<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Zilan Bayram on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Zilan Bayram on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@zilanbayrm?source=rss-1183dd5b3dd4------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*QoJ3uJiAc4vQqBlXZR_nAw.jpeg</url>
            <title>Stories by Zilan Bayram on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@zilanbayrm?source=rss-1183dd5b3dd4------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 18:42:40 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@zilanbayrm/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Vicdanın Sessiz Coğrafyası]]></title>
            <link>https://medium.com/@zilanbayrm/vicdan%C4%B1n-sessiz-co%C4%9Frafyas%C4%B1-315fb331f2a7?source=rss-1183dd5b3dd4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/315fb331f2a7</guid>
            <category><![CDATA[freedom]]></category>
            <category><![CDATA[politics]]></category>
            <category><![CDATA[culture]]></category>
            <category><![CDATA[equality]]></category>
            <category><![CDATA[humanity]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Zilan Bayram]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 26 Jan 2026 15:27:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-01-26T15:27:33.502Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bazı korkular yersizdir yurtsuzdur</p><p>Hedefi hep bellidir, var oluşu ise saltanat rejimi</p><p>Zaman mekân tanımaz</p><p>Bulduğu her insanlık çatlağından akar sessizce</p><p>Tüm insanlık için ortaktır bazı acılar ama temel korkulara alıştırılır vicdanlar</p><p>Böyle normalleşir insanlıktan uzaklaşmak</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*cmuhEbxXdDUtTCPEHCqxlw.jpeg" /></figure><p>Korkunun kurbanı, ölümün kıyısında insani bir yan arar yıkıntısının arasında</p><p>Çığlıkları tarih öncesinden tanıdık bir haykırış ile yükselir</p><p>Dünya gelişir, değişir ama aynı acılar tekrar tekrar yaşatılır</p><p>Şimdilerde gelişen makinelerin sesi, azalan vicdanların köleleşmiş sözde özgür bedenlerinden üstündür</p><p>Kimi daha çok insandır kimisi daha az</p><p>Çünkü vicdanın standartları, insanlık çizgisinden uzakta öncelikler girdabında kaybolmakta</p><p>Yüreğinin derinliğinde ince bir sızı gibi</p><p>Sarar yüreğinin dört bir köşesini tüm kayboluşların korkusu</p><p>Atamazsın, kurtulamazsın</p><p>Ama farkında olarak korkunun yerini umuda bırakması için koşarsın</p><p>Sende kalan son insanlığın herkese yeteceği yanılgısı ile</p><p>Sistemlerin yarattığı kör yüreklere ulaşmak için koşarsın</p><p>Yeni bir insanlık yaratmak uğruna susamazsın</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*BAiyx5V_aGlWFmLy7wgzSw.jpeg" /></figure><p>Ölüm çocuk badenler üzerinde dolaşırken, özgürlüğüne tutsak olmuş herkes adına kızarır yüzün</p><p>Çünkü ne istediğin yere gidebilmektir özgürlük ne de parmaklıklardan uzak bir yaşam</p><p>Özgürlük, herkes için insanca yaşamak uğruna yanlışı haykırabilmektir kimi zaman</p><p>Bazen bir şiir ile anlatırsın insanlıktan uzaklaşmanın kederini</p><p>Bazen bir türküde yankı bulur dilsiz yaraların sessiz sitemleri</p><p>Bazense bir bakıştır, bir fark ediştir aynı acıların sessiz ortaklığında yeşermiş hayatların umudu</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/1*7hKT1hRpJM3zKXP94O4ozA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=315fb331f2a7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Uğultunun Kamburu]]></title>
            <link>https://medium.com/@zilanbayrm/u%C4%9Fultunun-kamburu-f9d156bd9753?source=rss-1183dd5b3dd4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f9d156bd9753</guid>
            <category><![CDATA[i̇nsan]]></category>
            <category><![CDATA[sistem]]></category>
            <category><![CDATA[sociology]]></category>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <category><![CDATA[toplum]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Zilan Bayram]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 27 Sep 2024 18:01:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-27T18:01:45.248Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Sabahın ilk ışıklarında binlerce kişi neredeyse eş zamanlı olarak ışıklarını yaktılar. Öten çalar saatlerin sesi kulaklarından, henüz uyanmak için yorgun zihinlerine doğru yankılar oluştururken ellerini yüzlerini yıkayıp yeni günün pek de yeni olmayacak yaşantısına hazırlanmaya başlamak için yattıkları yerden derin bir “of” la harekete geçtiler. Besin değerlerinin pek de önemsenmediği günlerde daha çok bayılmamak için yenen kahvaltıların sonunda herkes güneşin ulaşmak için büyük bir mücadele verdiği şehrin üstünde görünmeye başlamıştı. Ancak bu umutsuzluk nehrine umut vermeye yetecek kadar parlayabilmesi pek de mümkün durmuyor çünkü bu bataklık insanların hayatında o kadar derin bir yer edinmiş ki kurtulmak için çabalamayı yıllar önce bırakan zihinler bataklıklarının üstündeki güneşe bakamayacak kadar içeri çekilmiş durumda. Pek çok şeyin dinamikleri olduğu gibi bu yaşantıların da pek çok dinamiği var. Ancak kişiler bu dinamiklerin oluşumunda herhangi bir role sahip olamayınca kendileri için tasarlanmış sistemlerin içine fırlatılmış olarak mevcut sistemleri sürdürmekten başka yer bulamıyor. Dayatmalar sonucunda sözde kendi seçimlerini yaşayan insan kümeleri” mış” gibi yapmaktan kendilerini alamadıkları için hayat şartlarına yabancılaşma kaçınılmaz oluyor. Sen ve diğerleri, sen ve senin çok da dahil olamadığın günlük yaşantın, sen ve içini dolduramadığın soyut binlerce kelime yığınları arasında koşuşturmaca yine başlamak üzere. Sürekli bir ötekinin varlığına yapılan vurgu bir gün kendinin de öteki olabileceği bilincini yaratıyor. Aslında bu bireylerin her biri bunu hissediyor ancak anlamak için düşünmeye zamanları ve daha da önemlisi güçleri ve çabaları olmadığından bir çalar saatin sesi yanında sözleri pek de para etmiyor. İliklerine