<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Supansa  Yotsaeng on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Supansa  Yotsaeng on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@yotsaengsupansa?source=rss-f0eec9bf2d91------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*fjMhD-rLzHSGhqAoq8idtA.jpeg</url>
            <title>Stories by Supansa  Yotsaeng on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@yotsaengsupansa?source=rss-f0eec9bf2d91------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 13:31:57 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@yotsaengsupansa/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[การจัดการความรู้และประสบการณ์ทางวัฒนธรรมผ่านอาหารพื้นถิ่น]]></title>
            <link>https://medium.com/@yotsaengsupansa/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%93%E0%B9%8C%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%92%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%9C%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%96%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%99-58073dd3aa21?source=rss-f0eec9bf2d91------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/58073dd3aa21</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Supansa  Yotsaeng]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 19 Aug 2026 06:01:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-19T06:01:13.204Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>: ปรากฏการณ์วิทยาเชิงตีความกลุ่มชาติพันธุ์ลาวครั่ง จังหวัดสุพรรณบุรี</strong></p><h4>บทคัดย่อ</h4><p>งานวิจัยเชิงคุณภาพแบบกรณีศึกษานี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการจัดการความรู้และการถ่ายทอดประสบการณ์ทางวัฒนธรรมผ่านอาหารพื้นถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวครั่ง บ้านโคก จังหวัดสุพรรณบุรี โดยเน้นอาหารพื้นถิ่นสำคัญ 2 ประเภท ได้แก่ ขนมตาวัว–ตาควาย ซึ่งสัมพันธ์กับพิธีกรรม ความเชื่อ และความทรงจำร่วมของชุมชน และน้ำพริกปลาสลิด ซึ่งสะท้อนวิถีชีวิต ภูมิปัญญาการถนอมอาหาร และการใช้ทรัพยากรท้องถิ่นอย่างเหมาะสม การวิจัยใช้การคัดเลือกผู้ให้ข้อมูลแบบเจาะจง จำนวน 15–20 คน ประกอบด้วยผู้รู้ภูมิปัญญาท้องถิ่น ผู้ผลิตอาหารพื้นถิ่น ผู้นำชุมชน ผู้ดูแลศูนย์เรียนรู้ และเยาวชนในชุมชน เก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตแบบมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วม บันทึกภาคสนาม และเอกสาร ชุมชน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์แก่นเรื่องแบบนิรนัยภายใต้กรอบแนวคิดแบบจำลอง (SECI Model)ร่วมกับแนวคิดการเล่าเรื่องทางวัฒนธรรมวัฒนธรรม (Cultural Storytelling)”และ “มานุษยวิทยาเชิงสัญลักษณ์ (Symbolic Anthropology)”</p><p>ผลการวิจัยพบว่า การจัดการความรู้ด้านอาหารของชุมชนลาวครั่งมิได้ดำเนินเป็นเส้นตรงแบบองค์กรธุรกิจ แต่เป็นวงจรความรู้เชิงวัฒนธรรมที่หมุนเวียนผ่านครัวเรือน พิธีกรรม งานบุญ ศูนย์เรียนรู้ และกิจกรรมชุมชน โดยพิธีกรรมและความเชื่อทำหน้าที่เป็นแกนกลางของการเรียนรู้ระหว่างรุ่น อาหารพื้นถิ่นจึงเป็นทั้งสื่อของความทรงจำร่วม อัตลักษณ์ชาติพันธุ์ และทุนทางวัฒนธรรมที่สามารถต่อยอดสู่ผลิตภัณฑ์ชุมชน การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และเศรษฐกิจสร้างสรรค์ งานวิจัยเสนอองค์ความรู้ใหม่ในรูปแบบ “Cultural Ritual Knowledge Cycle Model” เพื่ออธิบายการจัดการความรู้เชิงวัฒนธรรมของชุมชนชาติพันธุ์ที่มีพิธีกรรม ความเชื่อ และการร่วมสร้างคุณค่าเป็นฐานสำคัญ</p><p><strong>คำสำคัญ :</strong> การจัดการความรู้, ประสบการณ์ทางวัฒนธรรม, อาหารชาติพันธุ์, ปรากฏการณ์วิทยา</p><h4>บทนำ</h4><p>สังคมไทยในปัจจุบันกำลังเผชิญการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมอย่างรวดเร็ว กระแสโลกาภิวัตน์ทำให้วิถีชีวิตดั้งเดิมของหลายชุมชนลดทอนลง อัตลักษณ์ท้องถิ่นจำนวนมากอยู่ในช่วงเสี่ยงต่อการสูญหาย โดยเฉพาะวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีจำนวนประชากรลดลงเรื่อย ๆ การรักษาอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญาจึงเป็นประเด็นสำคัญที่ได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางในระดับท้องถิ่นและระดับประเทศ (กนกวรรณ วัฒนชัย, 2564 ; สุพัตรา คงเจริญ, 2565) หนึ่งในองค์ประกอบทางวัฒนธรรมที่สะท้อนวิถีชีวิตและความเชื่อของผู้คนได้อย่างลึกซึ้ง คือ อาหารพื้นถิ่น ซึ่งไม่เพียงเป็นสิ่งที่บริโภคเพื่อยังชีพ แต่ยังมีความหมายทางสังคม ประวัติศาสตร์ และจิตวิญญาณของชุมชนที่สืบทอดต่อกันมายาวนาน อาหารพื้นถิ่นมักมีความเชื่อมโยงกับประเพณีและพิธีกรรมทางวัฒนธรรม เช่น อาหารในงานบุญ งานประเพณีตามฤดูกาล หรืออาหารที่ใช้สื่อสารความเชื่อและความศรัทธาของคนในชุมชน งานศึกษาจำนวนมากยืนยันว่าอาหารพื้นถิ่น คือ อัตลักษณ์ที่จับต้องได้และจับต้องไม่ได้ ที่มีศักยภาพในการสื่อสารเรื่องราวของชุมชนได้อย่างทรงพลัง (Smith, 2021; วิภาวดี สินธุวัฒน์, 2564) อาหารจึงทำหน้าที่เป็นสื่อกลางที่ช่วยให้ผู้คนเข้าใจอดีต เห็นคุณค่าของปัจจุบัน และส่งต่อมรดกทางวัฒนธรรมสู่รุ่นต่อไป</p><p>กลุ่มชาติพันธุ์ลาวครั่ง บ้านโคก จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นชุมชนที่ยังคงรักษาอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมผ่านภาษา ประเพณี ความเชื่อ และอาหารพื้นถิ่น อาหารที่มีความสำคัญต่อการศึกษา ได้แก่ ขนมตาวัว–ตาควาย และน้ำพริกปลาสลิด ขนมตาวัว–ตาควายมีความหมายเชิงพิธีกรรมเกี่ยวกับความอุดมสมบูรณ์ ความเป็นสิริมงคล และความสัมพันธ์กับบรรพบุรุษ ส่วนปลาสลิดและน้ำพริกปลาสลิดสะท้อนภูมิปัญญาการใช้ทรัพยากรท้องถิ่น การถนอมอาหาร และวิถีชีวิตที่สัมพันธ์กับพื้นที่ อาหารทั้งสองประเภทจึงเป็น “มรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้” ที่ควรได้รับการศึกษา รวบรวม และพัฒนาให้เกิดการสืบทอดอย่างยั่งยืน ประเด็นสำคัญของการศึกษานี้มิใช่เพียงการบันทึกสูตรอาหาร แต่เป็นการทำความเข้าใจว่าชุมชนจัดการความรู้อย่างไร ใครเป็นผู้ถือครองความรู้ ความรู้นั้นถูกถ่ายทอดผ่านพื้นที่ใด และถูกปรับให้เข้ากับโลกสมัยใหม่อย่างไร ในบริบทของลาวครั่ง ความรู้ไม่ได้อยู่เฉพาะในตำรา แต่แฝงอยู่ในการลงมือทำ การเตรียมวัตถุดิบ การร่วมพิธีกรรม การสังเกตผู้ใหญ่ และการเล่าเรื่องระหว่างคนต่างรุ่น ดังนั้น การจัดการความรู้จึงเกิดขึ้นทั้งในครัวเรือน ลานวัด งานบุญ ศูนย์เรียนรู้ และพื้นที่จำหน่ายผลิตภัณฑ์ชุมชน การเลือกใช้แบบจำลอง SECI Model ของ Nonaka และ Takeuchi (1995) ในงานวิจัยนี้มีเหตุผลเชิงวิชาการ เนื่องจากแม้โมเดลดังกล่าวจะพัฒนาขึ้นในบริบทองค์กรธุรกิจ แต่แก่นของโมเดลคือ การอธิบายการเปลี่ยนผ่านระหว่างความรู้ฝังลึกกับความรู้ชัดแจ้ง ซึ่งสามารถประยุกต์ใช้กับชุมชนชาติพันธุ์ได้ หากมองชุมชนเป็น “องค์กรวัฒนธรรม” ที่มีครัวเรือน วัด ศูนย์เรียนรู้ และกิจกรรมชุมชนเป็นพื้นที่ผลิตและถ่ายทอดความรู้ และงานวิจัยนี้มิได้นำแบบจำลอง SECI มาใช้แบบตรงไปตรงมา แต่ปรับใช้เชิงวิพากษ์โดยพิจารณาว่าพิธีกรรม ความเชื่อ และอัตลักษณ์ชาติพันธุ์ทำหน้าที่เป็นแกนกลางของการหมุนเวียนความรู้ นอกจากนี้การพัฒนาอาหารพื้นถิ่นให้เป็นผลิตภัณฑ์ชุมชนยังสัมพันธ์กับเศรษฐกิจสร้างสรรค์และเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (Soft Power) เพราะอาหารสามารถสื่อสารเรื่องเล่า อัตลักษณ์ และคุณค่าทางวัฒนธรรมไปยังผู้บริโภคภายนอก การออกแบบบรรจุภัณฑ์ การจัดทำฉลาก การเล่าเรื่องในศูนย์เรียนรู้ และการท่องเที่ยวเชิงอาหาร จึงไม่ใช่เพียงการตลาด แต่เป็นกระบวนการแปลงทุนวัฒนธรรมให้เป็นคุณค่าทางเศรษฐกิจโดยไม่ตัดขาดจากรากวัฒนธรรมของชุมชน</p><p>งานวิจัยนี้จึงมุ่งศึกษากระบวนการจัดการความรู้และการถ่ายทอดประสบการณ์ทางวัฒนธรรมผ่านอาหารพื้นถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวครั่ง บ้านโคก จังหวัดสุพรรณบุรี เพื่ออธิบายการสืบทอดภูมิปัญญาอาหาร การปรับตัวของอัตลักษณ์ในโลกสมัยใหม่ และการสร้างโมเดลการจัดการความรู้เชิงวัฒนธรรมที่เหมาะสมกับบริบทชุมชนชาติพันธุ์</p><h4><strong>วัตถุประสงค์ของการวิจัย</strong></h4><ol><li>เพื่อศึกษาความหมายทางวัฒนธรรม ความเชื่อ และอัตลักษณ์ที่ปรากฏผ่านอาหารพื้นถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวครั่ง บ้านโคก จังหวัดสุพรรณบุรี</li></ol><p>2. เพื่อศึกษากระบวนการถ่ายทอดประสบการณ์ทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นผ่านอาหารพื้นถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวครั่ง</p><p>3. เพื่อวิเคราะห์บทบาทของอาหารพื้นถิ่นในการธำรงอัตลักษณ์ชาติพันธุ์และการสืบทอดมรดกทางวัฒนธรรมในบริบทสังคมร่วมสมัย เพื่อศึกษากระบวนการจัดการความรู้เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์อาหารพื้นถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวครั่ง บ้านโคก จังหวัดสุพรรณบุรี</p><h4><strong>กรอบแนวคิดในการวิจัย</strong></h4><p>แนวคิดของงานวิจัยนี้ปรับจาก“แบบจำลอง (SECI Model)”ร่วมกับแนวคิด “การเล่าเรื่องทางวัฒนธรรม (Cultural Storytelling)”และ “มานุษยวิทยาเชิงสัญลักษณ์ (Symbolic Anthropology)” โดยให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ระหว่างทุนวัฒนธรรม อาหารพื้นถิ่น กระบวนการจัดการความรู้ และผลลัพธ์ด้านอัตลักษณ์และเศรษฐกิจสร้างสรรค์ งานวิจัยนี้เสนอว่าในบริบทชุมชนชาติพันธุ์ การจัดการความรู้ไม่ได้หมุนเวียนด้วยระบบองค์กรเพียงอย่างเดียว แต่มีพิธีกรรม ความเชื่อ และความทรงจำร่วมเป็นกลไกกลาง</p><blockquote>ตารางที่ 1 ตารางการจัดการความรู้เชิงวัฒนธรรมที่ปรับจากแบบจำลอง (SECI Model) ร่วมกับแนวคิดการเล่าเรื่องทางวัฒนธรรม (Cultural Storytelling) และมานุษยวิทยาเชิงสัญลักษณ์ (Symbolic Anthropology)</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wvMS8cyxO8f7PtJXjuMozA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6-EBnhwmhE5SA83J_J9WsA.png" /></figure><h4><strong>วิธีดำเนินการวิจัย</strong></h4><h4>ขอบเขตของการวิจัย</h4><p>การวิจัยครั้งนี้ศึกษากระบวนการจัดการความรู้และการถ่ายทอดประสบการณ์ทางวัฒนธรรมผ่านผลิตภอาหารพื้นถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวครั่ง บ้านโคก อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี โดยเน้นอาหารพื้นถิ่น 2 ประเภท ได้แก่ ขนมตาวัว–ตาควาย และน้ำพริกปลาสลิด ครอบคลุมประเด็นการถือครองความรู้ การถ่ายทอดระหว่างรุ่น การใช้พิธีกรรมและพื้นที่ชุมชนเป็นกลไกการเรียนรู้ และการพัฒนาผลิตภัณฑ์เชิงวัฒนธรรมอาหารลาวครั่งได้อย่างแท้จริง (Geertz, 1973)</p><h4><strong>ขอบเขตด้านระยะเวลา</strong></h4><p>ตั้งแต่วันที่ 15 มีนาคม พ.ศ 2568–15 ตุลาคม พ.