<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Zoë Kiburg on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Zoë Kiburg on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@z.kiburg?source=rss-0d05429c970a------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*TGH72Nnw24QL3iV9IOm4VA.png</url>
            <title>Stories by Zoë Kiburg on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@z.kiburg?source=rss-0d05429c970a------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 03:45:38 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@z.kiburg/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Wu-Ji (19): “Ik voel me even Nederlands als Taiwanees”]]></title>
            <link>https://medium.com/invisible-cities-nl/wu-ji-19-ik-voel-me-even-nederlands-als-taiwanees-2c780f9b9cdb?source=rss-0d05429c970a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2c780f9b9cdb</guid>
            <category><![CDATA[taiwan]]></category>
            <category><![CDATA[tweetalig]]></category>
            <category><![CDATA[taal]]></category>
            <category><![CDATA[nederlands]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Zoë Kiburg]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 08 Jan 2025 19:55:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-01-27T14:00:14.141Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9-J2dNal7wTEIn6ntjjuBQ.jpeg" /><figcaption>Wu-Ji in zijn studentenkamer in Delft. Beeld: Zoë Kiburg</figcaption></figure><p><strong>De 19-jarige lucht- en ruimtevaarttechniek student Wu-Ji lijkt op een echte Nederlandse student: hij spreekt de taal met een Brabants accent, bakt pannenkoeken ‘gewoon omdat het lekker is’ en feest erop los tijdens Koningsdag en carnaval. Toch is hij niet in het o zo zonnige Brabant geboren, maar in Taiwan. En ondanks dat hij de Nederlandse taal nu goed beheerst en de cultuur heeft omarmd, heeft hij hier wel aardig wat werk voor moeten doen.</strong></p><p>Op tweejarige leeftijd verhuist Wu-Ji vanuit Taiwan, een land in Zuidoost-Azië, naar Nederland: “Mijn vader woonde al een paar jaar in Nederland voor zijn werk. Op een gegeven moment ben ik samen met mijn moeder en zusje ook hierheen gekomen. Van mijn tijd in Taiwan kan ik me niet zo heel veel meer herinneren, want ik was natuurlijk erg jong. Omdat ik zo jong was, had ik eigenlijk helemaal niet echt door dat ik in zo’n andere cultuur terecht kwam.”</p><p>“De kennis die ik heb over Taiwan, heb ik voornamelijk omdat ik nog elke zomer naar Taiwan op vakantie ga. Mijn familie woont daar namelijk nog, dus die bezoeken wij dan een paar weken. Dat ze zo ver weg wonen vind ik natuurlijk jammer, want soms mis ik mijn familie heel erg. Toch vind ik het ook leuk. Als ik daar ben is het gewoon even heel anders en dat is fijn.”</p><p><strong>Kiezen tussen culturen</strong></p><p>Ondanks dat de Taiwanese en Nederlandse cultuur erg ver uit elkaar liggen, heeft Wu-Ji niet het gevoel dat hij tussen de twee culturen moet kiezen. “Omdat mijn vader hier al woonde, had hij al aardig wat van de Nederlandse cultuur opgepikt. Dit heeft hij toen wij hier kwamen ook aan ons meegegeven. Zo vierden wij vrijwel gelijk feestdagen als Sinterklaas of Koningsdag. Ik ben opgegroeid in Eindhoven, dus met carnaval ben ik ook altijd in de stad te vinden met mijn vrienden. Er wordt alleen niet zo vaak Nederlands gegeten in mijn gezin, maar echt erg vind ik dat niet. Ik vind zelf rijst namelijk veel lekkerder.”