kadar sirayet eden en önemli şey günlük kaygıların buyrukları oluyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*K1i2Lvbb7NzyMzBkHHznsQ.jpeg" /></figure><p>Tüm bu koşuşturmanın içinden bir evin ışıkları hepsinden önce yanmıştı, o uyanma çabalarını rutinleştirdiği için kalkışı daha hızlı gerçekleştirmiş ve şehrin kaosu başlamadan hazırlıklarını tamamlayıp yola koyulmuştu. Yaşadığı sokağın bir ruhu olduğuna inanmıştı hep çünkü bu inanç onun hayatına daha yaşanabilir bir anlam katmakla kalmıyor geçmişinin unutulmaya yüz tutmuş anılarının kapısını da aralıyordu. Her zaman başka bir olasılıkla daha kolay ve anlamlı bir hayata geçmesini dilemiş ancak dileklerini emanet edeceği kimsesi olmadığı için ayrıca onlarca düşünce içinde bir de bir dileğin büyük yükü altında kalma korkusuyla onu ulaşamayacağı kadar arkalara göndermişti. Olasılıkların dünyasında onları yaşanabilir kılan şeyin harekete geçmek ve inanmak olduğunu çok iyi biliyordu ancak rutinlerin boyunduruğu altında kafasını kaldırabilme cüreti gösterdiği her anı hatırlıyor ve düşünce dünyasının genişliğini kendine saklamasının rahatı için daha faydalı sonuçlar getireceğine karar vermesi gerektiğine kendisini inandırmaya çalışıyordu. Konfor alanı denen yapının pek de konforlu olmamaya başladığı günlerin yakınlığının soluğunu ensesinde hissedebiliyordu.</p><p>İçinde iki kişi vardı her zaman. Birincisi ve daha baskın hale gelmiş olan; sözde kurmuş olduğu hayatını koruması gerektiği ve fazla sivrilirse tehlikede olacağını söyleyen taraf. Sanki sivrilmemiş hali çok da güvendeymiş gibi bir yanılgının içindeydi. Oysaki aynıların egemenliğinde tüm oval kafalı insanlar sivrilmeye başlayan öbür kafalara şapkalar hediye ediyordu. İkincisi ise; mevcut durumundan ve durumlardan daha iyisinin mevcut olduğu ancak alışkanlıkların ve korkuların çukurunda debelenmekten kimsenin bu yaşamı görmediğini söyleyen tarafı. Burası onu hep huzursuz eder, uykularını kaçırır ve bazen öyle bir boyuta gelir ki ağlaya ağlaya hak ettiklerine ulaşma cesaretinin kendinden bu kadar uzaklaşmış olmasına sitem eder. Olmak için çabalamak yerine olanların savunuculuğunu yapan basit yaşamlarla çevrili etrafına ayak uydurma telaşı, çabalamadığı ve aslında yolları daha taşlı olmasına rağmen daha kendi ve özgür yaşantısının özlem fırtınalarını anlamasına fırsat bırakmıyordu. Ama bir köşede o istese de istemese de zihni büyüyen fikirlerinin konağı olmaktan öteye geçmek için planlar yapıyordu. Tüm baskılara rağmen kaldırım taşları arasında bahara hazırlık yapan çiçeklerin tohumunu beslemesi gibi o da kendiyle girdiği savaşta bir tarafa ne kadar silah taşıyor olsa da, özü o çiçekler gibi hazırlıklarını tamamlıyordu. Sağa sola bilinçsiz bir korkuyla kurşun yağdıran tarafı cephanesiz kaldığında bahar gelecek ve gerçekliği çiçeğe duracaktı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*S29GCMUWIpmQnOLeQm4t4g.jpeg" /></figure><p>Sokakta yürümeye başladığında bu düşüncelerinin kiminin farkındayken kimiyse bir düş gibi hızlıca gelip geçti. Cadde boyunca sıralanmış sokak lambaları henüz sönmemişti. Hepsinin aynı ışığı yaydığından hiç şüphesi yoktu ama arkadan ince bir ses duyuyordu. Güneşin yeni yeni aydınlandırmaya başladığı sokakları aydınlatma çabaları ile daha da bir kızışan sokak lambaları sanki güneşle hiç kazanamayacakları bir yarışa girmeye çalışıyordu. Ama bir uğultu hala kulaklarını tırmalamaya devam ediyordu. Çok baskın olmaya çalışmadan ama varlığını haykırmak istercesine yani küçük bir çocuğun ben buradayım demek yerine yeri göğü birbirine katarcasına ağlamaya başlamadan önceki huysuzlanmalarını andıran bir sesti bu. Çığlığa dönüşmesi çok zor olan sesin bir sahibi var mıydı?</p><p>Yavaş yavaş insanlar sokaklara akın etmeye başlamıştı ama ne kendisi ne de diğerleri sabah neşesi denen şeyden epeydir uzaklaşmış kalabalıkların dikkatini çekmek isterdi. Silik yaşantıların çığlığı içerden duyulabilir. Dışarısı hep gölgelerin yaşantısı olmaktan öteye geçemez. Gölgeler ise görünür ama onları birbirinden ayırmak ya da içten samimi bir ses duymak, bir gülüşle karşılaşmak çok zordur. Bir yansımadır aslında, bedenin varlığını çoğaltması yansıması ancak zihin böyle bir ayrılmaya neden ihtiyaç duymaz? Düşüncelerin yansıması da bir uğultu eşliğinde zihinde rahatsızlığa neden olur. Sen şüpheye düştükçe onun varlığı netliğe kavuşur. Şu an gölgelerin yaşantısı başlamak üzere oysa bu ses daha mekanik ve belki de anlamlı. Anlamların yanılsamaların arkasında kaldığı da unutulmamalı yani bu bir yanılsama da olabilirdi pek tabi. Ancak adımları hızlandıkça sanki sesin de netliği artıyor konuşmak ister gibi daha derin yakarışlar duymaya başlıyor. Sonra neden birden duruyor? Geç kalma korkusu ve bir şeylerin yetişemeyeceği kaygısı içinde koşturan insanlardan olmasına rağmen bu sesi diğerlerinin duyup duymadığını, kaynağı bulma merakına girip girmediğini öğrenmesi gerekli. Nehir sürekli bitip tükenmez bir hızla ve enerjisini neşesini çaldığı hayatlardan alarak akıyor, akıyor… O ise bu akan nehirde çakılıp kalan, akışı engelleyen koca bir taş gibi duruyor çevresini keşfetmek ve sesin derdini anlamak için dinlemeye başlıyor.