<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Erkan Hikmet Yıkık on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Erkan Hikmet Yıkık on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@yikikerkanhikmet?source=rss-983af4db17cc------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*H1vQACadxYRKRhm8</url>
            <title>Stories by Erkan Hikmet Yıkık on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@yikikerkanhikmet?source=rss-983af4db17cc------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 10:51:00 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@yikikerkanhikmet/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Sağlam Sandığın Yer]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sa%C4%9Flam-sand%C4%B1%C4%9F%C4%B1n-yer-7bc35b67991f?source=rss-983af4db17cc------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7bc35b67991f</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[sığınak]]></category>
            <category><![CDATA[şüphe]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Erkan Hikmet Yıkık]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Jul 2026 06:39:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-01T06:39:01.622Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yR0ACAC2j3mFLBLRXBBkcw.png" /><figcaption><a href="https://medium.com/u/99207bc2a5eb">Türkçe Yayın</a></figcaption></figure><h3>Sağlam Sandığın Yer</h3><h4>Sorgulamadığımız tek şey, ayağımızın altındaki zemindir. Ya o da bizi aldatırsa?</h4><p>İnsan, hayatı boyunca pek çok şeyden şüphe eder. Sevdiği kişiden, verdiği karardan, yarına dair kurduğu plandan. Ama bir şeyden hiç şüphe etmez: ayağının altındaki zeminden.<br>Yer, sorgulamadığımız tek şeydir. Üstünde yürürüz, evler dikeriz, çocuk büyütürüz, ölülerimizi ona gömeriz. Sarsılan her şeyin sığınağı odur. &quot;Ayaklarımın üstünde duruyorum&quot; deriz, çünkü altımızdaki şeyin orada kalacağına dair en küçük bir kuşkumuz yoktur. Bu güven o kadar derindir ki onu bir güven olarak bile fark etmeyiz. Hava gibidir; ancak kesildiğinde varlığını anlarız.<br>Sonra bir an gelir, yer sanki kendi varlığını reddeder.<br>O an tarif edilemez, çünkü hiçbir benzeri yoktur. Düşmek değildir; düşerken bile bir zemine doğru düşersin. Burada düşülecek bir yer de kalmamıştır. Ayağının altında, hayatın boyunca en sağlam, en değişmez saydığın şey, sana verdiği o sessiz güveni bir anda geri çeker. Ve o an, &quot;ayakta durmak&quot; fikri bile anlamını yitirir. Çünkü ayakta durmak, sabit bir zemin varsaymaktır; oysa artık öyle bir zemin yoktur.<br>İnsanın bütün güvenlik duygusu, aslında birkaç sessiz varsayımın üstünde durur. Sabahın geleceğini varsayarız. Bastığımız yerin bizi taşıyacağını varsayarız. Bu varsayımları hiç dile getirmeyiz; çünkü onları gerçek değil, gerçekliğin kendisi sanırız. Bir deprem yalnızca duvarları yıkmaz. Bu varsayımları yıkar. Geride, daha önce hiç fark etmediğimiz bir gerçeği bırakır: güvende olduğumuzu sandığımız her şey, aslında bir sözleşmeydi. Ve o sözleşmenin, bizim imzamızı hiç sormadan bozulabileceğini o güne dek bilmiyorduk.<br>En zoru, bu yıkımın en mahrem yerde olmasıdır.