<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Mr. Cake on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Mr. Cake on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@zirphire?source=rss-1c99f9401895------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*xpJ_FasoJTIuLERnrECmwA@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Mr. Cake on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@zirphire?source=rss-1c99f9401895------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 17:34:21 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@zirphire/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Crypto currency อาจกำลังดำเนินการไปแบบผิดทาง]]></title>
            <link>https://medium.com/@zirphire/crypto-currency-%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%88%E0%B8%81%E0%B8%B3%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%94%E0%B8%B3%E0%B9%80%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%84%E0%B8%9B%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B8%9C%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%87-fe72b0b354c1?source=rss-1c99f9401895------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fe72b0b354c1</guid>
            <category><![CDATA[bitcoin]]></category>
            <category><![CDATA[crypto]]></category>
            <category><![CDATA[cryptocurrency]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mr. Cake]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 27 Mar 2022 08:34:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-03-27T08:34:16.519Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ep7GQcc06lUNQl9rVubhYg.png" /></figure><p>คงปฏิเสธไม่ได้ว่า Crypto currency คือสิ่งที่กำลังเติบโตแบบหยุดไม่อยู่แม้ในช่วงเศรษฐกิจตกต่ำเพราะ Covid-19 หรือแม้กระทั่งช่วงเวลาสภาวะสงครามเช่นนี้ ก็ยังคงมีการเติบโตของตลาดและมีการออก Crypto currency ใหม่ๆออกมามากมายไม่เว้นแต่ละวัน</p><h4>เงินที่รับรองโดยรัฐบาล</h4><p>ระบบการเงินแบบเดิมนั้น เมื่อมีสกุลเงินที่ได้รับการรับรองจากรัฐบาล เงินนั้นก็สามารถใช้ในการจับจ่ายใช้สอยในประเทศได้ทันที ไม่ว่าจะเป็นการซื้อสินค้าและบริการอะไร ก็สามารถใช้เงินสกุลหลักของประเทศนั้นๆได้</p><p>ความยากลำบากของสกุลเงินแบบนี้คือ เมื่อเดินทางไปประเทศใดประเทศหนึ่งเราจำเป็นต้องแลกเงินสกุลหลักของประเทศนั้นเพื่อใช้ในการจับจ่ายใช้สอยในประเทศ</p><p>การหันมาใช้ Bitcoin ของประเทศเอลซัลวาดอร์อาจเป็นก้าวแรกของการเปลี่ยนแปลง ที่ทำให้เราสามารถใช้ Bitcoin ได้ทันทีโดยไม่ต้องแลกเงินของเอลซัลวาดอร์มาใช้ สร้างความสะดวกสบายมากยิ่งขึ้นในการเดินทางท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยว หากลองจินตนาการว่าทั่วทั้งโลกเปลี่ยนมาใช้ Bitcoin กันเสียทั้งหมดก็คงจะสะดวกสบายเป็นอย่างมาก</p><h4>เงินที่รับรองโดยธุรกิจ</h4><p>แต่สิ่งต่างๆอาจจะไม่ง่ายแบบนั้นสักทีเดียว เพราะโลกเรากำลังสร้างระบบเศรษฐกิจอีกรูปแบบหนึ่งคือ ระบบเงินที่รองรับโดยธุรกิจนั้นๆ</p><p>เราจะเห็นได้ว่าสิ่งที่หลากหลายธุรกิจสมัยใหม่กำลังพยายามทำคือ สร้างเงินของตัวเอง สร้างเหรียญของตัวเองขึ้นมา ตัวอย่างในประเทศไทยเช่น Pop coin ของ RS ที่สร้างมาเพื่อใช้ซื้อสินค้าแหละบริการต่างๆด้วย Pop coin หากการพัฒนาต่างๆไปได้สุดทางจริง สินค้าและบริการต่างๆของ RS ทั้งหมดอาจต้องซื้อด้วย Pop Coin ล้วนๆก็เป็นได้ และไม่ว่าคุณอยู่ไหนในโลกใบนี้ก็สามารถแลก Pop coin มาใช้ในการซื้อขายสินค้าของ RS ได้โดยไม่จำเป็นต้องแลกเงินไทยบาทอีกต่อไป ฟังดูเหมือนเป็นโลกที่สวยงามเลยที่เดียว แต่…</p><h4>ความยุ่งยากที่อาจตามมา</h4><p>แม้การเคลื่อนไว้ของข้อมูลทุกอย่างจะสามารถทำข้ามประเทศได้ในพริบตา แต่สิ่งที่ทำเช่นนั้นไม่ได้คือ มนุษย์ นั่นเอง เพราะมนุษย์อาศัยอยู่ในสถานที่ใดสถานที่หนึ่งในคราวเดียวเท่านั้นจึงอาจทำให้เกิดความยุ่งยากขึ้นมา หากทุกธุรกิจต่างมีสกุลเงินของตัวเอง</p><p>ความยุ่งยากแบบเดิมคือการที่คุณต้องแลกเปลี่ยนสกุลเงินต่างๆเมื่อคุณทำการย้ายตัวคุณจากประเทศหนึ่งไปอีกประเทศหนึ่ง แต่ความยุ่งยากรูปแบบใหม่จะยิ่งทำให้ปวดหัว หากลองจินตนาการดูแค่เหตุการณ์ในปั้มน้ำมันหนึ่งเช่น PTT คุณจอดรถที่ช่องเติมน้ำมัน สั่งเติมน้ำมันคุณอาจจะต้องจ่ายเงินด้วย PTT Coin สักพักคุณหิวน้ำ คุณเดินเข้า 7–11 เพื่อซื้อน้ำดื่มคุณต้องใช้สกุลเงินของ CP อาจจะชื่อ CP Coin คุณอาจจะแวะแผงล็อตเตอรี่หน้าห้องน้ำ ตรงจุดนั้นอาจจะต้องใช้เงินของหน่วยงานภาครัฐอาจเป็น Digital THB เพราะผู้ขายล็อตเตอรี่อาจจำเป็นต้องใช้สกุลเงินนี้ในการวนกลับไปซื้อสลากจากรัฐบาล แค่กิจกรรมสั้นๆแค่นี้ทำให้เราต้องแลกเปลี่ยนสกุลเงินต่างๆ หลากหลายสกุลเงินและแน่นอนมันมีค่าธรรมเนียมในการแลก ซึ่งเดิมทีกิจกรรมเหล่านี้สามารถเกิดขึ้นได้โดยใช้สกุลเงินแค่สกุลเดียวคือไทยบาทนั่นเอง</p><h4>หนทางที่อาจแก้ไขสิ่งเหล่านี้ได้</h4><p>One world One Currency อาจจะเป็นสิ่งที่เป็นคำตอบสำหรับการใช้งาน Crypto currency ได้อย่างทรงประสิทธิภาพสูงสุด แต่สกุลเงินเกิดใหม่ต่างๆเหล่านี้สกุลเงินไหนหล่ะที่จะได้รับเลือกเป็นสกุลเงินหลักของโลกใบนี้ และก้าวแรกที่จะทำให้เกิดการใช้เงินสกุลเดียวทั่วทั้งโลกนั้นอาจเป็นการ หยุดสร้างสกุลเงินของแต่ละธุรกิจเองเสียที</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fe72b0b354c1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[#อะไรไม่จำเป็นก็ทิ้งไป]]></title>
            <link>https://medium.com/@zirphire/%E0%B8%AD%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%88%E0%B8%B3%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%81%E0%B9%87%E0%B8%97%E0%B8%B4%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%9B-df4f6f571917?source=rss-1c99f9401895------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/df4f6f571917</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mr. Cake]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Sep 2018 07:31:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-09-09T07:31:20.459Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eIRy8T0OkrQ7Og1Es2zCjQ@2x.jpeg" /></figure><p>“อะไรไม่จำเป็นก็ทิ้งไป” ประโยคที่เข้าใจง่ายแต่ทำไม่ค่อยจะง่ายนัก หนังสือเล่มนี้ค่อนข้างสะดุดตาและทำให้ผมอยากอ่านมันหลายต่อหลายครั้งเวลาเดินผ่านมุมหนังสือขายดีของร้านหนังสือ จนวันนี้ได้ซื้อกลับมาอ่านจนจบ ก็ทำให้ได้พบความลึกซึ้งของประโยคเรียบๆง่ายๆนี้มากขึ้น</p><h4>บ้านใครๆก็ต้องรกทั้งนั้น</h4><p>นี่เป็นสิ่งที่เป็นความเชื่อของผมก่อนหน้านี้และเป็นความจริงที่เห็นในหลายๆบ้านทั้งบ้านตัวเอง(ที่รกแบบสาหัส)และบ้านเพื่อนๆคนอื่นๆที่เคยไปล้วนแล้วแต่มีความรกอยู่ ซึ่งทุกครั้งเวลาที่ได้ดูแบบบ้านสวยๆที่จัดทุกอย่างอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่มีสิ่งของใดๆวางอยู่ก็ทำให้คิดว่าใช่สิ เพราะยังไม่มีคนอยู่นี่นา พอเข้าอยู่ปุ๊บก็ต้องมีสิ่งของมากมายตามมาทำให้บ้านมันรกอยู่ดีแม้จะแต่งบ้านให้สวยและเรียบร้อยเพียงไหนก็ตาม</p><h4>บ้าน vs โรงแรม</h4><p>นี่เป็นสิ่งที่ทำให้ใครหลายๆคนชอบโรงแรมมากกว่าบ้าน เพราะโรงแรมสะอาดสะอ้าน ไม่มีสิ่งของใดๆรกอยู่เลย โรงแรมนั้นมีแค่สิ่งอำนวยความสะดวกเล็กน้อยแค่พอที่จะจำเป็นจริงๆ แล้วทำไมเราทำให้บ้านเหมือนโรงแรมไม่ได้กันหล่ะ</p><h4>ทั้งหมดเพราะสิ่งของที่มี</h4><p>เมื่อลองคิดดูสิ่งที่ต่างกันมากระหว่างบ้านและโรงแรมก็คือสิ่งของอันมากมายที่อยู่ในบ้าน ที่ประมาณสัก 80–90% ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็น โดยเราคิดกันไปเองว่ามันจะจำเป็นในอนาคต หรือเป็นอดีตที่อยากจำไม่อยากจะลืม</p><h4>ข้อคิดจากหนังสือเล่มนี้</h4><p>สิ่งที่ชอบมากคือทำให้เราเข้าใจคำว่า อะไรคือสิ่งไม่จำเป็น และทำให้เราสามารถอยู่กับสิ่งที่จำเป็นจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของ หรือการกระทำใดๆก็ตามที่จำเป็นจริงๆ ซึ่งในหนังสือนี้ผู้เขียนแสดงให้เห็นว่าพฤติกรรมไม่จำเป็นของเราหลายๆอย่างนั้นเกิดมาจากสิ่งของที่มากมายเกินความจำเป็นในบ้าน และยังทำให้เราไม่อยากทำสิ่งที่จำเป็นแม้จะรู้ว่ามันจำเป็น เช่นการความสะอาดเพราะสิ่งของในบ้านนั้นเยอะเกินไปทำให้การทำความสะอาดนั้นดูจะยากลำบากเหลือเกิน</p><h4>ความมินิมอล</h4><p>ใครๆก็รู้จักการออกแบบสไตล์มินิมอลโดยออกแบบอะไรให้เรียบๆ ทำทุกอย่างให้น้อยแต่มาก ทำให้ทุกๆสิ่งดูสบายตาและหลายๆคนก็ชอบความมินิมอลนี้เสียด้วย แต่แล้วทำไมหลายๆคนที่ชอบความมินิมอลนี้กลับมีน้อยคนนักที่มีบ้านหรือที่อยู่อาศัยแบบมินิมอลเป็นของตัวเองทั้งๆที่หลายคนต้องรู้จักและเคยเห็นการออกแบบบ้านแบบมินิมอล หรือไปโรงแรมที่ออกแบบอย่างมินิมอลและคุ้นเคยกับมันอย่างดี สิ่งที่อยู่ในหนังสือเล่มนี้ได้ทำให้เข้าใจว่าการที่เราจะมีชีวิตแบบมินิมอลนั้นทำอย่างไรโดยเริ่มตั้งแต่การทิ้งสิ่งของให้เหลือแต่สิ่งจำเป็นเท่านั้น และมีสิ่งของใหม่ๆเพียงสิ่งที่จำเป็น</p><p>สิ่งที่ทำให้ผู้เขียนได้ห้องที่เรียบง่าย ชีวิตที่เรียบง่ายและมีความสุขมากขึ้น เริ่มมาจากการเป็น Minimalist นั่นเอง</p><blockquote>Minimal is not a style , It’s life style</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=df4f6f571917" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ธนาคารระบบล่มทุกสิ้นเดือน]]></title>
            <link>https://medium.com/@zirphire/%E0%B8%98%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B8%A5%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%97%E0%B8%B8%E0%B8%81%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%99-6b36f094731d?source=rss-1c99f9401895------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6b36f094731d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mr. Cake]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 31 Aug 2018 04:00:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-08-31T04:00:29.552Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สิ่งที่ทำให้ธนาคารเกิดระบบล่มแทบจะทุกสิ้นเดือนเลย เกินจากในวันที่เงินเดือนออกโดยส่วนใหญ่คือวันสิ้นเดือนวันที่ 30,31 แม้บางบริษัทจะเลื่อนไปออกเงินเดือนวันอื่นๆแล้วก็ตาม แต่ส่วนใหญ่แล้วน่าจะยังเป็นวันสิ้นเดือนอยู่นั่นแหละ เพราะมันเกิด Transaction ขึ้นแบบมหาศาลมากกว่าเวลาทำการอื่นๆปกติ ซึ่งระบบไม่น่าจะรองรับได้ทันท่วงทีหาเกิด Transaction สูงขนาดนี้</p><h4>ระบบไหนๆก็ล่ม</h4><p>เนื่องจากการใช้งานที่สูงกว่าปกติในเป็นระยะเวลาสั้นๆ ทำให้เกิดเหตุการระบบล่มขึ้นได้ ไม่ว่าจะเป็นธนาคารทุกสิ้นเดือน, BTSช่วงเวลาเร่งด่วน, ระบบเครือข่ายโทรศัพท์ ช่วงคอนเสิร์ต,แข่งกีฬาหรือรับปริญญา แม้แต่ร้านอาหารทั้งขนาดเล็กและใหญ่ก็ตาม เนื่องจากมีการใช้บริการสูงมากเกินปกติที่ระบบสร้างมารองรับไว้ มันจึงล่มนั่นเอง เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ค่อนข้างง่าย</p><h4>ทำไมไม่แก้ไข?</h4><p>เป็นคำถามที่ผู้ใช้บริการทุกคนย่อมต้องคิด ในเมื่อมันมีปัญหาทำไมถึงไม่แก้ในเมื่อเป็นเรื่องง่ายๆที่ใครๆก็รู้กัน ประเด็นมันอยู่ที่การดำเนินการใดๆล้วนมีค่าใช้จ่าย ไม่ว่าจะเป็นระบบที่ต้องลงทุนในส่วนของ Server, Bandwidths ของเครือข่าย หรือแม้แต่พนักงานบริการลูกค้าที่ร้านอาหาร หรือโต๊ะอาหารที่มากเพียงพอต่อการรองรับลูกค้าทั้งหมดในระยะเวลาสั้นๆตอนนั้น ใครจะไปลงทุนจ้างพนักงานเพิ่ม 2–3 คนจ่ายเงินเดือนทั้งเดือนเพียงเพื่อรองรับลูกค้าไม่กี่วัน ขยายร้านเพิ่มโต๊ะแล้วสุดท้ายวันอื่นๆร้านเงียบเหงา เพิ่มขีดความสามารถของ Server แต่วันอื่นๆทั่วไปมี Transaction ใช้งานเพียง 10–20% ของความสามารถที่รองรับได้ เรียกง่ายๆว่า “ไม่คุ้ม” ที่จะแก้ปัญหานั่นเอง ดังนั้นจึงทำได้เพียงแก้ปัญหาแบบเฉพาะหน้า เช่นเพิ่มรถส่งสัญญาณมือถือในแหล่งที่ที่จัดกิจกรรมที่มีผู้คนมากๆ หรือร้านอาหารที่เพิ่มพนักงานแบบรายวันเข้ามา ซึ่งนั่นอาจไม่เพียงพอต่อการจัดการระยะสั้นๆจริงๆ เพียงแค่ทุเลาปัญหานั้นให้เบาบางลง</p><p>สิ่งที่ผู้บริโภคอย่าเราจะทำได้คงเป็นเพียงอย่างเดียวคือ อดทน เพราะสุดท้ายแล้วผู้ประกอบการทั้งหมดก็ต้องควบคุมต้นทุนเพื่อให้ได้กำไรอย่างต่อเนื่องนั่นเอง</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6b36f094731d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ทำไมจอแหว่งๆของ #iPhoneX ถึงฮิตได้?]]></title>
