<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ayaslus on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ayaslus on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@zulzayanyamkhuu?source=rss-d1fc09c66bcb------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*TGH72Nnw24QL3iV9IOm4VA.png</url>
            <title>Stories by Ayaslus on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@zulzayanyamkhuu?source=rss-d1fc09c66bcb------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 20:48:41 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@zulzayanyamkhuu/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Нэг удаа чадсан юм чинь дахиад нэг чадах биш үү?]]></title>
            <link>https://medium.com/@zulzayanyamkhuu/%D0%BD%D1%8D%D0%B3-%D1%83%D0%B4%D0%B0%D0%B0-%D1%87%D0%B0%D0%B4%D1%81%D0%B0%D0%BD-%D1%8E%D0%BC-%D1%87%D0%B8%D0%BD%D1%8C-%D0%B4%D0%B0%D1%85%D0%B8%D0%B0%D0%B4-%D0%BD%D1%8D%D0%B3-%D1%87%D0%B0%D0%B4%D0%B0%D1%85-%D0%B1%D0%B8%D1%88-%D2%AF%D2%AF-4447bead8b03?source=rss-d1fc09c66bcb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4447bead8b03</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ayaslus]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 Nov 2024 01:11:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-11-12T01:11:05.651Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h2>Нэг удаа чадсан юм чинь, дахиад чадах биш үү?</h2><p>Тэтгэлэгт тэнцсэн гэдэг баяртай мэдээг сонссон ч сургуулийнхаа шаардлагад тэнцэхийн тулд хэлний оноогоо ахиулах хэрэгтэй байлаа. Оноогоо ахиулж чадахгүй бол тэтгэлэг цуцлагдана гэдэг айдастай. Тэр айдас бол тэнцэнэ гэхээс илүү хүнийг стресстүүлдэг юм билээ. Хүн гэдэг оюун, бодол санаагаа сөрөг зүйлд хандуулахаар улам сул дорой болж, тэр бодол санаандаа захирагддаг юм билээ. Ингэсээр намар, өвлийг дамнан шалгалтандаа бэлдсээр хүссэн оноогоо авлаа.</p><p>Нэг том ачаа нуруунаас хөнгөрлөө гэж бодон хэсэг тайван явсан. Гэтэл удалгүй шалгалтаа 14 хоногийн дотор дахиад өгөх хэрэгтэй, сургуулиас чинь IELTS one skill retake exam хүлэн зөвшөөрөхгүй гэсэн хариу ирлээ гэхэд… Дотор пал хийгээд л явчихсан. Мэдсэн бол өнгөрсөн хугацаанд дахиад нэг шалгалт өгөх байж дээ гэж харамсан, бөөн хямарсан хүн явж байлаа. Дахиад л нөгөө сөрөг мэдрэмж, бодолдоо автчихсан.</p><p>Аргаа бараад…ааваа би яах уу… гээд шаналах, эрхлэхийн дундуур хэлсэн санагдана. Дотроо “миний охин чаднаа” гэж хэлэх байх гээд төсөөлчихсөн… Үнэндээ “чадна аа” гэдэг үг тус болохоосоо өнгөрсөн үе байлаа…чадахгүй шантраад байсан болохоор. Гэтэл аавын минь хэлсэн нэг өгүүлбэр сэвхийтэл босгоод ирж билээ.</p><p>Буйдан дээрээ суугаад зурагт үзэж байснаа, эргэж хараад юу ч болоогүй юм шиг “Нэг удаа өгч болсон юм чинь дахиад өгчихөж болдоггүй юмуу” гэж билээ. Тэгэхэд нээрээ л тийм ш дээ. Дахиад жаахан хичээж бэлдэж байгаад шалгалтаа өгчихөж яагаад болохгүй гэж бодоод эхлэсэн.</p><p>Аавын сургаал алт гэж энэ юм билээ. Аливаад шантрах гээд байвал дахиад нэг оролдоод үзээрэй.</p><blockquote>Энэ хугацаанд сэтгэлээрээ болон туршлагаараа дэмжиж тусласан олон хүмүүс бий. Бүгдэд нь баярладаг даа.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LldA7mIGUVQhqEKKwUwPgg@2x.jpeg" /></figure><p>Австралийн засгийн газрын тэтгэлэг жил бүр хоёрдугаар сард элсэлтээ авч эхлэдэг. Эртнээс бэлдээд, үр өгөөжтэй тэтгэлэгт өөрийгөө сориод үзээрэй.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4447bead8b03" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Дахиад сонсохгүй…]]></title>
            <link>https://medium.com/@zulzayanyamkhuu/%D0%B4%D0%B0%D1%85%D0%B8%D0%B0%D0%B4-%D1%81%D0%BE%D0%BD%D1%81%D0%BE%D1%85%D0%B3%D2%AF%D0%B9-5224749a09ad?source=rss-d1fc09c66bcb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5224749a09ad</guid>
            <category><![CDATA[дурсамж]]></category>
            <category><![CDATA[аав]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayaslus]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 04 Oct 2024 01:51:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-10-12T06:30:45.289Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Эргээд очиход аав минь үгүй гэж бодоход энд ирсэн минь утгагүй санагдах юмааа… гэхэд… Аав хүний нөмөр нөөлөг ийм л байдаг. Мэдэгдэхгүй хэрнээ аавыг байхгүй гэж бодоход сэтгэл хоосордог гэж найз минь хариу бичжээ... Үнэхээр л сэтгэл минь хоосроод, эргээд очиход аав минь байж л байх юм шиг санаад, үгүй ээ аав одоо байхгүй ш дээ гэж бодох төдийд нүдэнд нулимс бүрэлзээд ирэх юм. Аавыг өнгөрснөөс хойш амьдралын утга учир, хүний юуны төлөө амьдардаг тухайд, ингээд л хэсэгхэн зуур байж байгаад явчих юм бол юуны төлөө гээд дахиад л бодож эхлэх… Гэхдээ энэ бодол удаан үргэлжлэхгүй ээ. Амьдралын аахар шаахар ажлууд ар араасаа цуврана. Өглөөний цай, өдрийн хоол бэлдэх, хүүхдүүдийн сургууль, цэцэрлэгт хүргэж өгөх, авах, өөрөө хичээлдээ суух, бие даалтаа хийх. Хоёр лекцэнд суугаад буцаад ирсэн замаараа явах. Өдөр хоног яг л өнгөрдгөөрөө өнгөрч, нэг л хэвийн. Хүн өдөр тутамдаа нэг зүйлийг хийгээд байвал амархан дасаж, аливааг анзаарч, гоё сайхныг мэдрэх мэдрэмж буурдаг ажээ. Анх сургууль дээрээ ирсэн мэдрэмж, догдлол одоо үгүй болжээ. Хүсэж, зорьж, уйлан дуулан ирсэн өнөөх сургуульдаа ирчихсэн, алхаж явна, усан завиар явна гэж зөндөө олон бодсонсон. Одоо өдөр бүр гэртээ, сургуульдаа усан онгоцоор ирж очдог болчихож. Аз жаргал гэдэг тухайн цаг үедээ мэдрэх мэдрэмж юм даа. Тэр дурсамжуудаар хүн тэжээгддэг ч юмуу… Тэгээд л аав минь дандаа өнгөрснөө ярьж, ярих бүрд нь “Та энэ түүхийг хэдэн удаа ярих гэсэн юм бэ” гээд ундуйуцдаг байж билээ. Миний охин жоохоон зургаан сартай л байсан байх. Хөдөө явж байгаад машинаас буухдаа гутлыг нь тайлаад зэрэгцүүлж орхиод машиндаа суугаад мартаад явсан байсан. Хэд хоногын дараа ирэхэд яг тэр хэвэндээ байж билээ.”