<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Wojtek Żubr Boliński on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Wojtek Żubr Boliński on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@zubr?source=rss-f6fe9e0fdc63------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*FkCi7_X0gV5PM7rP9zLIaQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Wojtek Żubr Boliński on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@zubr?source=rss-f6fe9e0fdc63------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 10:43:22 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@zubr/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Hitler też człowiek]]></title>
            <link>https://medium.com/@zubr/hitler-te%C5%BC-cz%C5%82owiek-8d6e03ca194f?source=rss-f6fe9e0fdc63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8d6e03ca194f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Wojtek Żubr Boliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 27 Jun 2020 08:56:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-06-27T08:56:51.338Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*ukRzuR39OmdAmOw0qTNizQ.jpeg" /></figure><p>No nie wiem, kurde, czy takie epatowanie Hitlerem już w tytule to trochę krindżuwa gościu, czy może jednak konieczność, żebym mógł powiedzieć to co chcę powiedzieć. Dlatego pomyślałem, że załatwię to autotelicznością już w pierwszym akapicie, na starcie wjeżdża poziom meta i miejmy to już za sobą.</p><p>I teraz tak: pamiętam, jak za dzieciaka srogo rozkminiałem, że skoro ten Hitler był zły, to czy znaczy to, że jak Niemcy go słuchali, to też byli źli? Wszyscy Niemcy? Na szczęście ten mały Wojtek, którym byłem, to akurat jedno ze zdolniejszych dzieci z rocznika w okolicy i w tym ukazuje się cała niesprawiedliwość, jaka mnie dziś dotyka — tamten Wojtek był zdolniacha, a ten dzisiejszy ponosi tego konsekwencje. Ale nie o mnie dziś. Tamtemu małemu Wojtkowi coś już pod czaszką świtało, że przecież nie może być w prawdziwym świecie tak, żeby wszyscy, co do jednego, Niemcy byli źli i poszli zgodnie na wojnę z całym światem, a z nami — dobrymi Polakami zwłaszcza. No jak? Tylu ludzi miało chcieć wojny? To przecież taki sam absurd jak to, że mamy słuchać księdza i biskupa, a przecież na religii uczymy się, że tylko Pan Bóg jest nieomylny — na żadne z tych zagadnień dorośli nie potrafili udzielić Wojtkowi satysfakcjonującej odpowiedzi, więc chłopiec już wtedy podskórnie przeczuwał, że rzeczywistość być może urządzona jest bez sensu. Potem troszkę podrósł i jego nauka historii II Wojny Światowej w końcu miała być czymś więcej, niż tylko Bogusławem Wołoszańskim i paroma filmami w telewizorze oraz kilkoma numerami “Gazet Wojennych”, czytanymi na wyrywki zanim rodzice jednak nie stwierdzili, że to zbyt trudne i dojrzałe treści dla ich niewinnego dziecięcia. Jasne już było, że wszyscy Niemcy nie mogli być źli, że to Hitler był zły i jego otoczenie; dylemat przerodził się więc w inne pytanie: jak Niemcy dopuścili do władzy Najgorszego Człowieka?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qN2whCZBztC1pdEH7K3AGw.png" /><figcaption><em>“Tetsuo — człowiek z żelaza”, 1989</em></figcaption></figure><p>Na to wygląda.</p><p>Musiał być geniuszem jakimś, czy coś. Geniuszem i szaleńcem jednocześnie. Ja wiem, że Wy, którzy czytacie te słowa, jesteście pewnie raczej oczytanymi osobami i dziś, w dorosłym życiu, mniej więcej wiecie i rozumiecie jak oraz dlaczego do tego wszystkiego doszło; że wkurwiony naród, że populizm, że coś tam, coś tam. Ale wiedza, którą większość z nas, prostaczków, wyniosła ze szkoły na temat Hitlera to ni mniej, ni więcej: Najgorszy Człowiek. Nikt nie pamięta, że grał na emocjach tłumu i że był w stanie zdobywać głosy w demokratycznym systemie dlatego, że większość jego obywateli czuła się zwyczajnie źle. A on i jego ugrupowanie umiało to wykorzystać. Nikt nie pamięta z lekcji historii — nie będę przytaczał tego szczegółowo, robili to w internecie mądrzejsi ode mnie, również bezskutecznie — że jeszcze kilka lat przed przejęciem władzy w Niemczech przez NSDAP ci, którzy rozdawali karty w tamtejszej polityce nie traktowali Hitlera poważnie, a próbowali ustawiać go po swojemu, żeby zbijać w ten sposób kapitał polityczny w śliskich politycznych gierkach, których konsekwencje poniosło potem pół świata w ramach największego rozpierdolu w jego historii. Wizerunek Hitlera Najgorszego Człowieka umocniła jeszcze nasza zachodnia kultura, sprawiając, że kiedy wymawia się jego nazwisko jest ono w zasadzie wyprane ze znaczenia. Hitler jest jak wulgaryzm, który algorytmy Facebooka próbują wyłapać i usuwać wszelkie posty w których występuje; swastykę nieporadnie próbowały rysować dzieci mazakiem na przystanku w mojej rodzinnej wsi tuż obok pindola, bo jedno i drugie jest tak samo wulgarne, ale w sumie nie do końca wiadomo dlaczego. Bo ze swastyką jest tak samo jak i z pindolem: idź, spytaj matki, bo ja nie mam czasu, a w ogóle to jesteś za młody na takie rzeczy, dorośniesz to zrozumiesz. A potem dorastasz i wydaje ci się, że rozumiesz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*S5rG2eSnyHjIJnTsA32Ffg.png" /><figcaption><em>“Tetsuo — człowiek z żelaza”, 1989</em></figcaption></figure><p>I tak sobie myślę, że może gdybyśmy nie robili z Hitlera brzydkiego słowa, a z nazizmu i faszyzmu jakiegoś zaklęcia to może… Nie, pewnie nie… Ale może jednak… Nie, żartuję… A może!</p><p>Gdybyśmy tylko mieli świadomość, że Adolf Hitler był takim samym człowiekiem jak Andrzej Duda, Rafał Trzaskowski i ja, to może łatwiej byłoby nam zauważyć nowego Hitlera odpowiednio wcześnie, nawet gdyby nie był jedną osobą, ale całym ugrupowaniem, czy zestawem zachowań i cyrkumstancji? Może gdybyśmy pamiętali o “zwyczajności” Adolfa Hitlera, bardziej zwracalibyśmy uwagę na okoliczności i sposób, w jaki doszedł do władzy, a nawet umielibyśmy zauważyć podobieństwa wokół siebie w roku 2020 zamiast bawić się w pustosłowie w stylu “nigdny więcej”, jednocześnie fundując sobie “już za chwileczkę, już za momencik”? Może gdybyśmy w szkole dostali odpowiedź na pytanie: dlaczego Niemcy dopuścili Hitlera do władzy, nie musielibyśmy tej odpowiedzi odkrywać na własną rękę, obserwując polską scenę polityczną w 2020 roku, a słowo “faszysta” nadal miałoby jasne i klarowne znaczenie? Może moglibyśmy nazywać faszystę faszystą bez całego tłumu jego fanów, którzy potrafią podnosić wtedy raban? Może nawet nie musielibyśmy dziś na poważnie traktować faszystów nazywających ofiary faszyzmu faszystami?</p><p>Może, nie wiem</p><p>Ale, kurwa, nie wierzę, że w 2020 musimy zmagać się właśnie z tym.