<br>Yatak, insanın en savunmasız hâliyle uzandığı yerdir. Gözlerini kapatıp kendini bıraktığı, &quot;burada bana bir şey olmaz&quot; dediği yer. O gece yatak, güvenli bir yer olmaktan çıkar. Az önce içine sığınılan ev, dört duvarıyla bizi dünyadan koruyan o sığınak, bir anda bilinmezliğin tam ortasına dönüşür. Tehlike dışarıdan gelmemiştir; tehlike, sığınağın kendisi olmuştur. İnsan, tehlikeden kaçabilir. Ama kaçtığı yer tehlikenin kaynağıysa, kaçacak yer kalmaz.<br>Bu metni okuyan ve böyle bir şey yaşamamış biri, anlatılanı bir benzetme sanabilir. Oysa burada hiçbir benzetme yoktur. Yer, kelimenin tam anlamıyla reddetmiştir kendini. Bunu yaşayanlar bilir: o andan sonra zeminle kurduğun ilişki bir daha eskisi gibi olmaz. Aylarca, belki yıllarca, en sağlam binada bile bir an durup ayaklarının altını dinlersin. Çünkü bir kez yer seni aldattıysa, bir daha hiçbir yere koşulsuz güvenemezsin.<br>Bunu yazmak, bir ders çıkarmak için değil. Felaketten çıkarılacak temiz, düzgün bir ders yok. Yalnızca kayda geçmesi gereken bir gerçek var: insanın en sağlam sandığı şey de sarsılabilir. Ve bunu öğrenenler, bir daha hiçbir sağlamlığı hafife alamaz.<br>Belki de yapabileceğimiz tek şey, hatırlamaktır. O zeminin altında kalanları. O gece susanları. Ve sağlam sandığımız her şeyin, aslında bize emanet edilmiş geçici bir güven olduğunu.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7bc35b67991f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sa%C4%9Flam-sand%C4%B1%C4%9F%C4%B1n-yer-7bc35b67991f">Sağlam Sandığın Yer</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[TOPRAĞA DÜŞMEK]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/topra%C4%9Fa-d%C3%BC%C5%9Fmek-1bff6bf08a7b?source=rss-983af4db17cc------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1bff6bf08a7b</guid>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[varoluş]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Erkan Hikmet Yıkık]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 26 Jun 2026 05:38:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-26T05:38:22.233Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Kök salmak için önce toprağa düşmek gerekir. Her karanlık, bir filizin uykusudur</h3><p>Düşmek, çoğu zaman bir son sanılır.<br>Dalından kopan tohumun hikâyesini hep yarıda biliriz. Düşüşü görürüz; rüzgârda savrulmasını, yere çarpmasını, toprağın karanlığına gömülüp gözden kaybolmasını. Sonra arkamızı döner, onu unuturuz. Çünkü düşen bir şeyin bittiğini sanırız. Oysa tohum için düşmek bir bitiş değil, başlangıcın ta kendisidir. Dalda kaldığı sürece o tohum yalnızca bir vaattir; ne zaman ki toprağa düşer, işte ancak o zaman olabileceği şeye dönüşme şansı bulur. Yükseklik, onu yalnızca olduğu yerde tutar. Onu büyüten, düşüştür.<br>İnsan da böyledir. En çok korktuğumuz şey düşmektir; itibardan, yükseklikten, sahip olduğumuz dengeli düzenden aşağı yuvarlanmak. Sımsıkı tutunuruz dalımıza. Bir işe, bir role, bir alışkanlığa, bizi tanımlayan bir kimliğe. Çünkü düşmeyi kayıpla, kaybı da yok oluşla eş tutarız. Fakat hayatın garip bir cilvesi vardır: çoğu insan, gerçekten kim olduğunu ancak düştükten sonra öğrenir. Her şey yolundayken taşıdığımız yüzeysel kabuk, ilk sarsıntıda dökülür; ve altından, o güne dek tanımadığımız bir öz çıkar.<br>Toprak, ilk bakışta merhametsiz görünür. Tohumu içine alır, üstünü örter, ışıktan eder. Karanlığın içinde, yapayalnız bırakır onu. Ama o karanlık, bir cezalandırma değildir. Bir kuluçkadır. Tohumun kabuğu işte orada, o nemli sessizlikte yumuşar; çatlar, açılır, içindeki canı serbest bırakır. Işıkta hiçbir tohum filizlenmez. Büyümenin ilk hamlesi her zaman görünmeyen bir yerde, karanlıkta ve sessizce başlar.