ศ 2568</p><h4><strong>ขอบเขตด้านสถานที่</strong></h4><p>งานวิจัยนี้มุ่งศึกษากระบวนการจัดการความรู้และการถ่ายทอดประสบการณ์ทางวัฒนธรรมผ่านอาหารพื้นถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวครั่ง โดยกำหนดขอบเขตด้านสถานที่ คือ ชุมชนบ้านโคก อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีการตั้งถิ่นฐานของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวครั่งมาอย่างยาวนาน และยังคงสืบสานภูมิปัญญา ประเพณี และอาหารพื้นถิ่นที่มีอัตลักษณ์เฉพาะตัว</p><h4><strong>ระเบียบวิธีวิจัย</strong></h4><p>งานวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพแบบกรณีศึกษา (Qualitative Case Study) เนื่องจากมุ่งทำความเข้าใจกระบวนการจัดการความรู้ของชุมชนเฉพาะแห่งอย่างลึกซึ้งภายใต้บริบทจริง การวิจัยเชิงกรณีศึกษามีความเหมาะสมกับการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างผู้คน พื้นที่ วัฒนธรรม และกระบวนการถ่ายทอดความรู้ โดยเฉพาะเมื่อผู้วิจัยใช้กรอบของแบบจำลอง SECI Model เป็นกรอบวิเคราะห์เชิงนิรนัย</p><h4><strong>ผู้ให้ข้อมูลหลัก</strong></h4><p>ผู้ให้ข้อมูลหลักมีการคัดเลือกแบบเจาะจง จำนวนประมาณ 15–20 คน หรือจนกว่าข้อมูลจะอิ่มตัว ประกอบด้วย</p><p>1) ผู้รู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นและผู้สูงอายุ 5–7 คน</p><p>2) ผู้ผลิตขนมตาวัว–ตาควายและน้ำพริกปลาสลิด 5–6 คน</p><p>3) ผู้นำชุมชนหรือผู้ดูแลศูนย์เรียนรู้ 3–4 คน</p><p>4) เยาวชนหรือสมาชิกครัวเรือนที่มีส่วนร่วมในการเรียนรู้ 3–4 คน</p><h4><strong>เครื่องมือวิจัย</strong></h4><p>เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง แบบสังเกตพฤติกรรมและกระบวนการ แบบบันทึกภาคสนาม และการบันทึกภาพนิ่งหรือวิดีโอเพื่อประกอบการวิเคราะห์ ซึ่งมีประเด็นคำถามครอบคลุมดังนี้</p><p>1) องค์ความรู้เกี่ยวกับอาหารพื้นถิ่น</p><p>2) ความหมายทางวัฒนธรรมและพิธีกรรม</p><p>3) การถ่ายทอดความรู้ระหว่างรุ่น</p><p>4) การพัฒนาผลิตภัณฑ์และการเล่าเรื่องทางวัฒนธรรม</p><h4><strong>การเก็บรวบรวมข้อมูล</strong></h4><p>1. การสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) เพื่อให้ผู้ให้ข้อมูลบอกเล่าประสบการณ์ ความเชื่อ และเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับอาหาร</p><p>2. การสังเกตการณ์ (Observation) ทั้งแบบมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วม เพื่อบันทึกกระบวนการทำอาหาร พิธีกรรม และวิถีชีวิตจริง</p><p>3. บันทึกภาคสนามและสื่อเอกสารพื้นถิ่น เช่น ภาพถ่ายเก่า บทบันทึกชุมชน สูตรอาหารดั้งเดิม</p><h4><strong>การตรวจสอบความน่าเชื่อถือของข้อมูล</strong></h4><p>การวิจัยนี้ใช้แนวคิด Trustworthiness and Rigor ตามแนวทางของ Lincoln and Guba (1985) แทนการตรวจสอบแบบ Content Validity โดยใช้</p><p>1) ความน่าเชื่อถือของข้อมูล (Credibility) ผู้วิจัยดำเนินการตรวจสอบข้อมูลแบบสามเส้า (Triangulation) โดยเปรียบเทียบข้อมูลจากการสัมภาษณ์ การสังเกต และเอกสารที่เกี่ยวข้อง เพื่อยืนยันความสอดคล้องและความถูกต้องของข้อมูลที่ได้รับ</p><p>2) การอธิบายบริบทชุมชนอย่างละเอียด (Transferability) ผู้วิจัยนำเสนอรายละเอียดของบริบทชุมชนลาวครั่ง บ้านโคก จังหวัดสุพรรณบุรี ตลอดจนลักษณะของผู้ให้ข้อมูลและสภาพแวดล้อมการวิจัยอย่างละเอียด เพื่อให้ผู้อ่านสามารถพิจารณาความเหมาะสมในการนำผลการวิจัยไปประยุกต์ใช้ในบริบทอื่นที่มีลักษณะใกล้เคียงกัน</p><p>3) ผ่านการจัดเก็บบันทึกกระบวนการวิจัยอย่างเป็นระบบ (Dependability) ผู้วิจัยจัดเก็บข้อมูล บันทึกภาคสนาม ขั้นตอนการเก็บรวบรวมข้อมูล และกระบวนการวิเคราะห์ข้อมูลไว้อย่างเป็นระบบ เพื่อให้สามารถตรวจสอบย้อนกลับและติดตามกระบวนการดำเนินงานวิจัยได้อย่างชัดเจน</p><p>4) ความยืนยันได้ของผลการวิจัย (Confirmability) ผู้วิจัยตรวจสอบความสอดคล้องระหว่างข้อค้นพบกับหลักฐานภาคสนามที่ได้จากการสัมภาษณ์ การสังเกต และเอกสารประกอบ รวมทั้งตรวจสอบข้อมูลร่วมกับผู้ให้ข้อมูลบางส่วน (Member Checking) เพื่อยืนยันว่าข้อสรุปที่ได้สะท้อนมุมมองและประสบการณ์ของผู้ให้ข้อมูลอย่างแท้จริง</p><h4><strong>การวิเคราะห์ข้อมูล</strong></h4><p>การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์แก่นเรื่องแบบนิรนัย (Deductive Thematic Analysis) โดยเริ่มจากการถอดความบทสัมภาษณ์และบันทึกภาคสนาม จากนั้นเข้ารหัสข้อมูลตามกรอบแบบจำลอง (SECI Model) ได้แก่ Socialization, Externalization, Combination และ Internalization แล้วตีความร่วมกับแนวคิดการเล่าเรื่องทางวัฒนธรรม (Cultural Storytelling) และมานุษยวิทยาเชิงสัญลักษณ์ (Symbolic Anthropology) เพื่ออธิบายความหมายเชิงวัฒนธรรมของอาหาร พิธีกรรม และอัตลักษณ์ลาวครั่ง</p><h4><strong>ผลการวิจัย</strong></h4><p>ผลการวิจัยนำเสนอเป็นประเด็นตามวัตถุประสงค์ จากการศึกษางานวิจัยนี้สะท้อนให้เห็นว่ากระบวนการจัดการความรู้เชิงวัฒนธรรมอย่างเป็นระบบและมีความลึกมากขึ้น ดังนี้</p><p>1. กระบวนการจัดการความรู้ด้านอาหารพื้นถิ่นของชุมชนลาวครั่ง ชุมชนลาวครั่งมีการจัดการความรู้ด้านอาหารผ่านการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมในชีวิตประจำวัน ความรู้เกี่ยวกับขนมตาวัว–ตาควายและน้ำพริกปลาสลิดถูกถ่ายทอดจากผู้สูงอายุและผู้รู้สู่สมาชิกครอบครัวผ่านการสังเกต การช่วยเตรียมวัตถุดิบ และการลงมือทำจริง กระบวนการนี้สอดคล้องกับ Socialization เพราะเป็นการถ่ายทอดความรู้ฝังลึก โดยไม่จำเป็นต้องอธิบายเป็นทฤษฎี เมื่อชุมชนเริ่มบันทึกสูตรอาหาร ทำคลิปสาธิต หรือจัดทำป้ายความรู้ในศูนย์เรียนรู้ ความรู้ฝังลึกจึงถูกแปลงเป็นความรู้ชัดแจ้งตามขั้น Externalization ต่อมาเรื่องเล่า สูตรอาหาร ภาพถ่าย และประวัติชุมชนถูกผสานเข้ากับบรรจุภัณฑ์และกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในขั้น Combination และเมื่อเยาวชนหรือผู้ผลิตรุ่นใหม่ได้นำความรู้นั้นไปผลิตจริง ความรู้จึงกลับกลายเป็นทักษะฝังลึกชุดใหม่ตามขั้น Internalization</p><p>2. บทบาทของอาหารพื้นถิ่นในการถ่ายทอดอัตลักษณ์ ความเชื่อ และวิถีชีวิต ขนมตาวัว–ตาควายมิได้เป็นเพียงอาหารหวานพื้นบ้าน แต่เป็นสัญลักษณ์ของความเชื่อ ความอุดมสมบูรณ์ และการเชื่อมโยงกับบรรพบุรุษ การทำขนมในบริบทงานบุญทำให้คนรุ่นใหม่ได้เรียนรู้ทั้งทักษะอาหารและความหมายที่ซ่อนอยู่ในพิธีกรรม ส่วนน้ำพริกปลาสลิดสะท้อนวิถีชีวิตที่สัมพันธ์กับทรัพยากรท้องถิ่น ความรู้เรื่องการถนอมอาหาร และการปรับใช้วัตถุดิบในพื้นที่ อาหารทั้งสองชนิดจึงทำหน้าที่เป็นสื่อวัฒนธรรมที่มีชีวิต เพราะสามารถสื่อสารเรื่องเล่า อัตลักษณ์ และความทรงจำร่วมของชุมชนได้ทั้งต่อคนในพื้นที่และบุคคลภายนอก</p><p>3. การเปลี่ยนแปลงของอัตลักษณ์อาหารลาวครั่งในโลกสมัยใหม่ ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่าอัตลักษณ์อาหารลาวครั่งไม่ได้หยุดนิ่ง แต่ถูกปรับเปลี่ยนตามเวลาและความต้องการของสังคมร่วมสมัย เช่น การปรับบรรจุภัณฑ์ให้เหมาะกับการจำหน่าย การเล่าเรื่องความเป็นลาวครั่งผ่านฉลากสินค้า และการใช้ศูนย์เรียนรู้เป็นพื้นที่สาธิตหรือเล่าเรื่องอาหาร การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวสะท้อนการต่อรองอัตลักษณ์ระหว่างคนรุ่นเก่าที่เน้นการรักษาความดั้งเดิม กับคนรุ่นใหม่ที่ต้องการทำให้อาหารเข้าถึงผู้บริโภคและนักท่องเที่ยวมากขึ้น ดังนั้น อัตลักษณ์ที่แท้จริงของอาหารลาวครั่งจึงไม่ได้หมายถึงการคงรูปแบบเดิมทั้งหมด แต่หมายถึงการรักษาแก่นความหมายทางวัฒนธรรมในขณะที่ปรับรูปแบบการนำเสนอให้สอดคล้องกับยุคสมัย</p><p>4. แนวทางการจัดการความรู้เชิงวัฒนธรรมและการสร้างคุณค่าร่วม ชุมชนสามารถพัฒนาการจัดการความรู้ผ่านการบูรณาการครัวเรือน วัด ศูนย์เรียนรู้ และผลิตภัณฑ์ชุมชนให้เป็นระบบเดียวกัน ผู้สูงอายุทำหน้าที่เป็นผู้ถือครองความรู้ คนรุ่นใหม่ทำหน้าที่แปลงความรู้สู่สื่อและผลิตภัณฑ์ร่วมสมัย ส่วนผู้บริโภคและนักท่องเที่ยวมีบทบาทในการรับรู้และร่วมสร้างคุณค่า กระบวนการดังกล่าวคือ Value Co-creation ที่แปลงทุนวัฒนธรรมให้เป็นทุนเศรษฐกิจโดยยังคงเคารพความหมายดั้งเดิมของชุมชน</p><h4><strong>สรุปและอภิปรายผล</strong></h4><p>ผลการวิจัยยืนยันได้ว่า การจัดการความรู้ของชุมชนลาวครั่งมีความสัมพันธ์กับแบบจำลอง SECI Model แต่ไม่ควรอธิบายในลักษณะเส้นตรงแบบองค์กรธุรกิจ เพราะบริบทชาติพันธุ์มีพิธีกรรม ความเชื่อ และความสัมพันธ์ทางเครือญาติเป็นฐานสำคัญ ความรู้ไม่ได้เคลื่อนจากขั้นหนึ่งไปอีกขั้นอย่างแข็งตัว แต่หมุนวน ซ้อนทับ และเกิดซ้ำในหลายพื้นที่ เช่น ครัวเรือน งานบุญ ลานวัด และศูนย์เรียนรู้ ประเด็นสำคัญที่แตกต่างจากแบบจำลอง SECI ในองค์กรธุรกิจ คือ “พิธีกรรม” ซึ่ง ทำหน้าที่เป็นแกนกลางของการจัดการความรู้ หากปราศจากพิธีกรรมและความเชื่อ ขนมตาวัว–ตาควายจะเหลือเพียงสูตรอาหาร แต่เมื่ออยู่ในบริบทพิธีกรรม อาหารดังกล่าวกลายเป็นสื่อกลางที่เชื่อมคนรุ่นปัจจุบันกับบรรพบุรุษและความทรงจำร่วมของชุมชน</p><p>ในด้านของ Symbolic Anthropology อาหารเป็นสัญลักษณ์ที่ชุมชนใช้สื่อสารความหมายร่วมกัน ขนมตาวัว–ตาควายและน้ำพริกปลาสลิดจึงไม่ใช่เพียงผลิตภัณฑ์ แต่เป็นข้อความทางวัฒนธรรมที่บอกเล่าความเชื่อ ประวัติศาสตร์ และวิถีชีวิตของชาวลาวครั่ง การศึกษานี้จึงช่วยยกระดับอาหารจาก “สิ่งของ” ไปสู่ “สื่อวัฒนธรรมที่มีชีวิต” และด้าน Value Co-creation พบว่าการออกแบบฉลาก บรรจุภัณฑ์ และการเล่าเรื่องผ่านศูนย์เรียนรู้ไม่ใช่เพียงขั้น Externalization หรือ Combination ตามแบบจำลอง SECI เท่านั้น แต่เป็นกระบวนการร่วมสร้างคุณค่าที่คนรุ่นเก่า คนรุ่นใหม่ และผู้บริโภคมีส่วนร่วมในการต่อรองและออกแบบอัตลักษณ์ของชุมชนให้เข้ากับโลกสมัยใหม่</p><p>องค์ความรู้ใหม่ของงานวิจัยนี้ คือ “Cultural Ritual Knowledge Cycle Model” ซึ่งเสนอว่าการจัดการความรู้เชิงวัฒนธรรมในชุมชนชาติพันธุ์มีองค์ประกอบหลัก ได้แก่ Ritual Space, Food Identity, Cultural Storytelling, Intergenerational Learning และ Community Value Co-creation “การจัดการความรู้ด้านอาหารของชุมชนชาติพันธุ์เป็นวงจรความรู้เชิงพิธีกรรม” กล่าวคือ ความรู้ไม่ได้เกิดจากการบันทึกหรือการถ่ายทอดทักษะเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากความสัมพันธ์ระหว่างพิธีกรรม ความเชื่อ พื้นที่ชุมชน การลงมือปฏิบัติ และการร่วมสร้างคุณค่าระหว่างคนหลายรุ่น โมเดลดังกล่าวสามารถใช้เป็นกรอบเบื้องต้นสำหรับการศึกษาชุมชนชาติพันธุ์อื่นที่ต้องการอนุรักษ์และต่อยอดอาหารพื้นถิ่นสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/476/1*kPDAJE_Xg1ir0SXD288IKw.png" /><figcaption>ที่มา: ภาพขนมตาวัว-ตาควาย (สุพรรษา ยศแสง และคณะ, 2568)</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/462/1*7vwcya7RjiD5knThcQZaWw.png" /><figcaption>ที่มา: ภาพน้ำพริปปลาสลิด ของลาวครั่งบ้านโคก (สุพรรษา ยศแสง และคณะ, 2568)</figcaption></figure><h4><strong>ข้อเสนอแนะ</strong></h4><p>1. ชุมชนควรจัดทำคลังความรู้ด้านอาหารลาวครั่งที่รวบรวมสูตรอาหาร เรื่องเล่า ภาพถ่าย พิธีกรรม และคำอธิบายความหมายทางวัฒนธรรมอย่างเป็นระบบ</p><p>2. ศูนย์เรียนรู้ควรพัฒนาเป็นพื้นที่ถ่ายทอดอาหารชาติพันธุ์แบบมีประสบการณ์ โดยให้เยาวชนมีบทบาทในการสาธิต เล่าเรื่อง และผลิตสื่อดิจิทัล</p><p>3. การพัฒนาบรรจุภัณฑ์ควรรักษาความหมายทางวัฒนธรรมของอาหาร ไม่ทำให้อัตลักษณ์ลดเหลือเพียงภาพตกแต่งเชิงการตลาด</p><p>4. หน่วยงานท้องถิ่นควรสนับสนุนการท่องเที่ยวเชิงอาหารที่เคารพพิธีกรรมและวิถีชีวิตของชุมชน</p><p>5. การวิจัยในอนาคตควรเปรียบเทียบโมเดลนี้กับชุมชนชาติพันธุ์อื่น เช่น ลาวเวียง มอญ หรือกะเหรี่ยง เพื่อพัฒนาแนวคิดการจัดการความรู้เชิงวัฒนธรรมในระดับกว้างขึ้น</p><h4><strong>ข้อเสนอแนะสำหรับการวิจัยในอนาคต</strong></h4><p>1. การศึกษาเชิงเปรียบเทียบชุมชนชาติพันธุ์ต่าง ๆ เพื่อทำความเข้าใจรูปแบบการถ่ายทอดวัฒนธรรมผ่านอาหารในบริบทที่แตกต่าง เช่น ลาวเวียง มอญ กะเหรี่ยง หรือไทยลาวกลุ่มอื่น</p><p>2. การศึกษาผลกระทบของการท่องเที่ยวต่อการสืบทอดวัฒนธรรมอาหาร เพราะการท่องเที่ยวอาจส่งผลทั้งบวกและลบ เช่น เพิ่มรายได้ แต่ทำให้สูตรอาหารเปลี่ยนไปตามความต้องการตลาดเด่นมากสำหรับการวิจัยเชิงอนาคต</p><p>3. การวิเคราะห์สื่อดิจิทัลและบทบาทของออนไลน์ในการถ่ายทอดเรื่องเล่า เช่น การใช้ติ๊กต็อก ยูทูบ และเฟซบุ๊กในการเล่าเรื่องอาหารพื้นถิ่นของชุมชน</p><p>4. การศึกษาความยั่งยืนขององค์ความรู้ในรุ่นต่อไป เช่น การสำรวจเยาวชนลาวครั่งว่ามองเห็นคุณค่าของอาหารพื้นถิ่นมากน้อยเพียงใด</p><h4><strong>เอกสารอ้างอิง</strong></h4><p>กนกวรรณ วัฒนชัย. (2564). ภูมิปัญญาอาหารพื้นถิ่นกับอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชุมชนภาคกลาง. <em>วารสาร</em></p><p><em>วิจัยมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์</em>, 18(2), 45–60.</p><p>วิภาวดี สินธุวัฒน์. (2564). <em>อาหารและอัตลักษณ์ชาติพันธุ์ในภาคกลางของประเทศไทย</em>. มหาวิทยาลัย</p><p>ศิลปากร.</p><p>สุพัตรา คงเจริญ. (2565). การจัดการความรู้ในชุมชนชาติพันธุ์ไทย. <em>วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยา</em>,</p><p>20(1), 101–120.</p><p>Geertz, C. (1973). <em>The interpretation of cultures</em>. Basic Books.</p><p>Lincoln, Y. S., &amp; Guba, E. G. (1985). <em>Naturalistic inquiry</em>. Sage.</p><p>Nonaka, I., &amp; Takeuchi, H. (1995). <em>The knowledge-creating company: How Japanese companies</em></p><p><em>create the dynamics of innovation</em>. Oxford University Press.</p><p>Smith, A. (2021). Cultural storytelling through traditional food: A framework for edible heritage.</p><p><em>International Journal of Cultural Communication</em>, 9(2), 67–85.</p><p>#สาขาการเป็นผู้ประกอบการ</p><p>#คณะวิทยาการจัดการ</p><p>#มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</p><p>#MSBSRU</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=58073dd3aa21" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[จากครัวไทยสู่ธุรกิจยุคดิจิทัล “ผู้ประกอบการอาหารไทยต้องปรับตัวอย่างไรในปี 2569”]]></title>
