<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ying Shine on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ying Shine on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@yingshine?source=rss-138965e7cc20------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*1CWOD71S1iIsRB-ALygVeg.jpeg</url>
            <title>Stories by Ying Shine on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@yingshine?source=rss-138965e7cc20------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 22:59:19 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@yingshine/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[รูปแบบองค์กรแบบไหนที่ทำให้ธุรกิจประสบความสำเร็จ?]]></title>
            <link>https://medium.com/the-farmz-master-jouney/%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B8%9B%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B9%8C%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B9%84%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%98%E0%B8%B8%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%9A%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B3%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B9%87%E0%B8%88-6de0122cac06?source=rss-138965e7cc20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6de0122cac06</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ying Shine]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 13 Aug 2019 08:09:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-08-13T08:09:42.052Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hizr-EH9dN4tKjGA4aDgww.png" /></figure><p>“การบริหารคน” ถือเป็นเรื่องสำคัญของผู้บริหาร และการสร้างวัฒนธรรมองค์กรที่ดี ก็มีส่วนช่วยในการผลักดันให้องค์กรประสบความสำเร็จเช่นกัน</p><p>ในหนังสือเรื่อง SMARTER FASTER BETTER เขียนโดย CHARLES DUIGG (ในไทยสำนักพิมพ์ WE LEARN เอามาแปล) ได้พูดถึงงานวิจัยของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด เมื่อปี 1994 ที่ได้ศึกษาธุรกิจตั้งใหม่จำนวนกว่า 200 แห่ง การศึกษานี้ใช้เวลาศึกษาถึง 15 ปี เพื่อศึกษาว่า “วัฒนธรรมส่งผลกระทบอย่างไรต่อความสามารถในการทำกำไร”</p><p>จากการศึกษาอันยาวนานทำให้พบว่า วัฒนธรรมองค์กรนั้นแบ่งออกเป็น 5 ประเภท ดังนี้</p><p><strong>1.วัฒนธรรมแบบดาวเด่น</strong></p><p>กิจการที่มีวัฒนธรรมแบบนี้ ผู้บริหารมักจะจ้างคนที่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำหรือจากบริษัทที่ประสบความสำเร็จ และให้อิสระในการทำงานแก่พนักงานดาวเด่น มีสวัสดิการที่ดี ค่าตอบแทนที่สูง กิจการประเภทนี้มักเป็นกิจการที่นักลงทุนชื่นชอบ เพราะในสายตาของนักลงทุนแล้ว การลงทุนในกิจการที่มีทีมงานระดับหัวกะทิ ความเสี่ยงจะน้อยกว่า</p><p><strong>2. วัฒนธรรมแบบวิศวกรรม</strong></p><p>กิจการที่มีวัฒนธรรมแบบนี้จะมีพนักงานดาวเด่นไม่มาก และแน่นอนชื่อรูปแบบวัฒนธรรมก็บ่งบอกอยู่แล้ว ว่าใครเป็นคุม วัฒนธรรมแบบนี้วิศวกรจะมีอิทธิพลมากที่สุด และความรู้ทางด้านเทคนิคที่วิศวกรทั้งหลายมีนั้นช่วยให้กิจการที่มีวัฒนธรรมประเภทนี้เติบโตอย่างรวดเร็ว เพราะสามารถเส้นทางเดินร่วมกันได้ง่าย เนื่องจากคนส่วนใหญ่ในองค์กรมีภูมิหลัง วิธีคิดที่คล้ายคลึงกันอยู่แล้ว</p><p><strong>3. วัฒนธรรมแบบพิธีรีตอง</strong></p><p>วัฒนธรรมแบบนี้จะเกิดขึ้นผ่านสายบังคับบัญชา จะมีการเขียนคำบรรยายลักษณะงาน แผนผังองค์กร และคู่มือพนักงาน ทุกอย่างจะระบุอย่างชัดเจน ทุกคนต้องทำตามนั้นอย่างเคร่งครัด นอกเหนือจากนั้นแล้วยังมีพิธีกรรมที่ทุกคนจำเป็นต้องเข้าร่วม เช่น การประชุมประจำสัปดาห์ เพื่อสื่อสารค่านิยมของกิจการให้พนักงานได้รับรู้อยู่เป็นประจำ</p><p><strong>4. วัฒนธรรมแบบเผด็จการ</strong></p><p>วัฒนธรรมแบบเผด็จการมีความคล้ายกับวัฒนธรรมแบบพิธีรีตอง โดยมีความต่างตรงที่ว่า กฎระเบียบ คำบรรยายลักษณะงาน และแผนผังองค์กรต่างๆ ขึ้นอยู่กับความต้องการของคนเพียงคนเดียว ซึ่งมักเป็นผู้ก่อตั้งหรือ CEO ของกิจการ รูปแบบทางวัฒนธรรมที่เขาใช้กันคือ “คุณทำงานด้วยการทำตามที่ผมสั่ง แล้วคุณจะได้ค่าตอบแทน”</p><p><strong>5. วัฒนธรรมแบบทุ่มเท</strong></p><p>วัฒนธรรมแบบทุ่มเท เป็นรูปแบบวัฒนธรรมที่ดูโบราณ ล้าสมัยในสายตาของคนรุ่นใหม่ เนื่องจากวิธีการคิดของวัฒนธรรมแบบนี้ คือการทำงานให้พนักงานทำงานอย่างมีความสุขและทำงานกับบริษัทเดียวไปตลอดชีวิต CEO ของกิจการที่มีวัฒนธรรมแบบนี้มักเชื่อว่าการสร้างวัฒนธรรมที่เหมาะสมตั้งแต่แรกเป็นเรื่องสำคัญมากกว่าการออกแบบผลิตภัณฑ์ที่ดีที่สุด</p><p>และผลการติดตามศึกษากิจการอย่างยาวนาน พบว่า</p><ul><li><strong>กิจการที่มีวัฒนธรรมแบบดาวเด่น </strong><em>ประสบความสำเร็จอย่างสูงสุด</em> เพราะการรวมคนฉลาดที่สุดไว้ด้วยกันทำให้สามารถสร้างผลกระทบและความมั่งคั่งได้อย่างมหาศาล และเช่นเดียวกันกิจการที่มีวัฒนธรรมแบบนี้ก็<em>มีอัตราการล้มเหลวที่สูง</em>เช่นเดียวกัน