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*cxWKq21Ak_1uxHuFobUlVw.jpeg" /></figure><p>Энэ түүхийг аав минь хорь, гуч, зуу магадгүй тэрнээс ч олон удаа ярьсан байх. Одоо бодоход аав минь тэр гутлыг эргэж олоод их л баярласан байх даа. Гутал олсондоо биш тэр үе магадгүй амьдралынх нь хамгийн жаргалтай үе байсан байх. Тэгж олон удаа ярьж байхад нь нэг ч удаа болов цаад учир шалтгааныг нь асууж байгаагүй санагдана. “Та тэр үед их баярласан уу, яагаад тэр үеийг, түүхийг дандаа ярих дуртай байдаг юм” гэж… Дандаа л нэг зүйлд яарч, амжуулах гэж, хичээх гэж яарсаар…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5224749a09ad" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Бусдад зөөлөн, өөртөө хатуу хандах тухайд…]]></title>
            <link>https://medium.com/@zulzayanyamkhuu/%D0%B1%D1%83%D1%81%D0%B4%D0%B0%D0%B4-%D0%B7%D3%A9%D3%A9%D0%BB%D3%A9%D0%BD-%D3%A9%D3%A9%D1%80%D1%82%D3%A9%D3%A9-%D1%85%D0%B0%D1%82%D1%83%D1%83-%D1%85%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D0%B0%D1%85-%D1%82%D1%83%D1%85%D0%B0%D0%B9%D0%B4-f5e5f79b274c?source=rss-d1fc09c66bcb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f5e5f79b274c</guid>
            <category><![CDATA[өөрийгөө-хайрлах]]></category>
            <category><![CDATA[цаг-хугацаа]]></category>
            <category><![CDATA[дадал-зуршил]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayaslus]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 21 Feb 2024 23:34:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-11-12T01:13:55.017Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Энэ өрөөндөө тухалж суугаагүй бүтэн 2 жил болчихжээ. Цаг хугацаа гэж яасан ч хурдан өнгөрөөв дээ. Гэхдээ дотроо бол бичнээ гээд бодоод л яваад байсан. Үнэндээ хэзээ нэг өдөр завтай болохоор эсвэл хүүхдүүд том болохоор бичнээ гээд л хойшлуулаад байвал тэр нэг завтай өдөр хэзээ ч ирэхгүй юм билээ. Яг одоо бол би хачин их завтай болчихсон өдрүүд байна л даа.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VOSfj5KVlzufpEOWaswfFA.jpeg" /><figcaption><em>ингэж л бид цаг хугацааг өөрийнхөө талд авч эрх чөлөөтэй болох юм билээ…</em></figcaption></figure><p>Тэгсэн ч хүүхдүүдээ цэцэрлэг сургуульд нь хүргэж өгөх, авах, гэр орны ажил гэсээр нэг л мэдэхэд өдөр өнгөрчихөж байгаа юм. Тиймээс хүн завтай байхдаа эрх чөлөөг мэдэрдэггүй, харин өдөрт өөрийнхөө төлөө ямар нэг хэрэгтэй эсвэл дуртай зүйлээ хийхэд цаг гаргасан үедээ бүрэн эрх чөлөөг мэдэрдэг юм билээ. Жишээ нь өнөөдөр би 30 минут зам дээр гүйнэ, өглөө хүүхдүүдээ сэрэхээс өмнө медиум дээрээ тэмдэглэл бичнээ гэж төлөвлөөд түүнийгээ биелүүлсэн бол тэр цаг мөч л минийх болж үлдэх юм билээ. Гол нь үнэхээр хийхийг хүсэж, тэгж төлөвлөсөн л бол өөртөө үнэнчээр биелүүлэх нь чухал. Бодох, бодоод хийх хоёр мэдээж асар ялгаатай шүү дээ. Тиймээс сүүлийн үед “Бусдад тэвчээртэй, өөртөө хатуу чанга бай!” гэдэг үг их таалагдах болов. Яг үнэндээ бид нар үргэлж л өөртөө тухтай бүс хайдаг юм билээ. Юм л бол зүгээр сууж, утсаа имрэх зуршил тогтчихсон. Гэтэл тэр зуршлууд бидний амьдралаас асар их цагийг хумсалсаар л байдаг.</p><p>За гэрээ цэвэрлэчихээд 5 минут амрая гээд утсаа оролдож эхэлмэгц нэг мэдэхэд л маш урт хугацааг хий дэмий зүйлд зарцуулчихсан байдаг. Уг нь бол тэр хугацааанд хийж болох өөрт хэрэгтэй зүйлс маш олон бий. Жишээ нь 30 минутад багадаа л 20 хуудас ном уншина. Энэ хугацаанд би юу хийж болох вэ гэж цагийн үнэ цэнийг үнэлэхгүй л бол өдөр хоногууд яг л байрандаа нэгэн хэвээр үргэлжилсээр л байдаг даа. Үүнийг бид нар бүгдээрээ л мэднэ. Гол нь хэрэгжүүлдэггүй л болохоос. Тиймээс цаг хугацааг өөрийн болгоорой. Шинэ хэл сурах, дасгал хөдөлгөөн хийх, ямар нэг ур чадварт суралцах гэх мэт юу ч байж болно. Гол нь хүсэж байгаа зүйлдээ цагийн блок гаргаад тэр цагтаа яг л хийхийг хүссэн зүйлээ хийх…Маш завгүй, хүний анхаарал цахим болон бодит амьдрал дээр юунд ч амархаан сарниж мэдэх энэ эринд <strong>ингэж л бид цаг хугацааг өөрийнхөө талд авч эрх чөлөөтэй болох юм билээ.</strong> Гол нь өөртөө амласан бол түүнийгээ биелүүлэх. Бусдад тэвчээртэй, өөртөө хатуу чанга хандаарай. Эдгээр өдрүүдэд энэ үг амьдралыг хавь илүү гэрэлтэй болгох үг шиг санагдсан.</p><p>Үнэндээ энэ л өөрийгөө жинхэнээр бүтээх, хайрлах, жинхэнэ “би”- гээ олж авах арга юм билээ. Өөрөөр хэлбэл хичээл зүтгэл, өнөөдрөөс маргааш болох оролдлогууд л биднийг хүссэн хувилбарт минь хүргэнэ. Дараа, ядарч байна, гэхдээ залхуу хүрээд байх, ямар хэцүү юм бэ… эдгээр танил үгсүүд биднийг дандаа л намаг шалбаагтаа үлдээж барьж татаж байдаг үгнүүд…Би зүгээр л амьдармаар байна ш дээ. Иймэрхүү хувь хүний хөгжлийн гэмээр үгс надад өмнө нь таалагддаггүй, эсвэл нэг л дарамттай санагддаг байсан л даа.</p><p>Харин одоо 30 гараад ирэхээр, цаг хугацаа зөвхөн минийх биш болох үед, гэр бүлийнхэ өмнө хариуцлага хүлээх үед, өөрийн амьдралаа өөрөө бүтээгээд явж байх үед яалт ч үгүй л дотор хүнээ “услах” хэрэгцээ бий болов. Өөрийнхөө төсөөллийн “би”-г ингэж л “ургуулах” юм билээ. Ингэхээс өөр арга байхгүй. Цаг хугацааг л өөрийн талдаа аваарай. Тэгээд эрх чөлөөг мэдрэх. Нэг ч атугай хэрэгтэй зүйл өөрийнхөө төлөө хийхэд нэг их сайхан болдог доо…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f5e5f79b274c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Single’s Inferno буюу Ганц биечүүдийн там]]></title>