            <link>https://medium.com/@yotsaengsupansa/%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%98%E0%B8%B8%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%84%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%A5-%E0%B8%9C%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B8%AD%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%9B%E0%B8%B5-2569-d492243095fc?source=rss-f0eec9bf2d91------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d492243095fc</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Supansa  Yotsaeng]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 17 Aug 2026 06:12:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-17T06:12:49.700Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/768/1*qBLJuWME8D_080yJg5IlRg.png" /><figcaption>ที่มา : ภาพประกอบสร้างด้วย AI โดย ChatGPT (OpenAI), 2026</figcaption></figure><p>เมื่อความอร่อยเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ ผู้ประกอบการอาหารไทยจะสร้างความแตกต่างอย่างไร ท่ามกลางการแข่งขันด้านราคา Food Delivery, Social Media, AI และพฤติกรรมผู้บริโภคที่เปลี่ยนแปลงไป เราจะมาสำรวจ 5C ที่ผู้ประกอบการอาหารไทยยุคใหม่ควรมีเพื่อเปลี่ยน “อาหารหนึ่งจาน” ให้กลายเป็น “ธุรกิจที่มีคุณค่า”</p><p>อาหารไทยไม่ได้เป็นเพียงสิ่งที่สะท้อนรสชาติและวัฒนธรรมของคนไทยเท่านั้น แต่ยังเป็น “โอกาสทางธุรกิจ” ที่เปิดกว้างสำหรับผู้ประกอบการตั้งแต่ร้านอาหารขนาดใหญ่ ร้านอาหารในชุมชน ร้านอาหารริมทาง ไปจนถึงผู้ประกอบการรายย่อยที่เริ่มต้นธุรกิจจากครัวที่บ้าน ในอดีต การเปิดร้านอาหารอาจเริ่มจากคำถามง่าย ๆ ว่า “ทำอาหารอร่อยหรือไม่” แต่ในปัจจุบัน ความอร่อยเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ เพราะผู้ประกอบการอาหารกำลังแข่งขันกันทั้งด้านราคา คุณภาพ ความสะดวก ประสบการณ์ของลูกค้า การสร้างแบรนด์ และการสื่อสารผ่านโลกออนไลน์</p><h4>ธุรกิจอาหารไทยยังน่าสนใจ แต่การแข่งขันไม่เหมือนเดิม</h4><p>ธุรกิจร้านอาหารและบริการอาหารของไทยยังมีโอกาสเติบโต แต่เป็นการเติบโตท่ามกลางความท้าทายหลายด้าน ทั้งค่าครองชีพ กำลังซื้อ ต้นทุนวัตถุดิบ ค่าแรง และจำนวนคู่แข่งขันที่เพิ่มขึ้น สิ่งที่น่าสนใจคือ ผู้บริโภคไม่ได้มองหาร้านที่ “ราคาถูกที่สุด” เสมอไป แต่กำลังถามตัวเองมากขึ้นว่า <strong>“เงินที่จ่ายไปคุ้มค่าหรือไม่?” </strong>ความคุ้มค่าในที่นี้ไม่ได้หมายถึงปริมาณอาหารเท่านั้น แต่รวมถึงรสชาติ คุณภาพวัตถุดิบ ความสะอาด บรรจุภัณฑ์ การบริการ ความรวดเร็ว และประสบการณ์ทั้งหมดที่ได้รับจากร้าน ดังนั้น ผู้ประกอบการอาหารไทยยุคใหม่จึงต้องเปลี่ยนจากแนวคิด <strong>“ฉันจะขายอะไรดี?”</strong> ไปสู่คำถามว่า <strong>“ลูกค้าของฉันต้องการคุณค่าอะไร?”</strong></p><h4>1. จาก “อาหารอร่อย” สู่ “อาหารที่มีเรื่องเล่า”</h4><p>ลองนึกถึงข้าวกะเพราหนึ่งจาน ร้านหนึ่งบอกลูกค้าว่า “ข้าวกะเพรา 60 บาท”แต่อีกร้านหนึ่งอาจบอกว่า “กะเพราสูตรของคุณยาย ใช้ใบกะเพราจากเกษตรกรในชุมชน ผัดแบบแห้งตามสูตรดั้งเดิม”แม้อาหารทั้งสองจานอาจอยู่ในระดับราคาใกล้เคียงกัน แต่ความรู้สึกของผู้บริโภคที่มีต่อสินค้าสามารถแตกต่างกันได้อย่างมาก นี่คือพลังของ <strong>Storytelling </strong>ผู้ประกอบการอาหารไทยมีต้นทุนทางวัฒนธรรมอยู่ในมือจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นสูตรอาหารประจำครอบครัว วัตถุดิบท้องถิ่น ภูมิปัญญาชุมชน วิธีการปรุง หรือเรื่องราวของผู้ผลิตวัตถุดิบ สิ่งเหล่านี้สามารถเปลี่ยน “อาหารหนึ่งจาน” ให้กลายเป็น “ประสบการณ์หนึ่งเรื่อง” ได้ สำหรับผู้ประกอบการรายเล็ก นี่อาจเป็นข้อได้เปรียบที่สำคัญ เพราะธุรกิจขนาดเล็กไม่จำเป็นต้องแข่งขันกับธุรกิจขนาดใหญ่ด้วยเงินทุน แต่สามารถแข่งขันด้วย <strong>ความจริงใจ เอกลักษณ์ และเรื่องราวที่เลียนแบบได้ยาก</strong></p><h4>2. Social Media กลายเป็นหน้าร้านแห่งที่สอง</h4><p>ในยุคปัจจุบัน ลูกค้าจำนวนหนึ่งอาจรู้จักร้านอาหารผ่านหน้าจอโทรศัพท์ก่อนเห็นหน้าร้านจริง ภาพอาหาร คลิปสั้น รีวิวจากลูกค้า เบื้องหลังการทำอาหาร หรือเรื่องราวของเจ้าของร้าน ล้วนสามารถเป็นจุดเริ่มต้นของการตัดสินใจซื้อได้ ดังนั้น Social Media ไม่ควรถูกมองว่าเป็นเพียงพื้นที่สำหรับ “ลงรูปขายของ” แต่ควรเป็นพื้นที่สำหรับสร้างความสัมพันธ์กับลูกค้า</p><p>ตัวอย่างเนื้อหาที่ผู้ประกอบการสามารถนำเสนอได้ เช่น</p><ul><li>ที่มาของเมนูประจำร้าน</li><li>เบื้องหลังการเลือกวัตถุดิบ</li><li>ขั้นตอนการเตรียมอาหาร</li><li>เรื่องราวของคนในร้าน</li><li>ความคิดเห็นและประสบการณ์จากลูกค้า</li><li>เมนูตามฤดูกาล</li><li>เรื่องราวของวัตถุดิบหรือชุมชน</li></ul><p>การทำเช่นนี้ช่วยให้ผู้บริโภครู้จัก “ตัวตน” ของร้านมากกว่าการเห็นเพียงภาพสินค้า</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/768/1*wPUZM2Yciyl_2GMnFx9ANA.png" /><figcaption>ที่มา : ภาพประกอบสร้างด้วย AI โดย ChatGPT (OpenAI), 2026</figcaption></figure><h4>3. Food Delivery เปลี่ยนจาก “ช่องทางเสริม” เป็นส่วนหนึ่งของโมเดลธุรกิจ</h4><p>พฤติกรรมผู้บริโภคที่ต้องการความสะดวกทำให้ช่องทาง Delivery มีบทบาทต่อธุรกิจอาหารมากขึ้น ผู้ประกอบการจึงไม่ควรคิดเพียงว่าอาหารของตนอร่อยเมื่อรับประทานที่ร้านหรือไม่ แต่ต้องคิดต่อว่า <strong>เมื่ออาหารเดินทางไปถึงบ้านลูกค้าแล้ว คุณภาพยังเหมือนเดิมหรือไม่? </strong>เมนูบางประเภทอาจเหมาะกับการจัดส่ง ขณะที่บางเมนูอาจสูญเสียคุณภาพระหว่างเดินทาง นี่ทำให้ “การออกแบบเมนูสำหรับ Delivery” กลายเป็นทักษะทางธุรกิจอีกด้านหนึ่ง ตั้งแต่การกำหนดปริมาณ การเลือกบรรจุภัณฑ์ การจัดวางอาหาร ไปจนถึงการคำนวณต้นทุนและราคาขาย ผู้ประกอบการที่มอง Delivery เป็นเพียงการนำอาหารใส่กล่องแล้วส่ง อาจพลาดโอกาสในการสร้างประสบการณ์ที่ดีให้แก่ลูกค้า ในทางตรงกันข้าม หากออกแบบอย่างเหมาะสม กล่องอาหารหนึ่งกล่องสามารถกลายเป็น “หน้าร้านขนาดเล็ก” ที่เดินทางไปถึงบ้านของลูกค้าได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/768/1*mgGXkcdjFSYp6o9ZsamoZw.png" /><figcaption>ที่มา : ภาพประกอบสร้างด้วย AI โดย ChatGPT (OpenAI), 2026</figcaption></figure><h4>4. เทคโนโลยีและ AI ไม่ได้มีไว้สำหรับธุรกิจใหญ่เท่านั้น</h4><p>เทคโนโลยีกำลังลดช่องว่างระหว่างธุรกิจขนาดเล็กกับธุรกิจขนาดใหญ่ ปัจจุบันผู้ประกอบการอาหารรายย่อยสามารถใช้เครื่องมือดิจิทัลช่วยทำงานหลายด้าน เช่น วิเคราะห์ยอดขาย จัดการวัตถุดิบ ออกแบบสื่อประชาสัมพันธ์ วางแผน Content วิเคราะห์ความคิดเห็นของลูกค้า หรือช่วยคิดแนวทางพัฒนาเมนูใหม่ สิ่งสำคัญจึงไม่ใช่คำถามว่า <strong>“AI จะมาแทนผู้ประกอบการหรือไม่?” </strong>แต่เราควรถามว่า <strong>“ผู้ประกอบการจะใช้ AI และเทคโนโลยีช่วยให้ธุรกิจทำงานได้ดีขึ้นอย่างไร?”</strong></p><p>และเทคโนโลยีควรทำหน้าที่ “ช่วย” ผู้ประกอบการ ไม่ใช่ทำให้ร้านอาหารสูญเสียความเป็นมนุษย์ เพราะเสน่ห์สำคัญของอาหารไทยจำนวนมากอยู่ที่ความสัมพันธ์ ความเอาใจใส่ และเรื่องราวของคนที่อยู่เบื้องหลังอาหาร</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/768/1*edR1mZ4MXEgq5GJbtI92XQ.png" /><figcaption>ที่มา : ภาพประกอบสร้างด้วย AI โดย ChatGPT (OpenAI), 2026</figcaption></figure><h4>5. สุขภาพและความยั่งยืนกำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของ “คุณค่า”</h4><p>ผู้บริโภคยุคใหม่ไม่ได้สนใจเฉพาะความอร่อย แต่มีแนวโน้มให้ความสำคัญกับสิ่งที่อยู่เบื้องหลังอาหารมากขึ้น วัตถุดิบมาจากไหน? มีทางเลือกที่ดีต่อสุขภาพหรือไม่? บรรจุภัณฑ์สร้างขยะมากเพียงใด? ร้านสนับสนุนวัตถุดิบจากชุมชนหรือเกษตรกรท้องถิ่นหรือไม่? คำถามเหล่านี้เปิดโอกาสให้ผู้ประกอบการไทยสร้างความแตกต่างผ่านแนวคิด <strong>Local + Healthy + Sustainable </strong>ตัวอย่างเช่น ร้านอาหารอาจเลือกใช้วัตถุดิบตามฤดูกาล รับซื้อผักจากเกษตรกรในพื้นที่ ลดอาหารเหลือทิ้ง ออกแบบขนาดเมนูให้เหมาะสม หรือเลือกบรรจุภัณฑ์เท่าที่จำเป็น และสิ่งสำคัญคือ ความยั่งยืนไม่จำเป็นต้องเริ่มจากโครงการขนาดใหญ่ ผู้ประกอบการรายเล็กสามารถเริ่มจากการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ที่ทำได้จริง และสื่อสารให้ลูกค้าเข้าใจอย่างตรงไปตรงมา</p><h4>6. “ตัวตน” คือสิ่งที่ร้านเล็กสามารถใช้แข่งขันกับร้านใหญ่</h4><p>เมื่อการแข่งขันรุนแรงขึ้น ผู้ประกอบการรายย่อยอาจรู้สึกว่าตนเองเสียเปรียบธุรกิจขนาดใหญ่ ทั้งด้านเงินทุน การตลาด เทคโนโลยี และจำนวนสาขา แต่ร้านเล็กมีสิ่งหนึ่งที่ธุรกิจขนาดใหญ่สร้างได้ยาก นั่นคือ <strong>ความเป็นตัวเอง </strong>ลูกค้าสามารถรู้จักเจ้าของร้าน รู้ว่าใครเป็นคนทำอาหาร รู้ที่มาของสูตร และสัมผัสความสัมพันธ์ระหว่างคนทำกับคนกิน ดังนั้นผู้ประกอบการไม่จำเป็นต้องพยายามทำทุกอย่างให้เหมือนคู่แข่ง แต่ควรตอบให้ได้ว่า <strong>“เหตุผลอะไรที่ทำให้ลูกค้าต้องเลือกเรา?” </strong>คำตอบอาจไม่ใช่เมนูที่แปลกที่สุด หรือราคาที่ถูกที่สุด แต่อาจเป็นสูตรเฉพาะของครอบครัว วัตถุดิบในท้องถิ่น การบริการแบบเป็นกันเอง ความสะอาด ความใส่ใจ หรือความสม่ำเสมอของรสชาติ เมื่อค้นพบสิ่งนั้นได้ สิ่งที่ร้านมีจะไม่ใช่แค่ “สินค้า” แต่คือ <strong>Brand Identity</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xcD4e8WjOg6OLcc4VZsLFg.png" /><figcaption>ที่มา : ภาพประกอบสร้างด้วย AI โดย ChatGPT (OpenAI), 2026</figcaption></figure><h4>7. ผู้ประกอบการอาหารไทยยุคใหม่ต้องเป็นมากกว่า “คนทำอาหาร”</h4><p>ภาพของผู้ประกอบการอาหารในปัจจุบันจึงเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน คนทำอาหารเก่งยังคงมีความสำคัญ แต่ผู้ประกอบการจำเป็นต้องเข้าใจธุรกิจมากขึ้น ทั้งลูกค้า ต้นทุน การตลาด เทคโนโลยี การสร้างแบรนด์ และการเปลี่ยนแปลงของตลาด</p><p>อาจสรุปเป็นแนวคิดง่าย ๆ ว่า ผู้ประกอบการอาหารไทยยุคใหม่ควรมี <strong>5C</strong></p><p><strong>Cuisine</strong> = มีความเข้าใจและสร้างคุณค่าให้กับอาหาร<br><strong>Customer</strong> = เข้าใจลูกค้าและพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป<br><strong>Content = </strong>สื่อสารและเล่าเรื่องแบรนด์เป็น<br><strong>Commerce</strong> = เข้าใจต้นทุน ราคา ช่องทางขาย และกำไร<br><strong>Change = </strong>พร้อมเรียนรู้และปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลง</p><p>5C ไม่ได้หมายความว่าผู้ประกอบการต้องเก่งทุกเรื่องตั้งแต่วันแรก