เมื่อดูในภาพรวมกิจการแบบวัฒนธรรมดาวเด่นนั้นมีแนวโน้มจะได้เข้าตลาดหลักทรัพย์น้อยกว่าแบบอื่น และมักเต็มไปด้วยการแข่งขันภายใน เพราะทุกคนอย่างเป็นดาวเด่นเพียงคนเดียว</li><li><strong>กิจการที่มีวัฒนธรรมแบบทุ่มเท </strong>เป็นกิจการประเภทเดียวที่สามารถทำผลงานได้อย่างเสมอต้น เสมอปลาย จากกลุ่มตัวอย่างกิจการที่ได้ศึกษาพบว่า “ไม่มีสักกิจการที่มีวัฒนธรรมแบบทุ่มเทที่ล้มเหลว” และที่น่าทึ่งกว่านั้นคือกิจการประเภทนี้สามารถเข้าตลาดหลักทรัพย์ได้เร็วที่สุด มีความสามารถในการทำกำไรสูงสุด และมีแนวโน้มที่จะใช้การบริหารแบบลีน (มีผู้บริหารระดับกลางไม่มาก) พนักงานในกิจการที่มีวัฒนธรรมแบบนี้จะเสียเวลาในการแข่งขันในองค์กรน้อย เพราะทุกคนทุ่มเทให้บริษัทแทนที่จะเป็นเป้าหมายส่วนตัว กิจการแบบนี้มักรู้จักลูกค้าดีกว่ากิจการประเภทอื่นๆ ทำให้มองเห็นการเปลี่ยนแปลงในตลาดได้อย่างรวดเร็ว</li></ul><p>การบริหารองค์กรมันขึ้นอยู่กับสิ่งที่ผู้บริหารอยากให้เป็น แต่ถ้าอยากให้กิจการของคุณมีความยั่งยืนและเติบโตอย่างรวดเร็ว ลองเอา 2 รูปแบบวัฒนธรรมที่โดดเด่นอย่างวัฒนธรรมแบบดาวเด่นและแบบทุ่มเทมาผสมผสานกันดู เผื่อคุณจะได้รูปแบบองค์กรแบบใหม่ที่ทำให้พนักงานเก่งๆ อยากจะทำงานร่วมกับคุณ เพื่อให้บริษัทเติบโตอย่างรวดเร็ว</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6de0122cac06" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/the-farmz-master-jouney/%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B8%9B%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B9%8C%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B9%84%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%98%E0%B8%B8%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%9A%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B3%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B9%87%E0%B8%88-6de0122cac06">รูปแบบองค์กรแบบไหนที่ทำให้ธุรกิจประสบความสำเร็จ?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/the-farmz-master-jouney">The Farmz Master Jouney</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[in your position set!!]]></title>
            <link>https://medium.com/@yingshine/in-your-position-set-24c1ead25704?source=rss-138965e7cc20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/24c1ead25704</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ying Shine]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 21 Mar 2019 06:02:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-03-21T06:02:14.906Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>“ข้าคือด้านมืด ข้าอยู่ในจิตใจเจ้าในมุมที่มืดมาก</blockquote><blockquote>และข้าจะขัดขวางไม่ให้เจ้าสร้างชื่อ ถ้าเกิดว่าพวกเจ้ายังมัวแต่ยืดยาด…”</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UTgPfbImdhoXSISPYgmWEg.jpeg" /></figure><p>เมื่อก่อนเคยคิดว่าชีวิตมันคือการวิ่งมาราธอน แต่หลังจากเปลี่ยนสายการทำงานมาเป็นผู้ประกอบการเอง ชีวิตเหมือนวิ่ง trail มากกว่า เป็นการวิ่งแบบคนเดียว อยู่ป่าลึกลับ ที่ยังไม่รู้เส้นชัยที่แน่ชัดว่าอยู่จุดไหน แถมไม่แน่ใจว่าเส้นทางที่วิ่งมาถูกทางหรือเปล่า…</p><p><strong>มันเป็นการต่อสู้ภายในจิตใจตัวเอง</strong></p><p>ในช่วงชีวิตตอนนี้เหมือนกำลังต่อสู้กับจิตใจ ความคิดตัวเองอย่างมาก เป็นช่วงที่เริ่มหาอ่านหนังสือ สนใจเรื่องภายในจิตใจตัวเองมากๆ เพราะมันมีความแกว่งไปมาทางอารมณ์ค่อนข้างเยอะ วันนี้อาจมีดี พรุ่งนี้แย่ ความมั่นคงทางอารมณ์น้อยมากๆ</p><p>บางวันมีความรู้สึกเหมือนจะจมน้ำ หายใจไม่ออก แน่นไปหมดก็มี ปวดหัวไปหมด…</p><p>โดยส่วนตัวเชื่ออย่างนึงว่า “you are what you think” แต่การจะให้คิดบวก มีพลังงานตลอดเวลานี่มันยากจริงๆ</p><p>เคยมีผู้ใหญ่ท่านนึงเคยสอนว่า “เวลาล้มให้ลุกขึ้นให้เร็ว” ตอนนั้นก็ยังไม่ค่อยเข้าใจหรอกว่าคำว่าล้ม มันหมายถึงอะไร ชอบคิดแต่ภาพการขาดทุน ล้มละลาย บลาๆ</p><p>แต่จริงๆ มิติของคำว่า “ล้ม” นั้น มีหลากหลายเกินกว่าจะจำกัดแค่ในมุมธุรกิจ มันคือ “ตัวของเราเองด้วย” เราสามารถมีความรู้สึกล้มทางรู้สึก อารมณ์จะคล้ายๆ นอยด์ๆ ชีวิตไม่ค่อยเป็นไปตามที่หวังเท่าไหร่ ห้วงสภาวะแบบนี้เชื่อว่าหลายคนเคยเจอ</p><p>การลุกขึ้นมาจากอารมณ์ความรู้สึกแบบนั้น มันยากเหมือนกัน ตอนที่ล้มลง (ทางความรู้สึก) บางทีมันมีความรู้สึกอย่างนอนแช่แบบนั้น ยังไม่อยากลุกไปไหนเลย อยากนอนหลับไปเฉยๆ</p><p>แต่ความจริง เรายังทำแบบนั้นไม่ได้ มันยังไม่ถึงเวลาที่เราจะต้องนอนหลับไป…</p><p>ตอนที่จะผลักดันตัวเองให้ลุกขึ้นมาจากการนอนแช่ที่เป็นผลมาจากการเจ็บปวดของการล้มเป็นอะไรที่ยากยิ่งกว่าการบังคับตัวเองให้ลุกจากเตียงในตอนเช้าในตอนอากาศดีมากๆ</p><p><strong>แล้วเราจะลุกจากการนอนแผ่แบบนั้นได้อย่างไร?