yeterli oluyor.</p><p>İlk işaret genelde şu oluyor:<br><strong>“Ben hallederim.” refleksi.</strong><br>Bu çoğu zaman sıradan bir cümle değil. Uygun an geldiğinde neredeyse bedensel bir refleks gibi içimizden fırlayıveriyor.</p><p>Günlük hayatta çok sıradan bir an düşünün. Bir erkek size yardımcı olmak istiyor. Mesela hesabı ödemeyi teklif ediyor. Ağır olduğunu düşündüğü bir şeyi taşımak istiyor. Ya da işle ilgili sıkıştığınız bir konuda bir fikir veriyor, birilerini arayıp çözüm bulmaya çalışıyor.</p><p>O anda ne hissediyorsunuz?<br>Minnettarlık mı? Yardımı kolayca kabul edebiliyor musunuz?<br>Yoksa içinizde garip bir gerilim mi yükseliyor, sizi biraz sıkıştıran bir his?</p><p>Animusun kontrolü fazla ele geçirdiğinde ilk tepki çoğu zaman şu oluyor:<br><strong>“Yok hayır, gerek yok.”</strong></p><p>Böyle durumlarda yardım almak düşündüğümüzden çok daha zor bir şey olabiliyor.</p><p>Bu refleks nereden geliyor olabilir, biraz da ona bakalım.<br> Bunun arkasında geçmişte yaşanmış kırgınlıklar ya da travmalar olabilir. Bunu fark edebilmek aslında oldukça önemli.</p><p>Yardım bazen bir jest gibi değil, sanki içinde gizli bir hesap varmış gibi algılanabiliyor. Yardımı kabul ettiğiniz anda o kişiye karşı görünmez bir borç oluşacakmış gibi hissedebilirsiniz. O borç hissi çoğu insanın taşımaktan hoşlanmadığı bir yük.</p><p>Ya da birinden destek almanın sizi zayıf göstereceğine dair içinizde bir inanç gelişmiş olabilir.<br>Böyle olunca refleks olarak o enerjiyi geri itersiniz.</p><p>Bu hareketinizle verdiğiniz mesaj çoğu zaman şu olur:</p><p><strong><em>“Ben senin gücüne ihtiyaç duymuyorum.<br>Ben kendi kendime yeterim.”</em></strong></p><p>Bir süre daha denese bile, özellikle romantik ilişkilerde, karşınızdaki kişi zamanla gerçekten denemeyi bırakır.</p><p>Bunu yazarken kendimi tamamen dışarıda tutuyor değilim. Tam tersine son zamanlarda yüzleştiğim konulardan biri bu.</p><p>Dişil enerjim üzerinde daha bilinçli çalıştığım, eskiden ne kadar maskülen reflekslerle hareket ettiğimi daha net görebildiğim bir dönemdeyim. Ama buna rağmen bu konu hâlâ beni zorlayan alanlardan biri.</p><p>Bir erkek bana yardım ettiğinde,ki bu yardımın özel bir anlam taşımasına gerek yok herhangi bir konu, çok basit bir mevzu olabilir. Yine de içimde bir sıkışma hissi oluştuğunu fark ediyorum. Sanki eksikmişim gibi. Sanki yetersizmişim gibi.</p><p>Kadınlardan gelen yardımı çok daha rahat kabul edebiliyorken bir erkekten geldiğinde içimde sertleşen bir taraf devreye giriyor. Yüzüm geriliyor, daha düşünmeden refleks olarak “ben hallederim” diyorum.</p><p>Bir süre düşündüğümde bunun arkasında başka bir şey olabileceğini fark ettim. Kadınlardan gelen yardımı çok daha rahat kabul edebilmemin nedeni belki de onu biraz anneden gelen bir destek gibi algılamam. Daha koruyucu, daha bakım veren bir yerden geliyor gibi.</p><p>Ama aynı şey bir erkekten geldiğinde içimde farklı bir yer tetikleniyor. Sanki ortada görünmez bir güç dengesi varmış da o yardım geldiğinde bu denge yerinden oynuyormuş gibi. Sanki bir adım geri düşmüşüm gibi hissediyorum. Ve o anda refleks olarak yeniden kontrolü almaya çalışıyorum.</p><p>Sonra benim tepkimle birlikte ortamın da gerildiğini hissediyorum.</p><p>Ben sertleştiğim anda karşımdaki kişi de geriliyor. Ve bir anda ortada görünmez bir rekabet oluşuyor.</p><p>İçimde böyle bir gerilimi çok net hissettiğim bir olayı geçenlerde yaşadım. Restoranda yemek almak için sırada bekliyordum. Kartımın limiti dolmuştu ve hızlıca telefondan ödeme yapıp limiti açmaya çalışıyordum. Tam o sırada arkamda bekleyen bir iş arkadaşım ödemeyi yapıverdi.</p><p>İnanılmaz derecede utandım. Asla geri ödeme ya da bir karşılık beklemediğini söylemesine rağmen günlerce adamın peşinde koştum.