            <link>https://medium.com/@zirphire/%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B8%88%E0%B8%AD%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B9%86%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87-iphonex-%E0%B8%96%E0%B8%B6%E0%B8%87%E0%B8%AE%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89-22a083e11a01?source=rss-1c99f9401895------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/22a083e11a01</guid>
            <category><![CDATA[iphone-x]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mr. Cake]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 24 Aug 2018 15:07:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-08-24T15:07:01.203Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/253/1*GnZEZvim5skmE8jFjm4BlQ@2x.jpeg" /></figure><p>เมื่อตอนที่ Apple ประกาศเปิดตัว iPhoneX อย่างเป็นทางการ ผู้คนแทบจะทั่วทั้งโลก ต่างหัวเราะกับรูปร่างหน้าจอที่แปลกประหลาด ทำไมต้องทำหน้าจอที่เป็นติ่งๆน่าเกลียดยื่นลงมาด้วยนะ แต่หลังจากที่ iPhoneX เปิดตัวและวางขายไม่นาน โทรศัพท์ค่ายอื่นๆที่เปิดตัวตามหลังกันมานั่นเรียกว่าจอแหว่งกันเกือบจะถ้วนหน้า</p><h4>ทำไมใครๆก็ทำตาม?</h4><p>จากที่ลองคิดวิเคราะห์ดูแล้ว (วิจารณญาณส่วนตัว) น่าจะเป็นเพราะจริงๆแล้วมันไม่ใช่การยื่นของสิ่งแปลกปลอมเข้ามาบนจอ แต่หากเป็นจอต่างหากที่ยื่นขึ้นไปสุดขอบเพื่อขยายขอบเขตของจอให้ใช้พื้นที่ข้างๆกล้องได้ต่างหาก จากพื้นที่ด้านหน้าโทรศัพท์ที่ไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้มานานแสนนาน แต่ Apple เลือกที่จะทำให้พื้นที่ตรงนั้นมันสามารถใช้ประโยชน์เป็น Status Bar ต่างๆได้อย่างลงตัว เมื่อค่ายโทรศัพท์อื่นๆเห็นว่าพื้นที่ตรงส่วนนั้นสามารถใช้ประโยชน์ได้ ทุกคนจึงหันมาทำตาม ไม่ใช่เพราะตั้งใจตามดีไซน์ที่มีความแปลก แต่เป็นเพราะเห็นประโยชน์ที่เริ่มใช้งานได้จริง</p><h4>เอื้อประโยชน์แก่ App Developer</h4><p>เมื่อก่อนนี้เวลาออกแบบ Application ต่างๆสำหรับ Smart Phone ส่วนที่เป็น Status Bar นี้จำเป็นต้องคงไว้ ทำให้การ Design App ต่างๆต้องเว้นพื้นที่ส่วนนี้ไว้ด้วย แต่หลังจากที่มีพื้นที่ข้างๆกล้องหน้าที่เหลือ ทำให้ Developer สามารถย้าย Status Bar ไปไว้ตรงส่วนนั้นได้ และสามารถออกแบบ App ของตัวเองได้เต็มพื้นที่ในและมีอิสระมากขึ้น</p><h4>ไม่ใช่ Apple ที่ทำจอแปลกๆเป็นเจ้าแรก</h4><p>ใช่ครับ Apple ไม่ได้ทำจอแปลกๆแบบนี้เป็นเจ้าแรก แต่เป็นผู้ผลิตหน้าจอรายใหญ่อย่าง Samsung นั่นเอง ทาง Samsung พยายามทำหน้าจอแปลกๆเพื่อเป็นผู้นำตลาดมาแล้วด้วยจอโค้งลงด้านข้าง ไม่ว่าจะโค้งลง 2 ข้างหรือข้างเดียวในรุ่นก่อนหน้านี้ และสิ่งที่ Samsung พยายามทำคือใช้ประโยชน์จากส่วนที่โค้งลงมาของจอทำเป็น Status Bar การโชว์ข้อมูลต่างๆแม้จะใส่เคสที่ปิดหน้าจอแต่เห็นข้อมูลจากด้านข้างได้ แต่ Samsung ไม่สามารถทำให้ตลาดทั้งโลกเดินตามได้ น่าจะเป็นเพราะข้อจำกัดของราคาการผลิตจอโค้งๆนี้แลดูจะแพงกว่าการผลิตจอแหว่งๆนี้ไปมาก</p><h4>การเปลี่ยนแปลงสำคัญกำลังมา</h4><p>หลังจากที่ค่ายโทรศัพท์ต่างๆที่ใช้ระบบปฏิบัติการ Android พากันทำให้โทรศัพท์ของตัวเองหน้าจอเหมือน iPhoneX กันแทบจะทุกค่าย แต่ที่จะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญจริงๆเลยคือ Google Pixel 3 XL ที่เพิ่งมีรูปหลุดออกมาสดๆร้อนๆนี้ ปรากฎว่า Pixel3 XL นั้นได้ทำหน้าจอที่มีติ่งลงมาเช่นกัน ดังนั้นต่อไปนี้ ไม่ใช่เพียงแต่ค่ายโทรศัพท์ต่างๆที่พากันทำหน้าจอและผลิต user interface มาครอบตัว Android แต่ตัว Android เพียวๆที่จะมาให้ยุคหลังจากนี้ เรียกได้ว่าพร้อมจะก้าวไปกับจอแหว่งๆไปถึงระดับ OS เช่นกัน อันนี้ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญและจุดเปลี่ยนของ Smart Phone ยุคถัดไปจริงๆ</p><blockquote>Say hello to the future</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=22a083e11a01" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ละครสะท้อนสังคมทำเพื่อสังคมหรือเพื่อใคร?]]></title>
            <link>https://medium.com/@zirphire/%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%AA%E0%B8%B0%E0%B8%97%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%A1%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B9%83%E0%B8%84%E0%B8%A3-563b7a4a41cc?source=rss-1c99f9401895------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/563b7a4a41cc</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mr. Cake]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 09 Aug 2018 01:11:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-08-09T01:11:59.582Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เราเป็นคนนึงที่ไม่เคยรู้สึกชอบเลยกับการสร้างละครสะท้อนสังคมไม่ว่าจะเป็นในรูปแบบใด และเราเองก็ไม่เชื่อว่าทำละครสะท้อนสังคมออกมาแล้วแฝงด้วยคติสอนใจภายหลังจะช่วยให้ผู้เสพละครหรือสังคมในประเทศดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย</p><h4>แต่มันก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในสังคม</h4><p>ใช่ครับหลายๆเหตุการณ์ในละครเหล่านั้นล้วนเกิดขึ้นจริงขึ้นมาในสังคม ไม่ใช่มันไม่เคยเกิด แต่สิ่งที่ควรถามต่อคือ มันเกิดขึ้นจริงสักกี่ % ในสังคมของเรากันแน่ บางครั้งบางกรณีเช่น การข่มขืนนักเรียน, การมั่วสุมยาเสพย์ติดต่างๆ มันเกิดขึ้นจริงครับ แต่มันมีเพียงไม่กี่กรณีกับเทียบกับคนทั้งประเทศ แต่ผลกรทบต่อสังคมเมื่อมันเป็นละครหลายๆคนกลับมองว่า อ๋อ มันก็เป็นธรรมดาในสังคมเราสินะ ใครเค้าก็ทำกัน ละครเลยยังเอามาทำเลย สุดท้ายมันเลยถูกปลูกฝังเข้าไปในหัวโดยอัตโนมัติว่ามันมีเหตุการณ์เหล่านี้เยอะแยะไปหมดเลย เกิดขึ้นไปทั่วเลย ทั้งที่มันแค่จุดเล็กๆในสังคมโดยรวมเท่านั้งเอง เปรียบเสมือนการโฟกัสไปที่จุดดำๆเล็กๆ กลางกระดาษ แล้วบอกว่ากระดาษนี้มันเปื้อนเหลือเกิน ทั้งๆที่เหลือพื้นที่ว่างๆสีขาวสะอาดอยู่มากมาย</p><h4>ถ้าละครไม่ทำแล้วใครจะเตือนสังคมว่ามีสิ่งเหล่านี้?</h4><p>เราก็มีการนำเสนอข่าวไม่ใช่เหรอ ยิ่งถ้านักข่าวเรามีจรรยาบรรณที่ดีนำเสนอเรื่องราวต่างๆผ่านความเป็นจริงด้วยข้อเท็จจริงล้วนๆนั้นจะเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดในการเตือนภัยในสังคมเลย ซึ่งทุกวันนี้เราก็พาดหัวข่าวกันแต่เรื่องแย่ๆบนหน้า 1 เป็นประจำอยู่แล้ว แค่นี้มันยังเตือนสังคมกันไม่พออีกเหรอ จะให้สื่อทุกสื่อคอยประโคมเรื่องแย่ๆในสังคม แบบที่เป็นจุดเล็กๆนั้น ให้มันขยายใหญ่ลุกลามกันไปในสังคมเพิ่มขึ้นๆเรื่อยไปหรืออย่างไร</p><h4>ก็คนชอบดู</h4><p>จริงครับไม่เถียงว่าหลายๆคนชอบดูละครยิ่งดราม่ารุนแรงคนชอบดูเยอะมาก แต่ลองมองดูละครที่ฮิตเป็นกระแสที่สุดในรอบหลายปี ออเจ้ากันไปทั้งเหมือง ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องสะท้อนความเลวของสังคมในมุมไหนๆเลยก็ดังได้ แถมให้ประโยชน์ความรู้เชิงประวัติศาสตร์ได้อีกต่างหาก หรือแม้แต่ซีรีส์ยอดฮิตทั้งจากฟากฝั่งของเกาหลีเอย อเมริกาเอยก็ไม่เห็นต้องสะท้อนสังคมก็สามารถดังข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงเมืองไทยเช่นเดียวกัน</p><p>เพราะฉะนั้นแล้วละครที่ผู้จัดทั้งหลายบอกว่าทำเพื่อสังคม คุณทำเพื่อสังคมหรือทำเพื่อตัวเอง</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=563b7a4a41cc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ถ้าไปอยู่ทีไหนแล้วเจอคนขอแต่งงานกัน]]></title>
            <link>https://medium.com/@zirphire/%E0%B8%96%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B9%84%E0%B8%9B%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%84%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B9%80%E0%B8%88%E0%B8%AD%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%99-853fd3b6af7b?source=rss-1c99f9401895------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/853fd3b6af7b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mr. Cake]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 06 Aug 2018 14:25:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-08-06T14:58:24.416Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>จากที่เป็นข่าวดราม่าเรื่องการขอแต่งงานในเดี่ยวไมโครโฟนของพี่โน้สนั้น เกิดกระแสต่างๆนาๆ ทั้งในเรื่องของการไม่สมควรเอย ทั้งในเรื่องที่ถ้าเป็นคนโดนขอเองก็อาจจะไม่โอเคเอย เราคงไม่ขอออกความเห็นในกรณีที่เป็นคนสองคนที่กำลังขอแต่งงานกัน</p><p>แต่สำหรับเราแล้วนั้นถ้าเราไปอยู่ตรงนั้นตรงที่มีคนขอแต่งงานกันแล้วเค้าตกลงปลงใจโอเคที่จะใช้ชีวิตร่วมกันนั้น เราว่ามันคงเป็นเรื่องราวที่น่ายินดีนะ มันคงมีบรรยากาศแห่งความสุขที่ดีไม่น้อยเลย กับการที่คั่นเวลาจังหวะสิ่งที่เราชมอยู่เพียงไม่นานและที่สำคัญเจ้าของงานอย่างพี่โน้สเองก็ยินดีและร่วมมือ และพี่โน้สเองก็คงไม่ปล่อยให้เดี่ยวของเค้าด้อยคุณภาพลงจากการที่มีการขอแต่งงานเพียงไม่กี่นาทีในงานของพี่โน้ส</p><p>หลายครั้งเราเลือกที่จะวิจารณ์กันมากกว่าที่จะรู้สึกร่วมยินดีไปกับคนอื่น แต่เราว่าการที่เราร่วมยินดีไปกับคนอื่นนั้นมีแต่ทำให้เราสุขใน ทุกคนสุขใจ แต่หลังๆมานี้คนในสังคมถนัดไปในทางวิพากย์วิจารณ์กันเสียมากกว่า จนลืมความรู้สึกที่เราก็น่าจะยินดีไปกับความสุขของคนอื่นบ้าง มันก็คงไม่เสียหายหรือเสียเวลาสักเท่าไหร่</p><p>ถ้าเราไปดูเดี่ยวครั้งนี้ แล้วเรารู้ถ้าเราไปดูในรอบอื่นที่ไม่มีเหตุการณ์อันน่ายินดีเช่นนี้ เราก็คงเสียดายที่เราจองไปคนละรอบ เพราะเดี่ยวรอบอื่นๆก็คงเหมือนกันแต่มีเพียงรอบนี้ที่มีสิ่งดีๆเกิดขึ้นเป็นพิเศษ และเราก็ยังคงเชื่อว่า</p><blockquote>ความรักเป็นสิ่งสวยงามเสมอ</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=853fd3b6af7b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[นักเรียนกับทรงนักเรียน]]></title>
            <link>https://medium.com/@zirphire/%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99-bf33a914fe22?source=rss-1c99f9401895------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bf33a914fe22</guid>