</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0ex8xRuET54hTGmXULmQlw.jpeg" /></figure><p>เท่าที่พยายามประคับประคองจิตใจตัวเองที่ผ่านมา คิดแค่ว่า</p><p>“เรายังยอมแพ้ไม่ได้ ตราบใดที่ลมหายใจยังมีอยู่ เรายังออกจากเวทีนี้ไม่ได้”</p><p>เวลาคิดพยายามจะนึกถึงตอนเราเล่นแข่งบาสเกตบอล ที่แบบเหนื่อยมากๆ แล้วเจ็บปวดทางร่างกายมากๆ แต่เวลายังไม่หมด ต้องไปแข่งต่อ มันเป็นความรู้สึกที่ทำให้ต้องลุกขึ้นมาอีกครั้ง ลุกเพื่อให้ทีมยังมีกำลังใจในการเล่นต่อ ในฐานะของหัวหน้าทีมแล้ว ยังยอมไม่ได้</p><blockquote><strong>บางทีการคิดถึงคนอื่นมากกว่าแค่ตัวเราเอง <br> อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้เราลุกขึ้นมาสู้อีกครั้ง…</strong></blockquote><p>การเคยเป็นนักกีฬามาก่อนมันส่งผลต่อการคิดของเราพอควรเลย การเล่นบาสเกตบอลสอนอะไรเราเยอะมาก ตั้งแต่เรื่องของความพยายาม การฝึกซ้อม ถ้าเราทำเต็มที่่มันจะส่งผลในท้ายสุด ด้วยความที่เราเป็นคนตัวเล็ก เล่นกีฬาประเภทนี้ เราเสียเปรียบคนที่ตัวสูงกว่าแน่นอน แต่ถ้าหากเราซ้อมเยอะกว่า เร็วกว่า เลี้ยงลูกได้ดีกว่า ยิงไกลๆ ได้แม่นกว่า เราก็มีสิทธิที่จะเอาชนะความสูงของคู่แข่งได้</p><p>และอีกอย่างนึงที่เราชอบคือการเป็น “ทีม” ในการเล่นกีฬาประเภทนี้ ทุกคนจะมีสิ่งที่ตัวเองถนัด เมื่อประกอบเข้าเป็นทีม มันคือความร่วมมือ ร่วมใจส่งถึงกัน แม้เราจะตัวเล็ก แต่ถ้าเรารวมพลังกัน มันจะช่วยลดจุดอ่อนได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/761/1*V2RLPhxfv3CLWMJBlD1OvQ.png" /></figure><p>บาสเกตบอลจะมีเทคนิคนึงที่นิยมใช้กัน คือการตั้ง zone เพื่อให้แต่ละคนมีพื้นที่ในการดูแล เวลาที่คู่แข่งบุกเข้ามา ถ้าเราตั้ง zone ดีๆ แน่นๆ หน่อย เราก็สามารถที่จะป้องกันการถูกยิงประตูได้ และแน่นอนหากแย่งลูกได้แล้ว เราจะมีโอกาสเพิ่มในการยิงประตูจากการที่คู่แข่งหลุด position ของตัวเองไป</p><blockquote><strong>in your position set!!</strong></blockquote><p>เวลาที่เราโดนคู่แข่งบุกมา การกลับตำแหน่งเดิมให้ได้เร็วๆ สำคัญมาก ตอนนี้ภายในจิตใจของเรากำลังโดนคู่แข่ง (ด้านมืดของตัวเอง) โจมตีอย่างหนัก การมีสติ มีสมาธิกับเกมส์จะช่วยให้เราผ่านไปได้ แต่เราคนเดียวมันไม่สามารถเรียกสติของตัวเองได้ตลอดเวลาการแข่งขัน ในการแข่งขันกีฬาจึงต้องมีโค้ช เพื่อคอยแก้เกมส์ เรียกสติให้กับนักกีฬา</p><p>เรารู้สึกว่า เราต้องการ<strong> “โค้ช”</strong> คนที่คอยเรียกสติในการใช้ชีวิต คนที่คอยให้เรามีสมาธิกับเกมส์ คนที่คอยแก้แผน คนที่คอยเรียกพลังให้กับเรา</p><p>เรากำลังหาวิธีแก้ปัญหานี้อยู่ มาดูกันว่าเราจะใช้วิธีไหนในการหาโค้ชให้กับชีวิต ตอนนี้ยังคิดไม่ออกว่าจะทำรูปแบบไหน ถ้าคิดได้เมื่อไหร่จะเอามาแบ่งปันให้สังคมได้รับรู้</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=24c1ead25704" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ให้อย่างไรให้พลังตัวเองไม่หมด]]></title>
            <link>https://medium.com/@yingshine/%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%9E%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B9%80%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%94-2b93b8f08eba?source=rss-138965e7cc20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2b93b8f08eba</guid>
            <category><![CDATA[หมดไฟ]]></category>
            <category><![CDATA[เติมพลัง]]></category>
            <category><![CDATA[สร้างการเปลี่ยนแปลง]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ying Shine]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 19 Mar 2019 23:45:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-03-19T23:48:20.367Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TrEntu59oKik8fGYqMcs7A.jpeg" /></figure><p>การเป็นผู้ให้เป็นเรื่องที่ดี ช่วยให้สังคมน่าอยู่ขึ้น แต่การที่จะให้คนอื่นได้นั้น ตัวของผู้ให้เองจะต้องมีพลังงาน ทั้งกายและจิตใจที่เต็มเปี่ยมก่อนที่จะถ่ายทอดไปยังคนอื่นได้ แต่ความท้าทายสำหรับคนที่อยากเป็นผู้ให้ก็คือ</p><blockquote>“เราจะรักษาระดับพลังงานการให้ของเราได้ยังไง?”</blockquote><p>ถ้าเรามองไปในสังคมของเรา เราจะเห็นว่าผู้ให้บางคนยิ่งให้คนอื่นมากเท่าไหร่ ไฟในตัวยิ่งแรงมากขึ้นเท่านั้น ในขณะที่บางคนนั้น ยิ่งให้ ไฟในตัวยิ่งมอด แล้วความแตกต่างของคนสองกลุ่มนี้คืออะไร?</p><p>จากหนังสือเรื่อง “แค่รู้วิธีให้ คนรับได้เท่าไหร่ คนให้ได้มากกว่า” ที่แปลมาจาก Give and Take ของ ADAM GRANT นั้น พบว่า</p><p><strong>“ผู้ให้ที่ประสบความสำเร็จจะนึกถึงทั้งประโยชน์ส่วนตนและประโยชน์ส่วนรวม”</strong></p><p>แม้คำว่า “ผู้ให้” มันจะเหมือนเป็นคำต้องห้ามที่ห้ามเอาไว้คิดถึงเรื่องผลประโยชน์ของตัวเอง แต่การอยากจะเป็นผู้ให้ที่ประสบความสำเร็จ โดยที่ตัวเองไม่หมดพลังไปซะก่อน เราจำเป็นต้องให้ความสำคัญกับตัวเองเช่นเดียวกัน</p><p><em>ผู้ให้ที่ดีควรต้องรู้ว่า ควรจะให้เมื่อไหร่ ให้ที่ไหน ให้อย่างไร และให้ใคร…</em></p><p>ในหนังสือได้ยกตัวอย่าง การทำงานในองค์กรแห่งนึง เมื่อบริษัทนั้นต้องการที่จะเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ ทุกคนในทีมต่างทำงานอย่างหนัก เพื่อที่จะให้เปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ให้ทัน