<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Kaede on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Kaede on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@yoruruamayaa?source=rss-29bdcb9bb9b1------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*CMka1LyKHreM3tDn19llCQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Kaede on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@yoruruamayaa?source=rss-29bdcb9bb9b1------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 20:29:43 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@yoruruamayaa/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Bundan sonrası artık… Hüzün şehri.]]></title>
            <link>https://medium.com/@yoruruamayaa/bundan-sonras%C4%B1-art%C4%B1k-h%C3%BCz%C3%BCn-%C5%9Fehri-46b64d292016?source=rss-29bdcb9bb9b1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/46b64d292016</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kaede]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 11 Oct 2023 20:16:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-10-11T20:16:42.189Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bundan sonrası artık… Hüzün şehri. Kimisinin gözyaşları ile, kimisinin ise gülüşlerindeki yapmacıkla dolup taşan caddeler… Kalabalığın ortasında kuru, can yakan, buz gibi bir yalnızlığın esiri olmuş mahkûm. Yanılmayacağınız üzere, bu mahkûm benden başkası değil.</p><p>Sorarım sevgili yaratıcıya!</p><p>Bu mahkûmun idam günü ne zaman?</p><p>Bugün olmamalı, bugün olmasın diye geçiriyorum içimden. Bu cıvıltılı havaya, önümde gülüşen anne-kıza yazık değil midir? Güzel havaya, masum çocuğa ve elbette onun annesine bu güzel günü zehir etmemeli.</p><p>Yaratıcım umarım beni yağmurlu bir günde idam etmek ister ve celladını gönderir.</p><p>Benim bir çiçeğim var. Karanfilim var. Tam da cenazelere yakışan bir çiçek. Mezarımın ucuna koyabilir misiniz onu? Ah, düşünüyorum da… Çiçeğim oraya yakışmaz. Çiçeğimin bir ismi var ama A. diye bahsedeceğim.</p><p>Sokağın ortasında neyden bahsediyorum ki ben?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=46b64d292016" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bugün gözlerimin önünden beyaz bir kelebek geçti.]]></title>
            <link>https://medium.com/@yoruruamayaa/bug%C3%BCn-g%C3%B6zlerimin-%C3%B6n%C3%BCnden-beyaz-bir-kelebek-ge%C3%A7ti-cf7c1a916c3?source=rss-29bdcb9bb9b1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cf7c1a916c3</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kaede]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 05 Aug 2023 09:00:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-05T09:00:03.440Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bugün gözlerimin önünden beyaz bir kelebek geçti. Masumiyetini temsil eden beyaz kanatlarını çırparak hilal şeklindeki ayın manzarasını kesti. Çırpınan kanatlarını izleyen kehribar gözlerim hayranlıkla bu manzarayı izledi. Çok konuşan biri olmamama rağmen hayranlıkla çıkan mırıldanmam beni şaşırtmıştı, sahi, ne diye böylesine sessizdim ben?