            <link>https://medium.com/@zulzayanyamkhuu/singles-inferno-%D0%B1%D1%83%D1%8E%D1%83-%D0%B3%D0%B0%D0%BD%D1%86-%D0%B1%D0%B8%D0%B5%D1%87%D2%AF%D2%AF%D0%B4%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D1%82%D0%B0%D0%BC-9b6971cb57d7?source=rss-d1fc09c66bcb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9b6971cb57d7</guid>
            <category><![CDATA[art]]></category>
            <category><![CDATA[medium]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayaslus]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 16 Jan 2022 15:45:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-01-17T08:36:08.277Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/1*9ThLoUFmXjwvE7Lz4m23ow@2x.jpeg" /></figure><blockquote>Энэ жилээс эхлэн сардаа нэг удаа үзсэн кино, контент эсвэл номын тэмдэглэл оруулж байхаар өөртөө зорилт тавьсан билээ. Ямар нэг зүйлийг төлөвлөсөн үед түүндээ хүрэхийн тулд ажил, ахуйнхаа хажуугаар яаж ийгээд амжуулаад л байдаг юм. Гэхдээ одоо хүртэл үзэх, унших номныхоо бүрэн жагсаалтыг гаргаагүй л байна. Энэ оны хамгийн эхэнд үзэж дуусгасан цуврал бол “Single’s inferno” буюу “Ганц биечүүдийн там” Өмнөд Солонгосын реалити шоу. Зүгээр л энэ цувралыг найзынхаа сториг харж байгаад сонирхол төрөөд үзэхээр болов. Гэтэл найман ангийг хоёр орой суугаад л дуусгачихлаа.</blockquote><p>Шоуны интрог үзээд л шууд үргэлжлүүлж үзэх хүсэл төрөх байх. Бидний хэлдэгээр майга хөлтэй, шувтан цээжтэй Солонгосчууд үгүй болжээ. Бие хаа, царай зүсээрээ өв тэгш 12 залуучууд “Hell island” буюу тамын арал дээр найман өдрийн турш амьдарч, төгсгөлд нь хос хосоо олох тухай энэхүү шоунд гарна.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/320/1*Ox_Nfel9RIs4Pq2lmHjHGQ@2x.jpeg" /></figure><p>Ганц бие залуучууд нэгэн арал дээр найман өдрийн турш амьдрахын зэрэгцээ өөрсдөө хоолоо хийж, зохион байгуулагчдын зүгээс өгсөн даалгавруудыг гүйцэтгэх зэргээр хоорондоо өрсөлдөнө. Өрсөлдөөнд ялсан оролцогч өөрийн таалагдаж буй хүнтэй хамт тансаг зэрэглэлийн буудалд нэгэн оройг өнгөрүүлэх эрхтэй болно. Гэхдээ шууд л сонгосон хүнтэйгээ хамт болзоонд явахгүй. Нөгөө хүн нь бас өөрийг нь сонгосон тохиолдолд л цуг явах эрхтэй болно. Эдгээр өдрүүдэд оролцогчид бие биедээ дурлана, тунина, гомдоно, атаа хорсол явагдана гээд тэр хэдэн өдөрт хүний янз бүрийн өөр өөр араншинг харж болохоор. Ядаж байхад зураглаачид нь хүн бүрийн царайны хувирал, биеийн хэлэмжийг алдалгүй авч байх юм. Эсвэл тэр дүрсээ авахын тулд хэд дахин бичдэг байж ч магадгүй юм. Гэхдээ л реалити шоу, хүний үнэн төрх, харилцаанд тулгуурлан илүү бодитой болох учраас хэд дахин бичээд байна гэж байхгүй л байх. Шоундоо ороод бүр ийм шоуны зохиол бичвэл яах бол ч гэж бодож үзэв. Гол нь оролцогчдын сэтгэл хөдлөл, хариу үйлдэл, нүүр царай, биеийн хэлэмжийг тун нарийн харуулах нь сонирхолтой.</p><p>Оролцогчид шоуны үеэр овоо нэг нэгэнтэйгээ учраа олох гээд, хос хосоо олох гэж байтал дахиад шинэ оролцогчдыг дундаас нь оруулаад ирнэ. Хооронд нь хос хосоор нь өрсөлдүүлнэ. Ялсан нь оройн хоолоор шагнуулна. Тэгэхдээ нэг биш хоёр хүнтэй хамт болзох боломжтой болно гэх мэт ер нь л шоуны зохиол нэг тийм сонирхолтой.</p><p>Яавал хүнийг уйдаахгүй, бүх цувралын туршид үзэгчийг тогтоон барих уу, яавал хүн хажууд байгаа хүнтэйгээ энэ шоуны талаар ярилцсаар байх уу гэх мэт бүгдийг зохиолдоо тооцож хийжээ. Шоуны оролцогчдыг сонгохдоо хүртэл ийм зан араншинтай, дүр төрхтэй, бие хаатай, стиль имижтэй гэх зэргээр бүх талаас нь төлөвлөгөөтэй ажиллажээ. Ер нь л шоуны бүхий л үйл явцын турш хүний сэтгэл хөдлөлийг тун сонирхолтой харуулав. Энэ шоуг үзсэн хүмүүс бараг сэтгэл зүй судлаачид болох шахсан байх.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/571/1*cWDkQQKX8FpzdDgmSOZ5TA@2x.jpeg" /></figure><p>The Hell Island арлын жинхэнэ нэр нь “Saseungbong-do” гэх нэртэй бөгөөд Солонгосын хэд хэдэн алдартай шоунуудын зураг авалтыг энд хийж байжээ. Хэдийгээр шоуны туршид арал дээр хүн очиход хэцүү мэт харагдуулах боловч яг үнэндээ Инчеоноос жижиг усан онгоцоор өдрийн аялалаар очиж болох бөгөөд шоуг гарснаас хойш энэхүү арлыг зорих үзэгчдийн тоо маш олон болсон байх. Тус арал дээр жижиг усан онгоцоор очоод ирэхэд нэг хүн 100 вон буюу 84 ам.доллар, группээрээ буюу 5-аас дээш хүн явах тохиолдолд тус бүр 15 вон төлөх үнэ ханштай байжээ.</p><p>Ердөө наймхан өдрийн шоугаар л эзэнгүй нэгэн арлыг үнэ цэнтэй болгож, улмаар үзэгчдийн сонирхлыг татаж, аялал жуулчлал түүнийгээ дагаад худалдаа үйлчлгээний олон бизнесүүдийг бий болгож байгаа нь чанартай контент, сайн зохиолын үр нөлөө юм.</p><p>Их Британийн Too Hot To Handle нэртэй шоунаас санаа авсан энэхүү шоу нь зөвхөн болзооны тухай, хэн нэгнийг хосоороо сонгох тухай биш хүний жинхэнэ мөн чанарыг харуулна. Тийм болохоор л дөнгөж оны өмнө цацагдаж эхэлсэн хэрнээ Netflix-ийн хамгийн их үзэлттэй цувралын жагсаалтыг тэргүүлж байгаа байх.</p><p>Бас оролцогчдын бие бялдарын хөгжил үзэгчдэд зөв амьдралын хэв маягийг үлгэрлэх, урам зориг, хөшүүрэг болохуйц нүд хужирлам байхаас гадна оролцогчдын бизнес, ажил хөдөлмөр, хичээл сургууль, зорилгын талаар танилцуулж байгаа нь залуучуудад илүүтэй урам зориг өгөхөд чиглэгдэж байгаа нь үзүүштэй сайхан байсан. Түүнийгээ дагаад ч оролцогчдын бизнест ямар нэг эерэг байдлаар үсрэлт гарсан байх. Зөвхөн бизнест ч төдийгүй шоунд оролцогчид киноны дүр бүтээх, шоуны шүүгч болох, моделоор ажиллах зэрэг карьерийн өсөлтөд нь нөлөөлөхүйц олон олон саналыг авах болжээ.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*-Q9DQvP41N3G6dT-1zncGg@2x.jpeg" /></figure><p>Энэхүү шоуг бүтээхийн тулд зүгээр л нэг болзооны шоу мэтээр хийсэн бол өнөөдрийн ийм олон талын үр дүнд хүрэхгүй байсан болов уу. Тэгэхээр анхнаасаа шоуны зорилгоо нарийн сайн тодорхойлж, түүндээ хүрэхийн тулд зохиол, төлөвлөгөө, дүр сонголт гээд бүх зүйлээ хөвөрдөж, зохион байгуулалттайгаар хийсэн байх.</p><p>Төгсгөлд нь яагаад ч юм энэ зун ч юм уу манайд иймэрхүү шоу хийгдэх юм шиг зөн совин төрөв. Тэгвэл юу юунаас илүү зохиол зохиол зохиол хамгийн чухал юм байна. Бас юуг харуулахыг зорьж байгаа зорилго, зохион байгуулалт, төлөвлөлт, судалгаа л иймэрхүү контентийг илүү амттай болоход нөлөөлнө.</p><p>Ер нь бүх үйлд л зорилго, шалтгаан хамгийн чухал байдаг даа.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9b6971cb57d7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Бага ангийн гуравдугаар ангид ордог жил Монгол хэл бичгийн хичээлийг бидэнд анх ангийн багш…]]></title>