</p><p>“Tijdens feestdagen als carnaval en Koningsdag, wanneer iedereen helemaal losgaat, dan denk ik: dit is nou Nederland. Op dat soort momenten feest ik ook altijd mee en voel ik me een echte Nederlander. Op andere momenten voel ik me juist meer Taiwanees. Zo ben ik samen met mijn gezin lid van een Taiwanese vereniging. Als ik daar ben en iedereen om mij heen spreekt Mandarijn, dan voel ik me een echte Taiwanees. We houden bij de vereniging etentjes of vieren feestdagen als Chinees nieuwjaar met andere Taiwanezen die in Nederland wonen. Het gevoel dat wij dan allemaal een beetje hetzelfde meemaken zorgt voor een connectie en dat vind ik fijn. De Nederlandse en Taiwanese cultuur zijn voor mijn gevoel juist complementair in plaats van tegenstrijdig.”</p><blockquote><strong>“Tijdens Koningsdag en carnaval voel ik me een echte Nederlander”</strong></blockquote><p>“Een moment waar ik wel even dacht aan kiezen tussen de culturen was toen ik geslaagd was voor de middelbare school. Iedereen hangt dan natuurlijk de Nederlandse vlag op, maar ik vond in mijn geval de Taiwanese vlag ook wel passend. Uiteindelijk heb ik maar besloten om beide vlaggen op te hangen. Ik vind kiezen namelijk een beetje onnodig, want wat mij betreft kunnen de twee culturen prima naast elkaar leven. Ook als mensen vragen waar ik vandaan kom, is mijn antwoord elke keer anders.”</p><p><strong>Taalbarrière?</strong></p><p>Ondanks dat Wu-Ji al bijna zijn hele leven in Nederland woont, spreekt hij thuis vaak niet in de Nederlandse taal. “Mijn ouders spreken eigenlijk nauwelijks Nederlands. Ze hebben de basis wel geleerd om te kunnen slagen voor de inburgeringscursus, maar daarna is hun taalvaardigheid weer gedaald. Mijn moeder spreekt alleen af en toe nog Nederlands in de supermarkt, maar verder wordt alles in het Mandarijn besproken bij ons. Met mijn zusje spreek ik wel Nederlands en ik zou het zelfs raar vinden als ik Mandarijn met haar zou praten. Is het gesprek ook van belang voor mijn ouders, dan switchen we wel van taal. We kunnen allebei gewoon fatsoenlijk Mandarijn praten, maar qua schrijven en grammatica zitten wij denk ik op het niveau van een eersteklasser.”</p><p>Ondanks dat zijn ouders slecht Nederlands praten, beheerst Wu-Ji de taal nu wel erg goed. “Omdat ik zo jong al naar Nederland kwam, had ik niet onwijs veel moeite met de Nederlandse taal leren. Toen ik begon op de peuterspeelzaal kon ik echt alleen maar wat standaard woorden als paard en koekje, maar ik pikte de taal al snel beter op. Omdat we thuis geen Nederlands spraken had ik misschien een kleine achterstand, maar die heb ik op de basisschool weggewerkt. Nu maak ik alleen nog wel wat <em>de</em> en <em>het</em> fouten, want hier zijn natuurlijk niet echt regels voor. Dat vind ik nog steeds moeilijk.”</p><blockquote>“<strong>Ik spreek de taal nu goed, maar wanneer ik <em>de</em> of <em>het</em> moet gebruiken snap ik nog steeds niet altijd”</strong></blockquote><p>Wel heeft Wu-Ji, bewust en onbewust, aardig wat dingen gedaan om zijn taalniveau te verbeteren. “Op de basisschool moest ik naar logopedie, dus dat was extra werk. Ook kwam elke week ons buurmeisje langs om voor te lezen. Toch heb ik dit niet als zwaar ervaren, want ik vond het ook best leuk. Op de middelbare school ben ik doorgegaan met het verbeteren van mijn taalniveau. Ik sloot me aan bij het debatteam in de hoop mijn vocabulaire verder te verbeteren. Van tevoren wist ik niet eens wat debatteren was, maar ik vond het erg leuk”, vertelt hij lachend. “Bovendien leerde ik daar de wat deftigere worden, wat ook erg waardevol was. Ook solliciteerde ik bij scholieren.com, een blog voor en door scholieren. Het schrijven van blogs leek mij erg leuk, maar ik zag het vooral als een manier om nog beter te worden in taal. De feedback van de hoofdredacteur heeft mij hierin erg geholpen. Ik kon zo namelijk veel leren van mijn taalfouten.”