</p><p>Duyduğu tek bir sözcük bile yok ama sözcüklerden ve kalıplaşmış günlük cümlelerden daha çok şey anlatabilecek derin bir inilti, çığlık ya da bulanık zihinlerin arkalara itilmiş keskin itirazları gibi bir ses hala sokağa hâkim olma derdiyle türküsüne devam ediyor. Adımları bu ritmi bozacak korkusuyla bir süre daha durup bir anlam bulmaya, yaratmaya çabalıyor. Bilinmezliğin kollarına teslim olmamak için son bir çaba harcıyor. Lambaların ışığı güneş karşısında yetersiz ve belirsiz bir şekilde yanmaya devam ederken belki de birazdan sönecek olmanın endişesiyle görevlerini tutkuyla sürdürmeye devam ediyorlar. Ama birisi, hatta dikkatlice bakılırsa hepsinden daha parlak yanmak için çabalayan bir sokak lambası var. Bütün aynılıkların içinde farklı olma mücadelesi veriyor gibi duruyor başta ancak dikkatlice bakıldığında daha çok kendilik merakı içinde bir keşfin ortasında gibi. Düşüncelerinin lambayla mı yoksa kendisiyle mi ilişkili olduğunu anlayamıyor. Arada bir ayrım var mı? Önüne dönüp tekrardan akıntının sularına kendini bırakırcasına koşar adım yürümesine devam ediyor. Ancak aynı uğultu her adımında sanki bir gürültüden daha çok şey anlatmak istercesine onu takip ediyor. Bir lamba ışığının aydınlığının farklı olma isteği mücadelesinin kendiyle olan ilişkisini anlamlandırması gerekiyor. Nesnelerden özneler dünyasına sızmak isteyen mesajları görmek için tekrardan duruyor. Hareketleri kendinden kopuk insanlar, robotlardan daha aynı halde yürüyüşlerini devam ettiriyor. O ise bir yere varma telaşından sıyrılmış, kıyıya vuran balıklar gibi bir yandan suya kavuşma hasreti içinde çırpınırken bir yandan da yeni kıyı hayatının merakını taşıyor. Aynı ses istifini hiç bozmadan, kendinden emin ve söyleyeceklerinin yaşam denen telaşın içinde yaşayamayanların gününün arka planında konuşmasını sürdürüyordu. Duyguların maskeler altında sıkışıp kaldığı, düşüncelerin sistemlerin tabuları altında ezilmemek için kişisel denetimler tarafından bastırıldığı, daha da önemlisi farklılığın aynılar içinde eritilip ortak hayaller satılmaya başlandığı dünyada birisi bir sokak lambasının altına oturup nesnelerin dünyasıyla öznesi olduğu yaşamının sohbetini dinlemek için kravatını gevşetebilme cesaretini gösterdi. Az kalsın nefessiz kalacağını fark edip nefes almanın bilinçli bir etkinlik olabilmesi karşısında şaşkınlığını gizleyemeden tiz sesi anlamaya başlayan zihninin derinliklerine uzun bir yolculuğa hazırlandı. Kendi çığlıkları asırlar önceden kalmış gibi sessizleşmiş ama çığlıkları yaratan sebeplerin tanıdık hisleri hiç eskimemişti. Sözde yaşamların karanlığı karşısında gözlerinden süzülen birer damla yaşın nehrin suyunu bulandırmasını dileyerek farklılığının kelepçelerini sistemlerin boynuna astı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*tvLJpiOh1uRymdrPngNieg.jpeg" /></figure><p>Sokak lambaları söndü, güneş hiç olmadığı kadar parlak doğdu ama ses aynı bilindik tonda tüm insanların yaşamlarında fark edilme arzusuyla, kulaklardan zihinlerin ötesine ulaşma telaşıyla sokaktaki hakimiyetini sürdürdü. Bir uğultunun hatırlattıkları bir insanın zihninde kamburlar yaratabildi. Uğultunun kamburu daha biz gibi yürüyebilme mücadelesinin meyvesi olmasının da ötesinde hep orada olan kamburları görünür kılma neşesiyle dolanıp durdu.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f9d156bd9753" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gölgelerin Uyanışı]]></title>
            <link>https://medium.com/@zilanbayrm/g%C3%B6lgelerin-uyan%C4%B1%C5%9F%C4%B1-573693a130f1?source=rss-1183dd5b3dd4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/573693a130f1</guid>
            <category><![CDATA[platon]]></category>
            <category><![CDATA[uyanış]]></category>
            <category><![CDATA[toplum]]></category>
            <category><![CDATA[allegory-of-the-cave]]></category>
            <category><![CDATA[ateş]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Zilan Bayram]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 29 Apr 2024 20:18:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-29T20:18:14.439Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Milyarlarca yıl önce, gelişmiş insanların doğumundan habersiz ilkel canlıların dolandığı dünyada ateşin korkutuculuğu ve buna karşın günlük hayattaki temel ihtiyaçları kolaylaştırdığı gerçeği vardı. O zamanki insanlar ateşe olan nefret ve minnet duygusu arasında sallanıp durur, ölümün de yaşamında kaynağının o küçük, yakıcı ışık kaynağında olduğunu hissederdi. Karanlıkların içinde günün güneşin egemenliği kadar sürebildiği zamanlardan çıkıp, aydınlığın çevresinde gölgelerin gözetmenliğinde geçen zamanlara geçilebilmişti (mi). Hâkim olanın yakıcılığında yanmamak için korunması gereken mesafe… Merakın harekete geçirdiği ayakların celladını merak etme, acıyı tatma arzusu … Hâkim olanın hakimiyet altındakilerin elleri tarafından yaratıldığı gerçeği bir yana korkuyu yaratmış olmanın korkuttuğu ve belki de gururun cesaret verdiği ruhların günleri birbiri ardına geçerken zihinler mağaraların içinde yakılan ateş çevresinde geçiyordu. Çünkü yaratılan konfor yaratanın gücünü de almaktaydı. Kazanılan güç, kazanılacaklara ket vursa da o anın büyüsü gerekliliklerin ötesinde bir evren sunmuştu. Hakimiyet ateşte. Sessiz hükümdarın hiç çabasız elde ettiği koca bir ordusu var.</p><p>Hepimiz o mağaranın içinde doğduk ve karanlığa açtığımız gözlerimiz alevlerin kamaştırdığı zamanlarda büyüdü. Aydınlıkta kör olup karanlığa ilerledik. İlerleme hala devam etmekte en aydınlık yanımızı gömmemiz gereken en karanlık köşe hala bulunamadı. Mağaradaki gölgeler bizi kovalamaya devam ediyor, kaçış belki de bu yüzden.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*F3we8fDqQQ0IPJnT8LIlvg.jpeg" /></figure><p>Gölgeler… Ateşin yarattığı ve tek gerçeğimiz olarak nitelendirdiğimiz gölgelerimiz. Aslında ateşin yaratılması ve duvarlara zincirlenmemiz farklı hikayeler olsa da benzer başlangıçlara ve sonlara bağlıdır. Ateşi bulduk, yeterince geliştiğimizi düşündük; mağaramızdaki buluşumuzla ortaya çıkan, duvarlara yansıyan gölgelerimiz bir hayat için yeterli geldi. Ve kendimizi duvarlara zincirli bulduk. Bir gün ateş sönerse ne olacaktı?</p><p>Aramızdan birkaç kişi gölgelerden oluşan yaşantımızı yeterli bulmayıp zincirlerden kurtulma derdine düştü. Ne şimdiyi ne de sonrayı birbirinden ayran sınırların olmadığı her geçen günün bir öncekilerin tekrarının ötesine geçmediği zamanlar gelişen zihinleri rahatsız etmeye başlamıştı. Şimdi, geçmişin ateşinde eriyor; gelecek, gölgelerin kenarında kalıyordu. Koparılan zincirlerin şangırtısını fark eden diğerleri değişimin rahatsız ediciliğinde mağaranın karanlığına kaçmak isterken kendi zincirlerinin farkına varıyordu. Ancak bu rahatsızlık değişim isteğine ulaşamadan alışkanlığın denizinde kaybolup gidiyordu. Kurtulan insanlar şaşkınlıkla karışık merakla yıllardır tek gerçeklikleri olan mağara duvarlarındaki gölgelerden yönlerini arkalarına, gerçek hayatın aktığı yöne doğru çevirme cesaretini bulabilmişti. İlk adım… Belki de yıllardır gelişmiş ayakların işe yaradığının ilk işareti. Yönlerini mağaranın ağzına, güneşin, ağaçların ve yaşamın kaynağı toprağın olduğu tarafa çevirmişlerdi. Bundan sonraki adımlar ateşin, gölgelerin ve tüm bunların oluşturduğu sözde yaşamların karanlığından kopuş demekti.