            <link>https://medium.com/@zulzayanyamkhuu/%D0%B1%D0%B0%D0%B3%D0%B0-%D0%B0%D0%BD%D0%B3%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D0%B3%D1%83%D1%80%D0%B0%D0%B2%D0%B4%D1%83%D0%B3%D0%B0%D0%B0%D1%80-%D0%B0%D0%BD%D0%B3%D0%B8%D0%B4-%D0%BE%D1%80%D0%B4%D0%BE%D0%B3-%D0%B6%D0%B8%D0%BB-%D0%BC%D0%BE%D0%BD%D0%B3%D0%BE%D0%BB-%D1%85%D1%8D%D0%BB-%D0%B1%D0%B8%D1%87%D0%B3%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D1%85%D0%B8%D1%87%D1%8D%D1%8D%D0%BB%D0%B8%D0%B9%D0%B3-%D0%B1%D0%B8%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D0%B4-%D0%B0%D0%BD%D1%85-%D0%B0%D0%BD%D0%B3%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D0%B1%D0%B0%D0%B3%D1%88-1c173ffdffc5?source=rss-d1fc09c66bcb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1c173ffdffc5</guid>
            <category><![CDATA[монгол-бичиг]]></category>
            <category><![CDATA[монгол]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayaslus]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 03 Sep 2020 15:42:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-03T23:09:53.521Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>ᠮᠣᠩᠭᠣᠯ ᠬᠡᠯᠡ ᠪᠢᠴᠢᠭ ᠢᠶᠡᠷ ᠢᠶᠡᠨ ᠤᠩᠰᠢᠵᠤ ᠪᠢᠴᠢᠵᠦ ᠰᠤᠷᠤᠶᠠ</blockquote><p>Бага ангийн гуравдугаар ангид ордог жил Монгол хэл бичгийн хичээлийг бидэнд анх ангийн багш Байгалмаа зааж байлаа. Тэгэхдээ маш цөөхөн цагаар буюу долоо хоногт хоёрхон удаа л ордог байсан санагдаж байна. Багш маань самбар дээр босоо Монгол бичгийг нямбай гэгч таталган бичих нь их сайхан харагдана. Монгол бичгээр Монгол хүн бүр бичиж, үгүй юм аа гэхэд уншдаг байх хэрэгтэй гэж захина. Галигаа сайн цээжилчихвэл та нар аяндаа сурна гээд хичээнгүй хуулан бичих даалгавар их өгнө.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/505/1*H4c5fpLCux2UC2uGI6DMVw.jpeg" /><figcaption>Хэл судлаач Робертийн хүсэлтээр босоо Монгол бичгээр сэтгэгдал бичиж үлдээв. Тасманиа, Австрали 2015 он</figcaption></figure><p>Тухайн үеийн сургалтын хөтөлбөрийн дагуу Монгол бичгийн хичээл ердөө ганцхан улирал орсон санагдаж байна. Дахиж Монгол бичгийн хичээл орохгүй гэдгийг багшаасаа сонсоод ангийн ихэнх хүүхдүүд дурамжхан байсан болов уу гэж санана. Учир нь Монгол бичгийн хичээл орох үед ангийн хүүхдүүд цөмөөрөө дуу шуутай болж, хамгийн их сонирхож, идэвхтэй оролцдог байлаа. Байгалмаа багш маань богино хугацаанд ч гэлээ Монгол бичиг сурах суурийг маш сайн тавьж өгсөн. Харамсалтай нь байнга хэрэглэхгүй учраас одоо үсэглэж унших төдий л болжээ.</p><p>Монгол бичгийн хичээл орж байгааг мэдээд өвөө маань их баярлаж, сайн сурахыг захина. Заримдаа үзэг, цаас гаргаж ирээд бяцхан шалгалт явуулна. “Миний охин Монгол бичиг сайн сураад, оюутан болохоороо лекцээ таталган бичгээр бичвэл сайхан даа, хурдан ч бичнэ. Багшаасаа хоцрохгүй шүү дээ” гэнэ.</p><p>Хожим их сургуульд орсон хойно манай ангид Өвөрмонгол охин хамт суралцахаар элсэв. Тэр яг л өвөөгийн хэлснээр лекцийн үеэр Монгол бичигээр таталган маш сайхан бичнэ. Түүний дэвтрийг ангийнхан хараад сайхан харагдаж байна хэмээн дуу алддаг байж билээ. Урт хар гэзэгтэй, дандаа инээмсэглэж явдаг, Монголоо гэсэн сэтгэлтэй түүнд багш нар болон ангийнхан их элгэмсэг хандана.</p><p>Харин сүүлийн өдрүүдэд хар дарсан зүүд шиг өдрүүд өнгөрч байна хэмээн цахим сүлжээнд бичих түүний постуудаас Өвөрмонголд түгшүүрийн харанга дэлдэж байгааг харж, сэтгэл зүрх эмтэрч өнжив. Энэ хичээлийн жилээс Өвөрмонголд эх хэлний хичээлийн оронд Хятад хэл бичиг заах тухай албан ёсны шийдвэр гарчээ. Үүнийг эсэргүүцсэн Өвөрмонголчууд хүүхдээ сургуульд явуулахгүй хэмээн эсэргүүцэж, том ангийнхан нь хичээлдээ суухгүй бослого гаргаж, залуус нь Монголоороо байна хэмээн уйлан дуулж, эсэргүүцлийн бичигт гарын үсэгээ зурцгааж байна. Хятадын засгийн газрын зүгээс Өвөр Монголчуудыг хүүхдүүдээ хичээл сургуульд нь явуулахыг шаардаж, үгүй бол ажлаас нь халах, утсаар дарамтлах, утасны сүлжээг хакердах зэрэг янз бүрийн дарамт шахалт ирж байгаа гэнэ. Мөн Монгол хэл бичгийн багш нарт хичээлээ зааж болохгүй гэж сануулахын зэрэгцээ, гэхдээ цалинг нь хэвээр нь өгнө гэх зэргээр янз бүрийн суртал ухуулга, тархи угаалтын мэдээллүүдийг түгээж байгаа гэнэ.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*DHk80Fym81wLxUHooxa9XA.jpeg" /><figcaption>Монгол хэл соёлыг устгах бодлогыг эсэргүүцье!</figcaption></figure><p>Үүнээс гадна Одон телевизийн ажилчдыг ятгаж хүүхдүүдээ сургуульд нь явуулахыг шаардсан байна. Гэсэн ч ажилчид бүгд эсэргүүцэж ажлаас халвал хал хэмээн гарын үсэгээ зурцгаасан байна.</p><p>Түүхэн уламжлал, үндэсний хэл соёлоо хадгалж үлдэх гэсэн Өвөрмонголчууд хөгшид, хүүхэд, залуус цөмөөрөө идэвхтэй тэмцэж байна. Харин бид өөрсдөө Монгол бичиг сурах, мартсан бол сэргээх, цаашлаад үр хүүхдүүдээ маш сайн бичиж, уншиж чаддаг болоход нь анхаарах цаг болжээ. Монгол бичгийн галигийг Монгол үндэстэн ястнууд цөмөөрөө уншаад ямар үг болохыг нь төвөггүй ойлгодог учраас гайхамшиг нь тэндээ оршдог байна. Аливаа улс орны хэл бол тухайн улс оршин байх баталгаа, өв уламжлалын цөм болж байдаг тиймдээ ч Монгол хэл бол Монгол хүн, Монгол орон, Монгол туургатан байхын уг үндэс юм.