<br>İşte hayatın bize öğretmekte en çok zorlandığı ders budur: bazı dönüşümler ışıkta değil, karanlıkta gerçekleşir.<br>İnsan, en derin değişimlerini çoğu zaman en aydınlık günlerinde yaşamaz. Her şeyin yolunda gittiği zamanlar, rahatın ve tekrarın zamanlarıdır; orada kök salmayız, yalnızca oyalanırız. Bizi asıl derinleştiren, o karanlık devrelerdir. Bir hastalık, bir ayrılık, bir iflas, bir yıkım. İçine düştüğümüzde dibi göremediğimiz, &quot;buradan nasıl çıkacağım?&quot; diye sorduğumuz zamanlar. O anların içindeyken hiçbirimiz orada bir filizin uyuduğunu göremeyiz. Yalnızca karanlığı görürüz. Fakat yıllar sonra dönüp baktığımızda fark ederiz: bugün dimdik duran köklerimiz, tam da o en karanlık toprakta tutunmuştur.<br>Bu, acıyı güzellemek değildir. Her düşüş bir filize dönüşmez; her karanlık, sonunda bir sabaha açılmaz. Toprağa düşen kimi tohum çürür, çatlamaz, hiç yeşermez. Bunu söylememek dürüstlük olmazdı. Mesele, acının kendisini kutsamak değil; düştüğümüz yerde tutunabileceğimiz bir kök salabilmektir. Fark, düşüşte değil; düştükten sonra ne yaptığımızdadır. Kimi tohum karanlığa teslim olur. Kimi ise o karanlığı bir uyku, bir hazırlık, bir bekleyiş olarak kullanır.<br>&quot;Bil bunu&quot; diyor şair. Bilmek burada bir tesellinin ötesinde bir şeydir; bir bakış açısıdır. Düşerken bile, bunun bir son olmayabileceğini hatırlayabilmektir. Karanlığın içindeyken, onu mutlak sanmamaktır. Çünkü karanlığı dayanılmaz kılan çoğu zaman karanlığın kendisi değil, onun sonsuza dek süreceğine olan inancımızdır. Oysa toprağın altındaki tohum, mevsimi bilir. Ne kadar derinde olursa olsun, içinde bir yön duygusu taşır: yukarı.<br>Belki de bizden istenen şey budur. Düşmemek değil; çünkü düşmek bazen elimizde değildir. Düştüğümüz yerde, üstümüze çöken karanlığı bir mezar değil, bir tohum yatağı olarak görebilmek. Beklemeyi, sessizliği, görünmez büyümeyi öğrenmek.<br>Çünkü kök salmak için önce toprağa düşmek gerekir.<br>Ve her karanlık, henüz uyanmamış bir filizin uykusudur.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/912/1*OfsxLnmhrqPAff61nMk0lg.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1bff6bf08a7b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/topra%C4%9Fa-d%C3%BC%C5%9Fmek-1bff6bf08a7b">TOPRAĞA DÜŞMEK</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kapıyı Kapatmadan Gidenler]]></title>
            <link>https://medium.com/@yikikerkanhikmet/kap%C4%B1y%C4%B1-kapatmadan-gidenler-4b5406dec5f4?source=rss-983af4db17cc------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4b5406dec5f4</guid>
            <category><![CDATA[sanat]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[toplum]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Erkan Hikmet Yıkık]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 11 Jun 2026 08:27:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-11T08:27:39.658Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zaiLbZ0kvqk29uLHYCvARw.png" /></figure><h4>Bazı insanlar giderken kapıyı kapatmaz. Onların bıraktığı esinti, ömür boyu perdeleri oynatır</h4><p>Her gidiş aynı değildir.