<br><br>Şu hayatta az önce gördüğüm kelebek olmayı, bir insan olmaya yeğlerdim. Aslında onun gibi beyaz kanatlara sahip olamazdım. Muhtemelen kanatlarım siyahla bezenmiş olur, iki saate de rezilliğimden ölüverirdim. Yalnız, ölüm konusuna gelince... Ben aslında çoktan öldüm. Hayır, bunu mezarımdan değil, yatağıma oturmuş, dizime yasladığım kağıda yazıyorum. Ben öleli çok oldu. Dıştan ne kadar nazik, kibar bir insan olarak görünsem dahi. İçten içe benim ruhum öleli çok olmuştu. Hatta ölü bir ruhla doğmuşumdur belki. Ruh öldükten sonra, söyleyin bana, bedenin önemi kalır mı? Aniden şu anın sadece bir tablo olmasını istedim. Genç bir kız, yıkık dökük penceresinin önünde baygın, içinde cenaze taşıyan bedeniyle ayı izliyor. Porselen bir tabağa benzeyen ayın önünden ise bembeyaz bir kelebek hızla geçiyor. Kızın kahverengi saçları omuzuna uzanmış. Bacakları soğuktan titriyor, incecik omuzu açık kalmış. Arkasını dönük olduğu için yüzü görünmüyor. Belki bir tanrıçayı andırıyordur, belki de yüzü mide bulandırıyordur. İşte, o kız benim. İsimsiz bir öğrenciyim. Büyük mutluluklarım, heyecanlarım, değerlerim, benliğim yok. Ne mi var? Ruhu ölü olan birinin neyi olabilir? Hiçbir şeyi elbette.<br><br>Bugün alışılmadık bir şey oldu. Yol verdiğim kadın bana teşekkür etti. Kalbimi kavuran bu his neydi bilmiyorum, şu kalıplaşmış “nezaket” anlayışına dayanarak soluk bir “Önemli değil.” cevabı dudaklarımın arasından çıkıp uçtu. Kadın gülümseyerek, hızla gitti. Ben arkasından bakakaldım. Bir gün onun gibi olabilir miydim? Yalnızca şakaydı, ben ölüyüm. Eve dönerken bir mekândan yükselen gülüşmeleri dinledim. Midem bulandı. Ne var bu kadar sohbet etmekte? Ne var dışarıda? Evde bile konuşmak istemiyorken dışarısı cehennem resmen. Anlamıyorum, anlamak da istemiyorum. Ne insanları, ne de sohbetlerini anlamak istemiyorum. Bir şeylere gülüyorlar, ama gerçekten komik mi? İç çekerek yoluma devam ettim. Yolda bir karahindiba gördüm. Henüz çiçek açmamış. Yere eğildim, tüylü çiçeği kopararak geri doğruldum. Çiçeği günışığına doğrultup inceledim. Güzel görünüyordu... Karahindibalar ne kadar da mükemmel varlıklardı. Nefesimi topladım, bir anda üfleyiverdim. Binlerce parça rüzgârda dağıldı. Karahindibaların tohumlarının dağılışı bana sonbaharı hatırlattı. Ağaçlardaki sararmış yaprakları, ümitsizce, geri dönmeyeceklerini bile bile düşüşlerini anımsattı. Sonradan ayaklar altına alınıp, toprağa karışacaklardı. Şu dünyada sararmış bir yaprak olmak da vardı. İnsan olacak doğmak büyük şanssızlık. Daha sonra, eve adımımı attım. Ev denen o yere. Anlayabiliyor musunuz bilmiyorum ama, “evime” demek ve “eve” demek çok büyük bir farktır. Orada sevdikleriniz varsa, gerçek kimliğiniz ortaya çıkıyorsa, mutluysanız, “evime” diyebilirsiniz. Ancak durumlar tam tersi ise, insanın içinden “evime” demek gelmez. Ben her gün sinir krizlerinin çıktığı, bol ağlama ve çığlığın bulunduğu bir evde yaşıyorum. Şimdi anladınız mı? “Hoş geldin.” dedi. ‘O’ kadın. Kim mi? Önemsiz. Benim için anlamı yok. Hatta unuttum diyebilirim. Adını, kimliğini, her şeyini söylendiği andan itibaren unuttuğum biri o. Annem değil, hayır. Annem olabilir mi? Asla.<br>Bugün gözlerimin önünden beyaz bir kelebek geçti. Masumiyetini temsil eden beyaz kanatlarını çırparak hilal şeklindeki ayın manzarasını kesti. Çırpınan kanatlarını izleyen kehribar gözlerim hayranlıkla bu manzarayı izledi. Çok konuşan biri olmamama rağmen hayranlıkla çıkan mırıldanmam beni şaşırtmıştı, sahi, ne diye böylesine sessizdim ben?