แต่หมายถึงการมองธุรกิจอาหารให้กว้างกว่าการผลิตและจำหน่ายอาหารเพียงอย่างเดียว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*p9Kn9KUcYHO-C6hJpm_tCA.png" /><figcaption>ที่มา : ภาพประกอบสร้างด้วย AI โดย ChatGPT (OpenAI), 2026</figcaption></figure><h4>จาก “ครัวเล็ก ๆ” สู่โอกาสทางธุรกิจที่ใหญ่ขึ้น</h4><p>อนาคตของอาหารไทยไม่ได้อยู่เฉพาะในร้านอาหารหรูหรือธุรกิจขนาดใหญ่ อาหารกล่องจากครัวที่บ้าน ขนมไทยของชุมชน น้ำพริกสูตรครอบครัว ร้านอาหารริมทาง หรือผลิตภัณฑ์จากวัตถุดิบท้องถิ่น ล้วนสามารถพัฒนาเป็นธุรกิจที่มีแบรนด์และเติบโตได้ หากผู้ประกอบการเข้าใจว่าโลกธุรกิจอาหารกำลังเปลี่ยนไปอย่างไร ในยุคที่ผู้บริโภคมีตัวเลือกจำนวนมาก การแข่งขันอาจไม่ใช่การถามว่า <strong>“ใครทำอาหารอร่อยที่สุด?” </strong>แต่อาจเป็น <strong>“ใครเข้าใจลูกค้า สร้างคุณค่า และเล่าเรื่องของตัวเองได้ดีที่สุด?” </strong>อาหารไทยมีทุนที่สำคัญอยู่แล้ว ทั้งรสชาติ วัฒนธรรม ความหลากหลายของวัตถุดิบ ภูมิปัญญา และเรื่องราวของผู้คน</p><p>สิ่งที่ผู้ประกอบการต้องทำต่อจากนี้ คือการนำทุนเหล่านั้นมาเชื่อมกับ <strong>ความคิดสร้างสรรค์ เทคโนโลยี และความเข้าใจผู้บริโภค </strong>เมื่อทำได้ “อาหารหนึ่งจาน” ก็อาจไม่ได้จบลงที่โต๊ะอาหาร แต่อาจกลายเป็นจุดเริ่มต้นของแบรนด์ ธุรกิจ และโอกาสใหม่ของผู้ประกอบการไทย</p><h4>เอกสารอ้างอิง</h4><p>Krungsri Research. (2026). <em>Industry outlook 2026–2028: Food and beverage services</em>. Bank of Ayudhya Public Company Limited. <a href="https://www.krungsri.com/en/research/industry/industry-outlook/services/food-beverages/io/io-food-beverage-restaurant-2026?utm_source=chatgpt.com">Krungsri Research</a></p><p>Kotler, P., Kartajaya, H., &amp; Setiawan, I. (2021). <em>Marketing 5.0: Technology for humanity</em>. John Wiley &amp; Sons.</p><p>Kotler, P., Kartajaya, H., &amp; Setiawan, I. (2024). <em>Marketing 6.0: The future is immersive</em>. John Wiley &amp; Sons.</p><p>National Restaurant Association. (2024). <em>2024 state of the restaurant industry report</em>. National Restaurant Association. <a href="https://restaurant.org/research-and-media/research/research-reports/state-of-the-industry/?utm_source=chatgpt.com">National Restaurant Association</a></p><p>สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2567). <em>รายงานผลการสำรวจข้อมูลและสถานภาพอุตสาหกรรมดิจิทัลของประเทศไทย</em>. สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. <a href="https://www.depa.or.th/?utm_source=chatgpt.com">สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล (depa)</a></p><p>สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (2568). <em>รายงานสถานการณ์ MSME ปี 2568</em>. สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. <a href="https://www.sme.go.th/?utm_source=chatgpt.com">สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (สสว.)</a></p><p>#ผู้ประกอบการ #อาหารไทย #ธุรกิจอาหาร #Entrepreneurship #ThaiFood #FoodBusiness #SME #DigitalMarketing #AIforBusiness #ผู้ประกอบการธุรกิจสร้างสรรค์</p><p>#MSBSRU</p><p>#มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</p><p>#หลักสูตรการเป็นผู้ประกอบการ</p><p>#EntrepreneurshipBSRU</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d492243095fc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[บทบาทของทัศนคติในการเชื่อมโยงแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียนกับพฤติกรรมการบริโภคอย่างยั่งยืนของผู้บริโภคทั่ว…]]></title>
            <link>https://medium.com/@yotsaengsupansa/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%9A%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%A8%E0%B8%99%E0%B8%84%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%8A%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A1%E0%B9%82%E0%B8%A2%E0%B8%87%E0%B9%81%E0%B8%99%E0%B8%A7%E0%B8%84%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B9%80%E0%B8%A8%E0%B8%A3%E0%B8%A9%E0%B8%90%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B8%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%9E%E0%B8%A4%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B9%82%E0%B8%A0%E0%B8%84%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%A2%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%A2%E0%B8%B7%E0%B8%99%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9C%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B9%82%E0%B8%A0%E0%B8%84%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%A7-72cb950bf5c9?source=rss-f0eec9bf2d91------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/72cb950bf5c9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Supansa  Yotsaeng]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 22 Mar 2026 12:03:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-22T12:03:03.910Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>บทบาทของทัศนคติในการเชื่อมโยงแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียนกับพฤติกรรมการบริโภคอย่างยั่งยืนของผู้บริโภคทั่วไป</h3><h3>บทคัดย่อ</h3><p>แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน (Circular Economy: CE) เป็นแนวทางสำคัญในการจัดการทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพและลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม โดยมุ่งเน้นการใช้ทรัพยากรให้เกิดคุณค่าสูงสุดผ่านกระบวนการลด ใช้ซ้ำ และรีไซเคิล ซึ่งส่งผลต่อรูปแบบการผลิตและการบริโภคอย่างยั่งยืน บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์บทบาทของทัศนคติในการเชื่อมโยงแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียนกับพฤติกรรมการบริโภคอย่างยั่งยืนของผู้บริโภคทั่วไป โดยใช้การทบทวนวรรณกรรมจากงานวิจัยในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา ผลการศึกษาพบว่า แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียนมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับพฤติกรรมการบริโภคอย่างยั่งยืน โดยทัศนคติของผู้บริโภคเป็นกลไกสำคัญที่ช่วยแปลงความรู้และการรับรู้เกี่ยวกับเศรษฐกิจหมุนเวียนไปสู่พฤติกรรมการบริโภคจริง นอกจากนี้ ปัจจัยด้านความตระหนักด้านสิ่งแวดล้อม ความรู้เกี่ยวกับเศรษฐกิจหมุนเวียน และแรงจูงใจด้านคุณค่า เป็นองค์ประกอบที่มีอิทธิพลต่อการสร้างทัศนคติในเชิงบวก ซึ่งนำไปสู่การตัดสินใจเลือกซื้อสินค้าอย่างยั่งยืน การลดการใช้ทรัพยากร และการสนับสนุนผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม บทความนี้เสนอกรอบแนวคิดเชิงทฤษฎีที่อธิบายบทบาทของทัศนคติเป็นตัวแปรเชื่อมโยงระหว่างแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียนกับพฤติกรรมการบริโภคอย่างยั่งยืน เพื่อเป็นแนวทางสำหรับการวิจัยและการกำหนดนโยบายส่งเสริมพฤติกรรมผู้บริโภคในอนาคต</p><p><strong>คำสำคัญ:</strong> เศรษฐกิจหมุนเวียน, ทัศนคติ, พฤติกรรมการบริโภคอย่างยั่งยืน, ผู้บริโภค, ความยั่งยืน</p><h3>1. บทนำ</h3><p>ปัญหาการใช้ทรัพยากรเกินขีดความสามารถของโลกและปริมาณของเสียที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ได้ผลักดันให้แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียนได้รับความสนใจอย่างแพร่หลาย เนื่องจากเป็นแนวทางที่มุ่งเน้นการลดของเสียและการหมุนเวียนทรัพยากรกลับมาใช้ใหม่เพื่อสร้างความยั่งยืนในระยะยาว อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนผ่านสู่เศรษฐกิจหมุนเวียนไม่สามารถเกิดขึ้นได้เพียงจากภาคการผลิต แต่ต้องอาศัยบทบาทของผู้บริโภคในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการบริโภคให้สอดคล้องกับแนวคิดดังกล่าว งานวิจัยล่าสุดชี้ให้เห็นว่าการมีส่วนร่วมของผู้บริโภคมีความสำคัญต่อการขับเคลื่อนเศรษฐกิจหมุนเวียน โดยเฉพาะด้านความรู้ ทัศนคติ และการนำไปปฏิบัติ ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของพฤติกรรมผู้บริโภค นอกจากนี้ การบริโภคอย่างยั่งยืนยังเป็นปัจจัยหลักในการสนับสนุนการพัฒนาอย่างยั่งยืนทั้งในระดับประเทศและระดับโลก เนื่องจากรูปแบบการบริโภคมีผลต่อการใช้ทรัพยากรและผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมโดยตรง</p><p>ในบริบทดังกล่าว “ทัศนคติ” ถือเป็นตัวแปรสำคัญที่เชื่อมโยงระหว่างความเข้าใจเกี่ยวกับเศรษฐกิจหมุนเวียนกับพฤติกรรมการบริโภคจริงของผู้บริโภค เนื่องจากทัศนคติสะท้อนความเชื่อ การรับรู้ และความพร้อมในการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม จึงมีบทบาทเป็นกลไกสำคัญในการส่งเสริมการบริโภคอย่างยั่งยืน</p><h3>2. การทบทวนวรรณกรรม</h3><h4>2.1 แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน</h4><p>เศรษฐกิจหมุนเวียนเป็นโมเดลเศรษฐกิจที่เน้นการใช้ทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพผ่านกระบวนการลด ใช้ซ้ำ และรีไซเคิล เพื่อยืดอายุการใช้งานของผลิตภัณฑ์และลดของเสีย แนวคิดดังกล่าวได้รับการยอมรับว่าเป็นเครื่องมือสำคัญในการลดผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืน โดยการนำแนวคิดนี้มาใช้สามารถช่วยลดผลกระทบจากการผลิตและการบริโภคในหลายภาคส่วน การทบทวนวรรณกรรมล่าสุดยังพบว่าเศรษฐกิจหมุนเวียนมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับการพัฒนาอย่างยั่งยืน และการนำแนวคิดดังกล่าวไปใช้สามารถช่วยลดผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมจากกิจกรรมการผลิตและการบริโภคได้อย่างมีนัยสำคัญ</p><h4>2.2 พฤติกรรมการบริโภคอย่างยั่งยืน</h4><p>พฤติกรรมการบริโภคอย่างยั่งยืนหมายถึงการเลือกซื้อและใช้ผลิตภัณฑ์โดยคำนึงถึงผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม สังคม และเศรษฐกิจในระยะยาว ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการลดการใช้ทรัพยากรและของเสีย การบริโภคอย่างยั่งยืนยังเชื่อมโยงกับการตัดสินใจเลือกสินค้า การลดการใช้ทรัพยากร และการสนับสนุนผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม</p><h4>2.3 ทัศนคติของผู้บริโภคต่อเศรษฐกิจหมุนเวียน</h4><p>ทัศนคติของผู้บริโภคมีบทบาทสำคัญต่อการยอมรับและการนำแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียนไปใช้ โดยการศึกษาพบว่าความรู้และทัศนคติของผู้บริโภคมีความสัมพันธ์กับระดับการนำแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียนไปใช้ในพฤติกรรมจริง นอกจากนี้ งานวิจัยเกี่ยวกับการรับรู้และพฤติกรรมเศรษฐกิจหมุนเวียนยังชี้ว่าทัศนคติที่เป็นบวกต่อสิ่งแวดล้อมส่งผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าและการลดของเสียของผู้บริโภค</p><h4>2.4 บทบาทของทัศนคติในการเชื่อมโยงเศรษฐกิจหมุนเวียนกับพฤติกรรมการบริโภคอย่างยั่งยืน</h4><p>งานวิจัยล่าสุดระบุว่า การมีส่วนร่วมของผู้บริโภคในเศรษฐกิจหมุนเวียนไม่ได้ขึ้นอยู่กับความรู้เพียงอย่างเดียว แต่ขึ้นอยู่กับทัศนคติและแรงจูงใจในการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม ทัศนคติในเชิงบวกช่วยเสริมความตั้งใจในการเลือกซื้อสินค้าที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม การใช้ผลิตภัณฑ์ซ้ำ และการลดการบริโภคที่ไม่จำเป็น ซึ่งนำไปสู่พฤติกรรมการบริโภคอย่างยั่งยืน</p><h3>3. บทบาทของทัศนคติในกรอบแนวคิดเชิงทฤษฎี</h3><p>จากการทบทวนวรรณกรรมสามารถสรุปบทบาทของทัศนคติได้ดังนี้</p><ol><li>ทัศนคติเป็นตัวแปรเชื่อมโยงระหว่างความรู้ด้านเศรษฐกิจหมุนเวียนกับพฤติกรรมผู้บริโภค</li><li>ทัศนคติช่วยสร้างแรงจูงใจในการเลือกซื้อสินค้าอย่างยั่งยืน</li><li>ทัศนคติส่งผลต่อการลดการใช้ทรัพยากรและการรีไซเคิล</li><li>ทัศนคติช่วยเพิ่มการสนับสนุนผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*n9paAHltI27qWJNqnX-FoQ.png" /><figcaption>ภาพที่ 