</p><p><a href="https://www.scholieren.com/redactie/wu-ji">Redactie | Wu-Ji</a></p><p><strong>Tolk</strong></p><p>Maar ook buiten school heeft Wu-Ji vanaf vroege leeftijd zijn Nederlands veel geoefend. “Ik heb wel vaak voor mijn ouders moeten vertalen,” vertelt Wu-Ji. “Vooral bij dingen zoals belastingen of verzekeringen. Maar ik was toen echt nog jong, groep 3 of 4, dus ik begreep er ook niet altijd veel van”, vertelt hij lachend. “Maar ja, ze hadden ook niet echt iets anders om op terug te vallen, behalve Google Translate.”<br> Op de vraag of dat moeilijk was, knikt Wu-Ji. “Het was soms lastig, maar ook interessant om naar te kijken. We probeerden gewoon te helpen waar we konden. Soms dacht ik wel: waarom moet ik dit doen? Maar aan de andere kant voelde het gewoon als mijn ouders helpen. Meer niet.”</p><blockquote><strong>“Belastingzaken vertalen was soms lastig, maar voelde vooral als gewoon mijn ouders helpen”</strong></blockquote><p>Zijn rol als vertaler bleef gelukkig binnen de perken. “Nee, ik heb nooit iets hoeven verdoezelen of anders vertaald om mezelf of mijn ouders een voordeel te geven,” zegt hij beslist. “Gelukkig niet! Maar soms was het wel moeilijk, vooral omdat ik niet altijd alle woorden kende.”</p><p>De opvoeding van Wu-Ji stond niet per se in het teken van de druk die vaak met Aziatische ouders wordt geassocieerd. “Mensen denken vaak dat alle Aziatische ouders hun kinderen pushen om dokter te worden of alleen maar hoge cijfers te halen. Mijn ouders waren eigenlijk best relaxed. Ze vonden onderwijs wel belangrijk, maar ze forceerden niks. Techniek was iets wat ik leuk vond en dat vonden zij ook een goed idee. Maar als ik bijvoorbeeld iets met geneeskunde had willen doen, had dat ook gekund. Al had ik dat echt nooit gekozen: ik ben helemaal niet goed in biologie,” zegt hij lachend. “Maar binnen de Taiwanese <em>community</em> bestaat wel veel prestatiedruk. Ik ken zelfs iemand die tegen haar kind zei dat ze teruggestuurd zou worden naar Taiwan als ze niet minimaal naar de havo ging. Dat klinkt misschien heftig en dat is het ook, maar ouders willen gewoon het beste voor hun kinderen en volgens hen is dat onderwijs. Dat staat gelijk aan een gelukkig leven.”<br> De band met zijn ouders is nog steeds sterk. “Ik bel mijn vader af en toe en probeer om de week even naar huis te gaan. Ze wonen best ver, maar het is altijd fijn om thuis te komen.”</p><p><strong>Stiekem kletsen</strong></p><p>“Thuis spraken we Mandarijn en buiten de deur Nederlands”, legt Wu-Ji uit. Mijn ouders spraken geen Nederlands met mij, gewoon omdat ze het niet goed genoeg konden. Dat heeft me eigenlijk geholpen om beide talen goed te leren.”</p><p>De taalwisselingen brachten soms opmerkelijke situaties met zich mee. “In Taiwan was ik een keer met mijn zusje aan het spelen in een speeltuin. We praatten Nederlands met elkaar en toen werd een vrouw daar boos. Ze vond dat we Chinees moesten praten omdat we in Taiwan waren en stond er zelfs op dat we onze moeder erbij moesten halen, omdat het niet acceptabel was wat we deden.”<br> Gelukkig brengt de meertaligheid ook voordelen met zich mee. “Ik kan in Taiwan met mijn zusje in het Nederlands praten als ik niet wil dat anderen ons begrijpen. In Nederland spreek ik af en toe juist expres Chinees met mijn Chinese vrienden zodat niemand ons verstaat.