<br>Bugün alışılmadık bir şey oldu. Bir kadın benden özür diledi. Ancak ben yine de özrünü önemsiz bulmuş, kendimi suçlu hissetmiştim. Ne için özür dilemişti? Hatırlamıyorum...<br> Yalnızca panikle “Özür dilerim!” diyerek önümden geçip gidişini, kızıl saçlarının savruluşunu, kahverengi paltosunu hatırlıyorum. Birden sokakta yürürken dikkatimi çeken bir hıçkırık sesi çıktı. Gözlerimi sesin yönüne doğru çevirdiğimde ağlaşan insanlar gördüm. Niye ağlıyorlardı? Zavallı olmalarına mı? Bir ölü için mi? Niye? Yoksa, yalnızca benim gibi miydiler?</p><p>Bugün gözlerimin önünden beyaz bir kelebek...<br><br>Bekle... İsimsiz öğrenci, bedenimin karda ne işi var? Kar yağıyor... Uzaktan konuşma sesleri geliyor. İki genç adam sesi.<br><br>“1436 numaralı hastayı bulabildiniz mi?” diyor, birisi. Hasta mı? Ben neredeyim? Burası... Anne! Neredesin? Gözlerimden yaşlar mı süzülüyor? Bu ıslaklık ne?<br>“İsimsiz olduğunu iddia edeni mi diyorsunuz?”<br>“Evet.”<br>Ben neyim? Aklımı mı yitirdim? Sıcak... Bedenim sanki alev alev yanıyor. Anne! Güzel anneciğim... Neredesin? Şu kızını buradan kurtaramaz mısın?<br>“O adam kar yağdığını görünce hızla dışarı çıkmıştı.”<br>Adam mı? Hayır, ben bir öğrenci kızım. Kahverengi saçlarım var. Güzel gözlerim var. Ben... Ben bir adam değilim.<br>Ayak sesleri geliyor. Beni alacaklar. Ölmeyi yeğlerim! Anne, ne olursun kurtar beni. Anne! Sadece güzel gülümsemeni son kez görsem... Kollarımdan tutuyorlar. Beni öldürecekler!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cf7c1a916c3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Erik ağaçlarının çiçek açma zamanıydı ve bir sihirbaz erik ağacının altında günbatımını izliyordu.]]></title>
            <link>https://medium.com/@yoruruamayaa/erik-a%C4%9Fa%C3%A7lar%C4%B1n%C4%B1n-%C3%A7i%C3%A7ek-a%C3%A7ma-zaman%C4%B1yd%C4%B1-ve-bir-sihirbaz-erik-a%C4%9Fac%C4%B1n%C4%B1n-alt%C4%B1nda-g%C3%BCnbat%C4%B1m%C4%B1n%C4%B1-izliyordu-b4caa7b9ce0e?source=rss-29bdcb9bb9b1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b4caa7b9ce0e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kaede]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 21 May 2023 09:13:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-21T09:13:00.047Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Erik ağaçlarının çiçek açma zamanıydı ve bir sihirbaz erik ağacının altında günbatımını izliyordu.</p><p>Sihirbazın erik ağacı çiçeklerle dolup taşmıştı ve üstündeki yükü taşıyamıyormuş gibi dallarını eğmişti. Ağacın altında sihirbazdan başka kimsecikler yoktu, yakınında bile. Sihirbazın yüzünde ise bir ifade bulmak neredeyse imkânsızdı. Ne bir gülümseme, ne bir hüzün. Tamamıyla bomboş, ifadesiz ve donuk bir yüz. Derken, rüzgâr ağacı rahatlatmak amacıyla eserek birkaç çiçeği düşürdü. Ardından sihirbazın kulağına fısıldadı, rüzgârın sesi sakin ve dalga geçer gibiydi.</p><p>“Bahar geldi… Ne yapacaksın?”</p><p>Bir süre cevap gelmedi sihirbazdan. İnatla sustu, batan güneşin kızılını izlemeye devam etti. Rüzgâr cevap alamaması üzerine sihirbazın uzun saçlarını alaycı bir şekilde dalgalandırdı, yanağına dokundu. Sihirbaz susmaya devam etti, siyah hırkasını çekiştirerek iç çekti. Bıkkınlıkla cevap verdi yine de: “Çiçeklerin düşmemesini sağlayacak sihiri yapacağım.”