1 : กรอบแนวคิดเชิงทฤษฎีจากการทบทวนวรรณกรรม</figcaption></figure><h3>4. อภิปรายผล</h3><p>จากการทบทวนวรรณกรรมพบว่า แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียนมีบทบาทสำคัญในการกำหนดรูปแบบการบริโภคใหม่ที่เน้นการใช้ทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพและลดของเสีย โดยผู้บริโภคเป็นกลไกสำคัญในการขับเคลื่อนแนวคิดดังกล่าว อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของผู้บริโภคต้องอาศัยทัศนคติที่เป็นบวกต่อสิ่งแวดล้อมและความยั่งยืน <em>ทัศนคติทำหน้าที่เป็นตัวกลางที่เชื่อมโยงความเข้าใจเกี่ยวกับเศรษฐกิจหมุนเวียนไปสู่พฤติกรรมจริง</em> เช่น การเลือกซื้อสินค้ารีไซเคิล การใช้ผลิตภัณฑ์ซ้ำ และการลดการบริโภคที่ไม่จำเป็น ซึ่งสอดคล้องกับแนวคิดการบริโภคอย่างยั่งยืน</p><h3>5. สรุป</h3><p>บทความวิชาการนี้สรุปการทบทวนวรรณกรรมจากงานวิจัยที่เกี่ยวข้องได้ดังนี้ คือ แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียนมีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการบริโภคอย่างยั่งยืนของผู้บริโภคทั่วไป โดยทัศนคติทำหน้าที่เป็นตัวแปรสำคัญในการเชื่อมโยงระหว่างแนวคิดและพฤติกรรมจริง ผู้บริโภคที่มีทัศนคติเชิงบวกต่อเศรษฐกิจหมุนเวียนมีแนวโน้มที่จะเลือกซื้อสินค้าอย่างยั่งยืน ลดการใช้ทรัพยากร และสนับสนุนผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม</p><p>ผลการศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่าการส่งเสริมความรู้และการสร้างทัศนคติที่ดีต่อเศรษฐกิจหมุนเวียนเป็นแนวทางสำคัญในการผลักดันพฤติกรรมการบริโภคอย่างยั่งยืนในอนาคต ทั้งในด้านนโยบาย การตลาด และการรณรงค์ด้านสิ่งแวดล้อม</p><h3>เอกสารอ้างอิง</h3><p>Henao-Hincapié, L. J. (2024). Assessing consumer knowledge, attitudes, and adoption of circular economy.</p><p>Santos-Corrada, M. D. L. M. (2024). Sustainable consumption practices and circular economy.</p><p>Strippoli, R. (2024). Circular economy and sustainable development.</p><p>Rejeb, A., et al. (2024). Circular economy and eco-innovation: systematic review.</p><p>Espinosa Nieves, R. (2025). Circular economy and sustainable consumption.</p><p>#สาขาการเป็นผู้ประกอบการ</p><p>#คณะวิทยาการจัดการ</p><p>#มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</p><p>@Entrepreneurship</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=72cb950bf5c9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ผู้ประกอบการชุมชนในฐานะกลไกของนวัตกรรมทางสังคมไทย]]></title>
            <link>https://medium.com/@yotsaengsupansa/%E0%B8%9C%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B8%AD%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%8A%E0%B8%B8%E0%B8%A1%E0%B8%8A%E0%B8%99%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%90%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B9%84%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%99%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%A1%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2-b3a33e7a6a86?source=rss-f0eec9bf2d91------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b3a33e7a6a86</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Supansa  Yotsaeng]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 18 Mar 2026 06:39:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-18T06:39:19.621Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>บทนำ</h3><p>ในบริบทของเศรษฐกิจและสังคมร่วมสมัยที่เผชิญความท้าทายเชิงโครงสร้าง อาทิ ความเหลื่อมล้ำทางสังคม การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และความเปราะบางของชุมชนหลังวิกฤตโควิด-19 แนวคิด “นวัตกรรมทางสังคม” (Social Innovation) ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในฐานะเครื่องมือสำคัญในการแก้ไขปัญหาสังคมอย่างยั่งยืน โดยเน้นการสร้างคุณค่าทางสังคมควบคู่กับการพัฒนาเศรษฐกิจ</p><p>ภายใต้กรอบแนวคิดดังกล่าว “ผู้ประกอบการชุมชน” (Community Entrepreneurs) ถูกมองว่าเป็นตัวแสดงระดับฐานรากที่มีบทบาทสำคัญในการริเริ่ม ทดลอง และขยายผลนวัตกรรมทางสังคมผ่านกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่สอดคล้องกับบริบทท้องถิ่น อย่างไรก็ตาม งานวิจัยที่ผ่านมาในประเทศไทยและภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนใหญ่ยังมุ่งเน้นมิติประสิทธิภาพเชิงธุรกิจ เช่น รายได้และผลประกอบการ มากกว่าการอธิบายกลไกเชิงลึกของนวัตกรรมทางสังคม ส่งผลให้ยังขาดกรอบแนวคิดเชิงบูรณาการที่สามารถอธิบายบทบาทของผู้ประกอบการชุมชนในเชิงระบบได้อย่างชัดเจน</p><p>บทความนี้จึงมีวัตถุประสงค์ เพื่อสังเคราะห์องค์ความรู้เกี่ยวกับบทบาท กลไก และเงื่อนไขของผู้ประกอบการชุมชนในการขับเคลื่อนนวัตกรรมทางสังคม โดยใช้แนวทางการสังเคราะห์งานวิจัยเชิงคุณภาพ (qualitative meta-synthesis) เพื่อสร้างความเข้าใจเชิงลึกและเสนอกรอบแนวคิดที่เหมาะสมกับบริบทสังคมไทย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zE5egsJQN8WVcsX0F_iEzw.jpeg" /><figcaption>ภาพที่ 1 : กรอบแนวคิดกระบวนการสร้างนวัตกรรมชุมชน</figcaption></figure><h3>แนวคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวข้อง</h3><p>นวัตกรรมทางสังคมเป็นแนวคิดที่อธิบายการพัฒนาแนวทางใหม่ในการแก้ไขปัญหาสังคมที่มีประสิทธิภาพและยั่งยืน โดยเน้นการสร้าง “คุณค่าทางสังคม” มากกว่าผลกำไรทางเศรษฐกิจเพียงอย่างเดียว ขณะที่แนวคิดผู้ประกอบการเพื่อสังคม (social entrepreneurship) มองผู้ประกอบการเป็น “agent of change” ที่ผสมผสานตรรกะทางธุรกิจกับภารกิจทางสังคม ในระดับชุมชน แนวคิด community embeddedness ทำให้เห็นว่าผู้ประกอบการชุมชนฝังตัวอยู่ในโครงสร้างสังคมท้องถิ่น และใช้ทุนทางสังคม เช่น ความไว้วางใจ เครือญาติ และเครือข่ายชุมชน เป็นกลไกในการระดมทรัพยากร ขณะเดียวกัน แนวคิดระบบนิเวศผู้ประกอบการ (entrepreneurial ecosystem) อธิบายว่านวัตกรรมเกิดจากปฏิสัมพันธ์ระหว่างตัวแสดงหลายภาคส่วน ทั้งภาครัฐ เอกชน และชุมชน การบูรณาการแนวคิดเหล่านี้นำไปสู่ความเข้าใจใหม่ที่มองผู้ประกอบการชุมชนไม่ใช่เพียงผู้ดำเนินกิจการ แต่เป็น “กลไกเชื่อมโยง” ระหว่างระดับชุมชนกับโครงสร้างเชิงนโยบายและสถาบันในระดับที่กว้างขึ้น</p><h3>ผลการสังเคราะห์: กลไกของนวัตกรรมทางสังคม</h3><p>ผลการสังเคราะห์งานวิจัยเชิงคุณภาพพบว่า ผู้ประกอบการชุมชนขับเคลื่อนนวัตกรรมทางสังคมผ่านกลไกสำคัญ 3 ประการ</p><p>1. <strong>การใช้ทรัพยากรอย่างสร้างสรรค์ (Bricolage)</strong> โดยผู้ประกอบการนำทรัพยากรที่มีอยู่ในชุมชน เช่น วัตถุดิบท้องถิ่น แรงงานครัวเรือน และภูมิปัญญาพื้นบ้าน มาประยุกต์สร้างผลิตภัณฑ์หรือบริการใหม่ ซึ่งช่วยลดต้นทุนและเพิ่มคุณค่าทางเศรษฐกิจและสังคม</p><p><strong>2. การระดมและแปลงทุนทางสังคม</strong> ผู้ประกอบการชุมชนอาศัยเครือข่ายความสัมพันธ์ เช่น วัด โรงเรียน และองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพื่อระดมทรัพยากร ความรู้ และแรงงาน ส่งผลให้เกิดรูปแบบการจัดการร่วม (co-management) ที่เสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชน</p><p><strong>3. การประยุกต์ใช้ทุนวัฒนธรรม</strong> ผู้ประกอบการชุมชนใช้ภูมิปัญญาและอัตลักษณ์ท้องถิ่นในการออกแบบกิจกรรมและผลิตภัณฑ์ เช่น การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและผลิตภัณฑ์หัตถกรรม ซึ่งช่วยสร้างความแตกต่างและเพิ่มคุณค่าทางสังคม</p><p>นอกจากนี้ กระบวนการพัฒนานวัตกรรมทางสังคมในชุมชนมีลักษณะเป็น “กระบวนการวนซ้ำ” (iterative process) ที่เริ่มจากการนิยามปัญหา การร่วมออกแบบ การทดลอง และการขยายผล โดยเน้นการมีส่วนร่วมของชุมชนเป็นศูนย์กลาง</p><h3>บทบาทของระบบนิเวศและเงื่อนไขเชิงโครงสร้าง</h3><p>ผลการศึกษาพบว่า ความสำเร็จของผู้ประกอบการชุมชนไม่ได้ขึ้นอยู่กับความสามารถส่วนบุคคลเพียงอย่างเดียว แต่ขึ้นอยู่กับ “ระบบนิเวศผู้ประกอบการชุมชน” ซึ่งประกอบด้วยทั้งสถาบันทางการและไม่เป็นทางการ ในบริบทไทย สถาบันไม่เป็นทางการ เช่น เครือญาติ วัด และผู้นำชุมชน มีบทบาทสำคัญในการสร้างความไว้วางใจและความชอบธรรมของนวัตกรรม ขณะที่สถาบันทางการ เช่น นโยบายรัฐและโครงการสนับสนุน มีบทบาทในการจัดสรรทรัพยากรและโอกาส และยังพบข้อจำกัดเชิงโครงสร้าง เช่น ช่องว่างทางสถาบัน (institutional voids) การขาดกลไกทางการเงินที่เหมาะสม และนโยบายที่ไม่ต่อเนื่อง ซึ่งเป็นอุปสรรคต่อการขยายผลนวัตกรรมทางสังคมในระยะยาว</p><h3>อภิปรายผล</h3><p>ผลการวิจัยนี้ช่วยขยายกรอบความเข้าใจเกี่ยวกับนวัตกรรมทางสังคม โดยชี้ให้เห็นว่านวัตกรรมไม่ได้เกิดจากผู้ประกอบการเพียงลำพัง แต่เป็นผลของปฏิสัมพันธ์เชิงระบบระหว่างตัวแสดงหลายระดับ แนวคิดดังกล่าวสอดคล้องกับทฤษฎี ecosystem และ community embeddedness ในบริบทไทย มิติทางวัฒนธรรมและสถาบันไม่เป็นทางการมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง ซึ่งแตกต่างจากบริบทตะวันตกที่เน้นโครงสร้างตลาดและสถาบันทางการเป็นหลัก ผลการศึกษาจึงมีส่วนช่วยเติมเต็มช่องว่างเชิงภูมิศาสตร์และวัฒนธรรมในวรรณกรรมด้านนวัตกรรมทางสังคม</p><h3>สรุปและข้อเสนอแนะ</h3><p>ผู้ประกอบการชุมชนมีบทบาทสำคัญในฐานะ “กลไกเชื่อมโยง” ที่ผสานทรัพยากร ทุนทางสังคม และทุนวัฒนธรรม เพื่อสร้างนวัตกรรมทางสังคมในระดับฐานรากอย่างยั่งยืน ในเชิงนโยบาย ภาครัฐควรปรับบทบาทจากผู้กำหนดนโยบายไปสู่การเป็น “หุ้นส่วนเชิงนวัตกรรม” โดยสนับสนุนกลไกทางการเงินที่ยืดหยุ่น และสร้างแพลตฟอร์มความร่วมมือระหว่างชุมชน ภาคเอกชน และสถาบันการศึกษา ในเชิงวิชาการ ควรมีการต่อยอดการวิจัยด้วยวิธีแบบผสม (mixed methods) และการศึกษาระยะยาว เพื่อพัฒนากรอบแนวคิดให้มีความครอบคลุมและสามารถประยุกต์ใช้ได้ในระดับนานาชาติ</p><p>#สาขาการเป็นผู้ประกอบการ</p><p>#คณะวิทยาการจัดการ</p><p>#มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</p><p>@Entrepreneurship</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b3a33e7a6a86" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[การเรียนรู้ร่วมกับชุมชนเพื่อเสริมสร้างทักษะและอัตลักษณ์ของนักศึกษา: กรณีศึกษาสวนสมุนไพรชุมชนโคกขาม…]]></title>