</p><p>Güneşin ışınlarıyla ve o ısının verdiği yaşam enerjisiyle ilk buluşma… Akan hayatın kıyısında her şeyin sabit kaldığı yaşamlarından doğanın canlılığına geçince şaşkın olmamak mümkün mü? Ateşin yeterli bir gelişim olarak görülmesi ve tüm normların bunun çevresinde şekillenişi kalıplarda sıkışmış insan yaşantılarını doğururken zincir kopmuştu. Gerçek yaşamın gölgelerden ve zincirlerden ibaret olmayan dünyasına geçiş kurtulanların umutlarını yeşertiyor, gelecek hayalleri kurmak için çırpınan zihinlerine yeni besinler sunuyordu. Peki ya mağaradakiler ve onların gölgeler altında kalan hayatları hangi hayalin kurulmasını sağlıyordu?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/540/1*KqYlQRf9VbrGf6bGb6ZE5Q.jpeg" /></figure><p>Doğayla tekrar tanışan birisi geriye döndü, yeniliğin heyecanıyla içerdekilere gerçeği ve gölgelerden ibaret olmayan yaşamın canlılığını anlattı, oradan oraya koşup ateşin uyuşturduğu zihinleri uyandırmak için çabaladı durdu. Bu yeni bilgiler karamsar ve tekdüzeleşmiş zihinlerin huzursuzluğunu ve öfkesini uyandırmıştı. Zincir şakırtıları bu sefer özgürlük için değil mevcut konumun korunması için harekete geçmişti. Dışarıdakilerin deli, gerçeğin ve doğrunun kendi yaşantıları olduğunu bağırarak anlatmaya çalışan onlarca kişi vardı. Dogmaların henüz oluşturulmadığı zamanlarda ilk dogma yaratıcıları zincirlerinin savunuculuğuyla başlamışlardı işe. Bağırış çağırışlar dışardakilerin de içeriye göz atmasına sebep oldu. Şimdi özgürler gölgelerin gerçekliğine hapsolmuş arkadaşlarını kurtarma telaşı içinde çabalıyorlardı.</p><p>Kargaşanın içinde sorunun kaynağını düşünen birisi ateşe baktı. Koştu ve ateşi söndürmeye başladı. Zincirliler belki de ilk kez özgür olmak istedi, hayatlarının kaynağını korumak için. Özgürler tutsakları bırakıp ateşi söndürmekle uğraşmaya başladılar. Birisi yapraklarla vuruyor öbürü tekme atıyor bir diğeri taş atıyordu. Herkes için verilen bir savaşta kurtarılmak istenenlerin feryatları gökyüzüne ulaşacak kadar kuvvetliydi. Ateş söndü. Sessizlik baş göstermeye başladığı sırada gölgeler de gerçek yaşama ulaşmak için uzaklaştı, onlar da artık özgürdü. Artık çığlıklar yerini şaşkınlığa ve yıllardır yaşam olarak görülmüş imgelerin kayıplarının yasına bırakmıştı. Zincirler birer birer çözüldü gerçeklik zihinlerin uyanışına eşlik etti. Ve bundan sonra bazı ateşlerin sönüşü bazı hayatların gerçekliğe dönüşüne yol açacaktı. Gölgelere yüklenen anlamlarla oluşan sınırlar, imgelerin sınırsız dünyasında yanılsamalı zihinler yaratmaya son verdi. Hepimiz o mağarada doğduk bir kısmımız gerçek dünyayla tanıştı, gölgelerden ve ateşin egemenliğinden kurtuldu kimimiz ise hala o mağaranın içinde; ateşin ve gölgelerin dünyasında sözde gerçeklikte yaratılan dogmaların altında kurtulanların boş zincirlerinden rahatsız yaşamaya devam etmekte.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=573693a130f1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kuşun Özgür Kafesi]]></title>
            <link>https://medium.com/@zilanbayrm/ku%C5%9Fun-%C3%B6zg%C3%BCr-kafesi-bb6a2f080814?source=rss-1183dd5b3dd4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bb6a2f080814</guid>
            <category><![CDATA[özgürlük]]></category>
            <category><![CDATA[birds]]></category>
            <category><![CDATA[freedom]]></category>
            <category><![CDATA[hope]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Zilan Bayram]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 04 Jan 2024 17:44:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-01-04T17:44:54.782Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kanadındaki tüylerin, kırık umut kırıntılarının eksik yanlarını vurgulamak istercesine kopuşu ruhuna hafiflik getiriyordu. Bir daldan başka bir dala uçarken kaybettiğini bulma telaşı içinde ötüşünü devam ediyordu. Sesi çıkmaz olana kadar bağırmak istiyordu ancak bunun olması için derdinin kederli yanına sahip çıkmak sorumluluğu altında ezilmek zorunda olduğunun da bilincine sahipti. Kendi sesini acısına emanet etmişti, kendisinden geriye kalan sessizliğinde avuntu bulmak için. Belkilerle çıktığı yolların kötü hava koşullarıyla donatılmış olması onun suçu değildi ama bir belki uğruna özgür ağacından kopuşu kimin sorumluluğundaydı?</p><p>Önceden yaşadığı yer; yemyeşil ormanı, sularına baktığında en derindeki balığın salınışlarını takip edebildiğin yer… kısacası yaşadığı yeri kendini iyi hissettiği ve sözde düşünebilen insanların kentlerinde konfor alanı olarak nitelendirebileceği bir alan olarak değerlendirilebilirdi ancak o bu konforun rahatlığına alışmış olmaktan rahatsız olmaya başladığını fark edebiliyordu. Ne kendini görebiliyordu ne de kendisizliğinde bir sözde ben yaratabiliyordu. Gelgitlerin içinde gün doğuyor ve güneş git gellerin ormanında geceyi beklemekle meşgul günleri aydınlatıyordu. Kısacası yabancı bir gücün tasarladığı günlerini başarıyla tamamlama görevini yerine getiriyor olması yaşadığını hissetmeye yetmiyordu. Artık tasarımını beğenmediği, monoton ormanına bahar gelmeyecek gibi hissetmekten yorulmuş bir kuştu. Özgür olduğu varsayımıyla büyülenip ağaçların bile çiçek açmaktan sıkılmış tomurcuklarının çaresizliğini göremeyecek kadar yaşadığı ortamdan kopmuş bir kuş ne kadar özgür olabilirdi ki? Peki asıl soru neydi? Tüm normallerin kuşu rahatsız etme sebebi hangi etmenin etkisiyle olmuştu?