</p><p>Rüzgâr kahkahalara boğulurmuş gibi hızlıca esti ve birkaç çiçek daha düşürdü. Sihirbaz bu cevabı biliyordu. Yüzündeki ifadesizlikte bir değişim olmamasına rağmen kalbinin derinliklerinde kırgınlık yaşıyordu.</p><p>O yılın bahar aylarının birinde, çiçekler hâlâ yerindeyken sihirbazın kız kardeşi öldü. Zaten ailesinden geriye kalan tek kişi o olduğundan, çiçeklerin düşmesi falan onun için önemli değildi. Bu sene de çiçeklerin düşmesine izin verdi. Kız kardeşi için mezar yaptıracak parası bile kalmamıştı, sefaletinin farkına vardığında gözlerinden düşen yaşlar yerde birkaç beyaz renkte çiçek açtırdı. Sihirbaz bu çaresizlik içindeyken bir günah işledi. O yıl birini öldürdü, nedensizce. Öldürdüğü kişinin gereksiz zenginliği kalbini öfkeyle doldurmuştu. Sihirbaz Tanrı’ya yakındı, “Neden ben?” diye. Gözyaşlarında hüzün kırıntısı yoktu, tek duygu kin ve öfkeydi artık onun için. Sihirbaz öldürdüğü kişiyi nehre atmadan önce sadece mezar taşına yetecek parayı aldı, sonra kayıplara karıştı.</p><p>Artık sihirbaz bir suçluydu. Yüreğinde saflıktan, iyilikten eser kalmamıştı. Kendi elleriyle kirletmişti yüreğini.</p><p>Sonraki yılın kışın sonuna doğru sihirbaz tekrar erik ağacının altına gitti. Kız kardeşinin mezar taşı, erik ağacı, rüzgâr ve batan güneş eşlik ediyordu ona. Rüzgâr tekrar fısıldadı kulağına:</p><blockquote>“Yüreğini kirletmişsin.”</blockquote><p>Rüzgârın ukala tavırları, alaycı ses tonu sihirbazı çileden çıkarıyordu. Tekrar esen rüzgâr çiçekleri teker teker düşürdü. Erik ağacının çiçekleri bu sene de dolu dolu açmıştı, ancak sihirbaza eski temiz, saf görünüşü vermiyorlardı. Bembeyaz olan erik çiçekleri bu sene sihirbazın gözlerine grileşmiş, soluk görünüyordu. Sihirbaz yere uzandı, hüngür hüngür ağlamaya başladı. Kız kardeşinin ruhunun onu derin bir üzüntüye bürünmüş yüzüyle izlediğinden habersizdi. Ağladıkça ağladı, içinde biriken kin, öfke, hüzün ve dahası birçok duyguyu toprağa bıraktı gözyaşları ile. Yalnız bu sefer kan kırmızısı çiçekler açtı.</p><p>Sihirbaz nihayet çiçekleri döktürmeyecek sihri bulduğunu sanarak tekrar erik ağacının yanına geldi. Önce kız kardeşinin mezar taşına baktı, üstüne dökülen beyaz erik çiçeklerini gördüğünde hüzünle gülümsedi. Yüzündeki kırışıklıklar gülümseyince ortaya çıktı, bu yıl 37 yaşına basacak olan sihirbaz saçlarındaki beyazlardan dolayı çoktan kırkını geçmiş gibi görünüyordu. Sihirbaz ağacın önünde diz çöktü, ağacın gövdesine ellerini sürdü. Ancak beklediğinin aksine hiçbir şey olmadı. Şaşkın gözlerle baktı, ne yapacağını bilemeden dua etti. Ancak, duasının üzerine rüzgâr sertçe eserek ağacın çiçeklerinden onlarcasını düşürdü. Çiçekler etrafta uçuşuyordu, mavi gökyüzünü benek benek kaplamıştı. Sihirbaz ne yapacağını bilemez hâlde uçuşan çiçek yapraklarına baktı. Rüzgâr esmeye devam ettikçe çiçekler düşüyordu. Derken, bütün çiçekler düştü. Ağaç çiçeksiz kalana kadar rüzgâr esti. Neden sonra, sihirbaz gülmeye başladı. Akıl sağlığını yitirdiğinden mi bilinmez, gözlerindeki yaşlar ışıkla parlarken 32 diş gülüyordu. Ömründe bu kadar gülmemişti. Çiçek yaprakları havada savrulurken, rüzgâr tekrar esti ve sihirbaza fısıldadı ve kimsenin bilmediği gerçek adıyla seslendi ona:</p><blockquote>“Bilmez misin, İtsuki, erik çiçeği kutsaldır. Elini kirletenler dokunamaz ona.”