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*tg_RPCDKfljnjJxM3Vt7WA.jpeg" /></figure><p>Өвөрмонголд болж буй тэмцлийг бид тоохгүй өнгөрч болохгүй. Яагаад, юуны төлөө гэдгийг дор бүрнээ ухамсарлаж, хэзээ нэг өдөр бидэнд ч ирж магадгүй аюул хэмээн санаж Өвөрмонголчуудаа дэмжиж, мэдээллийг НҮБ, ОУ-ын хүний эрх, соёлын өвийн байгууллагуудын анхааралд хүртэл нь дэмжиж нэгдмэл байдлаар ажиллах хэрэгтэй санагдана. Хамгийн гол нь бид өөрсдөө эх хэл бичгээрээ уншиж, бичиж түүнийгээ ашиглаж хэвших цаг иржээ.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1c173ffdffc5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Кино тэмдэглэл: НАЙДВАР]]></title>
            <link>https://medium.com/@zulzayanyamkhuu/%D0%BA%D0%B8%D0%BD%D0%BE-%D1%82%D1%8D%D0%BC%D0%B4%D1%8D%D0%B3%D0%BB%D1%8D%D0%BB-%D0%BD%D0%B0%D0%B9%D0%B4%D0%B2%D0%B0%D1%80-1d799970f08f?source=rss-d1fc09c66bcb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1d799970f08f</guid>
            <category><![CDATA[кино-сэтгэгдэл]]></category>
            <category><![CDATA[кино]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayaslus]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 24 Aug 2020 05:34:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-08-24T05:34:41.269Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Өчигдөр “Найдвар” хэмээх Солонгосын нэг ангит кино үзээд уйлж, баярлаж, сэтгэл түгшсээр хоёр цагийг дуусгав. Солонгос сериалаас илүү нэг ангит кинонууд илүү үзүүштэй, өгүүлэмж сайтай, цагаа дэмий үрлээ дээ гэсэн бодол барагтай бол төрдөггүй болохоор ТВ9 дээр гарч байсан уг киног шуудхан л ухрааж эхнээс нь үзэхээр шийдэв. Уг киноны гол өгүүлэмж нь хүчирхийллийн хохирогч болсон найман настай бяцхан охиноор дамжуулан хүн бүхэнд итгэл найдвар төрүүлэхийн зэрэгцээ, хүчирхийллийн хохирогч болсон хүмүүс болон гэр бүлийнхэнд нь хохирлоос гадна нийгмийн зүгээс ямар их зовлон шаналал, дарамт ирдэгийг харуулахыг зорьжээ.</p><p>Найман настай бяцхан охин Су Воныг хичээлдээ явах замд нь 57 настай гаж этгээд таарч, хүчирхийлж, хүндээр гэмтээсэн байдаг. Охин үхэхийн наагуур, цусандаа хутгалдсан байдалтай түргэн тусламж дуудсанаар аврагддаг. Бага насны хүүхэд гэлтгүй яаралтай үед холбогдох утасны дугааруудыг хүүхэддээ зааж өгөх нь маш чухал болохыг үүнээс анзаарч болно.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Bkt58Xg5wgroCdGQMS51Hw.jpeg" /></figure><p>Су Вон охины ээж гэмт хэрэг болсон өдөр охиноо сургуульд нь хүргэж өгөх гэж байсан боловч охин нь “Зүгээрээ хоёрхон минут явах газар өөрөө явчихъя гэдэг”…Охиноо хүнд байдалтай эмнэлэгт хүргэгдсэнийг сонссон аав, ээж хоёр нь итгэж ядан эмнэлэгт хүрч ирнэ. Хүчирхийллийн золиос болсон охиноо хараад тэд өөрсдийгөө буруутгаж охиныхоо төлөө юу хийж чадахаа үл мэднэ.</p><p>Үүний зэрэгцээ хэвлэлийнхэн дуулиан болгож хохирогчийн гэр бүлийнхнээс мэдээлэл авахын тулд эмнэлгээр эргэлдэж улам их дарамтанд оруулна.<em> </em>Аливаа үйл явдлыг дуулиан болгож дэвэргэхээсээ өмнө эхлээд хохирогч, түүний гэр бүлийн оронд өөрийгөө тавьж, хүнлэг хандах нь сэтгүүлчийн ёс зүйн чухал баримтлах мөрдлөг юм. Гэмт хэргийн үйл явдал, хохирогч болон гэр бүлийнхнийх нь нүүр царай, нэр нас, хувийн мэдээллийг олон нийтэд мэдээлснээр нийгмээс ирэх дарамт, гадуурхалтыг улам нэмэгдүүлж, ирээдүйд нь арилшгүй толбо үлдээж болохыг хэвлэл мэдээллийн байгууллагад ажиллаж буй хүн бүр санах хэрэгтэйг энэхүү киногоор тод томруун харуулна.</p><p>Гэмт этгээдийг аль болох хурдан олж зохих шийтгэлийг нь оноохын тулд охиноос мэдүүлэг авах ёстой болдог. Бяцхан охин тэр аймшигт өдрийг эргэн санаж мэдүүлэг өгч, гэмт этгээдийн зургийг зааснаар хэрэгтнийг баривчилна. Гэвч тэрээр өөрийгөө согтуу байсан хэмээн мэдүүлж, биеэ удирдах чадваргүй байсан гэх шалтгаанаар ердөө 12 жилийн хорих ял авдаг. Киноны төгсгөлд шударга бус шүүхийн шийдвэрийг эсэргүүцсэн аав нь бачимдаж шүүхийн танхимд хэрэгтний дагз руу нь хатуу биетээр цохихын даваан дээр охин нь аавынхаа хөлнөөс тэврээд “Ааваа зүгээр л явъя л даа” хэмээн уйлдаг.</p><p>Киноны туршид наймхан настай бяцхан охиноос гарамгүй тэсвэр хатуужил, тэвчээр, ухаан гарч байгаа нь киноны гол санааг зангидаж өгч байгаа мэт санагдана. Жишээ нь “Би сургуульдаа буцаж очоод найзууддаа аялалаар явсан гэж хэлнэ. Үнэмшилтэй хэлэх хэрэгтэй, тэгэхгүй бол намайг мэдээд шоолно. Би буруу зүйл хийчихсэн юм болов уу, би яах гэж төрсөн юм бол оо”… гэх зэргээр бяцхан биендээ баймгүй их зүйлийг бодож, сэтгэл дотроо маш их зовж шанална. Ажилчин ангийн эцэг эх нь охиныхоо төлөө бүхнээ зориулан эрүүл саруул болгохын төлөө хамаг бүгдээ зориулна.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ha_BvgrN4d7tkQspzorxnw.jpeg" /></figure><p>Энэхүү киноны гэрэл гэгээтэй тал нь ойр тойрны хүн бүхэн хохирогчийн гэр бүлд халуун дулаан сэтгэлээр хандаж зовлонгоос нь нимгэлж, цаашид амьдрах урам, итгэл найдвар өгч байгааг харуулдаг. Эмнэлгээс гараад гэртээ ирэхэд нь гэрийнх нь шилэн хаалган дээр охины ангийн хүүхдүүд маш олон мэндчилгээ, наамал, сэтгэлийн үгээ үлдээсэн байдаг. Тэр бүгдийг хараад охин болоод аав, ээж нь маш их баярладаг. Охиныг хичээлдээ явах, гэртээ ирэх үед нь ангийнх нь хөвгүүд түүнийг хамгаалж үргэлж ард нь дагаж явдаг. Хүн гэдэг сэтгэлийн амьтан бөгөөд хүчирхийллийн золиос болсон хүмүүст сэтгэл санааны дэмжлэг маш их хэрэгтэй байдаг гэдгийг энэхүү киног үзээд илүү их ойлгох болно.</p><p>2013 онд нээлтээ хийсэн “Hope” хэмээх энэхүү кино хэдий хар бараан сэдвийг хөндсөн ч гэлээ түүгээрээ дамжуулан итгэл найдвар, гэрэл гэгээг нийгэм дэх муу муухай, сөрөг бүхэнтэй зэрэгцүүлэн юу ч тохиолдсон итгэл найдвар алдахгүй байх тухай тодоор дүрслэн харуулжээ.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1d799970f08f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Нэг хаалга хаагдахад нөгөө нь нээгддэг]]></title>