            <category><![CDATA[thailand]]></category>
            <category><![CDATA[culture]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mr. Cake]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 03 Apr 2018 01:44:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-04-03T01:44:35.873Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เด็กนักเรียนชายต้องหัวเกรียน<br>เด็กนักเรียนหญิงต้องผมสั้นเท่าติ่งหู<br>สิ่งเหล่านี้เป็นอะไรที่ผู้ใหญ่หลายๆคนในบ้านเมืองเราตั้งกฎเกณฑ์ขึ้นมา ซึ่งเมื่อคิดถึงตอนที่เราเป็นเด็กอยู่นั้นเราก็ไม่ชอบเหมือนกันกฎบ้าบออะไรวะ การเรียนมันจะไปเกี่ยวกับเรื่องของทรงผมได้ยังไง ตัดผมแบบไหนก็เรียนได้ป่าววะ เชื่อว่าใครหลายๆคนก็คิดแบบนี้แหละ แต่ลองมาคิดดูในหลายๆแง่มุมแต่ละมุมของทรงนักเรียนดูบ้างหล่ะ และเราก็ไม่เห็นด้วยเลยกับทรงนักเรียนในปัจจุบัน</p><p><strong>ทำไมสมัยก่อนถึงออกกฎให้ตัดทรงนักเรียน?<br></strong>ถ้าอ้างอิงจาก Wikipedia แล้วนั้นเป็นเพราะเกิดเหาระบาดหนักเพื่อแก้ปัญหาเหาจึงออกประกาศมาให้นักเรียนตัดผมสั้นเพื่อลดปัญหาการระบาดของเหา</p><p><strong>ประเด็นอื่นนอกจากเหา?<br></strong>เราว่าเป็นการควบคุมเรื่องวินัยโดยหลักจิตวิทยา ซึ่งเมื่อบังคับให้คนกลุ่มใหญ่ตัดผมทางเดียวกันใส่เครื่องแบบเหมือนกันมันจะเป็นเรื่องที่ส่งผลทางจิตวิทยาทำให้สามารถควบคุมคนจำนวนมากได้ง่ายและเร็วมากขึ้น เมือนกับทหารหรือตำรวจที่จะต้องตัดผมทรงเดียวกันใส่เครื่องแบบเหมือนๆกัน หรือแม้กระทั้งพระภิกษุก็ตามที</p><p><strong>นักเรียนยังควรต้องตัดทรงนักเรียนอยู่มั้ย?<br></strong>ถ้ามาดูถึงต้นตอประเด็นเรื่องเหาคงตัดไปได้เลยเพราะสมัยนี้มันไม่ได้มีเรื่องของเหาระบาดกันแล้วเพราะสุขอนามัยของคนทั่วๆไปนั่นดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ทั้งเรื่องของการให้ความรู้ในการดูแลความสะอาดร่างกาย ความถี่ในการสระผม หรือการใช้แชมพูสระผม (แม้หลายๆคนโดยเฉพาะสาวๆสมัยนี้ยังขี้เกียจสระผมกันเป็นนิสัยก็เถอะ) ก็ทำให้การระบาดของเหานั้นลดลงไปมาก<br>แล้วมาดูในประเด็นอื่นนอกจากเรื่องของเหากันบ้าง ซึ่งหลายๆคนที่สนับสนุนการตัดทรงนักเรียนมักพูดกันบ่อยๆคือ<br>1.ลดความเหลื่อมล้ำทางสังคม — เอาจริงๆประเด็นนี้เป็นการเบี่ยงจุดมุ่งหมายของการตัดทรงนักเรียนมากที่สุด และไร้สาระมากที่สุดเลย แค่เรื่องการตัดผมมันไม่ได้แสดงสถานะทางสังคมอะไรแต่อย่างใด<br>2.ฝึกให้นักเรียนอยู่ร่วมกับสังคม — เราว่าในส่วนของการอยู่ร่วมกับสังคมในเรื่องของทรงผมเราควรแนะนำว่าตัดผมให้เรียบร้อยเป็นอย่างไร ไปจดถึงเรื่องของการทำสีจัดทรงต่างๆ ที่แม้จะไม่ต้องตัดทรงนักเรียนแต่มันก็ดูเรียบร้อย สุภาพและดูดีกว่าทรงนักเรียนเป็นไหนๆก็มีตั้งมากมายหลายทรง อีกทั้งถ้าเป็นเรื่องของการทำตามกฎของสังคมเมื่อเข้าไปอยู่ในสถานที่นั้นๆเรามองว่าการแต่งการชุดนักเรียนเป็นประโยชน์และถูกทางมากกว่า</p><p><strong>ทำไมไม่สนับสนุนทรงนักเรียนแต่สนับสนุนเครื่องแต่งกายชุดนักเรียน?<br></strong>ถ้ามองในมุมของระเบียบวินัยการเข้าสังคมการวางตัวให้ถูกต้องเราว่าการแต่งเครื่องแบบให้เรียบร้อยนั้นถูกต้องเลยแหละ เพราะแม้กระทั่งเมื่อเติบโตขึ้นเข้าสังคมวัยทำงานหรือแม้แต่การไปงานสังคมต่างๆนั้น การแต่งกายที่ดีเป็นการให้เกียรติสถานที่อย่างเหมาะสมในเบื้องต้นเลยซึ่งการส่งเสริมให้รู้จักสิ่งที่ต้องแต่ในวัยเยาว์นั้นถือเป็นเรื่องที่ดี และที่สำคัญการแต่งชุดนักเรียนนั้นสามารถใส่ชุดนักเรียนเพื่อเข้าไปยังสถานที่หรืองานพิธีต่างๆได้ในวันนั้นๆที่ต้องเข้าไปทำกิจกรรมการเรียนการสอนทั้งในโรงเรียนและนอกโรงเรียนตามความเหมาะสม แต่เมื่อกลับมาอยู่บ้านหรือจะไปเที่ยวก็ไม่จำเป็นต้องใส่ชุดนักเรียนไป ซึ่งแตกต่างจากทรงผมไง เพราะคนเราเมื่อตัดผมสั้นแล้วพอจะไปเที่ยวอย่างเปลี่ยนทรงผมมันไม่ได้ไง มันถูกบังคับไปแล้ว คือคนเราไม่ได้จำเป็นต้องแบกความเป็นนักเรียนไปทุกๆที่ที่เราไป ดังนั้นทรงนักเรียนนี่มันไม่ได้เหมาะสมเลยกับการใช้ชีวิตจริงๆ</p><p>เพราะฉะนั้นเลิกบังคับให้นักเรียนตัดทรงนักเรียนได้แล้ว คนเราควรที่จะสามารถมีบุคลิกภาพตามที่ตัวเองเลือกได้ พัฒนาได้ในทางที่ตัวเองชอบและสมควร ผู้ใหญ่มีน่าที่แนะนำถึงความเหมาะสมในกรอบที่กว้างขึ้น อย่ามัวแต่ยึดติดกับสิ่งเก่าๆอีกเลย</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bf33a914fe22" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[4095 — Kinabalu]]></title>
            <link>https://medium.com/@zirphire/4095-kinabalu-9bc82edd653c?source=rss-1c99f9401895------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9bc82edd653c</guid>
            <category><![CDATA[trekking]]></category>
            <category><![CDATA[kota-kinabalu]]></category>
            <category><![CDATA[kinabalu]]></category>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mr. Cake]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 12 Feb 2018 08:44:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-02-12T08:44:47.012Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*68X_bNKztzz4SPhNh2YgIw@2x.jpeg" /></figure><p>การเดินทางมุ่งสู่ยอดเขาที่สูงถึง 4095.2 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล สูงกว่าที่เคยไปเยือนภูเขาไฟรินจานีที่อินโดนีเซีย โดยหลังจากกลับจากรินจานี สมาชิกต่างๆก็เล็งเป้ามาที่คินาบาลูกันโดยพร้อมเพรียงกันเลยทีเดียว โดยครั้งนี้มาด้วยกันถึง 20 คน คราวนี้แม้จะสูงกว่าเดิม แต่จากคำบอกเล่าต่างๆนั้นบอกว่าเดินได้ง่ายวกว่ารินจานีก็ต้องลองสัมผัสของจริงว่าเป็นอย่างไร</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oyMSVlXVHw27DMjS60S6TA@2x.jpeg" /></figure><p>ทริปนี้ 3–7 กุมภาพันธ์ 2561</p><p>โดยเริ่มต้นบินจากดอนเมือง &gt; กัวลาลัมเปอร์ &gt; โคตา คินาบาลู</p><p>บินออกจากดอนเมืองแต่เช้าตรู่ ไปถึงกัวลาลัมเปอร์สายๆ ก็รองท้องกันสักหน่อยที่สนามบินกับร้าน Old Town เนื่องจากน้องๆในกรุ๊ปนั้นเล็งกันไว้ตั้งแต่รอบก่อนแต่อดกิน 55555</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QSs8TGqttwXxXihpBvg1Og@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*j7X5c0U3VLhPerBYnEx9KA@2x.jpeg" /></figure><p>หลังจากนั้นก็ต่อเครื่องจากกัวลาลัมเปอร์ไปลงโคตา คินาบาลูซึ่งใช้เวลานานกว่าจากกรุงเทพฯมาที่กัวลาลัมเปอร์อีกเล็กน้อย เนื่องจากโคตา คินาบาลูนั้นอยู่บนเกาะบอร์เนียว คือไปเกาะใหญ่ๆของอินโดนีเซียที่มีมาเลเซียอยู่เป็นติ่งด้านบนนั่นแหละ</p><p>หลังจากมาถึงโคตา คินาบาลูแล้วก็จ้างแท๊กซี่ที่สนามบินเพื่อไปยังโรงแรมที่พัก โดยเราจองที่พักที่โรงแรม Monaco เป็นโรงแรมเล็กๆอยู่ใจกลางเมือง ค่าแท๊กซี่เฉลี่ยแล้วตกคนละ 7 MYR ตอนแรกก็คิดว่าไม่แพง แต่ขากลับเรานั่ง Uber จากโรงแรมไปสนามบินถูกกว่าเยอะเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qeKxIKDp3Nc2cUFS5uMUCQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*O0bdTjCVnRwICtU-wLhHNQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IZ0F-lpJyzhS4CtVHCjGkA@2x.jpeg" /></figure><p>ค่าที่พักหารเฉลี่ยกันเหลือคนละ 50MYR ถือว่าไม่แพงสะอาดและสวย ติดตรงงงๆว่าตอนแรกทำไมไม่มีผ้าเช็ดเท้าให้ ต้องแอบลงไปจิ๊กมา ใครนอนห้องตรงใกล้ๆบันไดก็จะเสียงดังนิดหน่อยเพราะบันไดเป็นเหล็ก</p><p>หลังเช็คอินเสร็จแล้วก็ไปเดินหาของกินละ ไปดูบะกุ๊ดเต๋ร้านดังปรากฎว่าเต็มแน่นเลยแถมพวกเรามากันเยอะอีก ก็เลยต้องแบ่งกันกิน 2 ร้านซึ่งเราไปกินอีกร้านนึงแทนได้ของกินในภาพขวา แต่ลืมถ่ายหน้าร้านไว้ 555555 กับข้าวแต่ละถ้วยประมาณ 8–9MYR ถือว่าแพงใช้ได้เลยแหละ เพราะถ้วยนิดเดียวเอง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Htge3xjFeJQQAG0oAHjwwA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_Z_eXtGT-Qvjthmp8rVJ7A@2x.jpeg" /></figure><p>เสร็จแล้วก็กลับไปนอนพักหลังจากที่เหนื่อยเดินทางทั้งวัน</p><p>วันที่ 2 ของการเดินทาง</p><p>วันนี้เราทุกคนนัดแนะกันตื่นมาแต่เช้าเพื่อเดินหาที่กินอาหารเช้าในเมือง ระหว่างรอรถของเอเจนซี่ มารับตอนเที่ยง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3N6VlVXbBXzR_QT9Gi4zfg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VQGuYkUF4ttO-2KuX3EmFg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NwNYfPQ54pDj9NFFqQ72FQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TclzGLiM-qQl0qkbTLF0Kg@2x.jpeg" /></figure><p>บรรยากาศในเมืองเป็นเมืองริมทะเลมีท่าเรือเล็กๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NDIo9qKkiMjUFea3OJdQuQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BDpiAFHgh8NHvOEDMtaM4g@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vqoiT715GWkxaFlnDwbnBw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2tNnX58A5tA81N1_aya73g@2x.jpeg" /></figure><p>มื้อเช้าจัดหนักไป 2 ร้าน ร้านแรกเป็นก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ความแปลกคือเส้นที่ใส่จะคล้ายๆขนมจีนแต่แข็งกว่านิดๆ เนื้ออร่อยแต่ซุปออกจะจืดๆ เสร็จละเดินมาอีกร้านเล็งว่าจะกินข้าวมันได่ แต่ดันยังไม่ขายซะนี่มาแต่อาหารเช้าขาย ก็เลยสั่ง Kaya Toast และเซ็ตไข่มากิน แปลกใหม่คือเอาไข่ลวกมากินกับแครกเกอร์โดยเอาแครกเกอร์ใส่ลงไปเลยนี่แหละ เพิ่งเคยจะกินแบบนี้แต่ก็อร่อยดีนะ 55555</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Bn4gsUpVznuPOhxY-RtWdA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Q8C1gNasQr7y9Vg2TRWqaA@2x.jpeg" /></figure><p>ใกล้เที่ยงก็ไปกินอีกร้านนึงเป็นร้านอาหารมุสลิมใกล้ๆโรงแรม Roti Cobra Chicken อร่อยมากกกกก ติดใจเลยชาชักก็อร่อยเลยเล็งไว้ว่าวันกลับต้องมากินอีกก่อนกลับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MZ4xwErvAymyHUoc74H7gQ@2x.jpeg" /></figure><p>แล้วรถของเอเจนซี่ก็มาถึง ด้วยความที่เรามากันถึง 20 คนทำให้ต้องใช้รถบัสมารับเลยทีเดียวแล้วต้องแบกของเดินออกไปจากโรงแรมนิดหน่อยเพราะบริเวณหน้าโรงแรมถนนแคบรถใหญ่ไม่สามารถเข้าไปได้</p><p>รถมารับเราขึ้นไปที่ Kinabalu Park เพื่อทำการลงทะเบียนสำหรับปีนเขาในวันถัดไป ระหว่างทางก็พาแวะตลาดซื้อของเล็กๆน้อยๆ แต่ไม่ค่อยมีใครซื้ออะไรเท่าไหร่ ยืนรุมกันที่ร้านขายทุเรียนหลายคนกินกันไปหลายลูกเลย ซึ่งทุเรียนที่นี่ก็มีแปลกๆ หนามก็จะแหลมๆลูกเล็กๆ ไม่เหมือนที่เมืองไทยบ้านเราสักเท่าไหร่</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*acoqz5pcFJoUV3kxl0UiBg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Q6oXUIVkDS2b-E1pj-cFwQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nab_aShDCjiBiGbLSNmODA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uTxK_zdAErxf0whk9-JEYA@2x.jpeg" /></figure><p>หลังจากนั้นก็ไปที่ Kinabalu Park เพื่อทำการลงทะเบียน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HG-3n3Xn-maX1xXBnGYm0g@2x.jpeg" /><figcaption>วิวจากหน้า Kinabalu Park</figcaption></figure><p>เนื่องจากสภาพอากาศไมค่อยดีเลยไม่ได้ถ่ายรูปมาสักเท่าไหร่เลย แล้วเราก็ไปที่พักออกห่างมาจาก Kinabalu Park