</blockquote><p>Sihirbaz duyduğu sözler üzerine yıkıldı, yeşil çimlere bedeni uzandı. Etrafını beyaz çiçekler sararken, ruhu bedeninden kaçarak bomboş gökyüzünde gezinmeye başladı.</p><h4>Not: Bu kısa hikâye, Çin kültüründen etkilenerek yazılmıştır. Beyaz, ölümü çağrıştırır ve erik çiçekleri de kutsal sayılır.</h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b4caa7b9ce0e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ben bir hayaletim.]]></title>
            <link>https://medium.com/@yoruruamayaa/ben-bir-hayaletim-465bf1dd9782?source=rss-29bdcb9bb9b1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/465bf1dd9782</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kaede]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 08 May 2023 17:58:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-08T17:58:31.561Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ben bir hayaletim. İnsan yaşamına ayak uydurmakta zorlanan bir hayaletim. Bir hayalet olarak sınıftaki yoklama defterinde ismimin olma lütfuna bile sahibim. “Nasıl olur da bir hayalet böylesine bir yazı yazabilir?” diye sorgulamış olabilirsiniz. Yöntemlerimi umursamayın lütfen. Sıradan bir hayalet değilim doğrusu. Yemek yiyor, uyuyor ve konuşuyorum. Arada insanların dikkatini çekme gibi bir özelliğe sahibim.<br><br>Yağmurlu günlerden biriydi. Daracık pansiyon odasında uyandığımda, okula yarım saat kalmıştı. Bir hayalet olsam bile o yere gitmekten korkuyorum, en nihayetinde kendimi çantamı koluma takmış bir şekilde giderken buluyorum. Kapıdan içeriye girdiğimde birkaç çift göz bana yöneliyor. Aslında hayır, bakıyorlar ama beni gördükleri yok. Bu yönden bir endişem de olmuyor açıkçası. Yine de bazenleri fark edilme endişesine kapılıyorum. Duvar kenarındaki sıraya çantamı yavaşça bıraktım ve kafamı masaya yaslayıp insanları izledim. Garip, insanları anlamıyorum. İyisi de var, kötüsü de var doğrusu ama hepsinin özünde kötülük var. Beni kimse fark etmiyor, sıra arkadaşım için bile yoktum sanki. Bir kere bile sohbet etmedik. Yanılmıyorsam ders matematikti, uykuya dalmak üzereydim. Ne zaman uykuya dalacak olsam gözyaşlarım akar. Ve evet, uyumuştum. Rüya da görmedim, her şey çok karanlıktı. Uyandığımda teneffüs olmuş olmalı ki insanlar fazla ses çıkarmaya başlamıştı. İğrendim, neredeyse kusacaktım bu nezaket eksikliğinden. Kibarlıktan yoksun bir üslupla konuşuyorlardı, savurdukları küfürler ve ölçüsünü tutturamadıkları ses tonları beynimi bulandırıyor, başımı deli gibi ağrıtıyordu. Çözüm olarak kulaklık takmak istedim, ancak ne yazık ki ikinci ders başlayacaktı az sonra. Uyusam da fark edilmiyordum, dersi dinlesem de. Kimse için bir önemim yoktu ki. Ama yine de bu daracık yerde, 40 kişiden ibaret sınıfımda bu saçmalık dersleri dinlemek zorundaydım. Matematik bitti, edebiyat başladı, sonra o da bitti, kimya başladı, öğle arası geldi çattı. Pek yemek yeme alışkanlığım yok, o nedenle öğle arası yemek yemedim. -Nedensizce kendime acı çektirme gibi bir huyum vardır- Bacaklarımı kendime doğru çektim, kulaklıklarımı taktım ve hüzünlü bir şarkı açtım. İşte bu! Tüm öğle arasını duygularımı boşaltmak adına ağlayarak