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*i5ruK4lDo5ZqUL0s4h81tA.jpeg" /></figure><p>Kanatlarının rüzgâra temas etmesi ve istediği her yere sadece kanatlarının ve birkaç ufak salınışının etkisiyle gidebilecek olmak yüreğinin heyecanla sıkışmasına ve nefes alışının bile bu özgürlük karşısında afallamasına neden oluyordu. İstediği yerlerin uçsuz bucaksız dağları, ormanları, yaprakları ve hayvanları kendi konforlu ormanından daha kendi olabileceği ortamlar gibi geliyordu. Bilinmezliğe duyduğu merakın mı etkisiydi bu, yoksa gerçek bir ben ancak uzaklarda mı var olma mücadelesini sürdürebilirdi? Kendi sisteminin kuralları karşısında doğasında olan uçma eylemine bile ket vurulduğunu hisseder olmuştu, bu başka ormanlarda da böylemi olmalıydı? Her orman sistemi kuralların tutsağında ve sözde düzen uğruna aynı düşüncelerde, duygularda ve daha da kötüsü aynı beklentilerde kuşlar mı yaratırdı? Peki ya diğer hayvan dostları arasındaki sistemler de böyle mi işlerdi, keşke onların dillerini anlayabilse de farklılıkları kavrayabilseydi ancak o kendi diline sıkışmış ve öğrenme konusunda yeterli kapasitesi olmadığına inandırılmış bir türün üyesiydi.</p><p>Şimdi uçma zamanı gelmişti! Bir merakın peşinde kendi olabilme gücüyle açtı kanatlarını, her yükselişi kopan prangasının zincirindeki halkaları birer birer azaltıyor ve kalan boşlukta yeni yaşamının yeşereceği ormanının hayali yeşermeye başlıyordu. Uçabildiği kadar çok uçtu ki yaşadığı çok düzenli hayatının hüznünün bir daha ulaşamayacağı kadar uzaklaşmış olsun geçmişinden. Aslında o da biliyordu içinde bir yerlerde bu izleri taşıyacağını ama artık bu izlerin benliğini bastırmasına izin vermeyecekti. Gerekirse bir kafeste yaşardı ama kanatlarını kullanma şansı varken uçmanın yasaklandığı ormanlara iniş yapamazdı.</p><p>Önce fırtınaların, soğukların pençesinde köklerinin gücüne güvenerek bir sağa bir sola yatan ağaçlardan oluşan bir ormana denk geldi. Yukardan bakıldığında çok kaotik ve yaşanması zor bir yere benziyordu ve durmak, incelemek ve orada neler olduğunu öğrenmek aklının ucundan bile geçmedi sonra tam da bu tabloyu arkasında bırakacakken küçücük ama sesindeki duygu yüklü namelerin dansı karşısında büyülendiği bir ses duydu. Elinde olsa tam da o anda takılı kalmak ve bu ilk şoku, hazzı tekrar tekrar yaşamak isterdi ama zaman ileriye doğru akmaya devam ediyordu ve o saniyeler öncesini zihninde canlandırıp duruyordu. Alçalmaya başladı ama bu sefer yüreği heyecandan ne yapacağını bilemez bir halde çırpınıyordu. Ağaçlara yaklaştıkça bunun bir kuştan çıkan ses olmadığını ve bu ormandaki tüm kuşların mükemmel bir uyumla şarkılarını söylediklerini fark ediyordu hatta diğer hayvanların bile bu uyumu yakalamak için uğraştığını görebiliyordu. Farkındalığı şaşkınlığını ikiye katlayarak ortamdaki mutluluğun kötü hava koşulunun bile romantize ettirecek kadar yoğun olduğunu düşünüyordu artık. Güneşli günlerin yaşandığı ormanında bir kez bile göremediği neşenin kollarında mutlu hissetmemek mümkün değildi. Ama hisle içinde tamamlayamadığı bir şeyler vardı mutluydu ama kendi olarak hissedemediği bir mutluluktu bu. Dışarıdan zoraki dayatılmış mutluluğun önceki ormanında da pek hâlâ olduğunu fark etti ve anılarının oluşturduğu fikirlerle beraber burada da prangalı sözde bir özgürlüğün olabileceğini düşündü ve özgür kanatlarını açıp tekrardan rüzgârın salınımlarına eşlik etmesine izin verdi.</p><p>Bu seferki uçuşu o kadar uzun sürdü ki kendisi bile sanki yeryüzünden koptuğu sadece gökyüzünde yaşayabileceği yargısına kapıldı. Uçarken kendinin, düşüncelerinin farklı olmasının verdiği mutluluğun yaşam sevincine kamçılayan yanıyla birlikte gerçek özgürlüğü zihninde başlatmış olduğunun bilinciyle uçmaya devam etti ve sözde özgür orman sistemlerinin aynı günlerinde “mış” gibi hayatının yerine uçma hakkını kimseye sormadan kullanabildiği bir hayat yaratmaya başladı, bunu yapmak zorundaydı da. Yoksa ne kendine bir saygısı kalırdı ne de içinde eriyip gittiği çeşitli benzer ormanlarda, yıllardır kimin kurallarını uygulamakla yükümlü olduğunu bilmediği yıllarını sürdürmeye hayat demeye devam edebilirdi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*fJCg75ffkV7oq9tlab8Fmg.jpeg" /></figure><p>Özgürlüğünü bilinciyle taçlandırırken kafasını aşağıya çevirdiğinde aklının ucundan geçmeyecek bir seçenekle karşılaştı: Bir kafes. Sade, kendi içinde belli bir sistematikle oluşturulmuş, kuru dallardan edinilen parçaların uyumlu birleşimi. Koca ormanları ve sistemlerini kenara bırakacak kadar özgürlük vaadi içeren bu küçük dünya bir ben yaratabilecek kadar kısıtlamalardan uzak ve kanat çırpmanın mecburiyet olmaktan çıkıp gerçek isteklerin sonucunda oluşmasına izin verecek koca bir dünya barındırıyordu. “Artık uçamazsın, uçman için belli kurallar gerekli, uçman sistemimizi boza bilir!” ve benzeri sınırların olmadığı, uçmak istediğinde kanadının gücü ve rüzgârın eşlik edeceği dansının güzelliği eşliğinde bir benin yaşam hayali bile iniş için yeterliydi. Uçtu, süzüldü ve kafesinin özgürlük vaadinde, farkının bilinciyle mutlu bir yarın yarattı kendine. Kapısı her daim açık kafesinde, sözde mutlu ve sınırlı ormanının yapmacıklığından uzaktı artık.</p><p>“Kafesin biri, bir kuş aramaya çıktı” ve bir kuş kafesini buldu.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bb6a2f080814" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[KAYBEDİLDİKÇE BULUNAN BİR BEN]]></title>
            <link>https://medium.com/yetkingencler/kaybedi%CC%87ldi%CC%87k%C3%A7e-bulunan-bi%CC%87r-ben-6b54ac2f38c4?source=rss-1183dd5b3dd4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6b54ac2f38c4</guid>
            <category><![CDATA[philosophy]]></category>
            <category><![CDATA[culture]]></category>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <category><![CDATA[yetgenli]]></category>