</p><p>*</p><p><a href="https://megafon.lhub.pl/teksty/prawicowosc-jako-choroba-duszy-polskiej/">W innym moim tekście</a> mniej więcej w tym miejscu następował plot twist polegający na tym, że kończyłem narzekać na rzeczywistość, przenosząc czytelnika na moment w świat dziwnego kina. Pozwólcie mi powtórzyć ten, raz już sprawdzony, manewr. Zwłaszcza, że widziałem ostatnio film niezwykły.</p><p>“Tetsuo — człowiek z żelaza” to japońska opowieść o ludziach-cyborgach. Undergroundowy cyberpunk z końca lat 80-tych; film, którego największą bolączką i zaletą, która zapewniła mu nieśmiertelność, okazała się jego budżetowość — podobno cały budżet produkcji pokryty był z pensji jego reżysera. Film przez bardziej hardcorowych fanów gatunku wymieniany rzekomo jednym tchem obok “Ghost in the Shell” i “Akiry”, ale jeśli to prawda, to nie mam pojęcia dlaczego, bo jest od nich zupełnie różny. Ale na pewno jest uznawany za klasyk przez wielu fanów kina z ubocza. W momencie kulminacyjnym tego dzieła obserwujemy niskobudżetową i cudownie dziwną, wizualnie jedyną w swoim rodzaju walkę dwóch ludzi zmieniających się w cyborgi. Jednak ich postępująca cyborgizacja wygląda tak, jak w żadnym innym filmie, jaki widzieliście. Na naszych oczach ludzie zmieniają w maszyny stopniowo, ludzkie ciała stają się coraz bardziej zniekształcone, a groteskowe elementy metalu, kabli i rachitycznych rur zdają się je opanowywać, niczym trawiąca organizmy dziwaczna choroba. Walczący jakby nie mogli się zdecydować, czy te zniekształcenia sprawiają im ból, czy dodają im potęgi; ale w końcu zdają się nie zwracać na na nie uwagi. Zmiany w swojej fizyczności próbują jedynie przekuwać na przewagę nad przeciwnikiem. W w końcu jednak ten dziwny, niesamowicie groteskowy mechaniczny, biorobotyczny, rozrastający się organizm przejmuje nad nimi pełną kontrolę zrastając się z oboma naszymi bohaterami w jedno ciało, pochłaniając ich zupełnie, pozostawiając im jedynie resztki świadomości. Świadomości, której jedynym pragnieniem jest już tylko zmiana w metal całego świata, roznoszenie tej wstrętnej, kuriozalnej i surrealistycznej cyberchoroby wszędzie, gdzie tylko się da.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3a_Kw9FaEtYRN5ztsJDE_A.png" /><figcaption><em>“Tetsuo — człowiek z żelaza”, 1989</em></figcaption></figure><p>I ok, możecie powiedzieć, że moim zboczeniem jest dopatrywanie się analogii polskiego chlewa w dziwacznym kinie, możecie powiedzieć, że doszukuję się podobieństw tam, gdzie ich nie ma. Ale hej, to jest opowieść o dwóch zwalczających się siłach, nie dostrzegających jak są trawione i pożerane przez obrzydliwą chorobę. Brzmi znajomo?*</p><p>Tymczasem czytałem ostatnio, że redaktor Żakowski wypowiadał się w superlatywach o kandydacie Krzysztofie Bosaku tylko dlatego, że może to odebrać parę głosów jego politycznym rywalom. Bardzo Ważny Redaktor Żakowski wpuszcza faszyzm do mediów i daje mu głos, nie zdejmując nawet krawata ani garnituru Racjonalnego, Kulturalnego Dziennikarza. Nie zdejmował go też wtedy, kiedy razem z Bardzo Ważnym Redaktorem Piotrem “Kubicą” Najsztubem zaprosili do swojego studia Krzysztofa Kononowicza po to, żeby ponabijać się na niczego nie świadomym człowieku na oczach całej polski. Efekty specjalne w “Tetsuo” nie dorastają groteskowością faktowi, że ktoś taki ma tyle do powiedzenia w naszym społeczeństwie.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F_TfV_RzwMec%3Fstart%3D878%26feature%3Doembed%26start%3D878&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D_TfV_RzwMec&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F_TfV_RzwMec%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/441d9ac1fa08db79561bdb2fc974de34/href">https://medium.com/media/441d9ac1fa08db79561bdb2fc974de34/href</a></iframe><p>Od redaktora Żakowskiego milszy mi jest skinhead, hailujący w lesie i układający swastykę z wafelków: jest widocznym, groteskowym przejawem choroby faszyzmu, toczącej społeczeństwo i okolice. Redaktor Żakowski w przebraniu jednej z najzdrowszych i najbardziej lśniących w słońcu komórek tego społecznego organizmu wpuszcza do środka brunatny jad. Kropelka po kropelce. Kiedy tylko jest mu to na rękę, i kiedy pozwala jemu i jemu podobnym Najsztubom, Lisom i Jandom zachować klasowe status quo tutaj i teraz.</p><p>Kiedy widzicie faszystów kopiących uczestników Marszu Równości w Białymstoku, nie wińcie niewykształconych ludzi, których uzębienie godzi w wasze poczucie estetyki. Wińcie tych, którzy opryskani drogimi perfumami i ubrani w szyte na miarę garnitury potrafią wyśmiewać chorego człowieka na oczach całego kraju.</p><p>Obrzydliwe. W Polsce jak w lesie. Elo.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dNhvkG2CMSAwNzgj4BwhOQ.png" /><figcaption><em>“Tetsuo — człowiek z żelaza”, 1989</em></figcaption></figure><p>*/ A żeby było jeszcze bardziej jasne, że może to być metafora faszyzmu, przez sporą część filmu jeden z bohaterów posiada elektronicznego (elektrycznego?), świdrującego kutasa, który przejmuje nad nim kontrolę i próbuje niszczyć oraz mordować wszystko dookoła.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8d6e03ca194f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Multiwersum]]></title>
            <link>https://medium.com/@zubr/multiwersum-c6345fd2be6?source=rss-f6fe9e0fdc63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c6345fd2be6</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Wojtek Żubr Boliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 02 Jun 2020 19:31:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-06-02T19:31:21.580Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WFxaejpbJ0oqQLhc5p2lQQ.jpeg" /></figure><p>Oglądałem kiedyś jakiś skecz o romantykach na emigracji i tam chyba Chopin mówił do Mickiewicza, że skoro ten tak się martwi o Polskę, to może niech tam pojedzie. A wieszcz mu na to, że tam przecież kurwa strzelają. Nieśmieszne, wiem, ale dobrze mi pasuje do wstępu, bo ja jestem przecież bardzo romantyczny, a moje uprzywilejowanie pozwoliło mi olać staruszków z mojej klatki i uciec na wieś, gdy tylko kwarantanna w stolicy stała się nie do zniesienia. Jeszcze niedawno miałem obawy, że będę musiał wrócić. Okazało się, że z czystym sumieniem mogę pracować zdalnie, czilera, utopia, ja najedzony, a koń wiadomo. Jednak wcale nie wyluzowany, o nie. Brak wyluzowania to moja specjalność, mógłbym robić magisterkę z bezproduktywnego przejmowania się światem, potem doktorat, a potem prowadzić wykłady, które jeszcze bardziej by mnie stresowały, bo wystąpienia publiczne to ja raczej średnio. Od ponad dwóch miesięcy pracuję sobie ze wsi, zmienił mi się całkiem lajfstajl i mam przez to kryzys tożsamości oraz wyrzuty sumienia względem tych, którzy nie mogą sobie na to pozwolić. Ale czy w 2020 roku tożsamość jest jeszcze komukolwiek potrzebna — poza tymi, którzy używają jej w walce o rząd dusz wyimaginowanej społeczności? Ej, patrzcie — mówią — tu jest taka tożsamość, a tam jest sraka i ta pierwsza jest nasza, chyba widać od razu, że lepsza, co nie? Chyba widać. No dobrze, myślę, poradzę sobie bez, jakoś to chyba będzie, jakoś się ułoży, ludzie mają poważniejsze problemy, na przykład staruszki i staruszkowie z mojej klatki, których zostawiłem na pastwę pandemiczego losu całe dnie nie mają się do kogo odezwać, są wykluczeni cyfrowo i do tego siedzą tam teraz narażeni na śmierć od koronawirusa.