ไม่มาก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*J6D4nmRg0NWGJJat2_opsA@2x.jpeg" /></figure><p>วิวจากที่พักมองไม่เห็นอะไรสักเท่าไหร่ ก็เพราะอากาศไม่ดีนี่แหละ เลยทำให้มองไม่เห็นอะไรเลย ทั้งๆที่จริงๆแล้วจากที่พักจะเห็นภูเขาคินาบาลูทั้งลูกสวยมากๆ ซึ่งไกด์ก็ชี้ให้เราดูว่าคินาบาลูอยู่ทางไหน ซึ่งก็ได้มาพยายามตั้งกล้องรอให้ยอดเขาโผล่ออกมาสักหน่อยแต่ยิ่งนานไปก็ไร้วี่แววไม่โผล่ออกมาจากเมฆเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gb1ihJrnHjkvj9rQyuAfag@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_2RZdTa8VymPfseqqDkkew@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NEkxg_KHISKRpyGReEQ6iw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Np0SSzPaVGHuiUN11SM6vw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zotSQ7GGBUjGmWGYY4jH-A@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4iApdgnrtPWW7U-QbCzXsg@2x.jpeg" /></figure><p>อาหารเย็นวันนี้ประมาณโต๊ะจีนนั่งกินกันโต๊ะละ 10 คนส่วนใหญ่ก็ผักๆๆแล้วก็จื๊ดจืด ว่ากันตามอาหารจีนนั่นแหละ 5555 กินเสร็จละก็แยกย้ายกันเข้าห้องพักเก็บของจัดกระเป๋าเตรียมสำหรับขึ้นเขาและส่วนที่จะฝากไว้ที่ออฟฟิศของ Kinabalu Park</p><p>วันที่ 3 ของการเดินทาง (วันขึ้นเขา)</p><p>ตื่นเช้ามาก็เอากระเป๋าไปกองไว้ที่เคาน์เตอร์โรงแรมรอเช็คเอาท์ แต่ที่พิเศษในเช้าวันนี้คือ ยอดเขาคินาบาลูได้อวดโฉมให้พวกเราได้เห็นถึงความใหญ่โตอลังการแล้ว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QDGL4duKh3eG2bZX5BYySQ@2x.jpeg" /></figure><p>หลังจากนั้นก็รีบจัดการกับอาหารเช้า โดยแต่ละคนต้องเลือกเมนูอาหารเช้าที่ต้องการไว้ตั้งแต่ตอนมื้อค่ำเมื่อวานเพื่อทางโรงแรมจะได้จัดไว้ให้ในตอนเช้าสำหรับแต่ละคน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rf6oSuXR9Tk90UvFivQxlQ@2x.jpeg" /></figure><p>หลังจากนั้นก็ออกเดินทางไปที่ Kinabalu Park โดยมีรถของ เอเจนซี่มารับ 2 คันเนื่องจากใช้คันเล็กกว่ามารับ ขนของขึ้นรถเสร็จก็ออกเดินทางกันเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*k8joi31fwSJilCK8DN5b6g@2x.jpeg" /></figure><p>มาถึงKinabalu Park ก็มีหมอกเคลื่อนผ่าน ได้บรรยากาศสวยๆ ฝากกระเป๋าที่ออฟิศ (ใบละ 12MYR) เรียบร้อยทางเอเจนซีก็พาเราขึ้นรถต่อเข้าไปข้างในเพื่อไปยังจุดเริ่มต้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Q6J4dQzQV52soWg92a9Fvw@2x.jpeg" /></figure><p>มีการแจกแท็กสำหรับห้อยคอให้ทุกคน โดยแต่ละคนจะมีหมายเลขของตัวเองเขียนอยู่หลังบัตรใช้ในการเข้า Check point ต่างๆมีเช็คชื่อตลอดเวลา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nzxgNg2uUXWRGgu-sZbvNQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vp-pMhk1-sAHb_k58isxZQ@2x.jpeg" /></figure><p>เริ่มต้น Check point แรกเพื่อเริ่มเดิน โดยเริ่มเดินจากความสูงที่ 1,866MASL (Metres Above Sea Level = เมตรเหนือระดับน้ำทะเล) โดยเป้าหมายวันนี้อยู่ที่บ้านพักที่ความสูง 3,273MASL รวมระยะทาง 6km</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tmRIrl0GLmrvGUDoFhLcKQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iVo9S75OOXgWqMxzdk4oCg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pJ6VbkycV3rLqU5Z4SBVfg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FIoiHig9vx6ltMqYfcKyUA@2x.jpeg" /></figure><p>ทางเดินส่วนใหญ่นั้นทำเป็นขั้นๆบันไดทั้งบันไดแบบที่เป็นดินและบันไดแบบที่เป็นบันไดไม้ทำให้การเดินไม่ยากมากนัก แต่ก็ทำให้เมื่อยขาไม่เบาเลยแหละ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jIpRluK2C2qQbSB32SVIbQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*V07hj92wPqbYOvYWVkLbMQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*quqDP1f45InU9bsII3DljQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3exIXuNeX3ODoVxPZsYcpg@2x.jpeg" /></figure><p>ตลอดทางเดินจะมีป้ายบอกตลอดทางว่าเราไปถึงกี่กิโลเมตรแล้ว และมีที่พักอย่างดีให้เกือบทุก 500 เมตร มีห้องน้ำเรียบร้อยอย่างดี ใครที่ต้องการเข้าห้องน้ำบ่อยๆถือว่าสบายมากสำหรับการมาเดินที่นี่ ตามแผนที่วางเอาไว้คือเดินไปให้ถึงจุดพักที่ 4km เพื่อกินข้าวเที่ยงที่นั่น โดยกว่าจะถึงก็เลยเที่ยงไปสักหน่อยหิวไม่น้อยเลยทีเดียว 55555</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6_DypjQMlQGqX3V3PNthpQ@2x.jpeg" /></figure><p>แต่ละจุดพักเราเจอกระรอกน้อยเกือบทุกจุด ก็มาขอแบ่งเสบียงเราไปนั่นแหละ 55555</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*d1pNWp5hU9yv5abRRUvgyw@2x.jpeg" /></figure><p>มื้อเที่ยงที่เอเจนซี่เตรียมไว้ให้ โดยแต่ละคนแบกกันขึ้นมาเอง จริงๆยังมีปีกไก่เล็กๆอีกชิ้นนึงแล้วก็กล้วยถามว่าอิ่มมั้ย ไม่เลยมีน้องที่กินไม่ลงเท่าไหร่ก็เลยแบ่งให้เราอีกชิ้น กินเกลี้ยงอย่างหิวโหย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*S3Dc2AhKv4g15e1y1evp5A@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Q9dTmThUozwvbR-rEcmnTQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c-GgGs3uESdgi7baOjg2SA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GO5LCmJHQXTC_p75Y8KuMQ@2x.jpeg" /></figure><p>ตลอดทางเดินเราจะไม่ค่อยได้เห็นวิวเขากว้างๆสวยๆสักเท่าไหร่ ส่วนใหญ่แล้วก็จะเป็นต้นไม้เต็มไปหมดมีที่เว้นให้เห็นเข้ารอบข้างอยู่นิดเดียว ให้ได้ชื่นใจแต่ขณะนั้นก็เต้มไปด้วยเมฆแล้ว เดินไปสักพักฝนก็เริ่มมาตกอย่างหนัก เอาเสื้อกันฝนมาใส่แล้วก็ยังคงเปียกกันอยู่เดินขึ้นไปเรื่อยๆ ต้นไม้สองข้างทางก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ จนขึ้นมาถึงความสูงระดับนึงก็เห็นต้นไม้แปลกตาไปอย่างเห็นได้ชัด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OIhU1-fYQdqsP_YlyrVMIw@2x.jpeg" /></figure><p>กลายเป็นต้นไม้เตี้ยๆ ทางจากที่เป็นบันไดดิน บันไดไม้เริ่มเห็นหิน รวมกับฝนที่ตกมาตลอดทาง ทำให้น้ำไหลตามทางเดินลงมา ตลอดทางขึ้นเหมือนเราเดินสวนทางน้ำตกลักษณะการเดินคือเดินบนหินแล้วมีน้ำไหลสวนลงมาตลอดทางเลยทีเดียว เราเดินได้ค่อนข้างช้าเพราะมีทั้งพี่ในทีมที่แพ้ความสูงและน้องในทีมที่เจ็บขา กว่าจะถึงก็เย็นเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dCSUrhURgimtQ-XzfScSJQ@2x.jpeg" /></figure><p>พอถึงพี่ๆที่มาถึงก่อนก็บอกให้รีบไปตักอาหารไว้ก่อนเลยเผื่อเค้าจะเก็บก่อนเนื่องจากเป็นแบบบุฟเฟ่ต์ เราเลยรีบไปตักไว้ก่อนแล้วก็ไปอาบน้ำก่อนลงมากินเนื่องจากเปียกไปแทบทั้งตัวเลอะเทอะมาก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vnN8ZZZLuzKbL8g9ZKQlgw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TGJp_0zRN9t_QZmjpWAG6w@2x.jpeg" /></figure><p>อาหารเย็นที่นี่ถือว่าดีมากอร่อย มีทั้งไก่และแกะให้กิน กินไปเต็มๆ 2 จานเลยด้วยความหิวโหยขนาดหนัก เสร็จแล้วก็เข้านอน ห้องนอนเป็นเตียง 2 ชั้นนอนรวม เหมือนพวก Hostel ส่วนใหญ่จัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยเราก็รีบเข้านอนตั้งแต่ก่อน 2 ทุ่มเพราะภารกิจในวันรุ่งขึ้นคือ ต้องตื่นออกไปเดินขึ้น Summit ตั้งแต่ 2.30 น. ขณะที่ฝนยังตกไม่หยุด เราได้แต่ภาวนาว่าขอให้ฝนหยุดด้วยเถิด ไม่งั้นทางอุทยานจะไม่ให้เราขึ้นไป</p><p>วันที่ 4 (Summit)</p><p>1.30 ตื่นนอนมา ขอบคุณพระเจ้าที่ฝนหยุดตก เตรียมตัวทุกอย่างให้พร้อมเพื่อเดินขึ้น ที่สำคัญเลยคือต้องมีไฟฉายคาดหัว</p><p>ที่พักมีอาหารเช้าให้โดยเนื้อสัตว์ต่างๆนี่ไม่มีให้เห็นแล้ว ช่างต่างจากเมื่อคืนนัก เหลือแต่แป้งๆเป็นหลักเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GD3XY0I1i3Ru7WAkHFrK1A@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*phUS3E-bcRGwig96xcRsVg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*w3Vo9RkYcUaIEtZq_I-Ljg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gE2QWhfhkpYTLbSpp3BO3Q@2x.jpeg" /></figure><p>เติมพลังเรียบร้อย ไกด์ก็มาบรีฟว่าเราต้องขึ้นให้ถึงจุด Check Point ก่อน 5.30 น. นะไม่งั้นเราจะไม่ได้ไปต่อ ต้องกลับลงไปโดยไม่ได้ขึ้น Summit ป้ายห้อยคอต้องเอาไปทุกคนเพราะที่จุด Check Point ต้องใช้ในการเช็คชื่อทุกคน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pxkN4Hxs9vHj6EZvh1nCaA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*J1CkisIF0pp21HwcU-f4WA@2x.jpeg" /></figure><p>ออกเดินท่ามกลางความมืด เดินไปเรื่อยๆ ทางช่วงแรกเป็นบันไดเกือบทั้งหมดเลย ทั้งบันไดไม้บันไดดิน ชันและแคบ บางช่วงเดินได้คนเดียวบางช่วงพอจะเบียดๆกันได้ 2 แถว ขึ้นมาจนเห็นปาย km7 ก็เบาใจละเพราะไกด์บอกว่าจุด Check Point คือห่างจากที่พัก 1.1 กิโลเมตร คือเราใกล้ถึงแล้ว พอมาถึงได้ทันเวลาที่ ประมาณ 3.30 น. ก็ทำการลงชื่อเรียบร้อยเพื่อเดินต่อ จุดนี้ก็มีห้องน้ำให้เข้าเหมือนกันใครที่ต้องการเข้าจุดนี้คือจุดสุดท้ายก่อนขึ้นถึง Summit ละ</p><p>พอหลังจาก Check Point ทางเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ทางส่วนใหญ่จะเป็นหินล้วนๆจะมีเชือกอยู่ตลอดทาง ตรงไหนชันมากก็ต้องไต่เชือกขึ้นไป ตรงไหนที่ไม่ชันมากพอเดินธรรมดาไหวก็ไม่ต้องจับเชือก ทางเดินคือเป็นเหมือนลานหินกว้างๆ ความชันเฉลี่ยกันไป 30–60 องศาตลอดทาง ลมแรงมาก ใครเตรียมเสื้อกันหนาวที่ไม่กันลมไปด้วยนี่เตรียมสะท้านได้เลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6XceUmSuHFNm54NQ_VTkrw@2x.jpeg" /></figure><p>เดินกันไปถึงช่วงพระอาทิตย์ใกล้จะขึ้นแล้ว ฟ้าเริ่มสาง เห็นวิวทิวทัศน์มากขึ้น ความสวยเริ่มปรากฎชัดเจนมากขึ้น หันไปมองทางซ้ายก็เจอยอด South Peak อวดโฉมให้เราเห็น และมี St.John’s Peak อยู่ไม่ห่างกันนัก แต่เป้าหมายเราคือ Low’s Peak ที่เป็นจุดสูงสุดของคินาบาลูนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HGrDVcP6PwrudQ0IxSwxrA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*i5y9iA4DKdcgtYu_TgJiIw@2x.jpeg" /></figure><p>พอเดินขึ้นมาเรื่อยๆหันหลังกลับไป ฟ้ายิ่งสว่างมันยิ่งดูยิ่งใหญ่อลังการขึ้นเรื่อยๆ ภาพที่เห็นมันเหมือนเราไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้จริงๆ เหมือนเราอยู่บนดาวอีกดวงนึงที่ต่างจากโลกที่เรารู้จักมากดูทั้งแปลกตาและสวยงามและเราอยู่เหนือเมฆไปแล้ว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ldy20DCSO5gyf9bWqq-DqQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*o9_PBMyMLPyJic120eY6lw@2x.jpeg" /></figure><p>พอเราเดินใกล้ถึง Low’s Peak หันกลับไปดูเห็นเหมือนเมฆฝนกำลังเข้าปกคลุมเลยรีบหันหลังกลับไปถ่ายรูปก่อนที่จะเดินขึ้น Low’s Peak</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FF0dnZt9AOI_ZKt9I2UVzw@2x.jpeg" /></figure><p>ทางขึ้น Low’s Peak นั้นขึ้นค่อนข้างลำบากเลยเป็นทางมองค่อนข้างยาก ต้องหาจุดที่จะไต่ขึ้นไป มีเชือกให้เหมือนเดิมแต่บางจุดเหมือนเดินง่ายกว่า ต้องระวังให้ดีๆเลย และสุดท้ายหลังจากการเดินทางอันยาวนาน ก็มาถึงจนได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Qnu479zX6d0sQIwskrQmcw@2x.jpeg" /></figure><p>ยอด Low’s Peak ที่ความสูง 4095.2 MASL!!!