</p><p>“Ben de size ısmarlayayım lütfen” diye.</p><p>En sonunda yüzündeki o hafif sıkıntıyı fark ettiğimde vazgeçmeye karar verdim.</p><p>Aslında çok basit bir şeydi. O isteyerek bu yardımı yapmıştı. Belki onun için de küçük, hoş bir jestti. Ama ben sanki gücümü korumam gerekiyormuş gibi ısrarla karşılığını vermeye çalışıyordum.</p><p>Oysa o an fark ettim. Yardımı yumuşak bir yerden kabul edebilmek de bir güçtü. Hatta belki daha büyük bir güç. Kendini ortaya koymadan, bir şey kanıtlamaya çalışmadan, bir başkasının size iyi bir şey yapmasına izin verebilmek.</p><p>Sanırım ben başrolü kaptırmayı pek sevmiyordum. Yardımı kabul ettiğim anda sahnenin merkezinde artık ben olmuyordum.</p><p>Geriye dönüp baktığımda iş hayatında bu durumun benim için yıllarca zorlayıcı olduğunu şimdi çok daha net görebiliyorum.</p><p>Biri ben istemeden yardım etmeye çalıştığında kendimi bazen değersiz ya da beceriksiz hissediyordum. Bu his de hemen sertleşmeye dönüşüyordu. Aramızda görünmez bir mesafe oluşuyor, iletişim bir anda rekabete kayabiliyordu.</p><p>Şimdi dönüp baktığımda bunun kariyer yolumu zaman zaman gereksiz yere zorlaştırdığını fark ediyorum. Bazı şeyler çok daha kolay ilerleyebilecekken ben farkında olmadan duvarlar örmüşüm.</p><p>Özellikle erkek yönetici figürlerine karşı içimde oluşan savunma hali de büyük ihtimalle buradan besleniyordu. İçimde hep şu his vardı:</p><p><strong><em>Ne dersem diyeyim anlaşamayacağız.</em></strong></p><p>İlginç olan şu ki evde aynı refleksi göstermiyorum.<br> Romantik ilişkimde almayı çok daha rahat başarabiliyorum. Hatta bazen eşimin üzerine oldukça fazla yük bindirdiğim zamanlar olduğunu fark edip şaşırdığım bile oluyor.</p><p>Bunun nedeni sanırım evde kendimi çoğu zaman ailenin küçük çocuğu gibi hissetmem. Anne olduğum bu ailede bile bazen bakım ve sevgi alan küçük bir yavru gibi hissediyorum kendimi. Ama dış dünyada güçlü, ayakta duran ve kontrolü elinde tutan biri olmak zorundaymışım gibi bir inancım var. Muhtemelen ailemden getirdiğim bazı inançlar da bunu besliyor.</p><p>Evde çocuk, dışarıda savaşçı adeta.</p><p>Kendime bu açıdan baktığımda ilginç bir şey fark ediyorum. Pek çok insan özel ilişkilerinde güç mücadelesi yaşarken ben bunu daha çok iş hayatında, özellikle erkek otorite figürleriyle yaşamışım gibi görünüyor.</p><p>Aslında iki durum da farklı gibi görünse de hayatımızın büyük bölümünü kaplayan alanlar olduğu için benzer büyüklükte sorunlar yaratabiliyor.</p><p>İlk adım bu refleksi fark etmek. Fark ettiğiniz anda onu daha bilinçli bir yerden yönetmek de mümkün oluyor.</p><p>Ben de hâlâ bunu öğreniyorum.</p><p>Animus possession’ın kendini gösterdiği başka refleksler de var. Onları da başka bir yazıda konuşmak istiyorum.</p><p>Sevgiler</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4bbeaafbe721" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Güçlü Kadın Olmanın Bedeli İçimizdeki Dişiyi Kaybetmek mi]]></title>
            <link>https://medium.com/@yigityasemin1789/g%C3%BC%C3%A7l%C3%BC-kad%C4%B1n-olman%C4%B1n-bedeli-i%CC%87%C3%A7imizdeki-di%C5%9Fiyi-kaybetmek-mi-8738618c62d4?source=rss-4615aaf8a153------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8738618c62d4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Yasemin Yiğit Kuru]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 04 Mar 2026 08:13:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-04T08:13:36.057Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Scarlett O’Hara ve İçimizdeki Sertleşen Taraf</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4ZdGzUWzFYCRDqzkJmSjSw.png" /><figcaption>ChatGPT’ye “hem asker hem dişi olsun” dedim. Galiba dişi taraf biraz daha ağır basmış :)</figcaption></figure><p>Kahramanlar yazımda arketiplere ufak bir giriş yapmıştım. Bu aralar üzerinde düşündüğüm ve hayatlarımızı kolektife ait bu sembollerin nasıl etkilediğini analiz ettiğim bir dönemdeyim. Özellikle dişil arketipler ilgimi çok daha fazla çekiyor.