แต่การเร่งทำงานแบบนี้ จะสร้างปัญหาหนักใจอย่างมากกับคนที่เป็นผู้ให้ เพราะมักจะถูกขอร้องให้ไปช่วยงานอื่น จนงานตัวเองไม่เสร็จ</p><p>การให้ที่ดีต้องเป็นแบบให้แบบจดจ่อ นั่นคือ การกำหนดช่วงเวลาในการให้ โดยระยะเวลานั้นควรจะเป็นระยะเวลาที่ผู้ให้สามารถมองเห็นผลกระทบของสิ่งที่ทำ</p><p>ในกรณีของบริษัทตัวอย่างนั้น เพื่อให้การทำงานมีประสิทธิภาพมากขึ้นและผู้ให้ไม่สูญเสียไฟในตัว ได้ลองมีการกำหนดช่วงเวลาขึ้นมา โดยแบ่งช่วงเวลาออกเป็น 2 ช่วง คือ <strong>ช่วงเวลาห้ามรบกวน</strong> และ <strong>ช่วงปฏิสัมพันธ์</strong></p><p>โดยบริษัทได้กำหนดช่วงเวลาห้ามรบกวนให้กับวิศวกรที่ทำงาน เป็นเวลา 3 วัน/สัปดาห์ ให้เวลาช่วงเช้า — เที่ยง เป็นช่วงที่วิศวกรจะได้ทำงานส่วนตัว ซึ่งคนอื่นๆ ในทีมก็จะรับรู้ร่วมกันว่าช่วงเวลาดังกล่าวนั้น เป็นช่วงห้ามรบกวน และหากไม่ใช่ช่วงเวลาที่กำหนดห้ามรบกวนนั้น สามารถที่จะเข้าพบเพื่อขอคำปรึกษาหรือขอความช่วยเหลือได้ ซี่งผลที่ได้รับคือ งานมีประสิทธิภาพมากขึ้น และผู้ให้เองก็มีความสุขในการที่จะเป็นผู้ให้มากขึ้น</p><p>ผลจากวิจัยพบว่า การทำงานอาสา 100 ชั่วโมง/ปี จะช่วยมอบพลังให้แก่ผู้ให้และสูบพลังงานจากตัวน้อยที่สุด หากคำนวณออกมาเป็นรายสัปดาห์แล้วจะอยู่ที่ 2 ชั่วโมง/สัปดาห์เท่านั้น ในงานวิจัยพบว่า คนที่เริ่มทำงานอาสาสมัครในจำนวนช่วงเวลาดังกล่าว จะมีความสุข ความพอใจและภูมิใจในตัวเองมากขึ้นใน 1 ปีให้หลัง</p><p><strong>“หากผู้ให้กำลังจะหมดไฟ คุณต้องอยู่รวมกัน”</strong></p><p>เมื่อมนุษย์เกิดความเครียดจะมีการตอบสนองต่อภัยคุกคามนี้ ด้วยการรวมตัวกันเพื่อให้และได้รับการคุ้มครอง ยิ่งหากคุณกำลังจะหมดไฟแล้วนั้น คุณควรยิ่งควรให้มากขึ้น เข้าสังคมมากขึ้น แต่การให้นั้นต้องเป็นการให้ <em>“ที่ทำให้คุณเห็นผลกระทบจากสิ่งที่คุณทำ”</em></p><p><strong>“ผลกระทบจากสิ่งที่ทำส่งผลต่อพลังของผู้ให้”</strong></p><p>อาชีพที่เสี่ยงต่อการหมดไฟมากที่สุด คือ อาชีพ “ครู อาจารย์” เนื่องจากในการพัฒนาคนให้มีศักยภาพเพิ่มขึ้นมานั้น ต้องอาศัยพลังงานอย่างมาก โดยพลังงานที่จะหมดออกจากร่างกายทุกวัน แต่กว่าจะเห็นผลลัพธ์ของการทำนั้น ต้องใช้เวลาหลายปี ทำให้คนในสายอาชีพนี้หมดไฟไประหว่างทาง แล้วเราจะเติมไฟจากไหนกันล่ะ?</p><p>ในหนังสือได้ยกตัวอย่างของครูท่านนึง ที่หมดไฟในการสอนที่โรงเรียน จึงใช้เวลาที่ว่างมาทำโครงการให้คำปรึกษาแก่นักเรียนเรียนดี แต่ยากจน ซึ่งการทำโครงการดังกล่าวมันทำให้ครูท่านนั้นเห็นผลลัพธ์ของการลงมือ ลงแรงในการเป็นผู้ให้ที่เร็วกว่าการรอให้นักเรียนจบการศึกษาออกไป</p><p>การทำโครงการดังกล่าวช่วยให้ครูท่านนี้มีความหวังและความเชื่อในศักยภาพของตัวเองที่จะสร้างการเปลี่ยนแปลงให้สังคมได้</p><p>ซึ่งการเห็นผลลัพธ์ของสิ่งที่ทำไม่ได้ส่งประโยชน์อย่างเดียวให้กับวงการการศึกษาเท่านั้น ในวงการธุรกิจก็เช่นเดียวกัน</p><blockquote>การเห็นว่าสิ่งที่ตัวเองทำ งานที่ตัวเองทำอยู่ มีผลในการสร้างเปลี่ยนแปลงอย่างไรในสังคมช่วยให้พนักงานในองค์กรมีไฟในการทำงานมากขึ้น ยิ่งได้เห็นหรือได้พูดคุยกับลูกค้า ผู้ใช้งานจริงๆ ยิ่งทำให้พนักงานนั้น ตระหนักถึงคุณค่าของตัวเองมากขึ้นเท่านั้น</blockquote><p><strong>“ถ้าไฟจะหมดแล้วจริงๆ การเปลี่ยนแปลงบริบทใหม่ๆ ช่วยคุณได้”</strong></p><p>บางครั้งการทำงานในบริบทเดิมๆ การให้กับกลุ่มเดิมๆ ก็ส่งผลต่อผู้ให้นั้นรู้สึกที่ซ้ำซาก จำเจ การเปลี่ยนแปลงบริบทใหม่ๆ ช่วยให้เจอกับความท้าทายใหม่ๆ ของชีวิต นำไปสู่การเติมพลังให้กับชีวิต</p><p>Writer Talk :</p><p>เรามี super hero ซ่อนอยู่ในตัวเองทุกคน อย่าปล่อยให้เขาหมดไฟกันนะ…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2b93b8f08eba" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Coaching for Changemaker : ตอนที่ 1]]></title>
            <link>https://medium.com/the-farmz-master-jouney/coaching-for-changemaker-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-1-f2b402cbd2e4?source=rss-138965e7cc20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f2b402cbd2e4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ying Shine]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 20 Sep 2018 07:21:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-09-20T07:26:30.912Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ตอนนี้แนวคิดการบริหารคนด้วยการ “โค้ชชิ่ง (Coaching)” กำลังเป็นที่สนใจในวงกว้าง เพราะเป็นอีกหนึ่งวิธีหนึ่งที่จะช่วยดึงศักยภาพของคนให้สามารถทำงานได้บรรลุเป้าหมายที่ต้องการได้</p><p>เวลาที่เราพูดถึง “โค้ช (Coach)” เรามักจะนึกถึงภาพโค้ชนักกีฬา ที่อยู่ข้างสนาม คอยกำกับแผนการเล่น ให้กำลังใจ แต่ในปัจจุบันโค้ชนั้นมีหลายประเภทมากกว่านั้น ตั้งแต่ไลฟ์โค้ช โค้ชผู้บริหารระดับสูง เป็นต้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/592/1*nlH9TlokNpCav5KBtJQ0DQ.jpeg" /><figcaption>โค้ชนักกีฬาที่เราคุ้นเคยกันดี</figcaption></figure><p>ซึ่งคำว่า “Coach” มาจาก “KOCS” (รถม้า) หมายถึง การเคลื่อนย้ายจากจุดหนึ่งไปจุดหนึ่ง แปลว่า โค้ชนั้นมีหน้าที่จะพา “โค้ชชี่ (Coachee)” ผู้ที่ถูกเราโค้ชชิ่งนั้นไปยังจุดที่เขาต้องการ</p><p>และด้วยความสนใจในเรื่องการพัฒนาศักยภาพของคน ทำให้ส่งตัวเองไปอบรมเรื่อง Coaching for Changemaker ที่ทาง SEDA จัดร่วมกับ School of Changemakers และจะขอแชร์ประสบการณ์ (เท่าที่จะเก็บเกี่ยวได้)</p><p><strong>Changemaker Coach คืออะไร?