            <link>https://medium.com/@yotsaengsupansa/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%A3%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%8A%E0%B8%B8%E0%B8%A1%E0%B8%8A%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B0%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%AD%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%93%E0%B9%8C%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2-%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%93%E0%B8%B5%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%A1%E0%B8%B8%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%8A%E0%B8%B8%E0%B8%A1%E0%B8%8A%E0%B8%99%E0%B9%82%E0%B8%84%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%B2%E0%B8%A1-45c1fe3c11e5?source=rss-f0eec9bf2d91------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/45c1fe3c11e5</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Supansa  Yotsaeng]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 23 Sep 2025 06:33:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-23T06:33:13.034Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>การเรียนรู้ร่วมกับชุมชนเพื่อเสริมสร้างทักษะและอัตลักษณ์ของนักศึกษา: กรณีศึกษาสวนสมุนไพรชุมชนโคกขาม กิจกรรมการทำน้ำสมุนไพรเถาวัลย์เปรียง</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZUNdRYSnuKsq2yZko0dvfw.jpeg" /><figcaption>ที่มาภาพ : อาจารย์สุพรรษา ยศแสง</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BR9V5fQZOLGWKFFqlW2GlA.jpeg" /><figcaption>ที่มาภาพ : อาจารย์สุพรรษา ยศแสง</figcaption></figure><h3>บทนำ</h3><p>การจัดการศึกษาสมัยใหม่มุ่งเน้นให้ผู้เรียนเกิดทั้งความรู้เชิงวิชาการและทักษะชีวิตที่จำเป็นในการทำงานและดำรงชีวิตในสังคมศตวรรษที่ 21 แนวคิดการเรียนรู้ร่วมกับชุมชน (Community-based Learning: CBL) เป็นหนึ่งในวิธีการเรียนรู้ที่ช่วยให้นักศึกษาได้เรียนรู้จากการปฏิบัติจริง ร่วมมือกับชุมชน และสร้างคุณค่าแก่สังคม (Bringle &amp; Hatcher, 1996; Eyler &amp; Giles, 1999)</p><p>ชุมชนโคกขาม จังหวัดสมุทรสาคร มีแหล่งเรียนรู้ด้านสมุนไพรที่สำคัญ โดยเฉพาะสวนสมุนไพรที่รวบรวมพันธุ์พืชและองค์ความรู้ท้องถิ่น กิจกรรม “การทำน้ำสมุนไพรเถาวัลย์เปรียง” เป็นตัวอย่างของการนำภูมิปัญญาท้องถิ่นมาบูรณาการกับการเรียนรู้ของนักศึกษา ทำให้ผู้เรียนได้ฝึกทักษะการคิดเชิงบูรณาการ การทำงานร่วมกับผู้อื่น และการตระหนักถึงคุณค่าของสมุนไพรในวิถีชีวิต</p><h4>เอกสารและทฤษฎีที่เกี่ยงข้อง</h4><p>Kolb (1984) กล่าวว่าการเรียนรู้จากประสบการณ์ (Experiential Learning) ช่วยให้ผู้เรียนสร้างองค์ความรู้จากการลงมือทำจริง และการสะท้อนผลประสบการณ์ (Reflection) ทำให้การเรียนรู้มีความลึกซึ้งมากขึ้น Ash และ Clayton (2009) เสริมว่า กระบวนการสะท้อนช่วยให้นักศึกษาเชื่อมโยงทฤษฎีกับการปฏิบัติและเกิดการเรียนรู้ที่ยั่งยืน</p><p>Astin, Vogelgesang, Ikeda และ Yee (2000) พบว่าการเรียนรู้ร่วมกับชุมชนช่วยเสริมทักษะการสื่อสาร การทำงานเป็นทีม และความรับผิดชอบต่อสังคม ในขณะที่ Bringle และ Hatcher (1996) มองว่า CBL เป็นกลไกสำคัญในการบ่มเพาะพลเมืองที่มีคุณภาพ</p><p>สำหรับบริบทไทย สมุนไพรเถาวัลย์เปรียงเป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นที่ใช้รักษาอาการปวดเมื่อยและเสริมสุขภาพ การนำกิจกรรมการทำน้ำสมุนไพรมาใช้เป็นฐานการเรียนรู้จึงเป็นการบูรณาการภูมิปัญญากับการศึกษาที่ตอบสนองต่อเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (UNESCO, 2017)</p><h4>การดำเนินการ</h4><p>กิจกรรมนี้เป็นการนำเสนอผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ร่วมกับชุมชน โดยนักศึกษาลงพื้นที่สวนสมุนไพรชุมชนโคกขาม ร่วมกิจกรรมกับปราชญ์ชาวบ้านและชุมชนในการทำ <strong>น้ำสมุนไพรเถาวัลย์เปรียง</strong></p><p><strong>ขั้นตอนกิจกรรมประกอบด้วย</strong></p><ol><li><strong>การเรียนรู้จากผู้รู้ในชุมชน</strong> — ฟังการบรรยายและสาธิตจากปราชญ์ท้องถิ่นเกี่ยวกับสรรพคุณของเถาวัลย์เปรียงและกรรมวิธีการทำน้ำสมุนไพร</li><li><strong>การปฏิบัติจริง</strong> — นักศึกษาร่วมลงมือเตรียมวัตถุดิบ ต้ม และบรรจุผลิตภัณฑ์ตามภูมิปัญญาชาวบ้าน</li><li><strong>การสะท้อนผลการเรียนรู้</strong> — นักศึกษาแบ่งปันประสบการณ์ ความรู้สึก และบทเรียนที่ได้รับ</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hLGIBYtdbtH3vdab5UZbgQ.jpeg" /><figcaption>ที่มาภาพ : อาจารย์สุพรรษา ยศแสง</figcaption></figure><h4>ผลการศึกษา</h4><p>ผลจากการจัดกิจกรรมพบว่า นักศึกษาได้รับการพัฒนาในหลายมิติ ดังนี้</p><ol><li><strong>ทักษะการเรียนรู้เชิงวิชาการและประสบการณ์</strong><br> นักศึกษาเข้าใจสรรพคุณสมุนไพรเถาวัลย์เปรียงและขั้นตอนการผลิตน้ำสมุนไพร สามารถเชื่อมโยงความรู้ด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพเข้ากับภูมิปัญญาท้องถิ่น</li><li><strong>ทักษะการทำงานร่วมกับผู้อื่น</strong><br> การทำกิจกรรมร่วมกับชุมชนช่วยให้นักศึกษาฝึกการทำงานเป็นทีม ฝึกความอดทน และการแบ่งหน้าที่อย่างมีระบบ</li><li><strong>คุณลักษณะด้านความรับผิดชอบต่อสังคม</strong><br> นักศึกษาตระหนักถึงคุณค่าของสมุนไพรในชุมชน และมีเจตคติที่ดีต่อการอนุรักษ์และการต่อยอดภูมิปัญญา</li><li><strong>การเสริมสร้างอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม</strong><br> การสัมผัสประสบการณ์ตรงทำให้นักศึกษาภาคภูมิใจในภูมิปัญญาท้องถิ่น และเห็นคุณค่าของการเรียนรู้ร่วมกับชุมชน</li></ol><p>จากผลการศึกษา จะสอดคล้องกับงานวิจัยของ Eyler และ Giles (1999) ที่ชี้ว่าการเรียนรู้ผ่านการบริการชุมชนช่วยพัฒนาทักษะชีวิต และกับ Ash และ Clayton (2009) ที่เน้นบทบาทของการสะท้อนผลในการเสริมสร้างการเรียนรู้ที่ลึกซึ้ง</p><h4>สรุปและข้อเสนอแนะ</h4><p>กิจกรรมการทำน้ำสมุนไพรเถาวัลย์เปรียงในสวนสมุนไพรชุมชนโคกขาม เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของการเรียนรู้ร่วมกับชุมชนที่ก่อให้เกิดการพัฒนานักศึกษาในด้านทักษะและคุณลักษณะอันพึงประสงค์ สถาบันอุดมศึกษาควรสนับสนุนการใช้แหล่งเรียนรู้ในชุมชนอย่างต่อเนื่อง จัดกิจกรรมที่เน้นการบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่นเข้ากับการเรียนการสอน และสร้างระบบการสะท้อนผลอย่างเป็นระบบ เพื่อยกระดับคุณภาพบัณฑิตและความเข้มแข็งของชุมชนในเวลาเดียวกัน</p><h4>เอกสารอ้างอิง</h4><ul><li>Eyler, J., &amp; Giles, D. E. (1999). <em>Where’s the learning in service-learning?</em> Jossey-Bass.</li><li>Kolb, D. A. (1984). <em>Experiential learning: Experience as the source of learning and development</em>. Prentice-Hall.</li><li>UNESCO. (2017). <em>Education for sustainable development goals: Learning objectives</em>. UNESCO Publishing.</li><li>กรมการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก. (2563). <em>สมุนไพรไทยในชีวิตประจำวัน</em>. กระทรวงสาธารณสุข.</li></ul><p>@สาขาการเป็นผู้ประกอบการ</p><p>@Entrepreneurship BSRU</p><p>@คณะวิทยาการจัดการ</p><p>@มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=45c1fe3c11e5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ผู้ประกอบการยุคดิจิทัล (Digital Entrepreneurs)]]></title>
            <link>https://medium.com/@yotsaengsupansa/%E0%B8%9C%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B8%AD%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%84%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%A5-digital-entrepreneurs-121a723c4031?source=rss-f0eec9bf2d91------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/121a723c4031</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Supansa  Yotsaeng]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 22 Sep 2025 07:34:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-22T07:34:05.422Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ผู้ประกอบการยุคดิจิทัล: กรณีศึกษา บทบาทและความท้าทายในโลกธุรกิจปัจจุบัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZkWeM3hyJ6Q30i3yuv6wyw.jpeg" /><figcaption>ที่มาภาพ : เว็บไซต์ JO Education</figcaption></figure><h4><strong>บทนำ</strong></h4><p>การเข้าสู่ยุคดิจิทัลได้เปลี่ยนแปลงโครงสร้างเศรษฐกิจและวิถีการดำเนินธุรกิจอย่างสิ้นเชิง เทคโนโลยีสารสนเทศ อินเทอร์เน็ต และสมาร์ตโฟนกลายเป็นกลไกหลักที่ทำให้เกิดการสร้างมูลค่าใหม่ ๆ ผู้ประกอบการในยุคดิจิทัลไม่เพียงแต่เป็น “ผู้สร้างธุรกิจ” เท่านั้น แต่ยังเป็น <strong>ผู้ขับเคลื่อนนวัตกรรม</strong> ที่ใช้ข้อมูล เครือข่าย และแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อสร้างความได้เปรียบในการแข่งขัน (OECD, 2021)</p><h4>ความหมายของผู้ประกอบการยุคดิจิทัล</h4><p>ผู้ประกอบการยุคดิจิทัล หมายถึง บุคคลหรือกลุ่มบุคคลที่ใช้ <strong>เทคโนโลยีดิจิทัล อินเทอร์เน็ต และนวัตกรรมออนไลน์</strong> เป็นเครื่องมือสำคัญในการสร้าง จัดการ และพัฒนาธุรกิจ เพื่อให้สามารถเข้าถึงตลาดใหม่ สร้างคุณค่าเพิ่ม และแข่งขันได้ในระบบเศรษฐกิจยุคดิจิทัล (OECD, 2021)</p><p>Autio, Nambisan, Thomas และ Wright (2018) อธิบายว่า ผู้ประกอบการดิจิทัลไม่ได้เพียงแค่ใช้เทคโนโลยีเป็น “เครื่องมือ” แต่เป็นการใช้ <strong>ดิจิทัลเป็นพื้นที่ใหม่ของการสร้างคุณค่า (digital space of value creation)</strong> ผ่านโมเดลธุรกิจ การตลาด และเครือข่ายดิจิทัลที่แตกต่างจากรูปแบบดั้งเดิม</p><p>ผู้ประกอบการยุคดิจิทัล คือ <strong>ผู้ที่ขับเคลื่อนธุรกิจด้วยข้อมูล ความรู้ และเทคโนโลยี</strong> ไม่ใช่เพียงการลงทุนด้านทุนทางกายภาพ แต่ใช้ “ดิจิทัล” เป็นทั้ง <strong>ช่องทาง กลยุทธ์ และโอกาสทางธุรกิจ</strong></p><h4><strong>คุณลักษณะของผู้ประกอบการยุคดิจิทัล</strong></h4><ol><li>การใช้เทคโนโลยีเป็นฐาน (Technology-driven)</li></ol><ul><li>นำเอา <strong>บิ๊กดาต้า (Big Data)</strong>, ปัญญาประดิษฐ์ (AI), ระบบคลาวด์ (Cloud), IoT มาใช้ในการดำเนินธุรกิจ</li><li>ช่วยให้ตัดสินใจแม่นยำและปรับตัวได้รวดเร็ว (Autio et al., 2018)</li></ul><p>2. นวัตกรรมโมเดลธุรกิจ (Innovative Business Models)</p><ul><li>ใช้แนวคิด <strong>แพลตฟอร์ม (Platform Economy)</strong> เช่น Grab, Shopee</li><li>เศรษฐกิจแบ่งปัน (Sharing Economy) เช่น Airbnb, Line Man Wongnai</li></ul><p>3. ความเชื่อมโยงผ่านเครือข่าย (Networking &amp; Connectivity)</p><ul><li>ใช้แพลตฟอร์มดิจิทัลในการสร้างความสัมพันธ์กับลูกค้า พาร์ตเนอร์ และชุมชน</li><li>การตลาดดิจิทัล (Digital Marketing) กลายเป็นหัวใจสำคัญของการเติบโต</li></ul><p>4. ความยืดหยุ่นและปรับตัวรวดเร็ว (Agility &amp; Adaptability)</p><ul><li>สามารถเปลี่ยนแปลงกลยุทธ์ได้ทันต่อสถานการณ์ เช่น ช่วง COVID-19</li><li>ใช้เทคโนโลยีเพื่อทดลอง ปรับเปลี่ยน และออกผลิตภัณฑ์ใหม่อย่างต่อเนื่อง</li></ul><p>5. การมุ่งเน้นประสบการณ์ลูกค้า (Customer-centricity)</p><ul><li>ให้ความสำคัญกับการออกแบบประสบการณ์ที่สอดคล้องกับความต้องการผู้ใช้ (User Experience: UX)</li><li>ใช้รีวิว คอมเมนต์ และการวิเคราะห์ข้อมูลลูกค้ามาเป็นฐานในการพัฒนาธุรกิจ (OECD, 2021)</li></ul><h4>กรณีศึกษา</h4><p><strong>กรณีศึกษา 1: LINE MAN Wongnai</strong></p><p>LINE MAN Wongnai เป็นแพลตฟอร์มดิจิทัลด้านฟู้ดเดลิเวอรีและรีวิวร้านอาหารในประเทศไทย โดยใช้ <strong>ข้อมูลขนาดใหญ่ (Big Data)</strong> มาช่วยวิเคราะห์พฤติกรรมผู้บริโภค และพัฒนาอัลกอริทึมแนะนำร้านอาหาร การผสาน <strong>บริการหลายมิติ</strong> เช่น รีวิว–ส่งอาหาร–เรียกรถ ทำให้ LINE MAN Wongnai กลายเป็นผู้เล่นสำคัญในตลาดไทยและดึงดูดการลงทุนระดับพันล้านบาทจากต่างประเทศ (Techsauce, 2020)</p><p><strong>กรณีศึกษา 2: Pomelo Fashion</strong></p><p>Pomelo Fashion คือสตาร์ทอัพแฟชั่นออนไลน์ที่ประสบความสำเร็จในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ บริษัทใช้กลยุทธ์ <strong>Omnichannel</strong> โดยเปิดร้านทดลองสินค้า (Pomelo Try-On) ที่ลูกค้าสามารถเลือกสินค้าออนไลน์แล้วมาลองที่ร้านก่อนจ่ายเงิน การใช้ <strong>AI และ Data Analytics</strong> ทำให้ Pomelo คาดการณ์ความนิยมในแฟชั่นและวางแผนสต๊อกได้แม่นยำ (e27, 2021)</p><h4>ความท้าทายของผู้ประกอบการยุคดิจิทัล</h4><p>ผู้ประกอบการยุคดิจิทัลเผชิญกับความท้าทายที่หลากหลาย ทั้งด้านการแข่งขันที่รุนแรง ความปลอดภัยไซเบอร์ การปรับตัวต่อกฎระเบียบ และการพัฒนาสู่ความยั่งยืน (OECD, 2021; Autio et al., 2018)</p><h3>สรุป</h3><p>ผู้ประกอบการยุคดิจิทัล คือผู้ที่ <strong>ใช้เทคโนโลยีและข้อมูลเป็นกลไกหลัก</strong> ในการสร้างนวัตกรรมธุรกิจ โดยมีลักษณะเด่นคือ <strong>การพึ่งพาเทคโนโลยี การเชื่อมโยงเครือข่าย การปรับตัวได้รวดเร็ว และการมุ่งเน้นลูกค้า</strong> สิ่งเหล่านี้ทำให้พวกเขาสามารถแข่งขันในโลกธุรกิจที่เปลี่ยนแปลงรวดเร็วและขับเคลื่อนด้วยดิจิทัลได้อย่างยั่งยืน</p><h4>เอกสารอ้างอิง</h4><p>Autio, E., Nambisan, S., Thomas, L. D. W., &amp; Wright, M. (2018). Digital affordances, spatial affordances, and the genesis of entrepreneurial ecosystems. <em>Strategic Entrepreneurship Journal, 12</em>(1), 72–95. <a href="https://doi.org/10.1002/sej.1266">https://doi.org/10.1002/sej.1266</a></p><p>OECD. (2021). <em>The digital transformation of SMEs</em>. OECD Publishing. <a href="https://doi.org/10.1787/bdb9256a-en">https://doi.org/10.1787/bdb9256a-en</a></p><p>Techsauce. (2020, July 2). LINE MAN Wongnai ปิดดีลระดมทุนครั้งใหญ่. <em>Techsauce</em>. <a href="https://techsauce.co/news/line-man-wongnai-mega-funding">https://techsauce.co/news/line-man-wongnai-mega-funding</a></p><p>e27. (2021, March 18). How Pomelo is disrupting the fashion industry in Southeast Asia. <em>e27</em>. <a href="https://e27.co/how-pomelo-is-disrupting-fashion-in-southeast-asia-20210318/">https://e27.co/how-pomelo-is-disrupting-fashion-in-southeast-asia-20210318/</a></p><p>@สาขาการเป็นผู้ประกอบการ</p><p>@Entrepreneurship BSRU</p><p>@คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฎบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=121a723c4031" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[การพัฒนาคนสำหรับโลกยุคใหม่]]></title>