            <category><![CDATA[yetkin-gençler]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Zilan Bayram]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 28 Oct 2023 18:37:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-12-04T08:15:26.828Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Kaybedildikçe Bulunan Bir Ben</h3><p>Birinden kaçmak için koşuyor sanıyorlardı çevrede şaşkın gözlerle onu izleyenler. Ayakları zihninin kontrolünde olmadan hareket etmeye başlamıştı çoktan. Kaybettiği sadece bedeninin kontrolü değildi, umutsuzluk denizinde kaybettiği ölü deniz yıldızlarını arıyordu benliğinde sessizce. Kimse sormadı, soramadı koşuşundaki yalnızlık kederini, sessizliğine bir şarkı tutturmuştu, adımları bir koronun uyumuyla çalışıyor gibiydi. Sakladığı şeylerin bulunamayacağının bilincinde değildi çünkü saklayan o olsa da unutkanlık hapishanesinin tutsağı olduğunu bilmiyordu. Kendisi için önemli olan her şeyi bir sandıkta saklasa da anahtar kendi bilincinde pas tutup kırılmıştı çoktan.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/713/1*KzKUVafjaQyLoLLE_ByQeg.jpeg" /></figure><p>Neyi, kimden, ne zaman saklamıştı? Hangi günlük kaygı içinde kaybolacağını şaşırmış hayallerini korumak için koşuyordu kimi zaman. Ayaklarının altından kayan dünyanın hüznünü kimsesiz bir sokağın gürültülü anılarına bırakıp yeni bir dünyanın kapısını araladı. Ancak şimdi o anlardan biri değildi, bilinçsizliğin bilincini fark etmişti bu vücudunda garip bir ürpertiye sebep oldu, soğuk bir havanın sıcağa sevdasını anladı o zaman. Durdu. Kalabalık çok arkasında kalmıştı, dünya hala sokaklardan ve karabasanların yönettiği saraylardan oluşuyordu, kaçamamıştı. Düşleri altında ezilmemek için soluk almasına gerek olduğunu düşünmüştü, gerekliliği sorgulanır bir ihtiyacın varlığı saçma gelse de yaşaması için bir zorunluluktu bu. Çok gerekli yaşamların çok temel ihtiyaçlarından bazıları bunlar. Tam koşmaya tekrar başlamak için ayaklarını öğrenilmiş adımları atmasına izin vermek üzereyken yapamadı.</p><p>Sanki aniden doğa üstü bir güç tarafından tüm yaşama gücü elinden alınmıştı. Olduğu yerde yığıldı, saklı bir gerçeğin gölgesine sığınarak kimsesiz bir duvar kenarına sığındı. Hangi belirsiz acının pençesinde kanadığını fark etmişti. Geçmiş ve geleceğin şimdiyi baskıladığı bilinç altında yaşanmış anıların etkisi altında eziliyordu. Ne bir şimdisi kalmıştı ne de her zaman anlattıkları geçmişini bilerek yaşatacağı bir geleceği. Söyleyemedikleri, gördükleri ve kimsenin duymaması gereken kırgın sözlerin saplandığı kanayan kalbinin sınırını aşan bir tufanın gözlerine doğru olan yolculuğunu duramadı. Buna ağlamak denemezdi. Daha çok onun yaşadığı, dayanamamanın kederini akıtmaktı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*zzodANyoEZoVzI36_bHYUg.jpeg" /></figure><p>Dizlerini küçülmek isteyen ya da yok olmayı bekleyen bir çocuğun çaresizliğiyle çekti kendine. Yorgun başı dermansız dizlerine düşerken durdurmak istediği hatta dünyanın sonun kadar akmasını istediği göz yaşları içinde huzuru hissetti. Yılların huzursuzluğun içinde kanat çırpan yüreğinin özgürlüğüne ‘merhaba’ dedi. Huzursuz bir zihnin mutlu gözyaşlarını taşıyordu günün sonuna.</p><figure><a href="https://www.instagram.com/yetkingencler/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vPDB-7vTYAJ67867AG3aZA.png" /></a></figure><p>Anlamak için uğraşırken anlaşılamamanın haksız adaletini öldürmek istiyordu. Tek vahşi duygusu, duygusallığın öldüğü bir dünyada düşüncelerin tabusallaştığı zihinlerin oluşumuna karşıydı. Bir hiç uğruna ölen bedenlerin sığ zihinlerin acınası acıma duygusuna karşı sadece tiksinti duyuyordu. Bu yüzdendi insanlıktan kaçışı. Bencilliğin egemenliğinde sevginin sonsuzluğunu bulamamıştı. Hıçkırdığını fark etmeden akıyordu gözyaşları. Bir anda savunmasız bir çocuğun sevgisiz kalmış kalbini taşıdığını düşündü. Bazen sesi çıksa da manası derin düşünceleri anlatmaya yetmediğini fark etmişti, hıçkırığında boğulmak istercesine çıkan seslerde anlatmak istediklerini sözcüklerden daha iyi anlattı. Duyan sadece bulanık zihninin esir duyguları olsa da kendine anlatıyordu kendisini, görünen dünya ile görünmeyen dünyası arasında oluşan bir köprünün kurulduğunu duyumsuyordu.</p><p>Çaresizliği, hayat karşısındaki silahını indirmesine izin veremezdi. Çünkü tek bir dünyanın yaşanacağının bilincine vardığı andan beri geçmişin Azrail&#39;i ile anlaşmasını yapmıştı. Yaşamın korkusuz öznesi olamasa da yaşların büyüttüğü benliğini koruyacaktı.</p><p>Halsiz bedenine hükmetme peşinde olan kafasını kendisinin bile şaşırdığı bir şekilde, zamana meydan okuyacak yavaşlıkta kaldırdı; sırtını yasladığı duvara yasladı. Anılarının tek çıkışını buldu, günün batışını selamlayarak doğruldu. Kendinden emin küçük adımlarını, hala akmakta olan gözyaşlarına arkadaşlık edecek şekilde ayarlayarak yola koyuldu. Tek bir çiçeğin yeşermesine müsaade edilmediği topraklardan umudunu, sevgisini ve kaybetmek uğruna tekrar kazandığı kendini alarak kalabalık dünyada yalnızlık düşlerini yetiştirmek için yeni toprakları aramaya başladı. Bulunsa da bulunmasa da kazandığı bir kendiyle yürüyordu artık.</p><figure><a href="https://medium.com/yetkingencler/yetkin-yay%C4%B1n-yay%C4%B1n-politikas%C4%B1-91a74e63df5"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Wi0biE1fQ3LuAkEBmLcn6g.png" /></a></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6b54ac2f38c4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yetkingencler/kaybedi%CC%87ldi%CC%87k%C3%A7e-bulunan-bi%CC%87r-ben-6b54ac2f38c4">KAYBEDİLDİKÇE BULUNAN BİR BEN</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yetkingencler">Yetkin Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Küçük Sistemin Büyük Umut Saltanatı]]></title>
            <link>https://medium.com/@zilanbayrm/k%C3%BC%C3%A7%C3%BCk-sistemin-b%C3%BCy%C3%BCk-umut-saltanat%C4%B1-4a59edcb6f72?source=rss-1183dd5b3dd4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4a59edcb6f72</guid>
            <category><![CDATA[değişim]]></category>
            <category><![CDATA[umut]]></category>