<br>Kimi insanlar giderken kapıyı arkalarından usulca kapatır. Veda ederler, son sözlerini söylerler, eşikten geçer ve kapıyı çekerler. Acı verir elbette; ama kapanan bir kapının ardında insan, yasını tutacağı bir duvar bulur. Yaslanır, ağlar, zamanla doğrulur. Kapalı kapı, bittiğini bilmektir. Ve bittiğini bilmek, ne kadar acıtırsa acıtsın, bir gün iyileşmenin de başlangıcıdır.<br>Fakat bazı insanlar giderken kapıyı kapatmaz.<br>Ne tam giderler ne tam kalırlar. Son sözü söylemeden, hesabı kapatmadan, vedayı yarım bırakarak çıkarlar hayatımızdan. Geride bir cevapsızlık bırakırlar; sorulamamış sorular, söylenememiş cümleler, yaşanamamış bir yüzleşme. İşte o aralık kalan kapıdan içeri sızan esinti, yıllar boyu evin içinde dolaşır durur. Perdeleri oynatır. En durgun sandığımız akşamlarda bile.<br>O esintiyi herkes tanır aslında. Bir şarkının ortasında ansızın boğazımıza oturan düğümdür. Kalabalık bir sokakta, bir an, tanıdık bir yürüyüş gördüğümüzü sanmamızdır. Yıllar önce silinmiş bir numarayı hâlâ ezbere bilmektir. Mutlu olduğumuz bir anın tam ortasında, davetsiz bir misafir gibi içeri süzülen o eski gölgedir. Esinti görünmez; yalnızca oynattığı şeylerden anlarız geçtiğini.<br>İnsan zihni, tamamlanmamış olanı bırakmaz. Psikolojide buna yakın bir gözlem vardır: zihin, yarım kalan işleri bitenlerden çok daha uzun süre hatırlar. Garson, hesabı ödenmemiş masayı unutmaz; ödenen masa ise hafızadan silinir gider. Kapanmamış bir ilişki de böyledir. Zihin onu raflara kaldıramaz, çünkü dosya hâlâ açıktır. Ve açık dosya, sahibine sormadan, en olmadık saatlerde kendini yeniden masaya koyar.<br>Bu yüzden en uzun süren yas, çoğu zaman en büyük kayıpların değil, en belirsiz gidişlerin yasıdır. İnsan, ölen birinin ardından bile bir gün huzura erebilir; çünkü ölüm, acımasız ama açık bir kapanıştır. Oysa bir cevapsızlığın ardında huzur yoktur. &quot;Neden?&quot; sorusu yanıtsız kaldıkça, hayal gücü o boşluğu kendi senaryolarıyla doldurur. Ve hayal gücünün yazdığı senaryolar, gerçeğin söyleyebileceği her şeyden daha acımasızdır. İnsan, bilmediği cevabın yerine en karanlık olanı koyar; çünkü zihin, belirsizliği tehditten sayar.<br>Peki o kapı hiç kapanmaz mı?<br>Burada hayatın sessiz bir dersi saklıdır: bazı kapıları, açık bırakan kişi dönüp kapatmaz. Beklemek boşunadır. Yıllarca o eşiğe bakıp gidenin geri gelip son sözü söylemesini, özrü dilemesini, hikâyeyi tamamlamasını bekleyenler, aslında kendi hayatlarını o aralıkta bekletirler. Oysa kapıyı kapatma hakkı, yalnızca gidene ait değildir. Kalan da kapatabilir o kapıyı. Hem de gidenin tek bir kelimesine ihtiyaç duymadan.<br>Kapatmak, unutmak demek değildir. Esintinin hiç esmediğini iddia etmek de değildir. Kapatmak; o yarım hikâyeye kendi son cümlesini kendin yazabilmektir. &quot;Cevabımı hiç alamayacağım ve buna rağmen yaşayacağım&quot; diyebilmektir. Belki bir mektup yazıp hiç göndermemektir. Belki içinden bir veda konuşması geçirmektir, muhatabı artık duymayacak olsa bile. Kapanış dediğimiz şey bir tören değil, bir karardır; ve bu kararı vermek için kimsenin iznine gerek yoktur.<br>Yine de dürüst olmak gerekir: bazı esintiler tamamen dinmez. Bazı perdeler, ömrün sonuna dek arada bir kıpırdar. Olgunluk, belki de o kıpırtıyı yok saymak değil, onunla aynı evde yaşamayı öğrenmektir. Esinti geldiğinde artık ürpermemek; &quot;tanıyorum seni&quot; deyip pencerenin önünden sakince geçebilmektir.<br>Çünkü gün gelir insan anlar: o açık kapı, gidenin bıraktığı bir yara olduğu kadar, kalanın elinde tuttuğu bir tokmaktır da.<br>Ve perdeler, ancak kapıyı kendi elimizle çektiğimiz gün durulur.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4b5406dec5f4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İnsan Bazen Neyi Kaybettiğini Bilmez]]></title>