</strong></p><p>เป็นคนที่ทำหน้าที่สนับสนุนคนรุ่นใหม่ ให้นำสิ่งที่ตนเองสนใจมาริเริ่มพัฒนาเป็นไอเดีย วางแผน ลงมือทำ จนเกิดการเรียนรู้ตนเอง สร้างทักษะผู้ประกอบการ (Entrepreneurship) และเชื่อว่าตนเองสร้างการเปลี่ยนแปลงได้ (Chanagemakers)</p><p>ซึ่งการจะเปลี่ยนแปลงคนธรรมดาให้เป็น “นักสร้างการเปลี่ยนแปลง” หรือ “Changemakers” ได้นั้น ต้องเข้าใจ Journey หรือเส้นทางการเปลี่ยนแปลงของ Changemakers กันก่อน</p><p><strong>Changemakers Journey</strong></p><p><strong>1. เริ่มที่ตัวเอง</strong></p><p>คนธรรมดาที่อยากเป็น Changemaker ต้องเป็นคนที่มองเห็น “ปัญหา” อยากลุกขึ้นมาสร้างการเปลี่ยนแปลง หรืออยากที่จะแปลง “ทักษะของตัวเอง” หรือ “ความสนใจของตนเอง” ให้เป็นประโยชน์</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lbe8qjiEYu-8HeOnMpYQUw.jpeg" /></figure><p><strong>2. เข้าใจปัญหา มองหาโอกาส</strong></p><p>ทำความเข้าใจปัญหาอย่างแท้จริง จาการค้นคว้าข้อมูลเพิ่มเติม พูดคุยสอบถามในพื้นที่จริง โดยเราต้องขุดลงไปเรื่อยๆ เพื่อหารากของปัญหา แต่บางครั้งรากของปัญหานั้นมันแก้ค่อนข้างยาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระดับ Mental เราอาจจะเริ่มแก้ที่ระดับ Patterns หรือ Structure</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/646/1*IEx3x1yWxYXK5vfx5_J5tg.png" /></figure><p><strong>3. คิดไอเดียจากความสนใจและทักษะที่มี</strong></p><p>เอาความถนัด ทักษะที่เรามีมาสร้างสรรค์วิธีการแก้ไขปัญหา ซึ่ง “การสร้างสรรค์” ไม่ได้หมายถึงแค่เพียงการทำงานศิลปะเท่านั้น แต่เป็นวิธีการใหม่ๆ ที่เราเลือกมาใช้แก้ปัญหา</p><p><strong>4. วางแผนผลลัพธ์ที่อยากสร้าง</strong></p><p>ในการสร้างการเปลี่ยนแปลง การนิยาม “ผลลัพธ์” หรือ “ความสำเร็จ” เป็นเรื่องที่จำเป็นต้องทำ เพราะภาพเป้าหมายที่ชัดเจน ทำให้เรามีจุดหมายที่เราจะไป ทำให้ทั้งตัวเราและเพื่อนร่วมทีม เห็นภาพในสิ่งเดียวกัน</p><p><strong>5. ลองทำจนเจอทางที่ใช่</strong></p><p>Failed Faster, Success Sooner คิด วางแผนแล้วต้องลงมือทำ ทดสอบสมมุติฐานไปเรื่อยๆ เพื่อที่จะได้หาหนทางที่ใช่ในการแก้ไขปัญหาให้ตรงจุด</p><p><strong>6. ขยายผล</strong></p><p>เมื่อได้วิธีการแก้ไขปัญหาที่ดีแล้ว เราต้องขยายผลออกไป เพื่อให้ปัญหาแบบเดียวกันในพื้นที่อื่นๆ ได้ถูกแก้ไขเหมือนกัน</p><p>ซึ่ง Changemaker นั้น จำเป็นต้องมี Coach เพื่อช่วยในการ support ทั้งวิธีการและจิตใจ คอยช่วยประคองพลังไฟในตัวให้สามารถดัน Project ให้สำเร็จได้ ซึ่งสำหรับวิธีการที่จะช่วยเป็น Coach ให้คนกลุ่มนี้ ขอยกไปต่อที่บทความหน้า :D</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f2b402cbd2e4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/the-farmz-master-jouney/coaching-for-changemaker-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-1-f2b402cbd2e4">Coaching for Changemaker : ตอนที่ 1</a> was originally published in <a href="https://medium.com/the-farmz-master-jouney">The Farmz Master Jouney</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ทำงานไม่เป็น]]></title>
            <link>https://medium.com/@yingshine/%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99-5a91a6bbb938?source=rss-138965e7cc20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5a91a6bbb938</guid>
            <category><![CDATA[diary]]></category>
            <category><![CDATA[work]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ying Shine]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 07 Jan 2018 15:09:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-07T15:21:54.956Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2nuioCxg2o7II-XfLLZ3hQ.jpeg" /></figure><h3>“ทำงานไม่เป็น”</h3><p>ตอนได้ยินคำนี้ครั้งแรกจากรุ่นพี่ในที่ทำงาน ก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจ และไม่เข้าใจความหมายของมันสักเท่าไหร่ รู้สึกว่ามันเป็นคำพูดที่ถูกใช้ในทิศทางที่เป็นลบ และในฐานะที่เราเป็นเด็กจบใหม่ ไฟแรง คิดว่าตัวเองเจ๋งเว่อร์ (หรอ!!) เลยทะนงตัวเอง ว่าฉันสามารถทำได้ทุกอย่าง</p><p>แน่นอน…</p><blockquote>“นกน้อย เมื่อคิดว่าตัวเองเป็นพญาอินทรีย์ ก็ย่อมมีบาดแผลจากลมแรง”</blockquote><p>เราเริ่มเรียนรู้ว่า โลกที่เราอยู่นั้น มันไม่ใช่มีแค่ในสิ่งที่เราคิดเท่านั้น มันกว้างใหญ่ ลึกล้ำ ผู้ผ่านมาเห็นก่อน ย่อมรับรู้ว่าจะต้องรับมือกับมันอย่างไร…</p><p>การทำงานให้ “เป็น” นั้น เป็นเรื่องที่ว่าง่าย ก็ง่าย จะว่าเป็นเรื่องที่ว่ายาก ก็ยาก เพราะการจะให้คนที่ “ใหม่” มาเข้าอก เข้าใจ วิธีการจัดการกับมันนั้น ขึ้นอยู่กับเทรนเนอร์ ว่าจะมือฉมังขนาดไหน จะสามารถถ่ายทอดประสบการณ์ สิ่งที่เทรนเนอร์นั้นได้เรียนรู้มา ได้ขนาดไหน และศิษย์นั้น พร้อมที่จะเปิดรับการเรียนรู้ได้ขนาดไหน</p><p>ขณะนี้เรากำลังเขียนข้อเสนอโครงการวิจัย ที่กำลังเรียนปริญญาโทอยู่ เราใช้เวลากับการงมมันอยู่นานมาก เราไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันยังไง เรามองงานทั้งงานเป็นชิ้นเดียวกันหมดเลย และมันทำให้เราช้าไปกว่าที่เราวางแผนไว้</p><p>แน่สิ!!!