            <category><![CDATA[sistem]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Zilan Bayram]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 07 Sep 2023 15:40:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-09-07T15:40:47.183Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Otobüsün boş koltukları arasında yitirdiği geleceğine doğru gittiğini zannediyordu. İlerledikçe gerileyen sistemde küçük hayatının yönetmeni olmayı başaramamıştı. Tüm sesler arasında kendisininkini bulmak için biraz daha kulak kesildi, aynı rüyanın farkı oyuncularını aradı durdu.</p><p>Beni biliyordu ama bensizliğinde kaybolmaktan korktuğu için sessizliğinde sarhoş olmayı yeğliyordu her gündüzün akşamında. Gözlerini kapatsa her şey daha aydınlık olacak düşüncesi geldi aklına ama bu sefer aklının durmasını bekledi asla bilmediği bir yolculuğa bu kadar bilinçli çıkılır mıydı! Bir türkü tutmuş dili o türkünün gölgesinde bekliyordu ezgilerinin göğe yükselmesini.</p><p>Herkesin gözünün içine bakıyordu kimin ne düşündüğünü bilme merakı değildi onu buna iten daha çok hangi hayalin kıyısına vurmayı beklediklerini merak ediyordu. Kim bilir hangi acıların yaşlandırdığı bu yüzleri kimler, nerelerde, nasıl güldürmeyi başarmıştı. Bir umudun kırıntısı dökülürken yollara bir gecenin saltanatı sararken yeryüzünü neye tutulmuştu bu benliğini bulmaya çalışan insan kuyusu?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/617/0*G_xpZxFMP5To707Z.jpg" /></figure><p>Aklındaki zehir bir fikrin çırpınışlarını döküyordu gözleri. Kendini bir an yılanlara benzetti. Yılanların deri değiştirmesi yenilik miydi yoksa ölüme bir adım daha yaklaşmanın asil kıyafeti mi? Aynı burada olduğu gibi ağlaması büyümesinden miydi yoksa ölümün bilinmezliğine yakın hissetmesinden mi? Ayrıca neden kötülükle eş değer tutulurdu bu hayvanlar? En azından zarar verebileceği baştan belli canlılar değil miydi? Kimi insanlar gibi önce baharda doğan ilk güneşin sıcaklığını verdikten sonra kışıyla insanları hasta etmeye çalışmıyorlardı. Ortak değerlerden bahseden insanlar tanımıştı mesela hiç birine sahip olmamasının verdiği haklı gururla küçümser bakışlar altında sormuştu sorularını hep o insanlara ve hiç değişmeyen söylene söylene içi boşaltılmış ezber cümleler gelirdi kulağına “Senin ataların aldı bu memleketi” ardından cevap vermek için çırpınan yüreğinin sesini hissederdi “Senin ataların da ölen insanların kefenleriyle övündü, parça parça satarken senin düşüncelerini yine kelepçeyi taktı ellerine, parayla doldurdu ceplerini, ağırlığı altında yürüyemedi de saray yaptırıp hafifletti yükünü!” tabi içinden bir haykırış olarak kalan cevaplardı bunlar yoksa yaşadığı yetmediği gibi bir de dinlemek zorunda kalırdı bu cahilliği. Asıl kötü sözde gelişmiş toplumlarda, kendini geliştirmek şöyle kalsın henüz kendisine saygısı olmayan bu insan toplulukları yüzünden sadece nefes alıp veren ama asla yaşayamayan insanlara yapılmıyor muydu? Ama yılan, insan ve sistem üçgeni üzerinde düşünmek istemiyordu. Düşüncelerini kontrol altına alamamaktan korktu bir an, yanından gelen bir ses böldü bu korkusunu.</p><p>Hemen yanı başına gelmiş gözlerinde bir dünya taşıyormuş izlenimi veren , elleri yaşıtlarına göre epey küçük kalmış ama kalbindeki sevinci dudaklarının kenarındaki hafif tebessümle büyüten çocuk kendisine peçete uzatıyor ve ardından afallamış bakışlarına karşılık konuşma gereği duymuş olacak ki ” Al abicim acından para kazanacak değilim” sesi duyuldu. <br>Ürkek düşüncelerin etkisi altında savrulurken elini uzatıp sadece gözyaşlarını değil, korkularını, kendi olamayan her anını ve tarihin kanlı sayfalarından övünerek bahsetmekten gurur duyan insanların tarihinden de sildi kendini.<br>Otobüsün tek yolcusu kaldığını düşünürken gelip de umudunu yeşerten bu karşılaşma şu an denk gelmek zorunda mıydı sanki? Ne gerek vardı durup dururken yaşama dönemye? Her umuduna asılmış bir düşünceye kurban etmişti. Bunu hangi kendini bilmezin zulmüne hediye edecekti?</p><p>Otobüs durdu. Ama o hala ilerlemeye, zihninin gizli köşelerinde kendisiyle saklambaç oynamaya ve sonrasında bulduğunda ise sobelemek gücünü bulamadığından sadece oyunu bitirmek isteğiyle yeni oyunlar peşinde koşmaya devam ediyordu. Bir ses daha ” Son durak!” Evet gerçekten son durak, her şeyden ve herkesten yorulmuş bedeninini emanet ettiği dünyadan göçmesine eşlik eden son durak. İnmek istemedi ama bu bilinçli bir hareketten daha çok biraz daha yaşama iç güdüsüyle hareket etmek isteyen ilkel beyninin bir dürtüsüydü yoksa bilmem kaç milyon yıl önce evrimini tamamlamış “atalarından” çoktan ayrılmıştı. Kalkıp adımlarımı sokağa emanet etti ve bir kurşunun soğuk sarılmasını hissetmek isteğiyle boş bakışlarını insanların sistemden kurtarabildikleri son saatlerini geçirmek için acele acele ama aynı monoton hareketlerle tıpkı her gün olduğu gibi gittikleri evlerine dikti.</p><p>Burnuna en sevdiği yemeğin kokusu gelmeye başladı ama hayır bu yaşama dönme niyeti tekrar beliremez zihninde, beklediğinin ne olduğunu biliyordu ve bekleyen birini hissediyordu. Yaşama umutla bakan penceresinde ilk kez güneşin doğuşunu beklemek yerine gecenin karanlığını arıyordu. Suçu yaşamak isteğiydi karar ise yine mahkemesini kurduğu benliğinde verilmişti ” Ömür boyu kendini bulmaya çalışan ama bunu her zaman başkalarının gözünde görmeyi bekleyen insanlar arasında ölümünü beklemek” hayır hayır bunu kabul edemezdi ömür boyu kendini arayıp bir yabancı olarak ölmezdi. Kravatını takmıştı, hemen dikti kendine gözlerini bir iyi hal indirimi bekleye durdu ve tabii ki yanlış yargısının doğru sonucu olamayacağını bildiğinden aldı istediği cevabı ” Devam eden düzene muhalif tutumu yüzünden, dahil olması gereken yaşamı kurma ümidinden kurtulmak ” evet evet buydu işte kısa, net ve kesin bir çözüm. Ayakları geri giderken kendi celladı olmanın verdiği tuhaf duygunun etkisiyle bir adım daha attı boğaza karşılık. Gözlerini kapattı ne umudu ne hayalleri kaldı önce onları attı suya kendi hazinesini götürdü beraberinde, artık