geçirecektim. Bu insanların önemsediği tek şey gülümsemeniz. Hayaletlikten çıktığım tek zaman gülümseyip şen şakrak biri olduğum zamandı. Ağladığınız zamanlar inanın kimsenin umurunda değil. İsterseniz acıyla yanıp tutuşun, fark eden olmuyor. Herkesin odaklandığı tek şey o lanet, sahte gülümseme. Mutluluk kör eder. Herkes mutluydu, veya öyle olduğunu sanıyordu. Bu nedenle kimse yanıp tutuşan, neredeyse yaşamına son verecek, benim deyimimle ‘sıradan’ bir hayalet olmaya adım atacak seviyeye gelse de fark edemiyorlar. Gelgelelim sıradan yaşamıma, okul bu şekilde bittikten sonra sanki sırtımda bin kilo yük taşımış gibi gelirdim pansiyona. Yatağıma yatar, müzik açar ve öylece dururdum. Yapacak bir şeyim yok çünkü. Sıradışı bir hayalet olduğum için resim çizme ve şarkı söyleme gibi ilgi alanlarım vardı ama hiçbir zaman bunları yapasım gelmezdi. Gelirdi tabii ama... Gelirdi gelmesine de- ölü gibi yorgun olurdum. Yerimden kalkmaya bile mecalim yoktu. Ölü gibiydim. Yine de şuan yazı yazabiliyorum, onu da yattığım yerden yapıyorum gerçi. Günlerden cuma olması beni bir nebze mutlu ediyor, yarın haftasonu. Okuldan geldikten sonra yemeğe kadar uzanıyorum. Uyumasam bile gözlerimi tavana dikip öylece düşünüyorum. Acaba diğer hayaletler benimle dalga geçiyorlar mıdır? Neticede onlar gibi değilim. Öğlen de yemek yemediğim için karnımda feci bir ağrı var. Canımı acıtıyor, karnımı tutarak güldüm, oda arkadaşlarım tarafından da pek fark edilmiyordum. İkisi yakın arkadaştı ve başkasına ihtiyaçları yoktu. Yarım saat sonra eve gideceklerini söylediler, kafamı salladım sadece. Zaten umurumda da değil. Bu gece sıradan bir hayalet olacaktım çünkü. Bu düşünce beni nankör hissettiriyordu, ama sıradışı bir hayalet olarak yaşamak tahmin edildiğinden daha zor. Bir insan için bunu anlamak zordur. Oda arkadaşlarım gittikten sonra delici bir sessizlik başladı. Genç kızların gülüşmeleri yerine yalnızlığın sesi kulaklarımı yırtacak derecede rahatsız ediyordu. Gerçi o kızların gülüşmeleri de kulağımı kanatıyordu. Gerçekliğe dair her şey canımı sıkıyordu. Nihayet yorganımı üzerimden çekip yatağımdan doğruluğumda bacaklarımda güç kalmamıştı. Yemekhaneye zor indim. Yemeğimi benden beklenmeyecek şekilde neşeyle yedim. Yukarıdaki odama çıktığımda, yatağımı düzenledim, dolabımdaki eşyaları düzenledim. Her şey çok güzeldi. Sonra, en sevdiğim şarkıyı açtım. Pansiyonun 3. katındaki boş odalara çıktım ve o odalardan birinin balkonuna çıktım. Ah, şu kapıları kilitlemeyi ihmal eden pansiyon müdürüne çok teşekkür ederim! Rüzgâr yüzüme vuruyordu, batmakta olan güneş ise gözlerimdeki kahverengiyi aydınlatıyordu. Kahverengi saçlarım ise savruluyordu. Kulağımda kulaklığım, elimde telefonum. İncecik kalan kollarıma bir bakış attım ve acı acı gülümsedim. Balkonun demirliklerine ilerledim. “Teşekkür ederim...” diye bir fısıltı çıktı dudaklarımdan. Artık sıradan bir hayalet olacaktım. Geliyorum, anne. Lütfen bana kızma. Vücudumu aşağıya doğru bıraktım. Düşündüğüm tek şey annemdi. Gerisi umurumda değil.<br><br>Ben artık sıradan bir hayaletim. Yemek yemiyor, uyumuyor ve konuşmuyorum. Sadece avare bir şekilde dolanıyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=465bf1dd9782" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>