</p><p>บริเวณยอด Low’s Peak นั้นค่อนข้างแคบทำให้ต้องผลัดกันไปถ่ายที่ป้ายตรงนี้รอคิวกันไป ก็ใช้เวลานิดหน่อย เสียดายที่ตอนถึง Low’s Peak นั้นเมฆปกคลุมเต็มไปหมดแล้ว และมีละออกน้ำเหมือนน้ำฝนกระจายอยู่ทั่วตัว จะบอกว่าฝนก็ไม่เชิงเพราะมันเหมือนฟุ้งไปทุกทิศทุกทางเสียมากกว่า นี่คือสัมผัสการอยู่ในเมฆจริงๆใช่มั้ยเนี่ย</p><p>พอค่อยๆเดินลงมาจากยอด Low’s Peak สิ่งที่เราโชคดีมากคือ ช่วงที่เหมือนเมฆกำลังจะถูกพัดไปหมดนั้น พอมีแสงอาทิตย์เข้ามา ทำให้เราได้เห็น รุ้งกินน้ำชนิดที่ใกล้กับตัวเรามากๆ ใกล้ชนิดที่รู้สึกได้เลยว่าเดินไปอีกไม่กี่ก้าวก็สามารถจับรุ้งกินน้ำได้เลยทีเดียวแหละ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vB3ft0JOt_SE_smrtkZc6g@2x.jpeg" /></figure><p>จนเมฆที่ปกคลุมยอดเขาทั้งหมดได้หายไป ณ เบื้องหน้าคือสิ่งที่สวย สวยมากสะกดจิตใจเราไว้ มันคือความสวยที่เราไม่สามารถจินตนาการถึงได้จริงๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6cFbe4VJQzGfCSLUOYOXrQ@2x.jpeg" /></figure><p>และเมื่อมองย้อนกลับไปที่ Low’s Peak ก็ได้ภาพ St.John’s Peak กับ Low’s Peak กับท้องฟ้าสีคราม ทางขวานั่นคือ Low’s Peak ยอดที่สูงที่สุดของ Mount Kinabalu</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7-T4X3jJjJiMmzCwFHV4RQ@2x.jpeg" /></figure><p>แล้วเราก็เดินย้อนมาเรื่อยๆ สิ่งที่สะกดสายตาเราไว้จนไม่สามารถละสายตาได้เลยคือ South Peak เป็นยอดที่สวยมากมีเอกลักษณ์โดดเด่น ถ่ายมุมไหนก็สวยมากๆจริงๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*68X_bNKztzz4SPhNh2YgIw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ol59slyD0kzgeM6ZNe9uEg@2x.jpeg" /></figure><p>เดินย้อนกลับมามองไปทางซ้ายทุกอย่างยิ่งดูแปลกตา เห็นเป็นภูเขาสีดำๆ กับเมฆที่ลอยอยู่มันทำให้รู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ น่าเกรงขามเป็นที่สุด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uAg5PKtcHmxwVqZ0xHIecg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KdYZoLN9ORlOQJpOiZbKUw@2x.jpeg" /></figure><p>เดินกลับลงมาเรื่อยๆก็มาถึงจุด Check Point แล้ว ไกด์ที่เดินประกบเรามาจะมาบอกเจ้าหน้าที่ ณ จุดนี้ว่าเราเดินไปถึงไหน ขึ้นถึง Summit มั้ยและก็เหมือนเช็คชื่อเพื่อไม่ให้มีใครตกหล่นไปในตัว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*V73SCnw3k8b9z32z_6aXyA@2x.jpeg" /></figure><p>หลังจากเช็คชื่อเสร็จก็เดินลง เมฆหมอกเริ่มมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มีแสงแล้วทำให้ได้เก็บภาพบรรยากาศสวยๆไว้ การเดินตอนนี้เหมือนเดินอยู่ในสวนที่ประดับไปด้วยต้นไม้ขนาดไม่สูงนัก แซมกับทางเดินที่เป็นบันไดไม้ สวยงามเหมือนราวกับมีใครตั้งใจมาปลูกไว้จริงๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nK59DE0yFA3IgoZ-miFwHA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ii_DhAbu2ulHXekfEvZsAQ@2x.jpeg" /></figure><p>พอกลับถึงที่พักเราก็รีบเก็บของเช็คเอาท์ให้ทัน 10.30 น. (หากช้ากว่านี้จะมีค่าปรับ) แล้วเราก็เริ่มเดินลงตอนประมาณ 11.00 น. ซึ่งฝนตกตลอดทางเลยจ้า ไม่ได้หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายเลย รวมถึงขาเราที่เจ็บมากระหว่างทางลง ขาซ้ายงอไม่ได้ ต้องเดินตะแคงลงบันไดตลอดทางแต่ต้องประคองตัวลงไปให้ถึงข้างล่างให้ได้ เนื่องจากขาซ้ายที่เจ็บขาขวาจึงต้องรับภาระเพิ่มขึ้น พอไปเรื่อยๆแล้วขาขวาเลยเจ็บตาม คราวนี้พังทั้งสองข้างเลย ถามว่าเดินเหนื่อยมั้ยแทบจะบอกได้เลยว่าไม่ค่อยเหนื่อยนะ แต่ขานี่พังมากคงเป็นเพราะบันไดจริงๆ เพราะมันเป็นบันไดเราเลยกำหนดการก้าวเท้าของเราไม่ได้เลย จุดนี้ไม้โพลสำคัญมาก ถ้าไม่มีนี่คงแย่เพราะขาและเข่าเราต้องรับตลอด พอเดินย้อนมาถึงน้ำตกก็รู้แล้วว่าใกล้ถึงแล้ว เพราะขามาน้ำตกนั้นอยู่ไม่ไกลจากทางเข้าสักเท่าไหร่ แต่พอเลี้ยวโค้งพ้นมาเท่านั้นแหละ โอ้ยยยยยยยย บันไดขึ้น ใช่เลยตอนเริ่มที่จุดแรกเราลงบันไดมาอย่างชันเลยแหละ จุดนี้คือต้องโหนไม้โพลขึ้นไปเลย ไม่ไหวแล้ว จะลากตัวขึ้นไปด้วยความยากลำบากสุดๆ พอเช็คชื่อเสร็จเรียบร้อยก็นั่งพักแบบก้าวต่อแทบไม่ไหวแล้ว มันไม่ได้เหนื่อยมาก แต่มันปวดขามาก ปวดจนลุกแทบไม่ได้ พอนั่งพักสักครู่ไกด์เดินมาตามว่าให้ไปที่รถเพื่อนั่งรถออกไปที่ออฟฟิศของอุทยาน ตอนลุกนี่ โอ้โห ขาเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆให้ได้ พอนั่งรถกลับมาถึงก็อาบน้ำที่อุทยานเลย ข้อแปลกเลยคืออาบน้ำให้ห้องส้วม มันก็จะขัดๆนิดนึงแต่ด้วยความที่เดินตากฝนมาตลอดทางเลยอาบแบบรีบๆก่อน แล้วก็รอเพื่อนๆที่เหลือทยอยเดินลงมากันจนครบ ทุกคนเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยก็ออกเดินทางกลับไปที่โรงแรมที่เราพักในคืนแรกเหมือนเดิม</p><p>แต่ประเด็นคราวนี้คือบันไดโรงแรมนั่นแหละชันมาก ขึ้นแทบไม่ไหวเลยทีเดียว 55555555 อาบน้ำแล้วก็ออกไปเดินหาอาหารทะเลกินเดินไปที่ Philippino Market มีร้านหลายร้าน สั่งกันแบบงงๆก็ได้อาหารทะเลแบบพื้นเมืองมากินอร่อยใช้ได้แต่หวานไปนิด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fzbRzbqJqZgvnVIro1xDqg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LW6ep6vImVZDgJhYbb8dkg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LDK39GL4rjwX_WCvbZZZqQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PgWimVn0tBW7T-4Cw39tpw@2x.jpeg" /></figure><p>แล้วก็กลับที่พักนอนพักผ่อน นอนหลับเป็นตายเลยทีเดียว</p><p>วันที่ 5 (เดินทางกลับ)</p><p>วันนี้ก็ไม่มีอะไรมากทางข้าวร้านอาหารมุสลิมใกล้ที่พักเหมือนเดิมแต่คราวนี้สั่งมากินแบบจัดเต็ม ชดเชยพลังงานที่สูญเสียไปใน 2 วันที่ผ่านมา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*j_F2WahTK7O7n1YNtv-mOg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cSr5_uMYLoj7huPKZEJkIQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GivKMyO6Dt-YcOEIc1-9MQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fpiRT5kDT_DQqeo5p1Xtnw@2x.jpeg" /></figure><p>เสร็จแล้วก็จ้าง uber กลับไปที่สนามบินซึ่งถูกกว่าแท๊กซี่สนามบินเยอะเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5Tx6fhAwiuoJzJiodkRSmg@2x.jpeg" /></figure><p>ขึ้นเครื่องกลับคือเส้นทางเดิม ไปต่อเครื่องที่ กัวลาลัมเปอร์แล้วก็ต่อเครื่องกลับกรุงเทฯ เป็นการเดินทางที่เต็มเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ใหม่ๆในชีวิตที่เราไปเห็นสิ่งที่ไม่เหมือนเราอยู่บนโลกนี้ด้วยตาของเราขาของเรา (แม้ขาจะแทบพังก็ตาม)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EiJrsFSVE5FHnogfEXar1g@2x.jpeg" /></figure><blockquote>“ออกไปดูโลกกว้างให้มากขึ้น เพื่อให้รู้ว่าเราเป็นเพียงมนุษย์ตัวเล็กๆเท่านั้นเอง”</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9bc82edd653c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[1694 ดอยหลวงพะเยา — ดอยหนอก]]></title>
            <link>https://medium.com/@zirphire/1694-%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%9E%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%A2%E0%B8%B2-%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%81-7bcb5c4d32a9?source=rss-1c99f9401895------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7bcb5c4d32a9</guid>
            <category><![CDATA[trekking]]></category>
            <category><![CDATA[ดอยหนอก]]></category>
            <category><![CDATA[ดอยหลวงพะเยา]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mr. Cake]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 Dec 2017 05:16:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-12-12T05:20:35.366Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*a0IP6zwrJIRF-K6qY1UvBw.jpeg" /><figcaption>วิวจากดอยหลวง</figcaption></figure><p>การเดินทางครั้งนี้เริ่มขึ้นด้วยคำว่า ไปเดินเล่นชิวๆกัน เหมือนเดินสวนหลังบ้าน พอไปเข้าจริงๆวันแรกก็สวนหลังบ้านชิวๆแหละ แต่วันกลับนี่สิอื้อหือ ไม่เบาเลยแหละ รูปประกอบรอบนี้ส่วนใหญ่ถ่ายด้วย iPhone ซะ 90% ด้วยเหตุที่ว่าขี้เกียจหยิบกล้องใหญ่ขึ้นมานั่นเอง กลับมาก็แอบเสียดายนะ แต่ความขี้เกียจตอนนั้นชนะเลิศ 5555</p><p>กำหนดการเดินทางคร่าวๆคือ ออกจากกรุงเทพฯเวลา 2 ทุ่มไปถึงพะเยาก็เช้าพอดี กินข้าวเช้าซื้อเสบียงเพิ่มเติมอีกเล็กน้อยแล้วก็ลุยกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OiXXEQGclRD43AHO1QOAdQ@2x.jpeg" /></figure><p>คำถามแรกเมื่อเริ่มเดินทางเลยคือ ไหนทางขึ้น คือมองหาไม่เจอจริงๆ จนเริ่มเดินไป ทางมันรกมาก หญ้านี่ขึ้นสูงตลอดทาง มองแทบไม่เห็นทางเลยจริงๆในการเดิน เดินกันนี่คือต้องตั้งการ์ดกันเป็นนักมวยเดินตลอดทางเลย ใครจะจะเดินนี่ต้องเสื้อแขนยาว หรือมีปลอกแขน และกางเกงขายาวเท่านั้นถึงจะเดินได้สะดวก ไม่งั้นมีรอยแผลหญ้าบาดกิ่งไม้เกี่ยวเป็นแถบๆแน่นอน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8GjAtS1kgLz3sD5xu_zRKg.jpeg" /></figure><p>เดินขึ้นนั้นเดินไม่ยากมาก จะยากก็ตรงทางชันมาก มีทางชั้นช่วงก่อนถึงสันเขานิดหน่อยแล้วหลังจากนั้นก็เดินบนสันเขายาวๆไป ผ่านเขาไม่รู้กี่ลูกไม่ได้นับ เดินค่อนข้างไกลใช้ได้ แต่เดินไม่ยาก จะมีช่วงที่ชันๆแค่บางจุดเท่านั้น เช่น สันหมูแม่ด้อง กับบันไดก่ายฟ้า เท่านั้นเอง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qoCHQA95jdrm0jhHhpHB4w@2x.jpeg" /><figcaption>สันหมูแม่ด้อง</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NbXuDReiTk9SN3ny-87EzQ@2x.jpeg" /><figcaption>บันไดก่ายฟ้า</figcaption></figure><p>สิ่งที่ชอบมากในการเดินครั้งนี้คือวิวที่สวยแทบจะตลอดทาง เนื่องจากเป็นการเดินบนสันเขาและยอดเขาแต่ละลูกที่เดินนั้นขนาดไม่ใหญ่มาก ทำให้เราได้เห็นวิวได้รอบ สวนมาก แม้ระยะทางค่อนข้างไกลไม่น้อยแต่ก็มีวิวช่วยให้เราหายเนื่อยได้เป็นพักๆ ไม่ว่าจะเป็นวิวแนวสันเขา หรือวิวกว้านพะเยา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_vv9pFuFMzCyCvsq2WVQsg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dsF1ymCOEFxqIWNhIpMpYA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fiQOKiT5jqzgfcaFghcRmw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*d_BKBDDNz0NUW1nnp9t02g@2x.jpeg" /></figure><p>สิ่งสำคัญในการเดินดอยหลวงพะเยาคือเราต้องคอยสังเกตทางดีๆเลย เนื่องจากทางรกมากๆนั่นเอง แต่ก็ยังดีที่จะมีสัญลักษณ์เป็นแถบริบบิ้นสีแดงขาวผูกเป็นระยะๆ ให้เรารู้ว่าไปทางไหน ทางที่เราเดินมานั้นถูกไหม เดินหลงกันไป 2 ทีเลยแหละ 55555</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LXn2I3169iOtDOOklNZGbQ@2x.png" /></figure><p>จนในที่สุดเราก็เดินขึ้นมาถึงจุดกางเต้นท์ของดอยหลวงเป็นที่เรียบร้อย วิวเบื้องหน้าลานกางเต้นท์เป็นกว้านพะเยาสวนงาม แถมด้วยแนวสันเขาสวยๆ เราก็รอลูกหาบมาถึงเพื่อกางเต้นท์ แล้วก็รอเวลาพระอาทิตย์ย้อยลงมาเพื่อจะได้ถ่ายรูป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ArF-LeDeklY45E5My8zpGQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*V6CwqvtxZ45L2sOCFhaz4A@2x.jpeg" /></figure><p>แล้วกลุ่มเราก็เริ่มทำกับข้าวกินกันตามท้องเรื่อง ข้าวแฉะบ้างยำปลากระป๋องที่มีแต่พริกบ้าง เวลานั้นอร่อยทุกอย่าง หิวมากกินยับ แล้วก็มีการเป่าเค้กวันเกิดเนื่องจากเป็นวันเกิดน้องที่ไปด้วยกันและก็ย้อนหลังพี่ๆอีก 2 คน แต่สภาพเค้กที่ผ่านศึกอย่างหนักอยู่ในเป้ ทำให้เค้กหน้านิ่มกลายเป็นเค้กหน้าแยก หน้าไปติดอยู่ที่ฝา