yarın denen şeyin kalmadığı bu düzende şimdiyi sürekli sürdüremezdi. Sözde güç sahiplerinin zayıf kişilikleri altında büyüyemezdi daha fazla. Son adımını attı. Tam o anda bir kol çelimsiz bir güç gösterisiyle böldü mahkeme kararını. “Dur abii dur!” beni benden daha çok anladığı belli çocuk kalbi dayanamamıştı, gözlerinden bir umudu yaşatmak isteği akıyordu. O ise neye ağladığını bilmeden baktı otobüsteki çocuğun bir elinde düzenin düzensizlikleri içinde yaşam mücadelesi için sattığı peçetelere ve diğer elinde onu hayata döndürememe korkusuna. Çare yoktu, bozuk yargı sisteminin verdiği karar belki de ilk kez doğru bir sonuç bulmuştu. Yeni yaşamı kurma ümidini kaybetmek yerine onu yeniden yapılandırmalıydı. Bir çocuğun saf iyiliğinde buldu o gücü. Çıkar ilişkilerini, içten pazarlıkları, ve kendi yanlışının doğruluğuna o kadar çok inanıp sürdürenler arasından ayrıldı. Geleceğin geçmiş zincirini kopardı, artık umudu daha özgürdü, yaşamı sözde yaşam olmaktan çıkmıştı. <br>Yanında hıçkırıklara boğulmuş çocuğun hayallerine katmıştı umudunu. Kolları onun bedenini sarmıştı, kim kimi teselli ediyor belli olmadan kaldılar öylece. Farklı acıların aynı duyguları yaratmış olmasından doğan ortak gözyaşları dökülüyordu yüzlerinden. Belki de bu şehrin en doğal canlıları olarak geçirdiler böylece birkaç dakika. Sonrasında saatler süren ve yıllara taşınan bir yaşam doğmuştu hem de devam eden düzene muhalif tutumu yüzünden, dahil olması gerken yaşamı kurma ümidini kazanmış bir tarih adamı olarak kalktı ayağa.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4a59edcb6f72" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hasreti Hayalinden Yaralı]]></title>
            <link>https://medium.com/@zilanbayrm/hasreti-hayalinden-yaral%C4%B1-bc8f2b08674e?source=rss-1183dd5b3dd4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bc8f2b08674e</guid>
            <category><![CDATA[umut]]></category>
            <category><![CDATA[gelecek]]></category>
            <category><![CDATA[özgürlük]]></category>
            <category><![CDATA[geçmiş]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Zilan Bayram]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 07 Sep 2023 15:10:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-09-07T15:10:59.616Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/0*1OYxGO1VSgeWpvuX.jpg" /></figure><p>Bir düzendir gecenin perdesi eşliğinde süren</p><p>Kabul olmazların sarayı doğar güneşin batışıyla</p><p>Doğuşlar hep tutuklu gün ışığının gölgesinde</p><p>Perişan bir kuş ötüyor biçare umudunun kanadı altında</p><p>Hani diyor, insanım daha özgür doğacaktı yarınlara</p><p>Yanlış bir evrimin kenarında acıya adapte ruhların doğurdukları büyüyor</p><p>Öten kuşun gözyaşı yeşertemiyor insanlığından ayrı bedenleri</p><p>Tekrarlar diyor, kederinde büyüyen kuş <br>Öldürmez mi gerçekleri?</p><p>Boğmaz mı sevgileri yalan denizinin yabancı sularında?</p><p>Bak insanıma! Yürüyemeyeceği yola koşarak gidiyor<br>Ayakları geçmişe prangalı<br>Hasreti hayalinden yaralı</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bc8f2b08674e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Düşlerin Düşüşleri]]></title>
            <link>https://medium.com/@zilanbayrm/d%C3%BC%C5%9Flerin-d%C3%BC%C5%9F%C3%BC%C5%9Fleri-f8b6beb4685e?source=rss-1183dd5b3dd4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f8b6beb4685e</guid>
            <category><![CDATA[gelecek]]></category>
            <category><![CDATA[hayaller]]></category>
            <category><![CDATA[toplum]]></category>
            <category><![CDATA[umut]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Zilan Bayram]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 07 Sep 2023 09:13:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-09-07T09:13:40.989Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Varlığını hissetmek isteyen her birey hayalleriyle çoğalır çünkü bilir ki insanların ayakta durabilmesini, savaşabilmesini sağlayan bu düşlerin varlığıdır. Yokluğun gerçekliği, ne zaman sarmaya başlasa benliği, bir umut feneri yanar düşüncelerden yüreklere. Yüreksiz bir benlik, zaten çoktan mahkum olmuştur kaybetmenin tatsız varlığına.</p><p>Savaşın, ölümün, parasızlığın kol gezdiği dünya bunlardan doğan acıyı ve kederi neyle yoğurursa yoğursun umutların bir kanadı hep kırık kalacaktır, hayalsiz kahramanlar ise “sözde biz toplum” için savaşacaktır. Bizler, kendi cehennemimizi cennete çevirmek için çabalamadıkça, tüm kahramanlar sadece umut hırsızlığı yapmak için girecektir hayatımıza.</p><p>Düşlerimiz bir kelepçedir hayatla aramızda, oysa ne de çok anahtar vardır umutlarımızın kucağında. Kış, anımsatır ölen çocukların yüzlerini geceye, bir yaprağa dönüşür hayaller, ölü bedenlerin üzerine düşen.</p><p>Evet, bizler kayıplarla ve varlıklarla biriz. Sadece ben uğruna kurulan hayaller, bizi oluşturmaz. Ve düşler, düşüşlerin kurbanı olmaktan öteye geçemez.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1016/0*cwmlAnKYId23Lahx.jpg" /></figure><p>“Kimler geldi kimler geçti bu fani dünyadan” diye başlayan cümleler hep hüsranla biten bir hayatın kalıntılarını taşır içinde. “Ben farklı olacağım” demek istiyorsan, benden bize geçiş yapman gerekecek. Ölenleri, öldürülenleri, umutları sömürülenleri, çocukluğu çalınanaları düşünmeden kurulan hayaller sadece düşüşleri doğuracaktır. Bizler, doğumundan ölümüne kadar hayeller ve umutlar için ömür tüketenler, ne zaman düşlerimizin kurbanı olduk? Hayır, bu kabul edilemez bir yanılgıdan öteye geçemeyecek, savaşmak hiç olmadığı kadar kansız olacak bu savaşta ve bizler umudun, düşlerin çocukları bu sefer düşlerimizin düşüşlerinin ellerinden tutup geleceğe çekeceğiz onları.</p><p>Karanlıkla savaşan ışık, bizimle beraber düşlerimize yelken açacak umut gemisinde. Geleceğimiz, bizim için parlayacak tüm düşüncelerde.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f8b6beb4685e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>