            <link>https://medium.com/@yotsaengsupansa/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%92%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%B3%E0%B8%AB%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%84%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B9%88-62ee17a11a7a?source=rss-f0eec9bf2d91------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/62ee17a11a7a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Supansa  Yotsaeng]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 13 Mar 2025 14:36:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-13T14:40:04.857Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*j4OFo_lO9_9_f4jtLkT2Cg@2x.jpeg" /><figcaption>ที่มาภาพ : อบรมพัฒนาทักษะการเป็นผู้ประกอบการ ด้านนวัตกรรมและเทคโนโลยีการผลิตสินค้าแปรรูปการเกษตร ณ บริษัท กรีนเดลี่ ฟู้ดส์ จำกัด</figcaption></figure><p>การพัฒนาคนสำหรับโลกยุคใหม่ มีความสำคัญมากเนื่องจากโลกในปัจจุบันเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ทั้งในด้านเทคโนโลยี สังคม เศรษฐกิจ และการทำงาน การเตรียมคนให้พร้อมรับมือกับการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ จึงเป็นสิ่งสำคัญมาก การพัฒนาคนในโลกยุคใหม่จึงต้องเน้นทักษะที่หลากหลายและสามารถปรับตัวได้ในทุกสถานการณ์</p><h3>การพัฒนาทักษะที่จำเป็นในยุคใหม่นี้ คือ</h3><ol><li>การพัฒนาทักษะดิจิทัล (Digital Skills) : ในยุคที่เทคโนโลยีมีบทบาทสำคัญ เช่นความสามารถในการใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ การวิเคราะห์ข้อมูล การเขียนโค้ด หรือการเข้าใจในด้านเทคโนโลยีต่าง ๆ เช่น Ai, Blockchain, Big Data การมีทักษะเหล่านี้จะช่วยให้บุคคลสามารถปรับตัว และแข่งขันในโลกที่เทคโนโลยีก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว</li><li>การพัฒนาความสามารถในการคิดเชิงวิพากษ์ (Critital Thinking) และการแก้ปัญหา (Problem Solving) : ในโลกที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว การคิดเชิงวิพากษ์และการแก้ปัญหามีความสำคัญมาก เพราะเรามักจะต้องเผชิญกับปัญหาหรือสถานการณ์ใหม่ๆที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน การฝึกในทักษะเหล่านี้ช่วยให้บุคคลสามารถมองเห็นปัญหาจากหลายมุมมองและหาวิธีแก้ไขที่ดีที่สุด</li><li>การพัฒนาความคิดเชิงสร้างสรรค์ (Creativity) : ในโลกยุคใหม่ที่เต็มไปด้วยการแข่งขันและการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว การมีความคิดสร้างสรรค์เป็นสิ่งสำคัญ บุคคลที่มีความสามารถในการคิดนอกกรอบและสร้างสรรค์นวัตกรรมใหม่ๆ จะมีโอกาสในการพัฒนาตนเองและประสบความสำเร็จในงานต่าง ๆ</li><li>การพัฒนาทักษะทางสังคมและการทำงานร่วมกัน (Social and Collaboration Skills) : การทำงานเป็นทีม การสื่อสาร และการทำงานร่วมกับผู้อื่นในสังคมที่หลากหลายเป็นทักษะที่จำเป็นในยุคปัจจุบัน การมีทักษะทางสังคมจะช่วยให้บุคคลสามารถทำงานร่วมกับผู้อื่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ และสามารถสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับผู้อื่นในสภาพแวดล้อมที่มีความหลากหลาย</li><li>ความสามารถในการเรียนรู้ตลอดชีวิต (Lifelong Learning) : ในยุคที่ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว การเรียนรู้ตลอดชีวิตเป็นทักษะที่สำคัญมาก การมีทัศนคติที่เปิดกว้างและความพร้อมในการเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ จะช่วยให้บุคคลสามารถปรับตัวและพัฒนาได้ตลอดเวลา</li><li>การยืดหยุ่นและการปรับตัว (Adaptability and Resilience) : โลกยุคใหม่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว การพัฒนาความยืดหยุ่นและการปรับตัวต่อสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด เช่น การปรับตัวเข้ากับการทำงานจากที่บ้าน หรือการรับมือกับวิกฤตเศรษฐกิจและสังคม จะช่วยให้บุคคลสามารถอยู่รอดและประสบความสำเร็จในโลกที่ไม่แน่นอน</li><li>การพัฒนาEQ (Emotional Intelligence) : การเข้าใจและการจัดการกับอารมณ์ตัวเอง รวมถึงการเข้าใจอารมณ์ของผู้อื่น มีความอย่างยิ่งในโลกยุคใหม่ EQ เป็นปัจจัยสำคัญที่ช่วยให้บุคคลสามารถสร้างสัมพันธ์ที่ดี และรับมือกับความท้าทายทางอารมณ์ในที่ทำงานหรือชีวิตส่วนตัว</li></ol><p>การพัฒนาคนในโลกยุคใหม่ไม่ใช่เพียงแค่การเรียนรู้หรือฝึกฝนทักษะทางเทคนิคเท่านั้น แต่ยังมีการพัฒนาความสามารถในการคิด วิเคราะห์ และปรับตัวต่อสถานการณ์ต่างๆ เพื่อให้บุคคลสามารถเติบโตและประสบความสำเร็จในโลกที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว</p><h4>เอกสารอ้างอิง</h4><p>Schwab, K. (2016). The Fourth Industrial Revolution. World Economic Forum.</p><p>World Economic Forum (2020). The Future of Jobs Report 2020.</p><p>รายงานจาก World Economic Forum ที่สำรวจทักษะที่จำเป็นในอนาคตและการพัฒนาทักษะสำหรับแรงงานในยุคดิจิทัล</p><p>OECD (2019). The Future of Education and Skills 2030: Initial Findings.</p><p>รายงานจาก OECD ที่สำรวจแนวโน้มการศึกษาของโลกในอนาคต และทักษะที่จำเป็นในการเตรียมคนให้พร้อมสำหรับโลกที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว</p><p>#MSBSRU</p><p>#สาขาการเป็นผู้ประกอบการ #Entrepreneurship</p><p>#www.bsru.ac.th</p><p>#Bansomdejchopraya</p><p>#มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=62ee17a11a7a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[การพัฒนาธุรกิจชุมชนแบบยั่งยืน]]></title>
            <link>https://medium.com/@yotsaengsupansa/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%92%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%98%E0%B8%B8%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%8A%E0%B8%B8%E0%B8%A1%E0%B8%8A%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B8%A2%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%A2%E0%B8%B7%E0%B8%99-2291f9879cbf?source=rss-f0eec9bf2d91------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2291f9879cbf</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Supansa  Yotsaeng]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 11 Mar 2025 13:52:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-11T13:52:02.166Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>( Sustainable Community Business Development )</p><figure><img alt="ที่มาภาพ : https://www.prachachat.net/sd-plus/sdplus-sustainability/news-46203" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/0*_gyUAAS5JjsE9bTt.jpg" /><figcaption><a href="https://www.prachachat.net/sd-plus/sdplus-sustainability/news-46203">https://www.prachachat.net/sd-plus/sdplus-sustainability/news-46203</a></figcaption></figure><p><strong>การพัฒนาธุรกิจชุมชนแบบยั่งยืน</strong> หมายถึง การสร้างและดำเนินธุรกิจที่ไม่เพียงแค่ให้ผลกำไรทางเศรษฐกิจเท่านั้น แต่ยังมุ่งเน้นการดูแลสิ่งแวดล้อม และการส่งเสริมคุณภาพชีวิตของคนในชุมชนอย่างยั่งยืนในระยะยาว การพัฒนาธุรกิจชุมชนแบบยั่งยืนควรคำนึงถึงสามมิติหลัก ได้แก่ เศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม (Triple Bottom Line) ซึ่งช่วยให้ธุรกิจสามารถเติบโตและยืนหยัดได้ในระยะยาว โดยไม่ทำลายทรัพยากรหรือสิ่งแวดล้อมของชุมชน</p><p><strong>แนวทางการพัฒนาธุรกิจชุมชนแบบยั่งยืน</strong></p><h4>1. การใช้ทรัพยากรท้องถิ่นอย่างยั่งยืน</h4><p>1.1 ส่งเสริมการใช้ทรัพยากรจากชุมชนที่มีอยู่ เช่น ผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติ, วัตถุดิบท้องถิ่น, และแรงงานในท้องถิ่นเพื่อเสริมสร้างเศรษฐกิจท้องถิ่น</p><p>1.2 ส่งเสริมการเกษตรยั่งยืน เช่น การเกษตรอินทรีย์ การใช้เทคโนโลยีการเกษตรที่เหมาะสมเพื่อเพิ่มผลผลิตโดยไม่ทำลายดินและทรัพยากรธรรมชาติ</p><h4>2. การพัฒนาทักษะและความรู้ให้กับสมาชิกในชุมชน</h4><p>2.1 การฝึกอบรมและการพัฒนาทักษะให้กับคนในชุมชน เช่น การฝึกอบรมในด้านการทำธุรกิจ การใช้เทคโนโลยี การตลาดดิจิทัล และการบริหารการเงิน</p><p>2.2 การเสริมสร้างความรู้ด้านการจัดการธุรกิจให้แก่คนในท้องถิ่นเพื่อให้สามารถดำเนินการธุรกิจด้วยความยั่งยืนและสร้างรายได้ที่มั่นคง</p><h4>3. การสร้างเครือข่ายทางธุรกิจ</h4><p>3.1 การเชื่อมโยงธุรกิจชุมชนกับเครือข่ายการตลาดหรือพันธมิตรทางธุรกิจ เช่น การร่วมมือกับองค์กรท้องถิ่นหรือภาคเอกชนในการขยายช่องทางการขาย</p><p>3.2 การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนกับนักลงทุนหรือนักพัฒนาเพื่อการขยายและเสริมสร้างโอกาสทางธุรกิจ</p><h4>4. การรักษาสิ่งแวดล้อม</h4><p>4.1 การใช้เทคโนโลยีที่ไม่ทำลายสิ่งแวดล้อม เช่น การใช้พลังงานทดแทน การรีไซเคิลวัสดุ หรือการลดการใช้สารเคมีในกระบวนการผลิต</p><p>4.2 การทำธุรกิจที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม เช่น การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ หรือการผลิตสินค้าที่ยั่งยืน</p><h4>5. การเสริมสร้างการมีส่วนร่วมของชุมชน</h4><p>5.3 การเปิดโอกาสให้สมาชิกในชุมชนมีส่วนร่วมในการตัดสินใจเกี่ยวกับการดำเนินธุรกิจ เช่น การตั้งคณะกรรมการหรือการประชุมกลุ่มชุมชน</p><p>5.4 การสร้างโปรแกรมหรือกิจกรรมที่ช่วยให้สมาชิกในชุมชนสามารถใช้ทรัพยากรของธุรกิจเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิต เช่น การสร้างตลาดท้องถิ่นหรือร้านค้าในชุมชน</p><h4>6. การสร้างความโปร่งใสและการบริหารจัดการที่ดี</h4><p>6.1 การบริหารจัดการที่มีความโปร่งใส โดยการใช้ระบบบัญชีที่เปิดเผยและการรายงานผลการดำเนินงานของธุรกิจอย่างสม่ำเสมอ</p><p>6.2 การสร้างระบบการจัดการที่สามารถรองรับการขยายตัวและการเติบโตของธุรกิจในระยะยาว</p><h4>7. การพัฒนาผลิตภัณฑ์และบริการที่มีคุณค่า</h4><p>7.1 การพัฒนาผลิตภัณฑ์หรือบริการที่ไม่เพียงแต่ตอบสนองความต้องการของตลาด แต่ยังสามารถสร้างมูลค่าให้กับชุมชนและสิ่งแวดล้อม</p><p>7.2 การเน้นการสร้างแบรนด์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เช่น การใช้ทรัพยากรท้องถิ่นในการผลิตสินค้าที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม</p><h4>8. การสนับสนุนจากภาครัฐและองค์กรต่างๆ</h4><p>8.1 การขอรับการสนับสนุนจากภาครัฐหรือองค์กรระหว่างประเทศที่สนับสนุนการพัฒนาธุรกิจชุมชน เช่น การขอเงินทุนจากโครงการพัฒนาชุมชนหรือการเข้าร่วมโครงการ CSR</p><p>8.2 การทำงานร่วมกับภาครัฐในการพัฒนานโยบายที่เอื้อต่อการเจริญเติบโตของธุรกิจชุมชน</p><p><strong>ผลประโยชน์จากการพัฒนาธุรกิจชุมชนแบบยั่งยืน</strong></p><p><strong>1. สร้างการเติบโตทางเศรษฐกิจ</strong> ให้กับชุมชนและลดความยากจน</p><p><strong>2. ส่งเสริมการพัฒนาท้องถิ่น</strong> โดยการใช้ทรัพยากรในพื้นที่อย่างมีประสิทธิภาพ</p><p><strong>3. รักษาสิ่งแวดล้อม</strong> และลดผลกระทบจากการทำธุรกิจ</p><p><strong>4. สร้างความยั่งยืน</strong> ในการดำเนินธุรกิจระยะยาวโดยไม่ทำลายทรัพยากรของชุมชน</p><p>การพัฒนาธุรกิจชุมชนแบบยั่งยืนจึงไม่เพียงแต่ช่วยให้ธุรกิจเติบโต แต่ยังช่วยส่งเสริมการสร้างสังคมและสิ่งแวดล้อมที่ดีขึ้นในระยะยาว</p><p>เอกสารอ้างอิง</p><p><strong>United Nations (2015).