            <link>https://medium.com/@zulzayanyamkhuu/%D0%BD%D1%8D%D0%B3-%D1%85%D0%B0%D0%B0%D0%BB%D0%B3%D0%B0-%D1%85%D0%B0%D0%B0%D0%B3%D0%B4%D0%B0%D1%85%D0%B0%D0%B4-%D0%BD%D3%A9%D0%B3%D3%A9%D3%A9-%D0%BD%D1%8C-%D0%BD%D1%8D%D1%8D%D0%B3%D0%B4%D0%B4%D1%8D%D0%B3-b0e2fef1811d?source=rss-d1fc09c66bcb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b0e2fef1811d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ayaslus]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 10 Feb 2020 12:45:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-02-10T12:45:24.513Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong><em>(Австралид 820 хоног номын хэсгээс)</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*w83xe8XLDgKDhRRbGOHPbQ.jpeg" /><figcaption>“Vessel”-ажлын цамцаа өлгөөд харахад энэ булан ямар үзэсгэлэнтэй харагдаж байна аа…гэж бодож байснаа саналаа…</figcaption></figure><p>Энэ түүхийг өгүүлэхээс өмнө Билл хэмээх Англи эрийн түүхийг энд сийрүүлье. Билл бол манай ангид ярианы хичээл ордог Лондонгоос ирсэн багш юм. Улбар шар үстэй, махлаг тэр эр алиа хошин зантай. Үргэлж хөгжилтэй яриа дэлгэдэг болохоор оюутнууд түүний хичээлд суух дуртай байлаа.</p><p>Нэг өдөр Билл урьдныхаасаа тэс өөр бодлогшронгуй, хөмсөгөө зангидан ангид орж ирлээ. Өмнө нь түүнийг ийм төв, ширүүн дүр төрхтэй байхыг хараагүй болохоор нэг л жигтэй санагдав. Билл ихэнх тохиолдолд нүүрэндээ инээмсэглэл тодруулан, заримдаа яг мангардуу гэмээр царай гарган оюутнуудыг хөгжөөн хичээлээ эхлүүлдэг байлаа.</p><p>Харин тэр өдөр Билл юу ч хэлэлгүй ширээнийхээ ард очиж суугаад оюутнуудын ирцийг бүртгэж эхлэв. Бүх оюутнуудын нэрсийг дуудаж бүртгэснийхээ дараа юу ч хэлэлгүй хөмсөгөө зангидан бодлогшрон суув. Тэгснээ гэнэтхэн “Би та нараас нэг асуулт асууя” гээд яриагаа эхлүүлэв. - Та нарын дундаас хэн нэгэн чинь таалагдахгүй удирдлагынхаа өөдөөс “Тонил цаашаа” гэж хэлээд ажлаа тэр чигт нь орхиж үзсэн хүн байна уу? гэв. Ангийн хүүхдүүд бүгд нэг нэгэн рүүгээ харсан боловч хэн нь ч дуугарсангүй.</p><p>Билл цааш яриагаа үргэлжлүүлэн Польшид ажиллаж амьдарч байсан тухайгаа ярив. Тэрээр англи хэлний багшаар нэгэн сургалтын төвд ажилладаг байжээ. Харамсалтай нь сургуулийн захирал эмэгтэй ямар нэг шалтаг тоочин тохирсноосоо үргэлж бага цалин өгдөг байв. Нэг л өдөр Биллийн тэвчээр барагдаж захиралдаа “тонил цаашаа” гэж хэлээд хаалгаа саван гарчээ. Билл хэлэхдээ:</p><p>- Тэр үеийн мэдрэмж ямар сайхан байсан гэж санана. Та нар төсөөлөхгүй дээ. Мэдээж ганц хоёрхон тохиолдлын дараа би ийм авир гаргаж байгаа юм биш. Хэрэв дарга чинь чамайг зохих ёсоор үнэлэхгүй бол шанг нь хүртээх хэрэгтэй. Хэдийгээр надад ажил, мөнгө хэрэгтэй байсан ч би шудрага бусаар өөрийгөө үнэлүүлэхийг хүсээгүй. Хүн өөрөө өөртөө үнэнч байх хэрэгтэй шүү дээ. Нэг хаалга хаагдахад, нөгөө хаалга заавал нээгддэг юм. Хэрэв ийм зүйл тохиолдвол та нар ч бас өөрөө өөртөө үнэнч хандаарай гэв.</p><p>Биллийн энэ яриа яг л надад хандсан мэт санагдана. Яг тэр үед би ууртай эзэгтэй Викигээс залхаж, ямар ч ажиллах урам зориггүй болсон үе байлаа. Нэг удаа бусад өдрийн адил ажил дээрээ тун завгүй байлаа. Грэсийн оронд ажиллахаар ирсэн Тайланд охин ганцхан өдөр ирээд маргааш нь дахиж ирсэнгүй. Тиймээс тэр өдөр би бас л ганцаар ачаалалтай ажиллах болов. Аливаа бизнес эрхэлж байгаа хүн үйлчлүүлэгч ихтэй, ашиг орлого сайтай байхад баярлах байтал Вики харин ч эсрэгээрээ биднийг хараан загнаж, улам догшин аашилдаг байлаа. Тэр өдөр бусад өдрийнхөөс ч илүү завгүй, их ачаалалтай өдөр байв. Би чадахаараа нааш цааш холхин чөлөө завгүй захиалга бичиж, зөөж байлаа. Гэтэл Вики намайг илүү шаламгай байхыг шаардана. Ямар ч сул зогсолт хийхгүй ганцаараа зөөгч хийж байгааг харсаар байж зөвхөн илүү хурдан ажиллахыг шаардана. Их ачаалалтай үед нэмэр болохгүй хэрнээ нэрмээс болох түүний авир тэвчээрийг минь барах шиг болов. Тэсэлгүй тэрхэн зуур Викид хандан “би дөрвөн гартай биш шүү дээ” гэж хэлээд амжив. Өөр олон зүйл хэлмээр байсан ч ар араасаа цуврах үйлчлүүлэгчдийг хүлээлгэхгүйн тулд би ажлаа үргэлжлүүлэн хийлээ.</p><p>Тэрээр намайг ингэж хэлнэ гэж төсөөлөөгүй бололтой нүдээ эргэлдүүлэн цухалдсанаа дуугүй болов. Ажлын цаг дуусмагц Викитэй уулзаж “ийм байдлаар цаашид ажиллаж чадахгүй. Би бүх чадлаараа хичээж хамгийн сайнаараа ажиллаж байна. Үүнээс илүү сайн ажиллахыг шаардаж байвал би чадахгүй” гэдгээ хэллээ.</p><p>Вики уртаар санаа алдан бодолхийлснээ:- Би чам шиг залуу байхдаа энэ хотод ирсэн. Бүх зүйл амар хялбар байгаагүй. Би энэ бизнесийг хөл дээр нь босгохын тулд шаргуу хөдөлмөрлөсөн. Чамд одоо хэцүү санагдаж болох ч дараа нь чи надад баярлах болно гэв. Тэрхэн зуур миний нүдэнд нулимс цийлэгнээд явчихлаа.- Би үнэхээр хичээж ажилладаг энэ хугацаанд та надад нэг ч удаа урмын үг хэлж байгаагүй. Миний урам үнэхээр их хугарч байна гээд нулимс дуслуулан хэллээ. Тэр үнэхээр хатуу чанга эмэгтэй байлаа.