</p><p>Als Wu-Ji wordt gevraagd of hij kan beschrijven hoe het nou voelt om voornamelijk een tweede te taal spreken die niet je moedertaal is, blijft hij even stil. “Daar moet ik even over nadenken. Want voor mij is die meertaligheid altijd iets heel natuurlijks geweest dat bij mij paste. Ik vind het fijn dat ik beide talen beheers en het helpt soms ook om een nieuwe taal te leren. Ik ben van plan mijn kinderen later ook gewoon zowel Chinees als Nederlands op te voeden.”</p><blockquote><strong>“Als ik soms stiekem wat wil bespreken met mijn zusje praat ik gewoon Nederlands in Taiwan”</strong></blockquote><p>Op de vraag of hij ooit terug zou willen naar Taiwan is zijn antwoord gemengd. “Ja en nee. Het eten daar is geweldig en veel van mijn familie woont daar. Maar qua levenskwaliteit is Nederland fijner. Het is hier schoon, het onderwijs is minder competitief en de druk op kinderen is hier veel lager. Dat is belangrijk voor me.”<br> Toch blijft Taiwan altijd in zijn hart. “Misschien ga ik ooit voor een langere tijd terug om te kijken hoe het echt is om daar te wonen. Maar voorlopig zit ik hier goed.”</p><p><em>Geschreven door Isa Berkelmans &amp; Zoë Kiburg</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2c780f9b9cdb" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/invisible-cities-nl/wu-ji-19-ik-voel-me-even-nederlands-als-taiwanees-2c780f9b9cdb">Wu-Ji (19): “Ik voel me even Nederlands als Taiwanees”</a> was originally published in <a href="https://medium.com/invisible-cities-nl">Invisible Cities NL</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Isa: “Ik kan door alles wat ik heb meegemaakt nu veel beter relativeren”]]></title>
            <link>https://medium.com/invisible-cities-nl/isa-ik-kan-door-alles-wat-ik-heb-meegemaakt-nu-veel-beter-relativeren-cd9d4850bd53?source=rss-0d05429c970a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cd9d4850bd53</guid>
            <category><![CDATA[humans-of-j2]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Zoë Kiburg]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 13 Dec 2024 20:47:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-12-13T20:47:43.403Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LDoQiXgoHFqKN_AmgIS8Uw.jpeg" /><figcaption>Beeld: Isa Berkelmans</figcaption></figure><p><strong><em>Isa is pas 23, maar heeft in haar tienerjaren al aardig wat te verduren gekregen. De tegenslagen zijn haar niet in de koude kleren gaan zitten en hebben haar al vroeg gevormd. Toch ziet ze het niet allemaal negatief in: “Ik heb er ook mooie levenslessen uit gehaald”.</em></strong></p><p>Op een druilerige vrijdagmiddag zit ik samen met Isa in een leeg lokaal op de CHE. Isa, die nog ietwat moe maar erg voldaan na een gezellig avondje in haar studentenhuis tegenover mij zit, speelt met de verpakking van haar lippenbalsem. Na de nodige updates over het studentenleven en de afgelopen lessen gaan we al snel de diepte in.</p><p>“Helemaal terug naar de basis. Ik ben geboren in Hilversum, maar daar weet ik eigenlijk niet zoveel meer van. Op mijn vijfde verhuisde ik naar Breda en daar heb ik mijn hele jeugd gewoond met mijn ouders en mijn vijf jaar jongere zusje. Ik ben opgegroeid in een creatief gezin. Mijn moeder is kunstenaar en componist en mijn vader ondertitelt. Zelf ben ik denk ik nog het minst creatief van ons allemaal, maar ik zou mezelf wel als muzikaal omschrijven en ook met schrijven ben ik erg fantasierijk. Daarnaast zijn wij allemaal erg gevoelig en ietwat chaotisch. Dit zie je ook echt terug in het huis: we hebben een erg gezellig gedecoreerd huis, maar het is wel een beetje <em>all over the place.”