</strong> <em>Transforming our world: The 2030 Agenda for Sustainable Development</em>. United Nations.</p><p>เอกสารที่นำเสนอเกี่ยวกับการพัฒนาอย่างยั่งยืนในระดับโลก รวมถึงเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs) ซึ่งช่วยกำหนดแนวทางการพัฒนาธุรกิจชุมชน</p><p>แนวคิด “Triple Bottom Line” ที่ส่งเสริมให้ธุรกิจคำนึงถึงทั้งผลกระทบทางเศรษฐกิจ, สังคม และสิ่งแวดล้อมในการดำเนินธุรกิจ</p><p><strong>Porter, M. E., &amp; Kramer, M. R. (2011).</strong> <em>Creating Shared Value</em>. Harvard Business Review, 89(1–2), 62–77.</p><p><strong>IIED (2016).</strong> <em>Sustainable Development and the Role of Community-based Enterprises</em>. International Institute for Environment and Development (IIED).</p><p>#BSRU</p><p>#MSBSRU</p><p>#www.bsru.ac.th</p><p>#สาขาการเป็นผู้ประกอบการ #Entrepreneurship</p><p>#Bansomdejchopraya</p><p>#มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2291f9879cbf" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[การนำเสนอสินค้าหรือบริการ]]></title>
            <link>https://medium.com/@yotsaengsupansa/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%84%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3-cb2bcd131b6b?source=rss-f0eec9bf2d91------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cb2bcd131b6b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Supansa  Yotsaeng]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 31 Aug 2024 14:26:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-08-31T14:26:31.217Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ธุรกิจส่วนใหญ่มักจะมีรูปแบบอย่างใดอย่างหนึ่งระหว่างขายสินค้าหรือให้บริการแก่ลูกค้า ในตอนเริ่มตั้งธุรกิจนั้น การตัดสินใจว่าจะนำเสนออะไรจึงเป็นเรื่องสำคัญ และมีหลากหลายปัจจัยให้พิจารณา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/568/1*n5nn99A_9vJZi3yJY3na4g@2x.jpeg" /><figcaption>ที่มาภาพ : https://www.resultist.com</figcaption></figure><h4>การพิจารณาทางเลือกต่างๆ</h4><ul><li>การพิจารณาที่สำคัญเรื่องหนึ่งเมื่อทำการตัดสินใจเลือกระหว่างการสร้างธุรกิจสินค้าหรือธุรกิจบริการนั้นคือ จะมีเรื่องเวลาและงบประมาณเข้ามาเกี่ยวข้อง แล้วจะสร้างรายได้ได้เร็วแค่ไหน โดยธุรกิจสินค้านั้นจะต้องใช้เวลาค้นหาหรือคิดค้น จากนั้นทำการทดสอบการที่จะนำสินค้าไปขาย ซึ่งหลังจากนั้นก็จำเป็นต้องขายสินค้าให้ได้ในปริมาณที่เพียงพอถึงจุดคืนทุนก่อนที่จะมีผลกำไร ซึ่งขั้นตอนเหล่านี้ก็อาจจะใช้เวลาพอสมควร อย่างไรก็ตามเมื่อเกิดการขายสินค้าก็จะได้เงินจากลูกค้าทันที. ในทางตรงกันข้ามธุรกิจบริการสามารถนำเสนอได้ทันทีและตั้งงบประมาณขั้นต่ำได้ หากคุณเป็นผู้ให้บริการลูกค้าเอง อย่างไรก็ตามหากต้องอาศัยการฝึกอบรมหรือจำเป็นต้องมีเครื่องมือเครื่องใช้เฉพาะทาง ก็ต้องใช้เวลาและเงิน. บางธุรกิจนั้นก็นำเสนอทั้งสินค้าและบริการไปพร้อมกัน เช่น ช่างยนต์ที่อาจจะทั้งซ่อมและขายรถยนต์ ช่างแอร์ที่ขายแอร์พร้อมกับบริการติดตั้ง เป็นต้น อย่างไรก็ตามเมื่อเริ่มต้นครั้งแรก แนะนำว่าให้จริงจังกับธุรกิจรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งก่อน ก่อนที่จะลองธุรกิจอีกรูปแบบหนึ่ง</li></ul><h4>การขายสินค้าหรือบริการ</h4><p>นอกจากจำนวนที่แตกต่างกันของเวลาและเงินที่จำเป็นต้องใช้ในการตั้งธุรกิจ เพื่อขายสินค้าและให้บริการแล้วยังควรพิจารณาปัจจัยต่างๆในระยะยาวด้วย</p><h4>การขายสินค้า</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/642/1*frRyft1_4SBa0rJiQ2BOUQ@2x.jpeg" /><figcaption>ที่มาภาพ : https://redbikemarketing.com</figcaption></figure><ol><li>ลูกค้าต้องได้เห็นสิ่งที่พวกเขาจะซื้อ ( เพื่อช่วยในการตัดสินใจว่าจะซื้อหรือไม่ )</li><li>ต้องมีการเติมสต๊อคของ ( ซึ่งใช้เงินทุนอย่างต่อเนื่อง และบางอย่างอาจเป็นสิ่งที่เน่าเสียง่าย ก่อให้เกิดความสูญเสียทางตรง Direct loss ต่อธุรกิจหากยังขายไม่ได้ )</li><li>สินค้าจำเป็นต้องมีที่จัดเก็บ ( หมายถึงต้องมีสถานที่สำหรับจัดเก็บอย่างเหมาะสม ซึ่งอาจจะมีค่าใช้จ่ายสูง )</li></ol><h4>การให้บริการ</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/579/1*HbG9jYUcROsZY5x6PTFSmw@2x.jpeg" /><figcaption>ที่มาภาพ : https://www.salesforce.com</figcaption></figure><ol><li>งานบริการเป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้ ( ดังนั้นลูกค้าจึงต้องเชื่อมั่นผู้ให้บริการว่าจะดำเนินการบริการให้เป็นอย่างดี )</li><li>การให้บริการบางทีก็ไม่เหมือนใคร ( ดังนั้นจึงเป็นการแข่งขันทางธุรกิจที่ดุเดือด จึงเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องรักษาชื่อเสียงที่ดีไว้ในกลุ่มลูกค้า )</li><li>ลูกค้าที่ไม่พึงพอใจในบริการ ( อาจจะปฏิเสธการจ่ายเงินหลังจากได้รับการให้บริการ )</li><li>ขึ้นอยู่กับว่าเป็นงานบริการแบบไหน ( ผู้ให้บริการอาจจำเป็นต้องเข้ารับการฝึกอบรมอย่างเป็นระยะ หรือได้ใบรับรอง )</li></ol><h4>ขอบเขตของการเติบโต</h4><p>การรับรองการเติบโตของธุรกิจได้ (Scalability) คือความสามารถของธุรกิจในการเพิ่มยอดขาย โดยไม่มีต้นทุนที่เพิ่มขึ้นตามสัดส่วนที่เพิ่มเข้ามา ซึ่งเป็นจุดแตกต่างกันระหว่างธุรกิจสินค้ากับธุรกิจบริการ</p><ul><li>สินค้า &gt;&gt; บางอย่างนั้นสามารถเติบโตได้อย่างสูง เช่น หลักสูตรออนไลน์ แอปพลิเคชั่น หรือซอฟแวร์ที่ถูกสร้างขึ้นมา สามารถขายได้อย่างไม่จำกัดด้วยต้นทุนที่เพิ่มเข้ามาเล็กน้อยเท่านั้น</li><li>บริการ &gt;&gt; ทั้งหมดจะใช้เวลาในการดำเนินงาน ซึ่งทำให้เติบโตได้น้อยกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าจำเป็นต้องจ้างคนทำงานเพิ่มขี้น งบประมาณที่ใช้ก็จะเพิ่มขึ้นตามไป อย่างไรก็ตามสามารถนำเสนอบริการพิเศษต่างๆ เพิ่มเติมได้ เพื่อเพิ่มขอบเขตของการเติบโตทางธุรกิจ</li></ul><h3>“ คุณภาพในบริการหรือสินค้านั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าคุณใส่อะไรลงไป แต่ขึ้นอยู่กับลูกค้าได้อะไรจากมัน ”</h3><pre> ( Peter Drucker ที่ปรึกษาด้านการจัดการของสหรัฐอเมริกา )<br></pre><h4>อ้างอิงจาก</h4><p>How to start your own business . www.dk.com</p><p>#BSRU</p><p>#MSBSRU</p><p>#www.bsru.ac.th</p><p>#สาขาการเป็นผุ้ประกอบการ</p><p>#https://www.facebook.com/bsru.entrepreneurship?mibextid=LQQJ4d</p><p>#มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cb2bcd131b6b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Personal Branding]]></title>
            <link>https://medium.com/@yotsaengsupansa/personal-branding-61045da0bf9a?source=rss-f0eec9bf2d91------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/61045da0bf9a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Supansa  Yotsaeng]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 30 Aug 2024 12:26:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-08-30T12:30:45.420Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/614/1*3_p0gwmc0ULEpceHM_4Y0A@2x.jpeg" /><figcaption>ที่มาภาพ : intellismith.com</figcaption></figure><p>Personal Branding เป็นการผลิตเนื้อหาที่สร้างตัวตนของ “คน” เปลี่ยนจากแบรนด์ไปเป็นคนที่มีชีวิตจิตใจ แตกต่างกันแค่เมื่อเห็นแบรนด์แล้วคนตระหนักว่าขายอะไร ใช้อย่างไร ดีอย่างไร ถ้าถูกใจอาจจะซื้อ</p><p>แต่ Personal Brand จะสร้างความรู้สึกชอบ รู้สึกใช่ และต้องติดตาม เพราะอาจมีบางอย่างคือ</p><ul><li>คล้ายคลึงกับตัวเอง</li><li>มีข้อมูลความรู้ที่สนใจมาบอกเล่า</li><li>ชอบไลฟ์สไตล์</li><li>อ่านหรือดูแล้วให้บางอย่าง เช่น ความสนุก แง่คิด ตลกขบขัน ความรู้</li></ul><p>จะสังเกตได้ว่า Brand และ Personal Brand นั้นมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจน ในแง่ของความผูกพันทางอารมณ์ หากเป็นPersonal Brand ผู้รับสารจะอยากมีปฏิสัมพันธ์มากกว่า คล้อยตามได้ง่ายกว่า ในขณะที่แบรนด์บอกอะไรออกไป ผู้รับสารก็จะเข้าใจว่า “โฆษณา”</p><p>เหตุที่ผู้รับสารรู้สึกสนิทใจมากกว่านั้นก็เป็นเพราะ Personal Brand สามารถตอบโต้กับผู้รับสารในลักษณะที่ใกล้ชิดกว่า เพราะเป็นเรื่องของมนุษย์กับมนุษย์สื่อสารกัน จึงทำให้ผู้รับสารเกิดความผูกพันหรือกลายเป็นแฟนคลับที่เหนียวแน่นได้</p><h4>การทำPersonal Branding</h4><p>ใช่ว่าคิดแล้วจะทำได้เลย แต่ต้องอาศัยกลยุทธ์ด้านเนื้อหาไม่ต่างจากการสร้างแบรนด์ อันดับแรกคือจะต้องกำหนดวัตถุประสงค์ในการทำก่อนว่าเป้าหมายที่จะทำ Personal Branding บน Social Media Platform นั้นคืออะไร เช่น</p><ul><li>แบ่งปันประสบการณ์ &gt;&gt; กิน เที่ยว การดำเนินชีวิต</li><li>แบ่งปันความรู้ &gt;&gt; นำทักษะความรู้ที่มีมาสอนผู้คนที่สนใจ</li><li>ใช้เป็นเวลาปล่อยของ &gt;&gt; ทำอาหาร ร้องเพลง แต่งหน้า</li><li>สร้างแบรนด์ให้สินค้า &gt;&gt; ตั้งตนเป็น Brand Ambassador สินค้าของตนเอง เพื่อสร้างความน่าเชื่อถือ</li><li>ขายของ &gt;&gt; เน้นขายสินค้าโดยมัดใจด้วยบุคลิกภาพที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตน หรือหวังผลลัพธ์ในหลายๆด้านพร้อมกัน เช่น ปั้นตัวเองด้วย ขายสินค้าด้วย เป็นต้น</li></ul><p>การทำ Personal Branding คือการแสดงความเป็นตัวเองให้โลกเห็น ด้วยวิธีเล่าเรื่องในแบบเฉพาะของตัวเราเอง เพื่อสร้างความประทับใจให้กับผู้ติดตาม ซึ่งรูปแบบการนำเสนอนั้นขึ้นอยู่กับความถนัดของแต่ละคนว่าถนัดในเรื่องใด และต้องการจะเป็นที่รู้จักในด้านใดด้วย</p><h4>Personal Branding ที่ดีเริ่มจาก…</h4><ol><li>มีความรู้เฉพาะด้าน = ผู้ติดตามได้ประโยชน์ ได้ความรู้ตามที่สนใจ ไม่เบื่อหน่าย</li><li>มีบุคลิกภาพที่ชัดเจน = สร้างภาพจำได้</li><li>มีมุมมองที่ไม่เหมือนใคร = ไม่เกร่อ</li><li>เนื้อหามีความสม่ำเสมอ ไม่เปลี่ยนแนวสลับไปมา = เปลี่ยนไปมาอาจทำให้ผู้ติตามสับสน และเลิกสนใจ</li></ol><h4>ตัวอย่างบุคคลที่สร้าง Personal Branding ของตัวเอง</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/642/1*AcBBk1BqxqIbBOtct7kz8A@2x.jpeg" /><figcaption>ที่มาภาพ : https://www.marketthink.co/</figcaption></figure><h4>อ้างอิงจาก</h4><p>ณัฐพล ใยไพโรจน์. ทำการตลาดให้บรรลุผลบน Socail Media. นนทบุรี: 2566</p><p>#BSRU</p><p>#MSBSRU</p><p>#www.bsru.ac.th</p><p>#คณะวิทยาการจัดการ #สาขาการเป็นผู้ประกอบการ</p><p>#https://www.facebook.com/bsru.entrepreneurship?mibextid=LQQJ4d</p><p>#มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=61045da0bf9a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>