</p><p>Ale żeby było jeszcze, jeszcze, jeszcze zabawniej w tym roku pańskim, nie tylko moja tożsamość jest w stanie rozkładu; zresztą moja tożsamość nie obchodzi raczej zbyt wielu osób, poza jej właścicielem. Dezintegracji ulega też rzeczywistość. Przecież nie powiecie mi, że sytuacja, w której nie maleje liczba zachorowań może być tożsama z sytuacją, kiedy Polska opanowuje koronawirusa, otwiera świątynie zarówno boskie jak i handlowe, bary, restauracje, plaże, przedszkola i sklepy meblowe. Rozumiem, że apokalipsa może się znudzić (na szczęście za rogiem czai się już kolejna), że fajnie jest wypić piwko, fajnie zrobić zakupy, no i trzeba ratować gospodarkę, bo okazuje się, że bez nas sobie nie poradzi, ale. Ale. Ale co się zmieniło? Przecież te rzeczywistości muszą być dwiema osobnymi rzeczywistościami, przestańcie już mnie wkręcać.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dQg1RnNFq0A62MBsd4nOBw.jpeg" /></figure><p>Kiedy Einstein odkrywał, że czas jest względny to tak jakby gówno odkrywał. Moje małe, ciche odkrycie jest bowiem jeszcze większej wagi, tylko nie umiem zapisać go we wzorze, pewnie przez to, że nie uważałem w szkole. Względne jest od teraz bowiem kurwa wszystko oraz: proszę państwa, w 2020 roku skończyła się w Polsce rzeczywistość i rozbiła się na miliony mniejszych rzeczywistości. Żarty o tym, że żyjemy w symulacji są całkiem zabawne, ale każdy widzi jak na dłoni, że żyjemy w symulakrach raczej. I to jest prawdziwa demokracja, kochani, bo od dziś każdy może wybrać sobie własną, taką w której chce żyć — rzeczywistość szytą na miarę, schludną i wygodną, tailored in Poland.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qIKC9LF6aVwUyi7xyyWfgQ.jpeg" /></figure><p>Na przykład w mojej quasi-rzeczywistości trwa cały czas pandemia wirusa, na którego umierają ludzie i przez którego trochę boję się ciągle wrócić do Warszawy — bo mogę sam zachorować albo kogoś zarazić i nawet nigdy się o tym na dobrą sprawę nie dowiedzieć. Dostaję czasem jednak pocztówki z alternatywnego, równoległego świata, w którym wreszcie otworzyły się knajpy nad Wisłą, uśmiechnięci ludzie piją piwko na słoneczku, a ryby wesoło pluskają w rzece. Tam nie ma żadnych maseczek i wygląda na to, że nigdy ich nie było, że nikt nigdy nie rzucał się na resztki makaronu i srajtaśmy na sklepowych półkach. Na innej pocztówce, którą dostałem minister mówi, że nie było zakazu wjazdu na cmentarze. Jeśli tak, to znaczy, że w tamtym świecie nie mógł powstać też ten przebój Kazika, przez który masa popularnych dziennikarzy odeszła z radiowej Trójki, a potem wróciła do radiowej Trójki, ale niektórzy nie. W mojej rzeczywistości nie wychodzę na ulice w ramach protestu, bo po pierwsze trochę się cykam, a po drugie uciekłem na wieś, ale gdybym już miał szukać powodu, dla którego ludzie mieliby wyjść na ulice, byłby nim fakt przewalania hajsu przez rząd na jakieś chińskie podrabiane maseczki i jakieś chińskie podrabiane wybory albo brak podstawowych środków ochrony w szpitalach, przez co jeden kolega brata ministra zrobił interes życia, a jedna pielęgniarka już żadnego interesu nigdy nie zrobi, bo umarła, co się przecież zdarza. Ale znowu dostaję pocztówkę z innej rzeczywistości, gdzie ludzi na ulice wyciąga nie śmierć pielęgniarki, tylko odejście z Trójki Marka Niedźwieckiego, który może i nie szedł w pierwszym szeregu, może i nie walczył nigdy o niczyje życie (a może walczył, w sumie skąd mam wiedzieć?), ale na pewno pomagał walczyć z nudą i ładnie zapowiadał Dire Straits i Perfect od tylu lat, a gdyby nie on, może nigdy nie poznałbym Marillion.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PIRgwns2qXDFb9J2Eu9lOA.jpeg" /></figure><p>Dostałem też ostatnio list z takiej rzeczywistości, w której (nadal) wkurwia kogoś ta wszechobecna poprawność polityczna. I okazało się, że w moim symulakrum też jest ta cała politpoprawność, którą można utożsamić z zamachem na wolność słowa. Tylko wolność słowa w moim alternatywnym świecie to nie jest wolność do mówienia o czarnych małpach okradających sklepy, a polityczna poprawność wygrywa wtedy, gdy Jadon Sancho po strzeleniu gola unosi w górę koszulkę, by pokazać światu napis “justice for George Floyd”, ale realizator robi wtedy cięcie, ponieważ sponsorzy nie życzą sobie politycznych manifestów, a wszyscy mamy przecież jakieś zobowiązania wobec akcjonariuszy. Sponsorzy są od tego, żeby usiąść, porozmawiać, naradzić się i puścić reklamę o równości. Polityczna poprawność wygrywa wtedy, kiedy nie mogę nazwać faszysty faszystą, bo ma ładnie skrojony garnitur i startuje na urząd głowy mojego kraju, a i media go lubią, bo im się ładnie klika. Poczytaj sobie definicję faszyzmu, krzyczą mi z tamtego świata, no to czytam i faktycznie, coś się nie zgadza: kandydat nie jest Niemcem, ani Włochem, co sprawia, że powinienem go chyba przeprosić i pozwolić na szerzenie kultury strzelania w religijnej dyktaturze, do jakiej kandydat oficjalnie dąży, tylko robi wszystko, żeby nie nazywać rzeczy po imieniu. W jednej rzeczywistości widziałem — w telewizorze transmitowali — jak dziennikarze płaczą, kiedy były więzień mówi, że Auschwitz nie spadło z nieba, tylko wzięło się z postępujących podziałów i przyzwolenia na nienawiść; w innej rzeczywistości czytałem — w Telegazecie pisali — że ten nie-faszystowski kandydat jest przez tych samych dziennikarzy zapraszany do wypowiadania się na różne tematy.</p><p>Plus jest tego taki, że mogę z w miarę czystym sumieniem zwariować i nikt nie ma prawa powiedzieć, że niesłusznie, czy coś. Mogę też patrzeć i płakać.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c6345fd2be6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Proszę się dobrze bawić]]></title>