</em></p><p><strong>Hecht gezin</strong></p><p>Isa omschrijft de band met haar gezin als close, maar dit is niet altijd zo geweest. “Wij hebben als gezin aardig wat meegemaakt. Dit verslechterde de band op sommige momenten, maar maakt het uiteindelijk ook sterker. Één van de dingen is dat mijn ouders uit elkaar gingen toen ik veertien, vijftien was. Na een jaar kwamen ze weer bij elkaar, maar dit heeft wel zijn sporen achtergelaten. Het is vooral ook doordat mijn zusje een zware periode achter de rug heeft.”</p><p>“Mijn zusje heeft altijd al wat problemen gehad. Toen ze echt klein was had ze veel woedeaanvallen, maar door medicatie en therapie ging dit een lange tijd goed. Toen ik negentien was en zij dus een jaar of veertien raakte ze in een best wel heftige depressie waarbij ze ook erg suïcidaal was. Dit was best eng, want het zat echt op het randje. Na een tijdje is ze naar Spanje gegaan voor een soort programma en dit heeft haar erg goed gedaan. Nu woont ze in Groningen, ambulant, en gaat het naar omstandigheden goed met haar. Toch heeft dit wel veel invloed gehad op ons gezin. Mijn moeder is bijvoorbeeld drie jaar lang alleen met mijn zusje bezig geweest. Ik merk ook, doordat het zoveel is, dat ik de tijdlijn echt niet meer zo goed voor de geest kan halen.”</p><p><strong>Kiezen voor mezelf</strong></p><p>Isa woonde toen het slecht ging met haar zusje al op haarzelf. “Dit scheelde voor mij wel, want ik werd er niet continu mee geconfronteerd. Toch kreeg ik het wel mee hoor. Daarnaast was dit op meer vlakken een hele moeilijke periode voor mij. Een vriendin van mij is in die tijd overleden aan eierstokkanker en we zaten ook midden in de coronatijd. Ik zat in de rouw en het ging ook nog eens slecht met mijn zusje, dus dat viel allemaal lekker samen. In die tijd zat ik in een ander studentenhuis waar ik niet echt over dit allemaal kon praten. Dat is wel iets wat ik heb gemist.”</p><blockquote><strong><em>“Ik zat in de rouw en het ging ook nog eens slecht met mijn zusje, dus dat viel allemaal lekker samen.”</em></strong></blockquote><p>“Ik heb mezelf in die tijd ook meer gedistantieerd van alles. Ik merkte namelijk dat ik overal zoveel energie in stak, waardoor ik er zelf haast aan op ging. Ik heb in die periode minimaal contact gehad met mijn zusje. Ook de band met mijn ouders ging toen wat minder. Ik heb ze in die zware periode best wel gemist en daar gaf ik ze een beetje de schuld van. Gelukkig gaat het nu allemaal al een stuk beter.”</p><p><strong>Ontsnappen met fantasy</strong></p><p>In deze moeilijke periode is de liefde voor journalistiek bij Isa begonnen. “Om een beetje te ontsnappen schreef ik heel veel <em>fantasy</em>verhalen. Het denken aan een hele andere wereld vond ik fijn. Ook ben ik een grote filmfanaat. Hierdoor vind ik het heel tof om een verhaal echt levend te maken met beelden en geluidseffecten.”</p><p>De weg naar journalistiek was voor Isa alleen niet makkelijk. “Ik heb erg veel last gehad van faalangst, waardoor ik op school bezweek onder de druk. In de vierde klas kreeg ik een soort burn-out en heb ik veel thuisgezeten, waarna ik met mijn ouders op zoek ben gegaan naar een ander soort school. Ik belandde toen op een democratische school waarop de leerlingen zelf bepalen wat ze willen leren. Dit werkt voor geen meter, maar ik heb daar wel de vriendin ontmoet die is overleden. Ik heb daar echt niks geleerd, maar ben wel heel dankbaar dat ik haar heb leren kennen.”