</p><p>- Чи маргааш ажиллах ёстой! гэхээс өөр юу ч хэлэлгүй суудлаасаа босоод явчихлаа. Би маргааш ирж чадахгүй гэж бодсон ч надаас өөр зөөгч байхгүй тул ингээд шууд орхиод явчихаж чадсангүй. Нөгөөтэйгүүр надад ажил хийх ёстой туйлын шаардлага байсан тул маргааш өглөө дуртай дургүй ажилдаа ирлээ. Бүхнийг мартаад өнөөдөр шинээр эрч хүчтэй, улам их хичээж ажиллах болноо гээд “бүсээ чангалав”. Үнэндээ надад тэнд ажиллах огтхон ч хэцүү санагдаж байгаагүй. Үйлчлүүлэгч бүртэй инээмсэглэн харьцаж, хүссэн захиалгыг нь хурдан шуурхай аваачиж өгөн үйлчлүүлэгчдийн талархсан царайг харах сайхан санагддаг байлаа. Харин энэ хооронд зохион байгуулалт хийж байна гээд бүгдийг “самраад” хаячихдаг, ажилчиддаа итгэдэггүй, инээж чаддаггүй Вики хамгийн хэцүү санагддаг байлаа.</p><p>Нэг удаа намайг хавчуургатай талх хийж байхад байнгын үйлчлүүлэгч Жулиа тогтмол авдаг хавчуургатай талхнаасаа арай өөрийг тусгайлан захиалав. Түүний хүсэлтийн дагуу захиалгыг бэлэн болмогц хайрагчинд хийгээд халааж байлаа. Гэтэл Вики намайг буруу талх хайрчихлаа хэмээн бодож төмөр хавчаарыг миний гарнаас шүүрч аваад өнөөх талхыг хогийн сав руу шидлээд оронд нь Жулиагийн захиалдаг талхыг хийчихэв. Үйлчилгээний хэсэгт зогсож байсан Жулиа хэлэх үггүй болохдоо над руу нэг харан мөрөөхавчиснаа толгой сэгсрэн гарч одсон билээ.</p><p>- Тэр өнөөдөр өөр талх захиалсан гэж хэлэхийг минь сонсоод, Вики: - Захиалгаа аваач! хэмээн Жулиагийн ардаас бүдүүлгээр орилов. Ажилчид төдийгүй зарим үйлчлүүлэгчид ч түүний адаар ааштайг мэднэ. Зарим нэг хошин зантай үйлчлүүлэгчид “өнөөдөр танай эзэгтэйн ааш авир хэр байна даа” гэж асуух нь энүүхэнд.</p><p>Өөдрөг сэтгэлээ хатамжлан эрч хүчтэйгээр дахин ажиллахаар ирсэн тэр өдөр бас нэгэн япон охин зөөгчөөр ажиллахаар ирсэн байлаа. Түүнд би өмнө нь ажиллаж байсны хувиар ойр зуурын зүйлсийг хэлж тайлбарлаж өгөв. Япон охин сийрэг толгойтой нэгэн бололтой. Сүрхий хурдан сурч байв. Викигийн ааш зан ч урьдныхаасаа тайван тогтуун болов.</p><p>Би урьдны адил дотор орж хавчуургатай талх хийнгээ зөөгчийн үүргээ давхар гүйцэтгэсээр. Нэг өдөр Камбож эмэгтэй Кэси хайрагчинд хийсэн талхаа мартаад нүүрс болтол нь түлчих нь тэр. Кэси хийсэн хэргээ над дээр тохож орхив. Би хийгээгүй хэргийнхээ төлөө яагаад түүнд гүтгүүлэх билээ гэж бодон бага зэрэг маргалдав. Биднийг харсан Вики намайг нэрээр минь дуудаад “Bye bye” гэж хэллээ. Түүнийг ямар утгаар ийн хэлснийг ойлгосонгүй. Үнэхээр би буруу зүйл хийсэн бол өөртөө гэмших байлаа. Юу гэж хэлснийг нь дахин лавлан асуувал “bye bye” гэж хэлэнгээ хурц шийдэмгий нүдээрээ над руу ширтэх ажээ.</p><p>Миний дотор инээд хүрэх шиг болж яагаад ч юм баяр бахдал төрөв. Хачин их эрх чөлөө, аз жаргалыг мэдэрч яг л торноос нисэх гэж буй шувуу мэт хөөрч догдлон байгаадаа өөрөө өөрийгөө гайхаж байлаа. Магадгүй би өмнө нь Викигийн “маргааш ирээрэй” гэдэг үгийг үл ойшоон зөөгч байхгүй гэдгийг мэдсээр байж орхиод явсан бол өөрийгөө буруутгах байсан биз. Харин одоо бол өөрийгөө буруутгах ямар ч шалтгаан байхгүй. Найман сар ажилласны эцэст энэ газраас явах болжээ гэдгийг тэр өдөр мэдэрсэн юм. “Vessel” буюу “Завь” нэртэй энэ газрын үүдний хэсгийн хананд “Хүсэл мөрөөдлөө олохын тулд хөлгүй их далайд завиар зоригтой аял!” гэсэн бичиг хадаатай байх ажээ.</p><p>“Vessel” кафетай хамт хатуу ширүүн, шуургатай далайн аялалд гарсан ч надад алдах зүйл байгаагүй. Харин ч улам цааш аялах зоригтой болсон билээ. Магадгүй шуургатай үед далайд хэрхэн хөвөхийг энэ газар л надад зааж сургасан байх. Би одоо хүртэл Викид талархдаг бөгөөд түүний хэлснээр олон зүйлийг надад зааж сургасанд нь баярладаг. Тэр дундаас хамгийн үнэ цэнэтэй нь хүн аливаа зүйлийг хийхдээ өөрийн бүх сэтгэл зүрхээ гарган хичээж хийвэл алдаа мадаг гаргасан ч өөрийгөө уучлах орон зай үлддэг гэдгийг ухаарч авсан билээ.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b0e2fef1811d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Өвдөх эрх байхгүй]]></title>
            <link>https://medium.com/@zulzayanyamkhuu/%D3%A9%D0%B2%D0%B4%D3%A9%D1%85-%D1%8D%D1%80%D1%85-%D0%B1%D0%B0%D0%B9%D1%85%D0%B3%D2%AF%D0%B9-ccbfb59a830a?source=rss-d1fc09c66bcb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ccbfb59a830a</guid>
            <category><![CDATA[номын-тэмдэглэл]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayaslus]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 10 Feb 2020 12:15:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-02-10T12:15:29.276Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>(Австралид 820 хоног номын хэсгээс)</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*rIIJ0pOTmHdFsNg52o1yuQ.jpeg" /></figure><p>Зочид буудалд ажиллаж байхдаа плитан шалан дээр халтирч унаад гараа гэмтээчихэв. Хөдөлгөхөд нэн зовиуртай байсан тул эмнэлэг явахаар боллоо. Хамт ажилладаг Сефтү хэмээх Индонез найз маань надад санаа зовнин бид эмнэлэг явлаа. Сиднейд ирснээс хойш анх удаа л эмнэлэгт хандах гэж байгаа надад Сэфтү тус болов. Намхан бор тэр охин үргэлж хөгжилтэй зүйл ярьж баяр хөөртэй явна. Миний нэрийг Жаяа гэж буруу дуудах бүрт инээд минь хүрдэг байлаа.</p><p>Сэфтү Солонгос жүжигчдийг нэр ус, намтар түүхтэй нь сайн мэднэ. Бусад Индонез найзууд нь түүнийг Солонгос эрэгтэй жүжигчинд сэтгэл алдарсан, түүнтэй уулзахыг мөрөөддөг гэж цаашлуулна. Сэфтү чанга чанга хөхрөн инээж утасныхаа дэлгэцний зурган дээрх Солонгос жүжигчний зургийг над руу харуулаад — Хөөрхөн байгаа биз дээ! хэмээн үнэн сэтгэлээсээ инээнэ.</p><p>Сэфтү бид хоёр эмнэлгийн хүлээн авах танхимд хоёр цаг орчим хүлээв. Үнэхээр яаралтай эмнэлгийн тусламж хэрэгтэй биш л бол удаан хүлээлгэх нь байдаг л асуудал ажээ. Залуухан эмч эмэгтэй миний гарыг үзээд арай хугарчихаагүй байна. Гэхдээ шохойдоод өгье. Арван дөрвөн хоног шохойгоо авч болохгүй шүү гэлээ. Арван дөрвөн хоног гэхийг сонсоод тэнгэр хөмөрчих шиг болов. Ажилгүй хоёр долоо байтугай хоёр хононо гэдэг бэрх санагдаж байлаа. Нүдний өмнө түрээс, төлбөр мөнгөн тэмдэгтэйгээ зурайгаад өнгөрөх шиг болов. Хэдийгээр даатгалаас надад ажилдаа явж чадаагүй өдрийн тоогоор цалингийн тал хувь бодогдож орно гэсэн ч сэтгэл тайвширсангүй. Намайг гараа шохойдуулчихсан гарч ирэхэд хүлээлгийн танхимд сууж байсан Сэфтү: - Ээ бурхан минь! Хугарчихсан юмуу? гэж дуу алдав. Би толгой сэгсрэн зөөлөн эд нь гэмтсэн гэнэ. Хүнд юм өргөж, ажлаа хийж чадахгүй бололтой гэлээ.