            <link>https://medium.com/@zubr/prosz%C4%99-si%C4%99-dobrze-bawi%C4%87-69d4d7a16dbe?source=rss-f6fe9e0fdc63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/69d4d7a16dbe</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Wojtek Żubr Boliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 17 May 2020 08:55:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-17T08:55:00.269Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/780/1*dylbtxcc3LCHHoyx48NvGQ.jpeg" /></figure><p>To jest taki trochę talent show dla samobójców, a trochę teleturniej; zawody w dobrej zabawie. Stoisz sobie i po swojej prawej masz zawodniczkę, panią Helę, rencistkę, ofiarę przemocy domowej, której ostatnio umarł syn. Przyszła zagrać o bon na pogrzeb. Prowadzący mówi, że przykro, ale teraz jest już nowa gra, nowe emocje, nowa zabawa, migają światła i gra muzyka, witamy w programie, zostaw za sobą to, co złe, prosimy o oklaski. Po twojej lewej stoi pan Marek, alkoholik z Nowego Tomyśla, który przyszedł tutaj pokazać, że potrafi się dobrze bawić, żeby potem bawić się jeszcze lepiej, bo jak człowiek jest napierdolony, to mu jakby trochę cieplej, co ma znaczenie zwłaszcza zimą. No ale zimy teraz lekkie, to i nie ma tragedii, trzeba się dużo uśmiechać i do przodu.</p><p>Na widowni stoją ubrani kolorowo ludzie; klaszczą, śmieją się, dokazują, podrygują za 25 zł + ciepła herbata w przerwie za dzień zdjęciowy. Zastanawiasz się, kto spędza cały dzień za 25 zł w chłodnej hali zdjęciowej realizując po kolei pięć odcinków teleturnieju o tym, że należy się uśmiechać i szampańsko bawić. Student Michał, któremu zależy na każdym hajsie, bo zawsze to parę piwek, jego sąsiadka, którą napierdala mąż i przynajmniej może spędzić dzień poza domem i jeszcze czyjś tato, który wyda to na podręczniki szkolne swojego dziecka, znaczy pewnie na jakiś jeden. Ubrali się w najbardziej kolorowe i wyjściowe, barwne i wesołe rzeczy jakie mieli, żeby teraz wesoło dopingować ciebie i pozostałych zawodników.</p><p>Dlaczego pani Hela nie bawi się wystarczająco dobrze, pyta pierwszej rundzie prowadzący. Pani Hela zaczyna zatem tańczyć, choć jeszcze nie panuje nad mięśniami twarzy na tyle, żeby się przy tym uśmiechać. Muzyka rytmicznie buja, publika rytmicznie klaszcze na rozkaz, a prowadzący krzyczy do zawodniczki, że jeśli nie zacznie się zaraz uśmiechać to może odpaść już w pierwszej rundzie, a tego byśmy przecież nie chcieli. Gospodarz programu z uśmiechem na stałe już przywierconym do twarzy świeci jej przykładem, ale w pewnym momencie nie wytrzymuje i wzywa zza kulis asystentkę w niemieckim mundurze z czasów drugiej wojny (babcia zawodniczki umarła akurat w obozie, co często wspomina się w rodzinie, nic tu nie jest zatem przypadkowe) i czarnych skórzanych rękawiczkach, która wyjmuje rewolwer i strzela Helenie pod nogi. Z każdym strzałem muzyka przyspiesza. Uśmiech, krzyczy Rafał Brzozowski, uśmiech. Tempo przerasta jednak Helenę, która wywala się jak długa za pulpitem, o który jeszcze uderza głową. Ajej. Asystentka oddaje kilka strzałów w brzuch, pierś i głowę. Czy teraz bawisz się dobrze, pyta gospodarz programu wywlekane właśnie przez asystentkę zwłoki. Tym samym o wielki finał zagrasz dziś właśnie ty z panem Markiem, alkoholikiem z Nowego Tomyśla.</p><p>Półfinał polega na celnym rzucaniu drobnych kwot dzieciom pochodzenia romskiego z domów dziecka. Niestety, prowadzący widzi, że jest ci z tym cokolwiek niezręcznie. Staje za tobą i z uśmiechem w głosie szepcze do do ucha, że chyba ktoś tu nie bawi się zbyt dobrze. Przed tobą więc karna runda. Dostajesz słuchawki, dostajesz ekran, puszczają ci film. Pokazują na nim Justynę Sochę i protesty antyszczepionkowców. Potem pokazują schematy i diagramy o tym, jak zmniejsza się odporność stadna, jak społeczeństwo po pięćdziesięciu latach spokoju zaczyna znowu chorować na Odrę. Pokazują ci krzywą zachorowań na COVID-20, COVID-21 i nowość: COVID-25 bez konserwantów z systemem aktywnych cząsteczek. Żadna krzywa nie maleje, nikt nie krzyczy na antyszczepionkowców, a ty nie rozumiesz dlaczego. Czas na przerwę gościa specjalnego; występ Edyty Górniak, która śpiewa swój najnowszy hit “Maszty runą runą” o antenach 5G i o tym, żeby modlić się, żeby nie było już szczepień, ojczyznę wolną od szczepionek racz nam zwrócić panie, w refrenie dodając coś o płaskiej Ziemi. Widownia znów tańczy. Klaszcze. Jest także baba z brodą, pomyka właśnie solo na saksie.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cDB1z2nlv9MhgzvqL8G5hg.jpeg" /></figure><p>Po występie wracamy do ciebie, obejrzałeś film z Justyną Sochą, przypomina prowadzący. Czy ci się podobał? Czas start. Odpowiadasz, że nie i pierwszy raz widzisz jak uśmiech bardzo powoli znika z twarzy gospodarza. Poważnie wkurwiony Rafał Brzozowski patrzy ci w oczy i wypluwając drobinki śliny cedzi przez zęby: każdy. ma prawo. do własnego zdania. KAŻDY. MA. PRAWO. DO. WŁASNEGO. ZDANIA. CHUJU.</p><p>Przegrałeś, jesteś nazistą, który nie pozwala ludziom wierzyć w to, w co chcą, a to nie jest zbyt fajne, serio, weź się zastanów nad sobą może. Dostajesz nagrodę pocieszenia — talon na niezaszczepienie się przeciw dowolnej chorobie zakaźnej. Marek z Nowego Tomyśla przechodzi do finału.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=69d4d7a16dbe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[#ŻycieWPolsceChallenge]]></title>
            <link>https://medium.com/@zubr/%C5%BCyciewpolscechallenge-cb06a858a253?source=rss-f6fe9e0fdc63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cb06a858a253</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Wojtek Żubr Boliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 May 2020 19:42:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-12T19:43:45.981Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DuhuCPCoeGR_THNhv1VYjA.jpeg" /></figure><p>Czasem zdaje mi się, że czekam aż będzie po wszystkim. Ale tak, wiecie, serio po wszystkim; nie że po tym, co się dzieje akurat teraz. Tylko po wszystkim. I kiedy młode pokolenie, nie pamiętające już rzeczywistości “przed”, wychowane, a może nawet urodzone po nowym rozdaniu, zapyta mnie w polskim, a jednak już ledwo zrozumiałym dla mnie języku, co robiłem i gdzie byłem, kiedy wszystko to się działo, to im powiem pewnie, że zrobiłem wszystko co mogłem. Starałem się nie rozmnożyć, uciekłem na wieś, pisałem zaangażowane tweety i robiłem memy.</p><p>I kiedy spaceruję po lesie i myślę sobie, że głównie czekam, zamiast robić karierę i dzieci, to mi wtedy trochę wszystko jedno, czy to będzie na pustyni z ograniczonym dostępem do wody, czy w podziemnych tunelach z reglamentowanym powietrzem. Na pewno będzie mniej filmowo, ale czasem myślę, że to będzie po wojnie, tak po prostu. Zdarza się.