</p><p>วางแผนไว้ โดยที่ยังไม่เคยทำ มันจะไปประมาณการณ์ถูกได้ยังไง</p><p>กว่าจะคิดได้ ว่าควรต้องจัดการกับมันยังไง ก็เขียนใกล้จะเสร็จแล้ว</p><p>การจะทำงานทุกอย่าง สิ่งที่นักทำงานควรจะทำคือ “อ่านงานให้ออก” มองให้ละเอียดไปในแต่ละตัว มองแยกส่วนเป็นจิ๊กซอว์ มองว่าการจะได้ภาพที่สวยงานนั้น เราต้องประกอบชิ้นส่วนอะไรเข้าไปบ้าง แล้วงานจะเดินเร็ว ทำแล้วไม่สับสนในทิศทาง</p><p>และนั่นคงเป็นสิ่งที่ “คนทำงานเป็น” เขาทำงานกัน เพราะเขารู้มาแล้วว่า งานเหล่านั้น เราควรจัดการกับมันอย่างไร ประสบการณ์สำคัญจริงๆ ถ้าอยากจะลดเวลาลองผิด ลองถูก ก็คงต้องฟังคนที่มีประสบการณ์ เขาเล่าให้ฟังกันสักหน่อย ว่าที่ผ่านมาเขาทำอย่างไร</p><p>ข้าพเจ้ายังเยาว์ และโง่เขลานัก…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5a91a6bbb938" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ปิดเทอม]]></title>
            <link>https://medium.com/@yingshine/%E0%B8%9B%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%AD%E0%B8%A1-32f16f02fd1a?source=rss-138965e7cc20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/32f16f02fd1a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ying Shine]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 23 Oct 2017 03:44:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-10-23T03:48:41.649Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZKmJexbKb87YyShzeVVyJw.jpeg" /></figure><p>อยู่ดีๆ ก็คิดถึงช่วงเวลาของการปิดเทอมตอนเรียนหนังสือ ในช่วงประถม มัธยม จำได้ว่าช่วงนั้น การปิดเทอมเป็นอะไรที่ยาวนานมาก เบื่อที่จะอยู่บ้าน ไปโรงเรียนเราจะมีเพื่อนเล่น แต่อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ เล่นกับน้องจนเบื่อแล้ว</p><p>ช่วงเวลาในการปิดเทอมสำหรับ “เด็ก” มันนานจังเลย เราเร่งวัน เร่งคืนให้เปิดเทอมเร็วๆ พักจนเหนื่อย</p><p>ดังนั้นช่วงเวลาที่ตื่นเต้นที่สุดหลังการพักมาแสนนาน คือ การเตรียมพร้อมสำหรับการเปิดเทอม โดยเฉพาะถ้าปิดเทอมใหญ่ที่เราพักมานานๆ จะต้องเตรียมอุปกรณ์การเรียน ชุดนักเรียน รองเท้าจะถูกขัดจนเงาวับ เสื้อผ้านักเรียนรีดไว้พร้อมสำหรับเรียนทั้งสัปดาห์ จัดกระเป๋าหนังสือก่อนที่จะไปโรงเรียนในวันรุ่งขึ้น และที่สำคัญต้องรีบเข้านอนเร็วๆ เพราะเดี๋ยวตื่นไปโรงเรียนสาย</p><p>ตอนเด็กๆ ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมถึงต้องมีปิดเทอมนะ</p><p>จนกระทั่ง… “เป็นผู้ใหญ่”</p><p>การเป็นผู้ใหญ่ ชีวิตมีเรื่องต้องทำเยอะแยะไปหมดเลย ไหนจะการงาน เข้าสังคม พัฒนาตัวเอง ให้เวลากับครอบครัว คนที่เรารัก เพื่อนฝูง</p><p>เวลา 1 วันของเด็กกับผู้ใหญ่จึงไม่เท่ากันในความรู้สึก…</p><p>ความเป็นผู้ใหญ่ทำให้เราใช้ชีวิตในแบบที่สังคมคิดว่าเราควรจะเป็น บวกกับสิ่งที่เราคิดเองว่าควรจะเป็น</p><p>จนบางที่เราก็ล้า…</p><p>.</p><p>.</p><p>.</p><p>“เราล้าในความรู้สึก”</p><p>.</p><p>.</p><p>ความล้าทางกาย พักผ่อนย่อมหายได้ แต่ล้าทางใจล่ะ ทำอย่างไรถึงจะหาย?</p><p>ความล้าทางใจ บางทีอาจต้องใช้เวลาพักผ่อนเหมือนกายก็ได้…</p><p>ใจที่ล้า อาจต้องการความนิ่ง สงบ ให้เคลื่อนไหวช้าๆ มีสติอยู่กับปัจจุบัน…</p><p>บางทีผู้ใหญ่อย่างเรา อาจต้องการแค่การ “ปิดเทอม” ที่ทำให้ “ใจ” ได้พัก…</p><p>ปิดเทอม เพื่อให้ใจได้พัก ชาร์จพลังงานให้เพียงพอเพื่อที่จะไปสู้รบกับการเปิดเทอมใหม่ที่กำลังจะมาถึง</p><p>แต่โลกของผู้ใหญ่มันช่างมีช่วงเวลาการปิดทอมที่สั้นซะเหลือเกิน ดังนั้นเราจึงควรหาที่ชาร์จแบตที่ชาร์จพลังงานให้เราอย่างรวดเร็ว หรือเราจะเปลี่ยนแบตตัวเราเอง ให้พร้อมที่จะรับการชาร์จพลังงานในรูปแบบเดิม</p><p>“คิดถึงช่วงปิดเทอมจัง”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=32f16f02fd1a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[พื้นที่เฉพาะ]]></title>