            <link>https://medium.com/@yikikerkanhikmet/i%CC%87nsan-bazen-neyi-kaybetti%C4%9Fini-bilmez-114bc1c11713?source=rss-983af4db17cc------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/114bc1c11713</guid>
            <category><![CDATA[yaşam]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Erkan Hikmet Yıkık]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 10 Jun 2026 06:59:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-10T06:59:11.968Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Bazı kayıpların adı vardır. Bazılarınınsa yalnızca gölgesi</blockquote><p>Bazı kayıpların adı vardır. Bazılarınınsa yalnızca gölgesi.<br>İnsan, sahip olduklarının değerini çoğu zaman onları yitirdiğinde öğrenir. Bu, hayatın en eski ve en sessiz acılarından biridir. Bir dostun, bir şehrin, sabahları hiç düşünmeden tekrarladığımız küçük bir alışkanlığın ya da sıradan sandığımız bir günün kıymeti, çoğu kez ancak yokluğunda yüzünü gösterir. Her gün aynı saatte demlenen çayın, kapıdan çıkarken arkamızdan seslenen birinin, evi eve dönüştüren o görünmez varlığın farkında olmayız. Ta ki ses bir gün susana, çay bir sabah soğuk kalana dek. Varlığıyla sıradanlaşan şeyler, ancak yitirildiklerinde anlam kazanır. Sanki hayat, bir şeyin değerini bize öğretmek için önce onu elimizden çekip almayı seçer.<br>Fakat insanın içi, bu kadar açık seçik bir hesapla yetinmeyecek kadar karanlık bir yerdir.<br>Bazı kayıplar aydınlıktadır. Ne yitirdiğimizi biliriz. Bir insanı toprağa vermişizdir, bir evden çıkmışızdır, yıllarca emek verdiğimiz bir düzenin elimizde dağıldığını görmüşüzdür. Bunlar acıtır; bazen yıllarca, sinsi sinsi acıtır. Ama hiç değilse acının bir adresi vardır. İnsan zamanla yarasına bir isim koyabilir, başında oturabilir, hatta onunla konuşabilir. Adı konmuş acı, taşınabilir bir yüktür. Ağırdır, fakat nereye bastığını, nerede sızladığını bilirsin. Bilinen acı, sonunda bir yol arkadaşına dönüşür.<br>Asıl çetin olan, neyi kaybettiğini bilmeden eksik yaşamaktır.<br>Aramızda öyle insanlar dolaşır ki bir şeylerin yolunda gitmediğini iliklerinde sezer, ama nedenini bir türlü gösteremezler. İçlerinde adı olmayan bir boşluk taşırlar; ağırlığı olan ama biçimi olmayan bir boşluk. Mutlu olmaları gereken yerde tedirgindirler. Her şeyin tam olduğu bir akşam sofrasında, gülüşlerin en gür olduğu bir kutlamanın tam ortasında bile, bir yerlerden onları usulca geri çeken o sessiz huzursuzluğu duyarlar. İçlerinden &quot;Neyim var benim?&quot; diye geçirirler. Fakat soru, karşılık bulamadan kendi sessizliğine gömülür. Çünkü kaybedilen şey, her zaman elle tutulan bir şey değildir.<br>Belki bir zamanlar, bir kez kırıldıktan sonra bir daha hiç eskisi gibi kurulamayan bir güvendir yitirilen.<br>Belki çocukluğun bir köşesinde, bir taşınmada, bir ayrılıkta, bir kapının arkasında unutulup kalmış bir aidiyet duygusudur; insanın &quot;burası benim&quot; diyebildiği o ilk yerin sessizce yitişi.