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WdbHR-x25vy2jNuGBA4BtA.jpeg" /></figure><p>Wojna? Nie, to brzmi co najmniej tak absurdalnie jak globalna pandemia śmiertelnego wirusa. Dziwniej brzmiałoby chyba tylko olewanie pandemii w imię tego, że fajnie byłoby pójść do Ikei.</p><p>I kiedy tak spaceruję po lesie i myślę, że to może jednak będzie wojna, przypominam sobie, że w dwudziestoleciu międzywojennym też nasilały się nacjonalistyczne nastroje, w Europie też panował coraz większy chaos, a w Polsce tendecje autorytarne i społeczne rozwiarstwienie były chyba jeszcze większe niż teraz. Ale też były. Pewnie zaraz uciszy mnie jakiś historyk, który będzie umiał zmierzyć społeczne rozwarstwienie lepiej i wyjdę na debila, a ludziom z tytułami naukowymi trzeba dziś wierzyć. Świat potrzebuje tego jak nigdy. Co mamy teraz, czego wtedy nie mieli? Media, social media i celebrytów ratujących świat challenge’ami albo dla rozrywki i w imię spektaklu obejmujących urzędy głów państw. Wszystko to łatwo zajmuje uwagę widzów, bo kiedy przed tłum wychodzi faszyzujący na co dzień polityk i zaczyna śmiesznie rapować, to kto ma już siłę przyjąć jeszcze skecz o ministrze zdrowia, kupującym chujowy sprzęt medyczny w czasie pandemii śmiertelnego wirusa od kolegi brata za państwowe pieniądze? Ja nie mam, mnie już nie ma sali, wyszedłem akurat do lasu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/813/1*eEylsTDOLa0DvU8X7p4BEw.jpeg" /></figure><p>I kiedy próbuję usilnie odbyć terapię lasem po tym wszystkim, co przez ostatnie dwa (!) dni zaserwowała mi rzeczywistość, to widzę to tak, że kiedy bogaci wyślą biednych do okopów, żeby się nawzajem zajebali z jakiegoś powodu (może być nim na przykład konieczność podniesienia popytu na jakiś surowiec, nie wiem, może ropę), to okaże się eskadra orłów na nie może podnieść się do lotu na sprzęcie z amerykańskiego demobilu i że znowu trzeba robić #hot16challenge3, tym razem dla dziewczyn i chłopaków ginących gdzieś tam na wojence, ale hej, nie myśl o tym teraz, wszystko będzie dobrze, może zaśpiewamy wspólnie piosenkę?</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F8avhl9jlaYE%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D8avhl9jlaYE&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F8avhl9jlaYE%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/44f4add03b10f513969c5eb178bfc3ee/href">https://medium.com/media/44f4add03b10f513969c5eb178bfc3ee/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cb06a858a253" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Halo, ja w sprawie wakatu na bohatera.]]></title>
            <link>https://medium.com/@zubr/halo-ja-w-sprawie-wakatu-na-bohatera-40e98c2417c3?source=rss-f6fe9e0fdc63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/40e98c2417c3</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Wojtek Żubr Boliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 30 Apr 2020 19:31:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-30T19:45:47.325Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8--IBb8LZohqkL_9u9HcGA.jpeg" /><figcaption>grupa twożywo, 2007</figcaption></figure><h3>Halo, ja w sprawie wakatu na bohatera</h3><p>Moje pokolenie miało tego pecha, że jak się urodziliśmy, to akurat skończyła się nagle historia. Wszystkie wojny zostały odbyte, powstania moralnie wygrane, komuna obalona, a radzieckie imperium zła starte na proch przez demokratyczne siły dobra, pierścień wrzucono do lawy pod amerykańską flagą przy akompaniamencie “Walkirii”, jak w “Czasie apokalipsy”. Wszystko już było dobrze, a miało być jeszcze lepiej. Wychowywaliśmy się zatem w cieplarnianym przeświadczeniu, że to, co nam teraz zostaje do zrobienia, to niczym już nieskrępowany bieg na zachód — w te makdonaldy malowane zbożem rozmaitem, gdzie bursztynowy świerzop. Że mamy już tylko ten zachód dogonić. Że nasze zadanie to wyłącznie budowanie dobrobytu, który już, już do nas zaglądał przez okienko, piętrzył się na ekranie telewizora, wznosił się bardziej i bardziej każdego dnia, aż do chmur, aż po niebo, niczym wieża Babel. Na ekranie telewizora, bo z codzienności to bardziej pamiętam jak mnie raz koledzy w podstawówce obrzucali petardami, a potem w gimnazjum inni koledzy obwiązali taśmą klejącą i zostawili w damskiej toalecie, za co jeszcze zebrałem opierdol od matematyczki. Ale nie płakałem. Teraz jak już człowiek wie, że to nic złego, pewnie byłoby łatwiej, jednak w gimnazjum nie wypadało.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/402/1*Vg6G_LlTkZ1BFv-L6v2SSA.jpeg" /></figure><p>Mimo takich i innych szkolnych przygód, brakowało nam sensu. Od tego dobrobytu, o którym nam bardziej opowiedziano, niż rzeczywiście był, poprzewracało nam się w dupach. Tęskniliśmy za jakąś fabułą, w której moglibyśmy wystąpić, czuliśmy, że ona być powinna. Brakowało nam wojny. Nie mieliśmy się spod czyjego jarzma wyzwolić, nie mieliśmy okupanta do przegonienia, żadnej chrześcijańskiej Europy do obronienia przed falą wrażego islamu. Gdzie mieliśmy wykuwać nasz mit, skoro każdy dawno był opowiedziany? Jedyna zatem opowieść jakiej słuchaliśmy o sobie to taka, że mamy wielką szansę, którą pozostaje nam już tylko wykorzystać. Że mamy łatwiej — co prawda kiedyś ludzie byli dla siebie jacyś milsi i bardziej wzajemnie ze sobą współpracujący, ale za to my mamy smartfony. Ci przed nami w mozole i trudzie wyłożyli piłkę przed pustą bramką, a nam się nawet nie chce uczyć matematyki w gimnazjum żeby tego gola wcisnąć i zebrać te niezasłużone owoce i owacje. Zamiast tego, Wojtek, potrafisz tylko kręcić, że matematyczka się uwzięła, tak, jasne.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*Z7UfKTa2jVoWc0gwfB_BOQ.jpeg" /></figure><p>Jakie to szczęście, że ten koniec historii jednak odwołali. Okazało się, że nie da się budować tej wieży w nieskończoność, bo nie da się w nieskończoność kopać dołka, z którego czerpiemy budulec. Przy okazji robi się dzień po dniu za ciepło, ale prawdziwy ratunek przyszedł teraz, z tą parszywą pandemią. Wreszcie, po ponad trzydziestu latach życia bez fabuły, zdobywania wykształcenia bez wyraźnego powodu i pracy bez celu tam, gdzie inni robią kariery, przyszła ona.</p><p>Okazja do zostania bohaterem. Okazje nawet.