ตัวเค้กติดอยู่ที่ถาด 55555 ถือเป็นปาร์ตี้เล็กๆก่อนจะแยกย้ายกันเข้านอน เพราะอากาศเริ่มเย็นกลางคืนนี่เย็นถึงเลขตัวเดียวเลยแหละ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CPIQRFpsJRZjjH-7pByZug@2x.jpeg" /></figure><p>เช้ามาพระอาทิตย์ขึ้นอยู่เบื้องหน้าของเต้น ทาบกับวิวกว้านพะเยา บรรยากาศสวยงามแม้ไม่มีทะเลหมอกแต่ก็ชอบนะสวยงามแบบเห็นวิวเบื้องล่าง</p><p>แล้วทีมงานก็เริ่มเตรียมอาหารเช้า ส่วนข้าวที่เมื่อคืนหุงแฉะๆนั้น เช้านี้ได้ขอให้ทางเจ้าหน้าที่อุทธยานช่วงหุงให้แทน 5555555 โดยข้าวกลางวันมีกุญเชียงและเรามีไฮไลท์ที่กะเพราปลาหมึก (เพิ่งรู้นี่แหละว่านำปลาหมึกแห้งหิ้วขึ้นมาแล้วแช่น้ำก็นำมาทำกับข้าวได้ง่ายๆ) แต่เดี๋ยวก่อนมันไม่ง่ายขนาดนั้นเพราะเกิดเหตุการณ์ลืมซื้อกะเพราขึ้นมาด้วย เลยกลายเป็นปลาหมึกผัดกระเทียมกันไป 55555555</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UDCajf81RTjqhcdEkrTpDA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*R_wsi1Eih-ePhqN6dRMdpw.jpeg" /></figure><p>เมื่อเสร็จแล้วก็เก็บเต้นท์ พร้อมออกเดินทางได้ เราออกเดินทางเพื่อไปปีนดอยหนอกแล้วถึงจะลงไปที่พื้นล่างอีกฝั่ง</p><p>แวะไหว้พระที่ยอดดอยหลวงแล้วเดินทางกันเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uNyud1v-0ntvmAK_2IhPKA@2x.jpeg" /></figure><p>เดินจากดอยหลวงไปดอยหนอกนั้นไม่ไกลมาก จริงๆจากดอยหลวงเราก็มองเห็นดอยหนอกแล้วหล่ะเดินไปเรื่อยๆ ยังเป็นทางเดินบนสันเขาชิวๆไป หญ้ารกเหมือนเดิมก็ค่อยๆไป จนเราเห็นยอดดอยหนอกชัดอยู่ตรงหน้าแล้ว ก็เก็บภาพดอยหนอกสักหน่อย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VS9GMGHSbpWA4LARVSdykw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Aya8zmr4g4D137tZNvxChQ@2x.jpeg" /></figure><p>พอเข้าใกล้ดอยหนอกที่เป็นจุดที่ใครๆก็บอกว่าโหดหินและยากที่สุดในการเดินทางครั้งนี้ ทางรอบๆก็เริ่มลำบากขึ้น จากที่เป็นพื้นดินพื้นหญ้าก็เริ่มเป็นหิน เดินรอบดอยหนอกโดยพื้นที่รอบๆนั้นเป็นสันเขาและเป็นหินก้อนใหญ่ๆ ต้องเดินระวังๆกันดีๆ จนมาถึงจุดที่จะขึ้นดอยหนอก ทุกคนก็วางกระเป๋าลงเตรียมพร้อมที่จะปีนขึ้นไป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NCMPOJXGz4xFNRI7yw4cZg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oTemMPYzwLvLG8Y7xMhJqA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zFGMa8RPT5QPGaJzuAcYeQ.jpeg" /><figcaption>จุดปีนขึ้นดอยหนอก</figcaption></figure><p>ที่ใช้คำว่าปีนเพราะเราต้องปีนจริงๆ ทางชันมากเป็นหน้าผาหิน ปีนขึ้นไปแล้วมีสลิงให้เราดึงไว้ ถุงมือต้องเตรียมพร้อมเพื่อมาปีนตรงจุดนี้เลย เรียกได้ว่าไต่หน้าผาขึ้นไปจะง่ายกว่าดึงเชือกแล้วเดินไต่ขึ้นไป ใครกลัวความสูงมากๆตรงนี้คงต้องรอเพื่อนข้างล่างเลย เพราะขึ้นว่าหวาดเสียวแล้วลงมันหวาดเสียวกว่าเยอะ 55555</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OXfhiZXVy8NaVEdj-qLqzw.jpeg" /><figcaption>ยอดดอยหนอก</figcaption></figure><p>แต่เมื่อขึ้นมาถึงข้างบนก็ต้องบอกว่าคุ้มกับที่ไต่หน้าผาขึ้นมา วิวข้างบนสวนมากๆ มองไปได้รอบ 360 องศาพาโนรามาเลย เห็นธงมนต์แบบนี้นี่เอ๊ะ เรามาถึงเลห์-ลาดักแล้วเหรอ 555555 ก็ชมบรรยากาศข้างบนกันพักใหญ่ๆเก็บรูปกันไปดื่มด่ำกับวิวที่อยู่ตรงหน้า</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HhPMqdi_wfVvUK6LXS_9Og@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ddFWfuE1sTflXDUz5-4xVA@2x.jpeg" /></figure><p>เสร็จแล้วก็ลงไปเพื่อเดินต่อ ซึ่งตอนลงจากยอดนี่หวาดเสียวกว่าตอนขึ้นเยอะมาก ลงมาใจเต้นกันเลยทีเดียวแล้วก็แบกกระเป๋าเดินทางเพื่อลงจากดอย ใครบอกว่าดอยหลวงดอยหนอกโหดสุดที่ตอนไต่ขึ้นดอยหนอกบอกเลยว่าไม่จริง ขาลงจากดอยหนอกนี่แหละ ไม่ธรรมดาเลย ทางชันมากและลื่นมาก และแทบไม่มีจุดให้พักสบายๆเลย ลงดิ่งๆยาวๆลงไป เกร็งจิกพื้นเพราะกลัวลื่นจนปวดนิ้วเท้าไปหมด บางจุดต้องเหนี่ยวต้นไม้ใบหญ้าเพื่อลงไปไม่ให้ลื่น จนไปถึงจุดพักจุดใหญ่คือ ที่เริ่มมีน้ำตกไหลมาตามหน้าผาให้เราได้ล้างไม้ล้างมือให้ชื่นใจ และมีหินก้อนใหญ่ๆให้นั่งพัก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5otdC3LzkDJNogUwOJslqg.jpeg" /></figure><p>ทางต่อจากนี้ก็คือทางเดินไล่จากน้ำตกด้านบนลงไปถึงด้านล่าง แน่นอนหล่ะว่าทางมันลื่นมากในหลายจุด แทบจะล้มจะกลิ้งไปหลายครั้งเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ln6AA4waRYAj6sk3sKx4gg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TJhoKzSiuRfZvQlELsAJXA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VKMKLKXYnLTvyHeZmA7gVg@2x.jpeg" /></figure><p>ก็ได้เดินชมวิวไปดูน้ำตกไปพลาง น้องในทีมนี่แวะเล่นน้ำตกแทบทุกชั้น 55555 จนเดินมาถึงจุดที่เรานั้งพักจุดสุดท้าย พักอยู่ประมาณ 10 นาที พอจะเดินต่อก็ อ้าว ป้ายจุดสิ้นสุด เรามาถึงแล้ว แต่เจ้าหน้าที่ที่เดินนำไม่บอก (เจ้าหน้าที่บอกว่ามาครั้งแรกเหมือนกัน ถถถถถถถ) แล้วก็เดินไปตามทางที่เป็นทางเหมือนมีรถขึ้นมาได้ เดินไปเรื่อยๆจนไปถึงจุดพักที่มีรถมารับเพื่อไปที่หมู่บ้าน เราก็ขึ้นรถไปสักพักพี่คนขับก็จอดแล้วก็ชี้ไปทางขวาให้เราถ่ายรูปดอยหลวง-ดอยหนอกก่อนกลับ ถึงกับอึ้งว่านี่ให้เราเดินอ้อมมาไกลอะไรขนาดนี้เนี่ย แต่ก็เป็นวิวสุดท้ายที่สวยจริงๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*k3OdEOQ-CfCjVP2hD3U4oA@2x.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7bcb5c4d32a9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[3726 – Rinjani]]></title>
            <link>https://medium.com/@zirphire/3726-rinjani-9ab684444bef?source=rss-1c99f9401895------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9ab684444bef</guid>
            <category><![CDATA[rinjani]]></category>
            <category><![CDATA[trekking]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mr. Cake]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 02 Sep 2017 01:44:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-09-02T03:57:16.636Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZfOEhfTpMz_0PT6caweUgA@2x.jpeg" /></figure><p>การเที่ยวรินจานีครั้งนี้ เป็นการไปเดินป่าเดินเขาอย่างจริงๆจังๆเป็นครั้งแรกในชีวิต ถามว่าเหนื่อยมั้ยก็เหนื่อยมาก ถามว่าสนุกมั้ยก็สนุกมาก ถามว่าสวยมั้ยก็สวยมากๆๆๆๆๆๆๆๆ เพราะงั้นก็เอามาบันทึกเป็นเรื่องราวอีกเรื่องนึงในชีวิต</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fvwmTdRTeByfOxC7Qpm14A@2x.jpeg" /></figure><p>เราเริ่มเดินทางตั้งแต่เช้าวันที่ 12 สิงหาคม 2560 เพื่อไปยังเกาะลอมบอกประเทศอินโดนีเซีย แต่เพราะไม่มีไฟลท์ตรงไปจึงต้องไปต่อไฟลท์ที่มาเลเซียแถมไม่ได้เป็นคอนเน็คไฟลท์ด้วยต้องต่อเครื่องแบบเข้ามาเลเซียแล้วบินออกไปใหม่ ตม.มาเลเซียก็คนเยอะพอสมควรเราเลยต้องรีบๆกัน แต่ก็ยังเหลือเวลาสำหรับกินข้าวสบายๆก่อนขึ้นเครื่องต่อไปลอมบอก</p><p>หลังจากบินออกจากมาเลเซียไปได้พักใหญ่ ใกล้ถึงลอมบอกแล้วผ่านเกาะต่างๆของอินโดนีเซีย ก็ทำให้เราได้เห็นวิวข้างล่าง เห็นภูเขาบนเกาะต่างๆที่บินผ่านมา ถือเป็นของแถมเล็กๆก่อนไปถึง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*K7pFjkV627zTUy8WbUBpeg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*t35xMovV5Ct09xnA_rHGEg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8b-spo07-cfeHno_-MHcAw@2x.jpeg" /></figure><p>พอเราไปถึงลอมบอกก็เริ่มจะเข้าสู่ช่วงเย็นละ ตม.ที่นี่เปิดอยู่ 2 เคาน์เตอร์แถมถามเยอะจริง ทำอย่างกับตัวเองเป็นตม.อเมริกายังไงอย่างนั่น สุดท้ายเลยช้ามากกว่าจะได้เข้าผ่านตม.เข้ามา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VIv89-EPyniHLJujIyL52Q@2x.jpeg" /></figure><p>สนามบินก็สวยดี ชื่อจริงๆคือ AngkasaPura Airport ที่สะดุดตาชัดเจนที่เราเห็นเลยคือร้านไก่ทอด CFC ใช่ครับอ่านไม่ผิด CFC จริงๆ 5555</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XtySwJBJirL9Y6qbgSoN4g@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*25UkDYdOhWQ9Tt78Lqr4Cg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XMmrz-ocvH7xU3YewJeRIw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EhhDqo19znoye_pGzJFJaA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OqQJyMHTtKbrqR1T1hlaoQ@2x.jpeg" /></figure><p>หลังจากทุกอย่างเรียบร้อย ซึ่งใช้เวลานานพอสมควรเพราะมีพี่ที่ร่วมทริปกระเป๋าหายไประหว่างทางจากมาเลเซียมาที่ลอมบอก ออกมาก็มีรถจากไกด์ท้องถิ่นมารอรับเราแล้ว เจอชาวต่างชาติอีกคนนึงขอติดรถไปที่หมู่บ้านที่อยู่ใกล้ๆกับทางขึ้นเขาด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5V4g8MCv3xXiSu5sS-9bFQ@2x.jpeg" /></figure><p>ขับไปได้สักพักกลางทางก็แวะกินข้าวกัน เป็นร้านข้างถนน อาหารก็แปลกๆไม่ค่อยคุ้นปากเท่าไหร่ ก็ถือว่ากินแก้หิวกันไป กับข้าวหลายอย่างหารๆกันตกประมาณคนละร้อย ก็ไม่แพง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iNpWCAZXNhsxrkEk6XlEwg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gm5V7rnIQv4n6f2UpKbIbA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DjUCAj80ffy2-6Dm8OL0ew@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Yg4mNwex0h68YwrP36zpew@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GYu2TQWV_6LPt2nq89L6Ig@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nfLUdTCtbX5jefLa_ghhJg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nV4Do_ts3kZVwaQ_6o-gLQ@2x.jpeg" /></figure><p>หลังจากนั้นก็เดินทางต่อ ทางค่อนข้างแคบและคดเคี้ยวพอสมควรเลย คนขับรถเราก็สวมวิญญาทาคุมิแห่งเขาอากินะ ขับเร็วมาก ตอนแรกจากที่จะหลับๆกลายเป็นหลับไม่ลงกันเลยทีเดียว และพอไปถึงอากาศก็เริ่มเย็นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลงจากรถปั๊บสิ่งแรกที่โผล่มาทักทายให้เราเห็นเลยก็คือ ทางช้างเผือก สวยงามเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*U3flHoHur7XyTrqSrz9_ZA@2x.jpeg" /></figure><p>พอถึงห้องนอนก็ต้องทำการจัดของแบ่งเป็น 3 ส่วนเตรียมตัวก่อนขึ้นเขาพรุ่งนี้</p><ol><li>ของที่จะแบกขึ้นไปด้วยตัวเอง</li><li>ของที่จะให้ลูกหาบ (Porter) เป็นคนแบกขึ้นไปในทีมเราจ้างเพิ่มกันมา 4 คน ก็แบ่งๆกันหารไป โดยลูกหาบคนนึงแบกของได้หนัก 20 กิโลกรัม โดยส่วนนี้เป็นพวกของส่วนตัว และก็มีกลุ่มลูกหาบส่วนกลางที่จะแบกพวกอาหารน้ำแล้วก็เต้นท์ต่างหากอีก</li><li>ของที่ไม่คิดจะเอาขึ้นไปแล้ว อันนี้จะทิ้งไว้ข้างล่างแล้วมาให้เราวันที่เรากลับลงมาจากเขา</li></ol><p>กว่าจะเสร็จละก็เข้านอนก็เกือบเที่ยงคืน ตั้งปลุกตี 5 เพื่อเตรียมตัวเดินทาง</p><p>— — — — — — — — — — — -zZzz — -Zzz — -ZZz — — — — — — — — — — —</p><p>เช้าตื่นขึ้นมาอาบน้ำเตรียมตัวเรียบร้อยออกไปหน้าห้องพักก็เห็นรินจานีมาทักทายเราตรงหน้าเลย นี่แหละที่เราจะขึ้นไปกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*j8_vEGo5EVG9tP5tqqgGnA@2x.jpeg" /></figure><p>มองจากตรงนี้ก็ดูไม่สูงใหญ่มาก พี่ๆหลายคนบอกแค่นี้เดินเดี๋ยวเดียวก็ถึงแล้วสบายๆ ก็คุยกันเฮฮากินข้าวเช้าโรงแรมทำข้าวผัดมาให้เสิร์ฟพร้อมกาแฟ ละก็ถ่ายรูปเก็บวิวอีกหน่อย มีภูเขาข้างๆอีกลูกแต่ไม่รู้ว่าชื่ออะไร</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aDuVs0rqlw0LJAsJIX-a_w@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*R-C7fx6pZ0TZcyHyHx3B2Q@2x.jpeg" /></figure><p>แล้วรถที่ขนของก็มารับพร้อมกับรถตู้ที่จะพาเราไปยังจุดที่จะเริ่มเดินทาง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9KWTGkDBW1FflIUtmn1c0g@2x.jpeg" /></figure><p>ระหว่างทางก็ค่อนข้างรถติดเล็กน้อย คนขับรถบอกว่าทุกคนที่ติดอยู่บนท้องถนนเนี่ยเป้าหมายเดียวกันหมดคือไปรินจานี แสดงว่าคนต้องเยอะพอสมควรเลยสำหรับวันนี้ แล้วก็มาถึงจุดที่จะเริ่มเดินละ เอาของให้ลูกหาบ พร้อมจัดแจงถ่ายรูปกันเล็กน้อย ทางไกด์ท้องถิ่นได้แจกไม้ไผ่ยาวๆไว้ใช้สำหรับเป็นไม้เท้าเดินขึ้นไป มีทำสีเป็นลายธงชาติไทยด้วย เอาใจกันน่าดู</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-s1EZcKycBDAqdqRlQq-tw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zzpDQZY_DGZR_8MwTgBdXg@2x.jpeg" /></figure><p>มองไปเห็นยอดรินจานีจากตรงนี้ เราพร้อมไปละ จะขึ้นไปแล้ว 9.00 น. ออกเดินทาง!!!