<br>Belki vaktiyle gönülden inanılan, sonra hayatın telaşı içinde adı bile anılmadan rafa kaldırılan bir hayaldir.<br>Belki de hepsinin en derinde duranı: insanın bir yol ağzında düşürüp geride bıraktığı kendi benliğidir. Yıllar boyunca herkesin beklentisine göre eğile büküle, en sonunda aynaya baktığında kendi yüzünü tanıyamaz hâle gelmektir.<br>İnsan, neyi kaybettiğini bilmezse onu yerine koyamaz. Çünkü yerine ne koyacağını da bilmez. İşte nice ömür bu yüzden bir boşluğu doldurma telaşıyla tükenir; üstelik hangi boşluğu doldurduğunun farkına bile varmadan. Kimi bu eksikliği unvan unvan, hedef hedef kapatmaya çalışır. Kimi parayla örtmek ister sandığı çukuru. Kimi kalabalıklara sığınır; yalnız kalmaktan değil, kendiyle baş başa kalmaktan ürktüğü için. Kimi de durmadan koşar: bir şehirden bir şehre, bir işten bir işe, bir yüzden bir başka yüze. Ama kaybın adı konmadıkça, hiçbir kazanım o boşluğa tam oturmaz. Sonradan alınan her şey ya biraz büyük ya biraz küçük gelir; çünkü o boşluk, yalnızca yitirilen şeyin biçiminde bir kalıptır. Başka hiçbir şey o kalıba sığmaz.<br>Belirsizlik, insan zihninin başa çıkmakta en çok zorlandığı şeydir. Çünkü zihin, anlamlandırabildiği şeyle güreşebilir. Adını koyabildiği bir korkunun üstüne yürür. Sebebini bildiği bir acıyı zamanla sırtlar, taşımayı öğrenir. Ama kaynağı görünmeyen bir eksiklik, içeride sessizce büyür; karanlıkta beslenen her şey gibi sessizce. Kendini ele vermez, yalnızca belirtilerini gönderir: kimi zaman nereden geldiği bilinmeyen bir huzursuzluk, kimi zaman en sevdiklerimize haksızca savurduğumuz bir öfke, kimi zaman da sabah gözlerimizi açtığımız andan başlayan, hiçbir uykunun dağıtamadığı açıklanamaz bir yorgunluk. Hekime gidersin, bir şeyin çıkmaz. Soluk almak için uzaklara kaçarsın, döndüğünde aynısındır. Çünkü yara, gittiğin yerde değildir; seninle gelendir.<br>Bu yüzden bir insanın çıkabileceği en sahici yolculuk, çoğu zaman dışarıya değil, içeriye doğrudur. Kaybettiklerini arama yolculuğu. Çünkü mesele her zaman yeni bir şey kazanmak değildir. Bazen mesele, çok daha sessiz ve gözden uzak bir uğraştır: yıllar önce bir yol kenarında düşürdüğümüz parçayı geri dönüp bulabilmek. Hayatın bizi sürüklediği akıntıya değil, bir an durup geriye, kıyıya bakmaya cesaret edebilmek. &quot;Ben ne zaman böyle oldum; neyi bıraktım da bu hâle geldim?&quot; diye sorabilmek.<br>Belki de olgunlaşmak dediğimiz şey, tam olarak bu sorunun karşısında durabilmektir.<br>Yitirdiklerimizin değerini sonradan anlamak kadar, neyi yitirdiğimizi fark edebilmek de hayatın en ender farkındalıklarından biridir. Çünkü insan, ancak eksikliğine bir ad koyabildiği gün onu tamamlamaya başlayabilir. Adsız bir yara dikilmez; önce görmen, sonra adını koyman, en sonunda da onunla yüzleşmen gerekir.<br>Aksi hâlde insan, ömrünü bitmeyen bir arayışın içinde tüketir. Bir şey aradığını bilir de ne aradığını bir türlü bilemez. Ve belki de bunun en hazin yanı, yıllar sonra durup baktığında o şeyin hiç de uzaklarda olmadığını görmektir: başından beri kendi içinde, yalnızca adını koymayı beceremediği için göremediği bir yerde, sessizce onu beklemiştir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*U24MWRjuf7xrYv69e7oXUQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=114bc1c11713" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>