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*LSZ0kz_-062j-RqXEqxbFA.jpeg" /></figure><p>Jeszcze nigdy losy świata nie zależały ode mnie tak bardzo jak teraz. Najpierw okazało się, że mam heroicznie nie wychodzić z domu. Lekki zawód jednak — pradziadek walczył z okupantem, dziadek z komuną, a ja żeby uratować ludzkość mam siedzieć na dupie w mieszkaniu? No ale dobra; biorę, co jest. Jak jest dobrze wszędzie indziej, to chociaż w temacie bohaterskich poświęceń nie ma co wybrzydzać. Potem okazało się zaraz, że jedna okazja przeszła mi koło nosa, gdybym się bowiem wziął rozmnożył, to teraz sam prezydent apelowałby do mnie o bohaterskie oszczędności w temacie zasiłków na dzieciaczki. Jak w komiksach. Kiedy robi się naprawdę gorąco, głowa państwa szuka w Supermanie ostatniej nadziei. Na szczęście zaraz dowiedziałem się, że jest kolejna okazja do bohaterstwa: tym razem trzeba heroicznie oszczędzać wodę. Bo okazało się, że mimo tego, iż wszystko przecież było w porządku, to jednak wcale nie jest, no i nagle pyk — susza. Jeszcze się wiosna nie zdążyła rozbujać, jeszcze rośliny nie zdążyły rozkwitnąć (poza tymi, które przez anomalie pogodowe zaczęły kwitnąć zbyt wcześnie i już pozdychały), a tu już <em>hydrozagadka</em>. Trzeba Asa? Oto jestem — wzywaj mnie prezydencie, wzywaj mnie polski rządzie, kiedy tylko będziesz potrzebował bohatera! Jestem gotów siedzieć w domu, ograniczać wydatki, ratować ojczyznę i — co ważniejsze — gospodarkę. Czekam jeszcze na finałową walkę z bossem, kiedy to będę miał wreszcie okazję obić ryj temu, kto jest za to winny, przy czym — oczywiście — nie mówię o konkretnych ludziach, a o ideologii najwyżej, poza tym metaforycznie. Amen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=40e98c2417c3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Jest dobrze!]]></title>
            <link>https://medium.com/@zubr/jest-dobrze-8026301876c0?source=rss-f6fe9e0fdc63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8026301876c0</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Wojtek Żubr Boliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 21 Apr 2020 21:21:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-22T06:40:56.059Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/851/1*IGVCAxyr4mDKJ81ejspFzA.jpeg" /></figure><p>Jeśli chodzi o to, żeby szukać pozytywów, to ja sobie jeden niedawno znalazłem — otóż mogę wywiesić białą flagę z czystym sumieniem i w razie czego nie będą dręczyły mnie wyrzuty, że nie było uzasadnienia. To już. Można spokojnie zwariować i nie mieć o to do siebie żadnych, ale to najmniejszych pretensji.</p><p><a href="https://www.facebook.com/kreatywnehejterstwo/posts/3278012415599426">Na przykład przeczytałem dziś na portalu społecznościowym</a> marki fejsbuk długi wpis o tym jak polski aparat państwowy — od policji aż po rząd — komunikuje się z obywatelem. Niby z większości opisanych tam kuriozalnych wystąpień, przemówień, wypowiedzi i tweetów zdawałem sobie sprawę wcześniej. Ale dopiero zebrane do sporej i mało przyjemnej w odbiorze kupy działają na wyobraźnię, sugestywnie uświadamiając o skali szaleństwa w jakim obecnie tkwimy. Najlepszym podsumowaniem tego, co dzieje się w mojej ukochanej ojczyźnie, w której jest gorzej, niż w lesie (a w lesie akurat było dziś bardzo miło) jest informacja o tym, jak pewien listonosz skarżył się Gazecie Wyborczej (którą należy zawsze i wszędzie obrażać, zalecam serdecznie) na sanepid, który to nakazuje ludziom na kwarantannie siedzieć w domu bez kontaktu z kimkolwiek, a jednocześnie wysyła do nich listy polecone.</p><p>Kiedy piszę te słowa, właśnie dowiaduję się, że po tym jak polskie władze zabroniły wchodzenia do lasu i po wzroście zachorowań na koronawirusa pozwoliły wchodzić do lasu, Lasy Państwowe komunikują, że za chwilę zabronią wchodzenia do lasu ze względu na suszę.</p><p>No a susza sobie jest, być może największa od kilkudziesięciu lat, ale dość mało się o niej mówi, bo akurat wciąż najbardziej klikalnym tematem jest pandemia. Susza na szczęście powolutku, rozpychając się łokciami wychodzi z cienia i również zaczyna zapewniać mediom trochę wyświetleń, do czego niewątpliwie przyczyniły się pożary lasów w okolicach Czarnobyla oraz nieustannie płonące lasy w okolicach Biebrzy. Zwariować można? Zwariować można. Jak najbardziej, nie ma się co krępować. Oczywiście biedna susza musi nadal dzielnie walczyć o pozycję w mediach w związku z tym, że model w jakim funkcjonują nie zapewnia w mainstreamie dostępu do informacji istotnych, promując przede wszystkim informacje klikalne. Utowarowienie tychże informacji spowodowało, że jak jest jedna plaga, to na drugą już trochę brakuje miejsca. Dziękujemy ci wolny rynku, że po raz kolejny naprawiasz rzeczywistość.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*EVAcVs4_DzNMBkpXjT7GAA.jpeg" /></figure><p>A propos wolnego rynku, najlepsze na koniec. Kralka Jakub, apologeta neoliberalizmu, prawnik, felietonista, człowiek pióra, opublikował dziś tekst sławiący jedynie słuszny system, a wszelkie działania państwa zrównujący z tym przebrzydłym, zbrodniczym — po strokroć tfu! — socjalizmem. Patrzcie — mówi — pani Kulczyk tu dała tyle, taka korporacja tu dała tyle, a państwo wzięło i się spektakularnie zesrało. Nie muszę polemizować z tym wszystkim, bo zakładam, że osoby, do których dotrą te słowa, już ten przypadek znają, a fikoł logiczny tkwi w tym tekście taki, że. No nie chce się człowiekowi. Rację miał nieodżałowany Erich Fromm, pisząc, że religia nie musi być nazywana religią, ani przedstawiać ludziom wprost jakiegokolwiek osobowego boga. Wyznawcy danej religii nie muszą nawet sobie zdawać sprawy, że są wyznawcami. Jedyne co religię religią czyni, to to że spełnia religijne potrzeby. Tym bardziej zabawna i paradoksalna w tym świetle wydaje się postawa tych wyznawców proroka Balcerowicza, którzy jednocześnie wyśmiewają osoby wierzące, za to, że ich wiara nie ma umocowanie w rzeczywistości. No hej, kochani, wasza również nie, jak to wiara.</p><p>Zastanawia jednak prostactwo argumentacji tego Kralki, który przecież podpisuje się jako prawnik, a i współwłaściciel serwisu, w którym publikuje swoje modły dziękczynne skierowane w stronę ołtarza neoliberalizmu. O, przypomina mi to jeszcze historię, gdzie na poziomie bodaj pierwszej ligi piłkarskiej w Polsce jakoś na przełomie wieków istniał klub, którego grający prezes kazał trenerom wpuszczać siebie samego do gry. Może tak jest i tutaj bo jak na poważnego redaktora i przedsiębiorcę, który musiał ukończyć te podobno trudne prawnicze studia, to Kuba Kralka zaskakuje argumentacją na poziomie nastoletniego fana muzyki metalowej, nastoletniego fana kapitalizmu, nastoletniego fana czegokolwiek. I pewnie nie poświęcałbym temu ani synapsy w mojej cennej — dla mnie samego — głowie, gdyby nie smuciła mnie świadomość, jak wiele osób to przeczyta, przytaknie i wykonana neoliberalny odpowiednik znaku krzyża (nie wiem, co mogłoby nim być, ale porównywanie neoliberalizmu gospodarczego do religii to nie tylko przyjemność, ale i obowiązek). W ogóle dezinformacja ma teraz swoje złote czasy. Jak nie jakaś aktorka z TVN, to pani Doda szerzy teorie spiskowe na swoich instagramach, co pokazuje, że foliarstwo z niszowego hobby staje się nowym mainstreamem. Skoro cena ropy przebiła wczoraj dno, czas chyba inwestować w folię aluminiową. O, a z tą ropą to tylko kolejny powód żeby zwariować. Nawet jeśli za sto, dwieście lat, w szkołach będą uczyć, że w 2020 roku nic światu nie groziło, to już samo to dezinformacyjne symulakrum jest wystarczającym powodem do ochujenia, co być może okaże się najrozsądniejszym wyjściem w obecnej sytuacji. Po społeczeństwie informacyjnym, gdzie informacja miała być najcenniejszym towarem, mamy społeczeństwo nadprodukcji treści i szumu informacyjnego. To ja już chyba wolałem społeczeństwo niedoinformowane.