            <link>https://medium.com/@yingshine/%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%80%E0%B8%89%E0%B8%9E%E0%B8%B2%E0%B8%B0-f9695f460d31?source=rss-138965e7cc20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f9695f460d31</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ying Shine]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 Sep 2017 13:15:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-09-12T13:15:56.343Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ไม่รู้ว่ามีใครเป็นเหมือนเราไหมกับการที่พยายามจะเอาทุกอย่างไว้ในที่เดียวกัน เพราะรู้สึกว่ามันจัดการได้ง่าย เช่น ใช้ Facebook เป็นเหมือน Blog , อัลบั้มรูป, พื้นที่อ่านข่าว ฯลฯ เอาเป็นว่าชีวิตส่วนใหญ่อยู่บน Facebook</p><p>ถ้าเราเป็นเจ้าของ Facebook เราคงดีใจแย่เลย ที่สามารถสร้างอะไรที่ผูกชีิวิตคนได้ทั้งหมด เราใช้มาเรื่อยๆ ก็ไม่เจอปัญหาอะไร จนกระทั่งวันนี้…</p><p>“อยากได้ชื่อร้านอาหารที่เคยไปกินในต่างจังหวัด…”</p><p>ในหัวประมวลผลทันทีเลย ไปหาที่ Facebook ดิ เก็บข้อมูลไว้เยอะเลย</p><p>.</p><p>.</p><p>.</p><p>.</p><p>หาไม่เจอ -*-</p><p>.</p><p>.</p><p>.</p><p>เอาไง?</p><p>.</p><p>.</p><p>.</p><p>หา หา หา หา หา หา หา หา หา!!!</p><p>ไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยย!!!!</p><p>เปิด wongnai หาง่ายกว่า!!!</p><p>และก็หาง่ายกว่าจริงๆ เมื่อก่อนเคยเขียนรีวิวร้านอาหารบางร้านทิ้งไว้ ก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นประโยชน์อะไร คิดว่า wongnai น่าจะได้ข้อมูล แล้วไปช่วยให้คนอื่นค้นหาง่าย แต่จริงๆ แล้ว ตัวเราเองนี่แหล่ะ!! ที่ได้ประโยชน์ก่อนเลย</p><p>เมื่อก่อนกินร้านไหน จะ check in ไว้ แล้ว คิดว่าจะกลับมาดูทีหลัง แต่พอผ่านไปเยอะๆ มันหาไม่ได้ง่ะ -*-</p><p>จังหวะนี้ได้ตระหนักถึงคำว่า “พื้นที่เฉพาะ” การทำอะไรที่เชี่ยวชาญเป็นอย่างๆ ว่ามันมีประโยชน์อย่างไร</p><p>หลายครั้งที่คิดว่าทำอะไรเพื่อตอบสนองทุกอย่างในชีวิตคนได้ทั้งหมด มันน่าจะดี จริงๆ แล้ว หลายเรื่อง ความจำเป็นเฉพาะทาง จำเป็นอยู่มาก</p><p>เรื่องอาหาร ก็ยังคงต้องการรายละเอียดเฉพาะส่วน ตั้งแต่สถานที่ตั้ง ราคา เวลาเปิดทำการ รสชาติในมุมมองคนอื่น ฯลฯ</p><p>โรงแรมก็ต้องการรายละเอียดด้านทำเลที่ตั้ง สิ่งอำนวยความสะดวกในโรงแรม ภาพถ่ายจากผู้เข้าพักจริง ฯลฯ</p><p>ทำอะไร ทำให้รู้จัก มันดีงามทั้งนั้น…</p><p>ว่าแล้วก็ แยกเนื้อหาในชีวิต ไปอยู่ช่องทางอื่นบ้าง ข้อมูลจะได้ไม่หาย หาลำบากเหมือนตอนอยากหาร้านอาหารแบบวันนี้</p><p>สวัสดี จาก ระยอง</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f9695f460d31" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“รีวิวหนังสือ : ใช้เงินน้อยกว่าแต่รวยก่อน”]]></title>
            <link>https://medium.com/@yingshine/%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%A7%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%B7%E0%B8%AD-%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B9%80%E0%B8%87%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%81%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%99-f1663ff35fad?source=rss-138965e7cc20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f1663ff35fad</guid>
            <category><![CDATA[entrepreneurship]]></category>
            <category><![CDATA[business]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ying Shine]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 11 Sep 2017 10:04:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-09-11T10:04:30.272Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“รีวิวหนังสือ : ใช้เงินน้อยกว่าแต่รวยก่อน”</p><p>ว่างๆ วันอาทิตย์ เลยเดินเข้าร้านหนังสือไปเจอเล่มนี้มา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xsJb1Rj0l2iW77EVlpmJJA.jpeg" /><figcaption>หนังสือใช้เงินน้อยแต่รวยก่อน — The $100 Startup</figcaption></figure><p>ชื่อหนังสือไม่ชวนให้จับขึ้นมาอ่านมากกกกกกกกกกก (มีความไม่ชอบหนังสือที่มีคำว่ารวยเป็นส่วนตัว) แต่ด้วยเหตุอันใดก็ไม่รู้จึงเลือกตัดสินใจหยิบขึ้นมาลองอ่าน ซึ่งนับว่าโอกาสยังดีอยู่ที่ได้เจอหนังสือเล่าเรื่องธุรกิจในอีกแบบ หนังสือเล่มนี้เลือกที่จะเล่าเรื่องที่ต่างจากการหนังสือธุรกิจทั่วไปในช่วงนี้ (Startup Boom) คือการเลือกเล่าในแง่มุมของมนุษย์คนนึงที่มีต่องาน (ธุรกิจ) เพราะคำนำเขียนชัดเจนเลยว่า</p><h4>“หนังสือเล่มนี้จะพูดถึงเรื่องหลักๆ สองเรื่องคือ อิสรภาพและคุณค่า…”</h4><p>กลิ่นอาย slowlife มาเชียว !!! แต่อย่าเพิ่งตัดสินว่าเหมาะแก่สายชิลล์ๆ เท่านั้น เพราะเรื่องราวในเล่มนี้เป็นเรื่องของผู้คนที่ค้นพบชีวิตในแบบที่ตัวเองใฝ่ฝันและยังสามารถทำเงินจากสิ่งที่พวกเขารักได้ด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2jPgtkixpyQautsew74vVg.jpeg" /><figcaption>เนื้อหาภายในเล่ม — The $100 Startup</figcaption></figure><p>ส่วนตัวชอบหนังสือเล่มนี้ สร้างแรงบันดาลใจในหลายๆ อย่าง ท่ามกลางกระแสการแข่งกันสร้างธุรกิจให้โตให้ใหญ่ จนบางครั้งต้องไปกู้หนี้ยืมสินมาทำ เล่มนี้ชวนให้มองสิ่งที่ตัวเองชอบ และเอามาทำให้เป็นธุรกิจ เริ่มต้นด้วยทุนไม่มาก ก็สามารถสร้างธุรกิจได้ ทำด้วยใจที่รัก เข้าใจในสิ่งที่ทำ เงินตามมาเอง</p><p>ซึ่งโดยส่วนตัวเชื่อว่า “หากผู้ประกอบการมุ่งสร้างสินค้า เพียงเพื่อหวังกำไร เขาจะต้องมีโอกาสที่จะมีเงินเยอะ และสุดท้ายก็จะค้นพบว่าต่อไปให้มีเงินมากแค่ไหน ก็หาซื้อสินค้าที่ดีไม่ได้…”</p><p>ดังนั้นเราควรที่จะสร้างสินค้าที่ดี หาเงินให้ได้ และขยายให้คนอื่นได้ใช้ด้วย ชีวิตมันถึงจะ win win</p><p>ข้อมูลหนังสือ : ราคา 280 บาท</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f1663ff35fad" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[สุขสันต์ วันปล่อยวาง]]></title>