</p><p>Bu yazımda Jung’un ortaya koyduğu, her kadının içinde bulunan eril yanı temsil eden <strong>animustan</strong> bahsedeceğim. Her erkeğin içinde de <strong>anima</strong> olarak adlandırılan bir dişil yan var. Ama o belki başka bir yazının konusu olabilir.</p><p>Ben bugün her kadında bulunması gereken dengeli animustan değil; günümüzün hızlı ve rekabet odaklı yaşam düzeninde giderek güçlenen animusun, bazı dişil özellikleri nasıl geri plana ittiğinden bahsetmek istiyorum.</p><p>Ama konuya bodoslama girmeden önce küçük bir adım geri atalım.</p><p><strong>Arketip</strong> <strong>dediğimiz şey tam olarak nedir?</strong></p><p>Carl G. Jung’a göre arketipler, insanlığın ortak bilinçdışında bulunan temel kalıplardır. İnsanlığın eski hikâyelerinden, mitlerinden ve masallarından gelen karakter şablonları gibi düşünebiliriz. Kahraman, bilge, anne, gölge, savaşçı gibi.</p><p>Bu karakterler sadece mitolojik figürler de olmayabilir aslında. Bazen bir roman kahramanı bile zamanla bir arketipe dönüşebiliyor. İlk aklıma gelenlerden biri mesela o meşhur ukala <strong>Darcy (<em>Gurur ve Önyargı</em>)</strong>. Gururlu, mesafeli, kibirli ama zamanla dönüşebilen aristokrat erkek arketipi.</p><p>Hepimizin içinde bu figürlerden bir parça var. Bazen bir davranışımızda ortaya çıkıyorlar, bazen bir seçimimizde, çoğu zaman da biz farkına bile varmadan hayatımızı yönlendiriyorlar.</p><p>Mesela bir kriz anında içimizdeki <strong>savaşçı </strong>devreye girebilir. Birine yol gösterirken <strong>bilge</strong> tarafımız konuşabilir. Bir şeyi koruma içgüdüsü hissettiğimizde <strong>anne </strong>arketipi ortaya çıkabilir.</p><p>Yani arketipler sadece eski hikâyelerde kalmıyor, bizim içimizde de yaşıyorlar.</p><p>Jung’un anima ve animus kavramları da aslında bu düşüncenin bir uzantısı. Ona göre hiçbir insan tamamen tek bir enerjiden oluşmaz. Kadının içinde bir eril taraf, erkeğin içinde de bir dişil taraf vardır.</p><p>Kadının içindeki bu eril enerjiye <strong>animus</strong> denir.</p><p>Sağlıklı bir animus aslında çok değerli bir şeydir. Kadının karar alabilmesini, sınır koyabilmesini ve düşüncelerini savunabilmesini sağlar. Gerektiğinde mücadele edebilmesine ve dünyada kendi yerini açabilmesine güç verir. Ama bu dışarıdan gelen bir destek ya da bir erkeğin varlığı değildir; kadının kendi içindeki eril tarafın sağladığı bir güçtür.</p><p>Modern dünyanın hız ve rekabet üzerine kurulu düzeni bu tarafı çoğu zaman fazlasıyla besleyebiliyor.</p><p>Rekabet, performans, sürekli kendini kanıtlama ihtiyacı, sert olmak zorunda hissetmek, duyguların zayıflık olarak görülmesi… Bunların hepsini özellikle iş hayatımda çok yoğun bir şekilde hissettim.</p><p>Bütün bunlar kadının içindeki animusu giderek büyütebiliyor. Ve bazen fark etmeden öyle bir noktaya geliyoruz ki güçlü oluyoruz ama aynı zamanda sertleşiyoruz; başarılı olsak da içimizdeki bazı şeylerin yavaş yavaş geride kaldığını fark ediyoruz.</p><p>Güçlü çalışan kadınlar olarak hayatımıza bir bakalım. Bir noktada kendi hayatımızın adeta bir başyapıta dönüştüğünü hissediyor olabiliriz. Benim de gücümün doruğunda olduğumu düşündüğüm bir dönem vardı. Kariyerimi kurduğum, finansal durumumu başarıyla yönettiğim, problemleri daha ortaya çıkmadan öngörüp ortadan kaldırabildiğim bir dönem.</p><p>Ama tüm bu kusursuz düzenin altında, evime dönüp kapıyı kapattığım anda oluşan bir boşluk da vardı.</p><p>Gerçi o kurduğum düzen bozulmadan bunu tam olarak fark edememiştim. O zamanlar evime geldiğimde aileme de bir projeymiş gibi yaklaştığımı, kızımla ve eşimle geçirdiğim zamanın bile küçük bir zaman planına göre şekillendiğini de pek görmüyordum.