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1u6iU2ytvVnXlyi9-N7ZuQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LO1NtseERVPq_UeUKvlZyQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aG6x6n_she_lWwcY-MCz7A@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JdpbuiRb5HOFrb-im0-heg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*f_KOzS-yTijHmMyTs_Jddg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*l7mWPuTlQfPk9ETDkLWeYA@2x.jpeg" /></figure><p>ทางช่วงแรกจะไม่ชันมากเป็นทุ่งหญ้าซะมากกว่า อากาศไม่ต้องพูดถึงร้อนเหงื่อชุ่มกันไปเลยทีเดียว ผ่านตรงที่มีต้นไม้ขึ้นบ้างเล็กน้อย ก็เดินทำความเร็วกันไปเลย จุดนี้ก็มีกลุ่มอื่นๆเดินขึ้นพร้อมๆเราเช่นกัน เริ่มตื่นเต้นนิดๆ พอเดินไปๆ เอ๊ะ ทำไมมันเหมือนไม่ใกล้ขึ้นเลยสักนิด ยอดเท่าเดิมใหญ่เท่าเดิมไกลเหมือนเดิม ก้มหน้าก้มตาเดินต่อไป</p><p>รองเท้าใครซื้อมาสีไหนไม่สำคัญ พอมาเดินจะเป็นสีเดียวกันหมดเลย 555 ส่วนลูกหาบก็ชิวๆไป แตะคีบเดินเร็วอีกต่างหาก จนถึงทุกวันนี้ยังงงๆว่าเดินกันไปได้ยังไง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*shZHLT2Jp4FGZJK4xHlYfw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ynAdaDXmet2WpEcH7sW1UQ@2x.jpeg" /></figure><p>เดินไปถึงจุดที่เป็นเนินขึ้น ค่อนข้างชัน เห็นคนท้องถิ่นหลายๆคนขับมอเตอร์ไซขึ้นมาก็งงว่ามันจะขับมาทำไมกันวะเนี่ย จุดที่ขึ้นเนินก็ชันอยู่นะ จนเราพ้นจุดที่ชันๆนั้นขึ้นไปก็ร้องอ๋อว่ามันขึ้นมากันทำไม</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jlqjjTGhja2mtjA9gdTuaA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rcepwBRCszqKDf-Jw0X6ZQ@2x.jpeg" /></figure><p>คนที่ขับรถขึ้นมาตะโกน แท๊กซี่ๆ มันมารับเป็นแท๊กซี่กันบนนี้นี่เอง เป็นสิ่งชวนอึ้งสิ่งแรกสำหรับการเดินเข้าวันนี้เลย โดยแท๊กซี่ราคา 200,000 คิดเป็นเงินไทยประมาณ 600 บาท จะขับพาไปถึง POS2 ที่เป็นจุดพักกินข้าวกลางวัน ใช้เวลาจาก 30 นาทีขับรถไป แต่เดินหน่ะ 3 ชั่วโมง</p><p>เราเลือกเดินเท้าต่อไป (คิดย้อนไปนี่น่านั่งไปเหมือนกันนะประหยัดแรงไปได้เยอะ 5555) ก็ผ่านวิวสวยๆมากมาย ทางเริ่มชันขึ้นเรื่อยๆ ก็เก็บวิวระหว่างทางจนไปถึง POS1</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5Lm5PDj1pwnyYw4zjRLDbQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vco2BhnBTOBNiNlqV9TYIA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oy2zzRfSWw4YhZM7dAa4TA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*g5Xe398Ytq6RNU843olRDg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jhu0UFZz38ez5dNhmUwMPw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Mx5nHl6-lxqyPsSr6A3zbg@2x.jpeg" /></figure><p>ก็เริ่มมีหมอกบ้างพอสมควร แต่หมอกนั้นจะมาเร็วไปเร็วมากเพราะลมค่อนข้างแรงเลย ทำให้หมอกไหลผ่านตัวเราไปเร็วๆ สวยงามและสดชื่น พักเหนื่อยกันสักแปป เพื่อเดินทางต่อไป POS2 ข้าวกลางวันรอเราอยู่!!!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zB6z9Z7kh9rUEzbJAEv3Ug@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ssBgdgkSWfJjn4Kbycw9lA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NbMKqKBvuWGVn4GmS3Oe_g@2x.jpeg" /></figure><p>ทางจาก POS1 ไป POS2 ก็ชันขึ้นอีกหน่อย หมอกลงจัดขึ้น ทำให้มองวิวไม่ค่อยไกลเหมือนเดิม จะมีวิวสวยๆก็เวลาผ่านร่องเขา พี่ลูกหาบแบกของไปยังเดินฟิตเปรี๊ยะ ส่วนเราเริ่มเหนื่อยขึ้นๆ ยังดีที่ร้อนน้อยลง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6UUvJB9jR_jdVraQqoXwTA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mcwHClsDsZt3aq7_sQ-KiQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xDLlC8ihu_kn766tJf2lyg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XzncC2eAXvYp1NkEYLEKbw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_z143LRPdQWbidNgUirmiw@2x.jpeg" /></figure><p>ถึง POS2 พักกินข้าวกัน ก็เห็นมีหลายกลุ่มเลยแหละ ทางเรานี่นำผ้าใบมากางนั่งกันส่วนอาหารก็แจกกันมาคนละห่อ เปิดมานี่ถึงกับอึ้ง!!! มันคืออะไรเนี่ย 5555 ข้าว+มาม่า+ไก่+ถั่วมาเป็นแผ่นๆ งงๆแต่ก็กินๆไปเพราะหิวมากกกกกกกก จบท้ายมีผลไม้ตามมาให้ ภาพตัดไปที่ฝรั่งบางกลุ่มมาอย่างดีมีโต๊ะอาหารพร้อมจัดจานสวยงามมีผลไม้แกะสลักด้วย ช่างต่างกับแคมป์แรงงานอพยพของเราแท้ 55555 กินเสร็จแล้วก็ออกเดินทางจาก POS2 ไป POS 3</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uFHoFCXJZlZeNx8Q7nOWew@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*m3j2uCn3hXhKLSh1WtiDQw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DB9XUZS28_3AvTTgtLlgDA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Kbz-HbEKEuHk1i32eMODVw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uf3-F5gsTo7GyFOx8sJkRw@2x.jpeg" /></figure><p>ทางจาก POS 2 จนถึง POS3 ไปนั่นเริ่มจะหนักขึ้นละ ความชันเริ่มมา 45–60 องศา เดินกันยากขึ้นๆ หมอกก็ยังลงจัดเช่นเดิม เป้ที่แบกมาเริ่มรับรู้ถึงความหนักที่ชัดเจนขึ้น ณ จุดนี้ ส้นเท้าเราเริ่มรู้สึกเจ็บๆ คงเพราะแบกน้ำหนักขึ้นไปเยอะและทางค่อนข้างชัน จุดพักที่ POS3 เราได้เริ่มสัมผัสถึงความเป็นภูเขาไฟละ เพราะจุดที่พักเหมือนเป็นทางไหลผ่านของลาวา ทำให้เป็นดินสีดำร่วนๆเป็นทางยาวคล้ายทางแม่น้ำลงไป ก่อนออกจาก POS3 หลายๆคนเริ่มควักไม้โพลออกมาเตรียมไว้แล้ว เพราะหลังจากนี้รินจานีจะไม่ออมมือให้เราละ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QsPXjFv2Jz26Pj0NbdTcxQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iJCOla0kFj4Fj1YzhYZrjQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VmyqTte6RUdH5oNKybcIYg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VT-4_SDUJ0u77Kfn3vZYeg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dqR5W-S3XGZ9EvEGBgtZDA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4r6_LF0Y0J-1T8x6QCIzfQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mzKd3tV7XLSCTDNqdU2bRw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*otD_pjc_zdOf0uYUWrsEyQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sCZt0EHv0UUrZslI9r6ykA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3MV5lnVcfr2JkHXeKUMFLw@2x.jpeg" /></figure><p>หลังจาก POS3 นี่เรียกว่าของจริงมาละ ทางชันตลอด เหมือนเดินขึ้นทางชันระดับ 60–70 องศาตลอดทาง ไกลหนักเหนื่อย หนักมากอย่างเห็นได้ชัด เราเริ่มถ่ายรูปน้อยลงละเพราะเหนื่อยไม่ไหว หมอกก็จัด แต่พัดผ่านแบบเร็วๆ บางจังหวะก็เลยได้รูปวิวสวยๆมาบ้าง แต่เหนื่อยมากกว่าจะถึงจุดพักกลางทาง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zTeAqLTzVV0x0zr8n6aXWg@2x.jpeg" /></figure><p>เต้นท์ขายเครื่องดื่มนี่มีแทบทุกจุดพักตลอดทาง แต่ก็แพงขึ้นตามความสูงนะ 55555 ถ้าไม่อยากแบกให้เหนื่อยกำลังกายแต่มีกำลังทรัพย์ก็ค่อยมาซื้อบนนี้</p><p>เดินออกจากจุดพักกลางทาง จนมาขึ้นเนินสูงชันมากๆอีกจนนึง จุดนั้นหมอกได้พัดผ่านไป คนที่เดินนำหันกลับมามองกลุ่มที่เดินตาม แล้วก็ได้ชี้ให้ทุกคนหันหลังไปดู</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qtpSGwKQZjSZwnuW3fL6Tw@2x.jpeg" /></figure><p>มันสวยมาก ทะเลเมฆ เราเดินพ้นเมฆกันมาแล้ว สวยจนหายเหนื่อยกันเลย สวยจนบรรยายไม่ถูกว่ามันสวยขนาดไหน วิวที่มองไปเห็นเมฆขาวๆเป็นทะเล สวยจนทุกคนที่เดินไปขณะนั้นต้องหยุดแล้วเอากล้องขึ้นมาถ่ายรูปกันเกือบทุกคน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZflfiC8_dwcsl4YbrCCOBA@2x.jpeg" /></figure><p>หันไปอีกด้านนึงเราเริ่มเห็นยอดรินจานีโผล่มาทักทายเราแล้ว มันช่างดูสูงใหญ่กว่าที่เราเห็นจากพื้นล่างมาก และดูว่าไกลเหลือเกิน เดินเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใกล้มากขึ้นเลย นั่นคือยอดที่เราจะขึ้นไปพิชิตในพรุ่งนี้เช้า</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KjSurhSGgUNd83ynBaOn4Q@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2-BC1gVl9dSecAUYpbWRAQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JlVYwy69zn586hTNimkYkg@2x.jpeg" /></figure><p>เดินต่อไปเรื่อยๆ ทางเริ่มชันขึ้นๆเรื่อยๆ น่าจะ 70 องศาเกือบตลอดทั้งทางแล้ว หลายคนเริ่มใช้มือช่วยเดิน ไม้โพลที่เอาออกมาใช้ได้ทำงานอย่างเต็มที่ เหนื่อยมาก เหนื่อยจนบางครั้งเดินได้แค่ไม่กี่สิบก้าวก็ต้องพัก ตลอดทางเดินจะเห็นทั้งคนเดินคนพักตลอดทาง ไม่เว้นแม้แต่ลูกหาบที่พักกันอยู่หลายๆจุดเช่นกัน เหนื่อยมาก หนักมาก เท้าเจ็บขึ้นมาก เอวที่แบกเป้มาก็ปวด จนในที่สุดเราก็ขึ้นถึงแคมป์ ที่ความสูงประมาณ 2,500 เมตรเหนือระดับน้ำทะเลจนได้ ในเวลาประมาณ 17.30 น.