</p><p>Na koniec dodam, że pechowo dla Jakuba, a szczęśliwie dla takich przebrzydłych komunistów jak ja, wytwór zgrzebnych palców redaktora Kralki pojawił się w sieci internet tego samego dnia, co informacja o tym, że — jak zaskakująco — szpitale prywatne leczą tylko wtedy, kiedy im się to opłaca i gry mogą wybierać sobie takich pacjentów, co im nie zdechną na oddziale; tego samego dnia również, co informacja o tym, że korporacja Disney pozostawiła bez grosza przy duszy chyba ze 100 tys. ludzi ponieważ pandemia i kryzys, i filmów w kinie nie ma, a w ogóle to pewnie byli to pracownicy za późno wstający. Kapitalizm uber alles.</p><p>Puenty nie będzie, bo już mi się odechciało. Pozdrawiam cieplutko.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8026301876c0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gilotynopodatkowałbym]]></title>
            <link>https://medium.com/@zubr/gilotynopodatkowa%C5%82bym-8a1147894133?source=rss-f6fe9e0fdc63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8a1147894133</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Wojtek Żubr Boliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 17 Apr 2020 14:49:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-17T19:42:19.536Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Niezbyt wiele daje mi ten odwyk od Twittera, bo zamiast tłitować, uzewnętrzniam się za dużo na Facebooku. Co prawda nie tak dużo i nie tak kompulsywnie, ale jednak. Byłem na przykład na różnych popkulturowych i lewicowych grupkach (nie polecam, serio, to jest gombrowiczowska formia w najczystszej… no formie). Poza tym używałem też własnego walla kiedy świerzbiały mnie paluchy, gdy już mi się ulewało, a gniew klasowy roszadzał mi uszy. To tam kilkukrotnie dawałem upust swoim małym, ale perwersyjnym i chorym fantazjom np. o podatku progresywnych. Albo o tym, żeby może z Dominiki Kulczyk nie robić bogini, no bo przecież proszę ja was.</p><p>Takie postowanie to akurat polecam, bo całkiem zabawne jest jak ktoś, kogo znasz osobiście nagle zaczyna twierdzić, że zaglądanie w kieszeń miliarderom jest niemoralne. Jest moralne, bo wielkie pieniądze to wielka moc, one są odpowiednikiem tego, co kiedyś stanowiła siła fizyczna i tą siłą zdobyte poparcie innych.</p><p>A już Spiderman wiedział, bo mu wujek Ben powiedział, że z wielką mocą wiąże się wielka odpowiedzialność. Najbogatsi ludzie w społeczeństwie są zatem za nie najbardziej odpowiedzialni, kropka (jak nie powoływać się na Spidermana, to na kogo?). Tymczasem odpowiedzialni są za całe nic. Przypominam sobie kilka świństw takiego Donalda Trumpa, nie pamiętam, żeby za jakieś musiał ponieść odpowiedzialność. Można mnie poprawić w razie czego; chętnie się czegoś nowego dowiem.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DZc3LJpGOqUHR5mu0gLGtQ.jpeg" /></figure><p>Lubimy nie widzieć rzeczy. Lubimy przymykać oczy albo źle ustawiać ostrość. Są matki, które choćby na ich oczach ich dzieciątkom wypadły dragi z plecaka, one tego nie dostrzegą.</p><p><em>— Synku, co dziś robisz?<br> — Będę ćpał, mamo.<br> — Haha, dobre, dobre.</em></p><p>Wiecie, to jest ten mechanizm, że może są niefajne rzeczy na świecie, ale nas nie dotyczą, nam się nie przydarzą, a w ogóle, to co wy opowiadacie. Co najmniej trzy osoby jednego dnia poinformowałem ostatnio o tym, że oprócz wirusa mamy jeszcze suszę i pożar Czarnobyla — celowo pominąłem przy tym uchodźców tonących w morzu tak, żeby trzymać się tylko rzeczy, który mogą dotyczyć bardziej “nas”, niż kogoś tam gdzieś tam — ale nie mówi się o tych wydarzeniach. Nie po to, żeby je tuszować czy coś, szkoda folii na czapeczki. Nie mówi się o nich zwyczajnie dlatego, że wśród mnóstwa portali, serwisów, mediów i kanałów informacyjnych nie ma miejsca na temat żaden poza wiodącym, który kochamy mielić w kółko i który klika się lepiej nawet niż “artykuły” o handlowych niedzielach. Dobre czasy, jeśli wolimy nie dostrzegać rzeczy.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wkefBnqscGKFNbZdF9WfBg.png" /></figure><p>Tak jak wolimy nie dostrzegać tych 760 milionów, które winna jest nam Dominika Kulczyk, bo akurat jesteśmy zajęci cieszeniem się, że przeznaczyła na walkę z pandemią 20 milionów. Ale kogo byś nie zapytał w tym społeczeństwie, każdy powie ci, że reklama na niego nie działa. Dlatego możemy poczytać sobie wywiad w Wysokich Obcasach z panią Dominiką:</p><blockquote><strong>Maria Bielicka: Lubi pani przejmować inicjatywę w sytuacjach, gdy instytucje zawodzą. Co tym razem skłoniło panią do działania?</strong></blockquote><blockquote><strong>Dominika Kulczyk:</strong> Co mnie skłoniło? To co zawsze: przekonanie, że jeśli ludziom potrzebna jest pomoc, a ja mogę im ją przynieść, po prostu działam. To kwestia przyzwoitości, zwykłego ludzkiego gestu, wręcz odruchu — skoro mogę, to pomagam. Po to tu jestem. Chcę, żeby ludzie wierzyli, że drugi człowiek jest dobry, że jesteśmy ze sobą i wzajemnie się potrzebujemy, bo to ma głęboki sens.</blockquote><p>Naprawdę nie ma za to sensu wyliczać znów proporcji i porównywać tych jej 20 milionów z tym, co mogę dać potrzebującemu ja, czy ty i kto poniósł procentowo większy koszt i kto bardziej swój ubytek w majątku odczuł. Tylko proszę, nie róbmy bohaterki z Dominki Kulczyk ani z Roberta Lewandowskiego, kiedy wyskakują z drobnych, tak jak nie robimy ich z siebie, dając piątaka bezdomnemu. O Robercie przeczytałem dziś, że kiedy kupował swoje pierwsze Ferrari, musiał przestać się wreszcie wstydzić, że odniósł sukces. Aż mi się zrobiło chłopa szkoda, bogaci są naprawdę biedni. A ci zawistni Polacy zaglądają im w kieszenie. Ale nie o rozliczanie z tego kto ile dał mi chodzi, a o dostrzeżenie tego, że wszystko zaczyna się od podatków, a problem jest systemowy, a nie jednostkowy. 