</p><p>“Toch moest ik weer op zoek naar iets anders. Mijn moeder kwam terecht bij een <em>højskole</em> in Denemarken. Hier kon ik, naast de standaardvakken, ook vakken als pottenbakken, yoga en Viking leven volgen. Daar, midden in de natuur aan het fjord, heb ik mezelf weer gevonden. Vol levenslust kwam ik terug na een halfjaar. Of nou ja, terug: ik ging met twee mensen die ik daar heb ontmoet een halfjaar werken op een melkveehouderij in Nieuw-Zeeland. Hierna wilden we ook nog zes maanden lang de rest van Nieuw-Zeeland en Australië ontdekken. Na drie maanden reizen kwam helaas corona en moest ik halsoverkop terug naar Nederland. En toen moest ik kiezen wat ik nu wilde gaan doen.”</p><blockquote><strong><em>”Daar, midden in de natuur aan het fjord, heb ik mezelf weer gevonden.”</em></strong></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DVzk7wto32H_LhdfdA-_DQ.jpeg" /><figcaption>De natuur in het fjord in Denemarken. Beeld: Isa Berkelmans</figcaption></figure><p><strong>Van Freek Vonk naar interviewen</strong></p><p>En die keuze valt op de studie Toegepaste Biologie. “Van kleins af aan wilde ik al bioloog worden. Op tv zag ik Freek Vonk, Jane Goodall en David Attenborough en dat wilde ik ook. Ik vond de opleiding heel leuk, maar miste het creatieve. Opdrachten als een mini-documentaire maken vond ik namelijk het allerleukste. Door alles wat ik heb meegemaakt vond ik het fijn om niet te ver vooruit te kijken en meer te focussen op het moment. Hierdoor kwam wel ineens dat derde jaar en dacht ik: shit, nu moet ik echt gaan nadenken wat ik hierna wil. Zo is de keuze op journalistiek gevallen.”</p><p>Isa kiest voor de CHE. Een ietwat opvallende keuze, want zelf is ze niet christelijk opgevoed. “Ik studeerde hiervoor al in Ede en woonde in een mega fijn studentenhuis, dus ik wilde eigenlijk niet weg. Het geloofsaspect van de school sprak mij niet echt aan, maar de visie die daarbij komt kijken wel. Toen ik begon met de opleiding vond ik het wel wat intens hoor. Ik voelde me haast een beetje dom omdat ik er zo weinig van wist. Wel krijg ik veel mooie levenslessen mee hier, tijdens de dagopening bijvoorbeeld. Ook vind ik het heel mooi dat ik hier even uit mijn bubbel kon stappen. Ik zie het dus echt als een uitbreiding van mijn eigen bubbel.”</p><p><strong>Levenslessen</strong></p><p>Door alles wat er is gebeurd, heeft Isa erg veel belangrijke lessen geleerd. “Ik merk dat ik de laatste tijd steeds meer met het motto ‘het komt wel goed’ leef. Ik heb leren relativeren, want is een zes halen nou het ergste? Nee, mensen verliezen is het ergste. Ik maak me dus echt veel meer zorgen om de mensen om mij heen dan om school. Ik hecht meer waarde aan mensen, maar ben ook een stuk banger geworden om ze te verliezen. Gelukkig laat ik me hierdoor niet te veel leiden hoor.”</p><p>Ook durft Isa weer meer te dromen. “Soms denk ik dat ik een beetje bang ben om te bedenken waar ik over een paar jaar wil zijn. Vooral omdat het zo vaak voorkomt dat het anders loopt. Ik denk dus vooral: ik zie het wel. Toch heb ik de laatste tijd wel iets meer een droombeeld voor mezelf in mijn hoofd. Ik hoop namelijk verhalen te mogen maken op de meest bizarre plekken. Ik zie mezelf later wel op de motor de wereld over crossen en schrijven over van alles. Dat is echt mijn droomscenario!”</p><blockquote><strong><em>“Op de motor de wereld over crossen en schrijven over van alles. Dat is echt mijn droomscenario!”</em></strong></blockquote><p>Door: Zoë Kiburg</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cd9d4850bd53" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/invisible-cities-nl/isa-ik-kan-door-alles-wat-ik-heb-meegemaakt-nu-veel-beter-relativeren-cd9d4850bd53">Isa: “Ik kan door alles wat ik heb meegemaakt nu veel beter relativeren”</a> was originally published in <a href="https://medium.com/invisible-cities-nl">Invisible Cities NL</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>