</p><p>Jung psikolojisinde bu durumu açıklayan bir kavram var. Buna <strong>“animus tarafından ele geçirilme” (animus possession)</strong> deniyor.</p><p>Yani kadının içindeki o eril taraf bazen o kadar güçlenebiliyor ki bir noktadan sonra sanki kontrolü ele alıyor. Kişi dünyaya daha sert, daha yargılayıcı bir yerden bakmaya başlayabiliyor.</p><p><strong>Bu olduğunda ne oluyor?</strong></p><p>Hayatın içinde bazen savunmamızın çok daha güçlü olması gereken durumlar yaşayabiliyoruz. Bazen çok inciniyoruz, bazen derin hayal kırıklıkları ya da travmalar birikiyor. Ve bilinçaltımız incinebilirliğimizi görüp bundan zarar görebileceğimiz sonucunu çıkarıyor.</p><p>İşte o noktada dünyaya karşı bir zırh giymeye başlıyoruz. Bu zırh iş hayatında çoğu zaman işe yarıyor. Karar alırken, mücadele ederken ve ayakta kalırken bizi güçlü kılıyor. Ama konu almaya, özellikle de sevgi ve şefkati kabul etmeye gelince o zırhı nasıl çıkaracağımızı çoğu zaman bilemiyoruz.</p><p>Sağlıklı bir animusu içimizdeki sadık bir asker gibi düşünüyorum. İçimizdeki yumuşak, bağışlayıcı, şefkatli ve yaratıcı dişili koruyan bir kılıç gibi. Aslında olması gereken de onun bize bu şekilde hizmet etmesi. Ama yıllar içinde bu düzen tersine dönebiliyor.</p><p>Bu noktada bizi koruyan eril tarafımız yavaş yavaş kontrolü ele geçiriyor. Ve fark etmeden öyle bir yere geliyoruz ki artık o askeri yöneten kişi değil de askerin kendisi oluyoruz.</p><p>Jung’un animus tarafından ele geçirilme dediği şey de aslında tam olarak bu.</p><p>Buna verilebilecek güzel örneklerden biri de yine kurgusal bir karakter: <strong>Scarlett O’Hara (<em>Rüzgâr Gibi Geçti</em>)</strong>.</p><p>Scarlett’i hatırlayın. Güçlü, dayanıklı, kriz anlarında inanılmaz hızlı kararlar alabilen bir kadın. Savaşın ortasında ailesini, evini, toprağını ayakta tutmayı başarıyor. Aç kalmamak için çalışıyor, risk alıyor, mücadele ediyor. Onun bu tarafı aslında sağlıklı bir animusun sahip olabileceği birçok özelliği taşıyor: irade, kararlılık, strateji ve hayatta kalma gücü.</p><p>Ama savaş, kayıp ve sürekli hayatta kalma mücadelesi onu zamanla sertleştiriyor. Duygularını bastırmayı öğreniyor ve zayıf görünmemek için içindeki yumuşak tarafı giderek daha derine itiyor. Bir noktadan sonra artık sadece güçlü olmak değil, kontrol etmek ve yönetmek istiyor.</p><p>İşte o ince çizgi de burada geçiliyor. Scarlett artık gücünü kullanan biri olmaktan çıkıp gücün kendisi haline geliyor. İnsanlar onun için duygularla bağ kurduğu kişiler olmaktan çok, kontrol ettiği piyonlara dönüşüyor. Başından beri sevgiye ulaşmak istiyor aslında ama onu en çok verebilecek kişi olan Rhett Butler’dan bunu nasıl alacağını bir türlü çözemiyor.</p><p>Ve sonunda o sahne geliyor. Scarlett için trajik olsa da, yıllarca aklımdan çıkmayan o terk edilme sahnesi. Rhett Butler kapıdan çıkarken içimden istemsizce <strong>“Aferin oğlum.” </strong>demek geliyor.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2Fi1DUkCfRS5w%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3Di1DUkCfRS5w&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2Fi1DUkCfRS5w%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/aed88442939be6ec19cef567501dadd1/href">https://medium.com/media/aed88442939be6ec19cef567501dadd1/href</a></iframe><p>Bir kadının iç dünyasında sağlıklı bir eril–dişil dengesi nasıl oluşur? Jung’un dişil arketipler içinde en olgun biçimlerden biri olarak gördüğü Sophia bu hikâyenin neresinde durur?</p><p>Bunlar da başka bir yazının konusu.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8738618c62d4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>