3xP, czyli Przejrzyste Progresywne Podatki — ale sobie chwytliwie wymyśliłem — i naprawdę wszystkim będzie lepiej. A że nie mamy zaufania do państwa, które z tymi podatkami zrobi buk jeden wie co? No ale państwo to my, więc komu mamy ufać, jeśli nie samym sobie? Noooo, ale jak ufać samym sobie, skoro ciągle wybieramy do rozporządzania tymi naszymi podatkami tych, których wybieramy.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_hw9D2e7RjSnClETM_DA5A.png" /></figure><p>Mądrzy ludzie w UK, czyli think tank Tax Watch podaje, że amerykańskie firmy technologiczne (Google, Cisco, Apple, Facebook, Microsoft, Intel, Nvidia i Adobe) wydały na walkę z pandemią w sumie 1,2 miliarda dolarów. Słuchajcie, ja próbuję wierzyć bardziej w “być”, nić “mieć”, ale świat opanowuje śmiertelna pandemia, to w pewnym momencie, tylko ci co mają, mogą być. Jestem antynatalistą i marzę, żebyśmy sobie cicho wyginęli, ale dopóki żyjemy, to starajmy się minimalizować cierpienie, tak? Tymczasem te 1,2 miliarda, jak ten think tank wyliczył to jest 0,2 procent kwoty… Nie, nie którą te firmy zarobiły. Kwoty, którą ukradły w podatkach płaconych tam, gdzie bardziej im się opłaca.</p><p>Już nawet BBC cytując badania uniwersytetu w Leeds, napisało wprost: bogaci są winni katastrofy ekologicznej. Mam nadzieję, że pan redaktor Tomasz Lis zdążył już do nich zadzwonić i powiedzieć, że zaglądanie ludziom do kieszeni jest bardzo, bardzo niekulturalne, a ten, kto chciałby podnosić podatki bogatym i wydawać pieniądze na publiczne autobusy to czerwona, komunistyczna zaraza.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8a1147894133" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Nojz]]></title>
            <link>https://medium.com/wiersze-no/nojz-244880255cdd?source=rss-f6fe9e0fdc63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/244880255cdd</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Wojtek Żubr Boliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 08 Jun 2017 20:06:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-08T20:06:39.131Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>dochodzą do mnie<br>tylko obrzydliwe notyfikacje<br>i smsy od prostytutek<br>wołających z centrum świata</p><p>czuję tylko tyle<br>na ile sobie pozwolę<br>miało to być wygodne<br>a okazało się hasłem reklamowym<br>sprzedającym mi więcej i więcej<br>ponurych dziwek<br>głuchych telefonów i jeszcze<br>podrabianych kryształów skruszonych<br>jak ja w niedzielę</p><p>zapijam to wodą i jakoś leci<br>jakość to będzie</p><p>przed spaniem i po przebudzeniu<br>przypominam sobie że gdzieś tam<br>jesteś niegrzeczna<br>że czekasz<br>bym znów dał ci się okraść</p><p>znam miejsce gdzie chodzę umierać<br>chcesz je zobaczyć<br>jest brudne i nieistotne</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=244880255cdd" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/wiersze-no/nojz-244880255cdd">Nojz</a> was originally published in <a href="https://medium.com/wiersze-no">wiersze no</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Koza, która pachniała śniegiem]]></title>
            <link>https://medium.com/wiersze-no/koza-kt%C3%B3ra-pachnia%C5%82a-%C5%9Bniegiem-e39ca3f2b508?source=rss-f6fe9e0fdc63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e39ca3f2b508</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Wojtek Żubr Boliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 29 Apr 2017 13:07:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-04-29T13:07:09.088Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>to miasto potrafi być nieznośne<br>kiedy gaśnie zbyt wcześnie<br>pierdolę to miasto o piątej nad ranem<br>ale wkurwia jeszcze bardziej kiedy parę godzin<br>później okazuje się jak mnie wydymało<br>wysysając wszystko w zamian nie dając<br>zupełnie nic<br>ale czy iluzja jest tego warta</p><p>no to jak<br>jest czy nie jest</p><p>w mgnieniu oka nadbiega <br>sobotni poranek i taszczy na plecach<br>wór refleksji pytań i sprzecznych odpowiedzi<br>mówiąc wybierz coś dla siebie<br>ale to minie rano czyli wieczorem<br>jest koniec października powietrze zwiastuje zimę<br>i nie jest to metafora jak w tytule<br>rozgrzewa mała zapałka nadziei<br>że kiedy wrócę ty gdzieś tam będziesz<br>kimkolwiek miałabyś być<br>kurtyna idzie w górę w ułamku sekundy<br>jeszcze przed otwarciem<br>coś za coś tak było jest i będzie<br>kto nie spróbuje nie dowie się<br>jak ciężkie może być lekkie życie</p><p>na braku gumy zwykle cierpią usta<br>choćby miałaby to być guma do żucia<br>nie wyglądają na zadowolone<br>najgorętsze usta lewej strony warszawy<br>ciągnę je za sobą pełne niespełnienia<br>(<em>if you’re so funny,<br>why you’re on your own tonight?</em>)<br>chodnikami zupełnie osobny<br>ze zbiorem jacka w jednej ręce<br>z butelką wody w drugiej ręce<br>a potem siedzę i gardzę <br>z papierosem w ustach z brakiem motywacji<br>by sięgnąć po ogień<br>pisać tego wiersza też nie mam motywacji<br>ale gdy już się pojawi znikną słowa</p><p>ostatnie szczury<br>są najbardziej tłuste</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e39ca3f2b508" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/wiersze-no/koza-kt%C3%B3ra-pachnia%C5%82a-%C5%9Bniegiem-e39ca3f2b508">Koza, która pachniała śniegiem</a> was originally published in <a href="https://medium.com/wiersze-no">wiersze no</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Wiersz pierwszy]]></title>
            <link>https://medium.com/wiersze-no/wiersz-pierwszy-6cd1623d38cf?source=rss-f6fe9e0fdc63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6cd1623d38cf</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Wojtek Żubr Boliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 29 Apr 2017 13:05:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-04-29T13:06:19.711Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>trzeźwienie<br>trzeźwienie<br>kilkudniowe dobre mocne<br>trzeźwienie<br>jak wilk w oślej skórze<br>żebym dał się nabrać<br>przychodzi z każdym świtem<br>a świta teraz już około czwartej<br>przychodzi lękiem i promieniem słońca<br>czwartą już niedzielą w tym tygodniu<br>raz każe mi spać raz się budzić<br>i tobą przychodzi<br>kiedy za oknem<br>idziesz do pracy<br>i tobą przychodzi<br>kiedy o tym nie wiesz<br>trzeźwienie na pewno jest kobietą</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6cd1623d38cf" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/wiersze-no/wiersz-pierwszy-6cd1623d38cf">Wiersz pierwszy</a> was originally published in <a href="https://medium.com/wiersze-no">wiersze no</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>