            <link>https://medium.com/@yingshine/%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%82%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%95%E0%B9%8C-%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%87-fdfa3d4af76b?source=rss-138965e7cc20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fdfa3d4af76b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ying Shine]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 04 May 2017 14:46:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-04T14:46:44.177Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เมื่อวานเป็นวันเกิด ที่เงียบสงบดี ไม่บวก ไม่ลบ มีการแจ้งเตือนคำอวยพรเล็กน้อยผ่าน Social Media ซึ่งเป็นไปตามที่ต้องการ เพราะก่อนหน้าวันเกิดไม่นาน ตัดสินใจซ่อนวันเกิดออกจาก Social Media ไป</p><p>วันเกิดทีไร ไม่ค่อยรู้สึกอะไรเป็นพิเศษเท่าไหร่นัก แต่มักจะใช้วันนี้เป็นวันที่เอาไว้มานั่งรีวิวปีที่ผ่านมา ดูว่าตัวเองเติบโตขึ้นยังไงบ้าง มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไป ดีขึ้น แย่ลงตรงไหนบ้าง ซึ่งในปีๆ ปีนึงจะทำ 2 รอบ คือ ทำตอนปีใหม่ และตอนวันเกิดอีกที โชคดีที่เกิดเกือบกลางปี เลยมีเวลาดูตนเองหน่อย</p><p>ซึ่งก่อนวันเกิด เราได้มีโอกาสดูคลิปอันนี้</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FwD3NSzYtsMc%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DwD3NSzYtsMc&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FwD3NSzYtsMc%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/dcb81f6fa617074b17f8705722f74c62/href">https://medium.com/media/dcb81f6fa617074b17f8705722f74c62/href</a></iframe><p>ตอนที่เรายังเรียนอยู่นั้น เรามักจะมองเห็นแต่ภาพอนาคต คือการเรียนให้จบและทำงานอะไรสักอย่าง ชีวิตก็ใช้ไปตามเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้ในด้านการศึกษาเป็นหลัก</p><p>เมื่อเราเรียนจบ ช่วงแรกๆ ก็จะเคว้งหน่อย เพราะเป้าหมายระยะยาวที่เคยมองมันสิ้นสุดแล้ว ชีวิตช่วงเรียนจบเลยเป็นช่วงที่บางครั้งเห็นภาพอนาคต บางครั้งก็งงๆ วนๆ กันไป พอถึงช่วงอายุปัจจุบันที่ทำงานมาสักระยะ ก็เริ่มมองเห็นภาพอีกแบบ…</p><p>ภาพที่บางคนเห็นอาจมองตนเองมีอาชีพการทำงาน ครอบครัว ทรัพย์สินที่พร้อมพรั่ง ซึ่งก็แล้วแต่นิยมของคน แต่ส่วนตัว (ณ อายุขณะนี้) กำลังจะพยายามมองเห็นภาพปัจจุบันของตน ไม่รู้ว่าด้วยเหตุอะไร พยายามที่จะทำให้แต่ละช่วงเวลาปัจจุบันของตนมีความสุข อยากให้มีสติบ้าง หลังจากหลงๆ ลืมๆ พลาดอะไรไปเยอะ</p><p>ชีวิตที่วิ่งไปเรื่อยๆ มันก็เหนื่อย ขอวิ่งบ้าง เดินบ้าง ให้ชีวิตปกติสุขก็พอแล้ว</p><p>สุขสันต์วันปล่อยวาง…</p><p>การปล่อยวาง คือ การปล่อยตัวเองออกจากความคิด ทั้งที่ตีกรอบ ตัดสิน แสดงความคิดเห็น เพื่อค้นพบความสงบในจิตใจของตนเอง แล้วเราจะรู้ว่าชีวิตเรานั้น ไม่ได้เป็นอะไรเลย เราดำรงชีวิตอยู่ด้วยเหตุผล และเมื่อเราไม่ได้เป็นอะไร เมื่อนั้นเราก็พร้อมที่จะทำสิ่งที่มีประโยชน์ให้โลกใบนี้</p><p>แด่วันที่ฉันเติบโต…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fdfa3d4af76b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[IMH vs. SUT mini marathon]]></title>
            <link>https://medium.com/@yingshine/imh-vs-sut-mini-marathon-dc5df02fac28?source=rss-138965e7cc20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dc5df02fac28</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ying Shine]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 25 Apr 2017 15:25:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-04-25T15:25:18.092Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*i1pEktV4ENnHACUPuMh4Xw.jpeg" /></figure><blockquote><strong>ทีมเรากำลังจะไปวิ่งมินิมาราธอน !!!!</strong></blockquote><p>เราเปิดบริษัทมาได้ปีนึงแล้ว ผ่านเรื่องดราม่า ค้นฟ้า คว้าดาว หาตัวตนของสิ่งที่เราทำ จนหลงลืม มองความเป็น “ทีม” ไป</p><p>จนมีบางคนมากระตุ้นให้เราคิดถึงความสำคัญของทีม จึงได้เกิดแคมเปญสนุกๆ ของทีม #IMH เรา ก็คือการไปวิ่งมินิมาราธอนกัน</p><p>ซึ่งต้องบอกก่อนว่าสภาพ ณ ปัจจุบันของแต่ละคนนั้น ดูไร้ซึ่งความฟิตใดๆ ในการที่จะไปลงแข่งมินิมาราธอนได้เลย</p><p>แต่ !!!</p><p>เราได้วางแผนการฝึกไว้เรียบร้อย เพื่อให้ทีมไม่บาดเจ็บ งานนี้เอาจริงฝุด</p><p>ซึ่งตามตาราง วันนี้คือวันฝึกวันแรก</p><p>และนี่คือภาพรวมของการซ้อมวันแรก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/476/1*43Z3-hdppTpPsMOsFxUP4w.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/464/1*hBZ9AaS2mlVMcwS0CgoTTQ.png" /></figure><p>ต้องติดตามกัน ว่าจะเป็นไปตามแผนไหมนะ :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dc5df02fac28" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>