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*05XwySBDqNHk17pQCfOuXg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ClwgqbVly2XL0y0sxFQ5ig@2x.jpeg" /></figure><p>และที่ยิ่งกว่านั้น เมื่อเรามองไปโดยรอบ มันสวยราวกับอยู่บนสววรค์เลยเชียวหล่ะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*O8UYXYBmTOOXzfTpRVZQrQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*l1yec1R2nA-g_STFVORvVQ@2x.jpeg" /></figure><p>พอพระอาทิตย์ใกล้ตก ก็เริ่มย้อมยอดเขารินจานีเป็นสีแดงสวยสดงดงาม ยิ่งใหญ่อยู่ข้างหน้าเรา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kDdH6WfyNBwEulOwYBpMKw@2x.jpeg" /></figure><p>ถ่ายรูปกันไปไม่น้อยเลยระหว่างรออาหารเย็นกัน การที่เราอยู่เหนือเมฆทั้งหมด ฟ้าใส ไร้หมอก มันเกินกว่าคำบรรยายใดๆ และเมื่อพระอาทิตย์ลาลับหลังเขาไปแล้ว อากาศเย็นเริ่มมาเยือน ทุกคนวิ่งเข้าเต้นท์ไปหยิบเสื้อกันหนาวกันแทบไม่ทัน เย็นวูบลงมาเลย อุณหภูมิน่าจะต่ำกว่า 10 องศา สักพักอาหารเย็นเราก็พร้อม กินข้าวกันเสร็จออกมาเดินดูบรรยากาศรอบๆ มองขึ้นไปเห็นดาวเต็มท้องฟ้า ระยิบระยับ ดูแล้วใกล้มากราวกับเอื้อมมือก็สามารถจะจับไว้ได้เลยทีเดียว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qXAptorAtML376NhwBfGwQ@2x.jpeg" /></figure><p>หลังจากนั้นก็หยิบของออกมาเตรียมไว้ ไม้โพล ไกร์เตอร์ ไฟฉายคาดหัว เตรียมน้ำเตรียมขนมใส่เป้เพื่อกินระหว่างทางละก็นอน 2 ทุ่มตั้งปลุก เที่ยงคืน เพื่อไปพิชิต Summit ให้ให้ได้ทันในตอนเช้า</p><p>— — — — — — — — — -Zzz — — zZzzz — — — — -ZZzz — — — — — — — —</p><p>นาฬิกาปลุกเที่ยงคืน ลุกขึ้นมาหนาวมาก รีบใส่เสื้อหนาวเตรียมตัว อาหารเช้า(รึป่าว)มาให้กินก่อนออกเดินทาง ที่ซวยของเราคือไม่ชอบขนมปังทาแยม เลยกินแค่ที่คล้ายๆเครื่องดื่มธัญพืช ละลุยเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1oXcLyYKRHNPdDjrJdE4YQ@2x.jpeg" /></figure><p>1.30 น. เริ่มเดิน ผ่านแต่ละเต้นท์แต่ละกลุ่มก็ทยอยกันออกมาเรื่อยๆ หลายๆกลุ่มเริ่มปะปนกันไป ทุกคนออกเดินทางพร้อมไฟฉายหรือไฟคาดหัว แต่แสงจากพระจันทร์และดาวก็สว่างมากทีเดียว จากที่อ่านรีวิวหลายๆคนมาบอกว่า 700 เมตรสุดท้ายนั้นจะเป็นทางที่ร่วนๆเดินยากและลำบากมากในช่วงท้าย บอกได้เลยว่าทั้งหมดนั้นไม่จริง!!! ระยะทางประมาณ 4.7 กิโลเมตรนั้น เป็นทางร่วนๆเกือบจะตลอดทาง ร่วนมากร่วนน้อยก็เท่านั้นเอง เดินลำบากและชันมากตั้งแต่ช่วงแรกที่ออกจากจุดกางเต้นท์เพื่อขึ้นไปยังสันเขา ชันราว 60–70 องศาเลย และเป็นดินร่วนๆ เหนื่อยตั้งแต่ต้นทางเลยแหละ ทุลักทุเลมากกว่าจะขึ้นไปบนสันเขาได้ก็กินเวลาไปไม่น้อยเลย</p><p>พอเดินขึ้นมาถึงสันเขาที่เห็นทางทอดยาวไป เริ่มเห็นยอดเขารินจานีอีกครั้ง แต่มันช่างไกลเหลือเกินกับความเหนื่อยล้าของร่างกายที่ผ่านจุดทางชันแรกขึ้นมา และพื้นที่เดินนั้นก็ยังคงร่วนตลอดทาง แค่ความชันลดลง จุดไหนที่ชันน้อยหน่อยเราก็พยายามเร่งเดิน แต่ก็ยังมีอุปสรรคคือความลื่นและความหนาว บนสันเขาลมค่อนข้างแรง อากาศหนาวมาก และก็เริ่มง่วง เดินผ่านหลายจุดมีคนนอนพักข้างทางแบบนอนจริงๆจังๆเลยก็มี ช่วงประมาณตี 4 เดินไปแทบจะหลับไป เดินๆพักๆ ตอนพักก็จะหลับ แล้วเราก็มาถึง 700 เมตรสุดท้ายที่เค้าร่ำลือกัน เรียกกันว่าเนินซอมบี้ ก่อนตี 5</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JD3sUGWr9FaVaBhEFbC6jg@2x.jpeg" /></figure><p>เดินขึ้นเนินซอมบี้นั้นเดิน 3 ก้าวไหลลง 2 ก้าว เดิน 2 ก้าวไหลลง 1 ก้าว เดินได้ยากลำบากและทรมานมาก เพราะมันร่วนและชันสุดๆ น่านจะชันราว 70 อาศาได้มั้ง จากก่อนหน้านี้ที่เดินสัก 100 เมตรแล้วหยุดพัก กลายเป็นเหลือ 50 เมตร 30 เมตร 20 เมตร จนบางจังหวะเราสามารถก้าวไปได้แค่ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดพัก อากาศก็เบาบางลง หลายๆครั้งที่แค่ยืนเฉยๆก็หอบ หลายครั้งที่ต้องนั่งลงพัก ขณะที่พักเราหันหน้าลงเพื่อให้เท้าเหยียบลงไปข้างล่าง และเมื่อหันหลับมาแทบจะทรุด เมื่อทางมันยังทั้งชันทั้งไกล ยิ่งเดินเท่าไหร่ก็แทบไม่ขยับเข้ามาใกล้เลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5yGyEuoNxzHozjeOpADDXA@2x.jpeg" /></figure><p>เดินไปเรื่อยๆเจอกลุ่มไกด์นั่งจับกลุ่มคุยกันระหว่างทาง</p><p>ไกด์เห็นเราก็ตะโกน “อีก 1 ชั่วโมงถึง”</p><p>เรา “ห๊ะ จริงเหรอ”</p><p>ไกด์ “ถ้าเดินช้าแบบนี้ก็ชั่วโมงนึงนั่นแหละ แต่ถ้าเดินเร็ว 5 นาทีก็ถึง”</p><p>เราก็คิดในใจ แหมช่างดูถูกเหลือเกิน เดี๋ยวจะรีบเดินให้ดู สรุปสุดท้ายผ่านไปเกือบชั่วโมงเรายังไม่ถึงยอดจริงๆ ได้แต่ค่อยๆก้มหน้าเดินไป จนใกล้ถึงพี่ทีมเดียวกันตะโกนลงมา “เค้ก ถึงแล้ว” ใจเราแบบ โอย มองเห็นพี่เค้าอยู่ไม่ไกล อีกนิดเดียวเท่านั้น แต่นั่นแหละ อีก 15 นาทีกว่าจะไปถึงตรงนั้นได้ จนในที่สุดเราเดินขึ้นไปถึง โซนที่เป็น Summit คิดว่าทางจะหายร่วน มันก็ยังร่วนอยู่อีก จึงยืนพักอีกครู่นึง ถึงเดินขึ้นไปพิชิตยอดอย่างแท้จริง เรียกว่าเหนื่อยที่สุดในชีวิต สูงที่สุดในชีวิตที่เคยมา และวิวนั้นมันสวยจริงๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bp3wR9kjJZQDUbvgs8pl5Q@2x.jpeg" /></figure><p>วินาทีที่เราขึ้นมาถึงนั้น เรารู้สึกได้ว่าบางสิ่งบางอย่างในตัวเรานั้นเปลี่ยนแปลงไป รับรู้ได้ว่าเราทำได้ในสิ่งที่เราท้อกับมันหลายต่อหลายครั้ง เราขึ้นมาถึงแล้วจริงๆ เป็นความประทับใจที่มันยากจะบรรยายออกมา</p><p>นั่งพักพอหายเหนื่อย หยิบกล้องมาเดินถ่ายรูปไป ถ่ายรูปวิว ถ่ายรูปกับหลายๆคนที่ขึ้นมาถึงก่อนเรา วิวบนนั้นมันช่างสวยงาม เหมือนไม่ได้อยู่บนโลก เราถ่ายอยู่นาน นานเป็นชั่วโมงเพื่อรอคนที่ยังไม่ถึง ถ่ายไปเรื่อยๆให้คุ้มกับที่สองขาพาเราขึ้นมา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RnmLGUdpX2K9_xsuEIJOiQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zVtzwmOvH7ATeJVgcqWt7Q@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qeUsXjx-QIMzYU1EIVrAhw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3BWJmHGXlybmGS8wTQ4yrA@2x.jpeg" /></figure><p>และแล้วก็ถึงเวลาเดินลง เดินลงตอนแรกนั้นมันง่ายกว่าเดินขึ้น เพราะเราเหมือนไถลลงไปเรื่อยๆ จากหินร่วนๆที่เคยเป็นมารกั้นขวางเรา บัดนี้ได้กลับกลายมาเป็นเพื่อนเรา เพื่อให้เราลงจากยอดเขาได้เร็วกว่าเดิม เดินไปแดดออกมาแล้วหันไปมองวิวไป จากตอนที่เดินขึ้นมามืดๆ ทำให้เราเห็นได้ว่า หลายๆจุดที่เราเดินผ่านมานั้น มันสวยไม่แพ้วิวบนยอดเขาเลย เดินลงแรกๆรู้สึกว่าโอเคนะ สบายดี แต่จากที่เดินไปสักพักแล้วนั้น มันเริ่มเปลี่ยน ทางมันลงมันชัน การพยายามเบรคพยุงตัวบนทางร่วนๆชันๆไม่ให้ล้มนั้นมันใช้กำลังขาไม่น้อยเลย นิ้วเท้าเริ่มปวด ฝ่าเท้าเริ่มระบบ แดดก็ร้อน ทางที่เราเดินเหมือนไม่สิ้นสุดสักที เดินลงจากที่คิดว่าเราจะใช้เวลานิดเดียว กลับใช้ไปเกือบ 4 ชั่วโมง เหนื่อยแทบขาดใจ ไม่คิดว่าการเดินลงจะทรมานแทบไม่น้อยไปกว่าการเดินขึ้นเลย เดินลงมาเรื่อยๆจนพบว่า จุดที่เดินขึ้นเป็นเนินที่ไม่ชันนั้นกลับสบายเท้าเรามากกว่า</p><p>จนเรากลับมาถึงเต้นท์นี่ลงตัวลงนอนถอดรองเท้า เหยียดตัวลงนอน นาทีนั้นเป็นนาทีที่เรารู้สึกคลายความตึงเครียดของร่างกายที่สะสมมาจนแทบระเบิด</p><p>หลังจากที่พักแล้วก็กินข้าวได้ไม่นานก็ต้องรีบเก็บของ เพื่อทำการเดินลงไปนอนริมทะเลสาบ</p><p>ระหว่างทางลงนี้เราไม่ได้หยิบกล้องมาถ่ายรูปเลย เพราะไม่ไหวแล้ว มันล้าไปหมด และหมอกก็ลงมาปิดตลอดทางช่วงบ่ายที่ลง และทางลงนั้นไม่ใช่ทางธรรมดา เป็นการเดินลงจากผาสูงชัน คราวนี้แทบจะ 80–90 องศาเลยแหละ เป็นหินก้อนใหญ่ๆที่เราต้องค่อยๆลงมา ไม้โพลที่เอาไปได้ช่วยเราไว้อย่างมาก ทำงานของมันอย่างเต็มที่ เดินลงมานาน นานมาก มองทางลงมาข้างล่างเห็นแต่หมอก มองไม่เห็นเลยว่าทะเลสาบอยู่ตรงไหน ร่างกายเริ่มประท้วงเราอีกครั้ง จนเดินเข้าสู่ช่วงที่เริ่มเป็นทางราบ แต่ยาวมาก เรารีบทำเวลา เร่งเดินจนมาถึงที่เกือบ 6 โมงเย็น</p><p>และแล้วก็ถึงสิ่งที่เรารอคอย ไกด์ท้องถิ่นเดินมาถามว่าไป Hot Spring มั้ย เรารีบเตรียมของไปทันที เพราะเราจะได้อาบน้ำ!!! หลังจากที่เน่ามาเต็มๆ 2 วัน 1 คืน แต่เดี๋ยว การเดินไปเพื่ออาบน้ำนั้นยังต้องเดินไปอีก 10 กว่านาที โอยยยยยย มันจะไม่มีที่ๆให้เราสบายเลยใช่มั้ยบนเขาลูกนี้ให้ตายเถอะ เดินไปอาบน้ำนั้นก็ไม่ใช่ทางง่าย เราต้องลงจากหน้าผาสูงและชันมากอีกครั้ง ไกด์ต้องช่วยในหลายจุดไม่งั้นจะเดินไม่ได้ ที่สำคัญเพราะไปอาบน้ำ เราจึงเดินไปด้วยรองเท้าแตะ เดินลำบากมากกกกกกกกกก รองเท้าแตะถูกๆของเราก็พังเลย 5555555 แต่ตอนอาบน้ำนั้น น้ำร้อนมาก และสดชื่นมาก ตัวนี่เบา สบาย คลายปวดเท้าไปได้ไม่น้อย จนอาบน้ำเสร็จฟ้ามืด ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้ากันแบบมืดๆ และพื้นก็เป็นหินๆ ทุลักทุเลไม่น้อย เอาไฟฉายคาดหัวมาเดินกลับ ที่พักนอน ไม่ออกไปนอกเต้นท์แล้ว ไม่ไหวแล้ว ดาวสวยแค่ไหนก็ไม่ออกไปแล้ว ตัดสินใจไม่ออกไปถ่ายท้องฟ้า นอน!!!!</p><p>— — — — — — — — ZZz — — — -zzZz — — — — — — Zzz — — — — — — — —</p><p>วันนี้เราจะลงจากรินจานีจริงๆละตื่นมาตั้งแต่ตี 5 เพราะไกด์บอกว่ากลุ่มเราเดินช้ามาก ต้องรีบทำเวลา 5555 จัดข้าวของเสร็จเรียบร้อย กินข้าวเสร็จแล้ว ก็ออกเดินทาง บรรยากาศเช้าๆริมทะเลสาบนี่มันสวยมากๆจริงๆ เดินเลาะทะเลสาบไปก็หยุดถ่ายรูปอยู่บ้าง แต่เสียดายที่แสงยังไม่ค่อยมี</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9ySf4eA9pUrHSfHp5OhLqw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oyti9FNZQsR7vus_SupHLA@2x.jpeg" /></figure><p>จนมาถึงจุดที่เราต้องเดินขึ้นไป Crater Rim ละ โอ้โห ความชันแบบชันมากๆกลับมาอีกครั้ง แต่สิ่งที่ตอบแทบเราในวันนี้เหมือนเป็นของขวัญในการจากลากับรินจานี วิวที่มองย้อนกลับไปทางยอดเขารินจานีนั้นมันสวยมาก สวยจนไม่รู้ว่าพูดคำว่าสวยจัง สวยมากๆไปกี่ครั้ง ทางช่วงเดินขึ้นเราจะเห็นวิวที่สูงขึ้นเรื่อยๆ เสียเวลาไปไม่น้อยไปกับการถ่ายรูป เพราะมันสวยมากๆจริงๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5M4u_p8YPaRk0Kyv27wCuw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*blPtVmTU9kNeuAr1UqEkjQ@2x.jpeg" /></figure><p>แต่เช่นเคยการเดินนั้นไม่ง่ายเลย เดินขึ้นไปแหงนมองข้างบนตลอด พ้นยอดหนึ่งเจออีกยอดหนึ่ง เหนื่อยมาก แต่ทุกครั้งที่หันหลังกลับมามองก็สวยมากจนหายเหนื่อยเช่นกัน และสุดท้ายเราก็เดินขึ้นมาถึง Crater Rim จนได้ ซึ่งเป็นจุดชมวิวของที่นี่โดยแท้จริง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FNqQMW-rKeMnLx6CpJIxow@2x.jpeg" /></figure><p>ควายสวยงามอลังการของทะเลสาบที่มีบารูจานีอยู่ตรงกลาง และมองขึ้นไปจนถึงยอดรินจานีนั้นมันสวยมากเสียจนอยากจะอยู่ตรงนี้ไปนานๆ มองไปบนยอดรินจานีก็ได้แต่คิดว่า เราขึ้นไปได้ยังไงเนี่ยเมื่อวาน ทั้งสูงทั้งชัน ขึ้นไปทำไม 55555 วิวที่มองจากฝั่งนั้นสวยกว่าที่เราเห็นในช่วงแรกที่เดินขึ้นมาก กลุ่มเราใช้เวลาตรงนี้ไปร่วมชั่วโมงเหมือนกันจนไกด์ตามให้เดินอยู่หลายต่อหลายครั้ง สุดท้ายเราก็ออกเดินเพื่อลงไปอีกฝั่ง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Kt7ZmAzyD879K0j-7fRfiQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wfu2dcQJyI-a4N4eCewxRg@2x.jpeg" /></figure><p>ถ่ายรูปไว้เป็นจุดสุดท้ายก่อนที่เราจะเดินลงผ่านเมฆลงไปอีกครั้ง รูปทางขวานั้นเป็นทางเดินที่เราต้องเดินลงไป เป็นหินและดินลื่นๆ (อีกแล้ว) ไม่มีอะไรง่ายสำหรับที่นี่จริงๆ จนเดินไปสักพักถึงได้เข้าไปช่วงที่เป็นป่า</p><p>ช่วงที่เป็นป่านี้เราทำเวลาได้ค่อนข้างง่ายกว่ามาก เพราะเป็นป่าคล้ายๆกับป่าของไทยที่เดินไม่ยากนัก แต่ระยะทางนั้นไกลไม่น้อยเลย เรียกได้ว่าเดินจนปวดขาปวดเท้ากันไป จนตอนที่ลงใกล้ๆถึงนี่เราแทบจะวิ่งลงแล้วเพื่อผ่อนแรงจากการลงเนิน ซึ่งหลายๆคนในกลุ่มที่ไปถึงก่อนเราก็วิ่งเช่นกัน 55555 และเราก็ลงถึงหมูบ้าน Senaru ซึ่งเป็นจุดขึ้นรินจานีจากอีกฝั่งหนึ่งของเขา เราทำสำเร็จแล้ว เราพาตัวเรากลับลงมาได้แล้ว ⁽⁽٩(๑˃̶͈̀ ᗨ ˂̶͈́)۶⁾⁾ เหมือนจะจบกับการเดินแล้วแต่ยังไม่จบนะ สุดท้ายยังต้องเดินต่อไปอีก 30 กว่านาทีเพื่อลงไปขึ้นรถกลับไปที่โรงแรม รินจานี มีของแถมให้เราเดินเยอะๆเสมอ 55555556</p><p>สุดท้ายต้องขอบคุณทุกๆคนที่ร่วมทางมาด้วยกัน พี่ๆเพื่อนๆน้องๆทุกคนต่างให้หยิบยื่นสิ่งของต่างๆให้กัน น้ำ ขนม พลาสเตอร์ปิดแผล ทิชชู่เปียกที่ใช้กันเยอะมากๆ และที่สำคัญ กำลังใจของทุกคนที่มีให้แก่กัน มันทั้งเหนื่อย มันทั้งทรมานจนอยากจะหันหลังกลับไม่รู้ตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ทุกคนก็ช่วยกันให้กำลังใจกันผลักดันจนทำให้เราเดินขึ้นไปและกลับลงมาจุดนี้ได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/785/1*LyGLhLJe3xstLPA1bAAuJQ@2x.jpeg" /></figure><p>วิวทิวทัศน์ที่ได้พบเจอนั้นมันสวยงาม แต่ที่สวยงามไม่แพ้ธรรมชาติเลยคือมิตรภาพที่ได้มา</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9ab684444bef" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>