</p><p>Ингээд би сүртэй гэгч нь гараа сойж боолгоод гэрийн зүг явлаа. Баруун сарвуу минь бүхэлдээ хавдсан байгаа нь боолтны цаанаас харагдана. Боолттой чигээрээ нэг хонолоо. Сургууль дээр очтол багш, сурагч цөмөөрөө уулга алдан юу тохиолдсоныг асуув. Аргагүй шүү дээ. Яг л хугарсан мэт сүртэй шохойдчихсон байгаа юм чинь. Ажилдаа явахгүй гэртээ өнжих нэг л гэмтэй мэт санагдана. Ер нь гар минь хугарсан биш ингэж боолттой байгаад яах билээ. Тэрний оронд давстай хар цайгаар шавшсан нь дээр гэж бодлоо. Азаар тэр үед монголоос ирсэн хүн ойр зуурын монгол цайны идээ, ааруул чихэр өгсөн байлаа. Цайгаа богширтол нь буцалгаад давс ахиухан хийж хөргөөд гараа шавшин боолт хийлээ. Өглөө сэрэхэд сэтгэл дагаад ч тэр үү хавдар нь илт буусан мэт санагдав.</p><p>Ажлаасаа долоо хоногийн чөлөө авсан ч маргаашнаас эхлэн ажилдаа явахаар шийдлээ. Намайг өвдлөө гэхэд хэн миний өмнөөс төлбөрийг минь төлөх билээ. Ор хураахдаа л гараа хөндөхгүй болгоомжтой байвал бусдыг нь зүүн гараараа арчиж цэвэрлэхэд тийм ч хэцүү биш гэж бодов. Хүний нутагт өвдөх эрхгүй гэдгийг гараа гэмтээсэн тэр үед л хамгийн их ойлгож билээ.</p><p>Бас нэгэн тохиолдол гэвэл Сити буюу хотын төвд нүүж ирээд удаагүй байсан үе юм. Шинэ жил дөхөж ажлын ачаалал, хичээлийн шалгалт зэрэг давхцсан үе байлаа. Нэг орой хүзүү хөшиж, нүд бүрэлзэн толгой өвдөв. Байрны эзэн Мари: - Чи зүгээр үү?хэмээн намайг зочны өрөөнд ёозгүй хэвтэжбайгааг хараад санаа зовсон байдалтай асуув. Би: — Жаахан бие тавгүйрхээд. Удахгүй зүгээр болчих байхаа. Санаа зоволтгүй ээ гэхээс өөр юм хэлсэнгүй.</p><p>Толгой тэсэхийн аргагүй өвдөж яах учраа олохгүй байтал утас дуугарч сургуулийн нөгөө ангийн охин Төвшөө над руу залгалаа. Намайг “сити” рүү нүүсний дараа Төвшөө Монголоос ирсэн бөгөөд миний амьдарч байсан өрөөнд амьдрахаар болсон юм. Төвшөө манай сургуульд элссэн тул бид байнга тааралдана. Тэр өдөр сургууль дээр бие минь муу байгааг Төвшөө анзаарчээ. Тэгээд санаа нь зовнин залгасан байв.</p><p>Зүгээр үү, Зулаа? (зарим найзууд намайг Зулаа гэж дууддаг) Бие чинь яаж байна? хэмээн санаа зовнин асуув.- Сайнгүй байна, гэж дуу муутай хариуллаа. Төвшөө: - Хуучин гэртээ хүрээд ир ээ! Найз нь бумба тавиад өгье гэв. Яг л ийм үгийг хэн нэгнээс хүлээж байсан бололтой. Бараг л нулимс гарах шахав.</p><p>Нээрээ тэгдэг юмуу, гэсэнд Төвшөө,Тэгээч дээ, хүрээд ир! Бид хэд сайхан хоол хийгээд хүлээж байя гэв. Төвшөөгөөр бумба тавиулж татлага хийлгэсэн даруйд нүд онгойх шиг болж, хоёр мөрний өвчин арилав. Чиний мөр чинь хуянтаж хөөрсөн бололтой, нуруу чинь ув улаан болчихлоо гэв. Нээрээ л сүүлийн үед шалгалтанд бэлдээд завгүй байсан. Бас хэт ачаалалтай ажиллаж, орны цагаан хэрэглэл олныг сольсон болохоор мөр минь хуянтсан байх гэж бодов. Тэр өдөр Төвшөө над руу залгаагүй байсан бол яах байсан бол гэж одоо ч боддог юм. Гэр орноосоо хол амьдарч байх үед өвдөж, өвчин тусах шиг хэцүү зүйл байхгүй гэдгийг ухаарав. Мөн сайн найз нөхөдтэй байна гэдэг зол завшаан юм гэжбодно. Азаар үүнээс өөрөөр өвдөж зовоогүй болохоор эрүүл саруул, бие бялдартай болгож өсгөсөн аав ээждээ талархана.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ccbfb59a830a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Тунист очсон тэмдэглэл-1]]></title>
            <link>https://medium.com/@zulzayanyamkhuu/%D1%82%D1%83%D0%BD%D0%B8%D1%81%D1%82-%D0%BE%D1%87%D1%81%D0%BE%D0%BD-%D1%82%D1%8D%D0%BC%D0%B4%D1%8D%D0%B3%D0%BB%D1%8D%D0%BB-1-18e8d5e6ed0b?source=rss-d1fc09c66bcb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/18e8d5e6ed0b</guid>
            <category><![CDATA[аялал]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayaslus]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 04 Nov 2019 06:17:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-01T15:58:38.718Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*sr2zVNL2xx_Usl5T_p2Kxw@2x.jpeg" /></figure><p>Африк тивийн хамгийн хойд зүгийн орон Тунис улсад очсон тухайгаа хуваалцъя. Газрын дундад тэнгист хаяалан орших энэ газар 10 гаруй сая хүн амтай. Одоогоос есхөн жилийн өмнө иргэний бослого дэгдэж 24 жилийн турш дарангуйлж байсан ерөнхийлөгч Бэн Алиг ард иргэд нь түлхэн унагажээ. Таксины жолооч Боб-той ярилцаж байхад энэ хувьсгал бол жинхэнэ ард түмний дуу хоолой, эсэргүүцлээс үүдсэн хувьсгал байсан. Иргэд ажилгүйдэл, ядуурал, авилгал хээл хахууль, үзэл бодол үгээ хэлэх эрх чөлөөгүй байсны улмаас бослого гарсан. Гэхдээ юм гэдэг сонин юм билээ. Яг л нэг өдөр тэсэрнэ гэгч болсон гэлээ.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*zS88urPsaub2fzCKtLYvjA@2x.jpeg" /></figure><p>Хожим Тунисийн хувьсгалын талаар лавшруулан судлахад Мохаммед Боазизи хэмээх гудамжинд жимс зардаг 26 настай залуу эр энэхүү хувьсгалыг эхлүүлсэн болж таарав. Тэрээр жимс зардаг тэрэгээ гудамжинд байрлуулсны улмаас цагдаагийн албан хаагчийн эсэргүүцэлтэй тулгарчээ. Гэр бүлийнхээ долоон гишүүдийн амьжиргааг залгуулдаг залуу эрийн уур бухимдал нь дээд цэгтээ хүрч гудамжинд өөрийгөө шатаан эсэргүүцлээ илэрхийлжээ. Тэрээр эмнэлэгт хүргэгдсэн боловч хэдхэн хоногийн дараа шархаа даалгүй нас барсан байна. Түүний тэмцэл, үхэл төр засагтаа бухимдсан олны эгдүүцлийг өрдөж иргэд цугларч, тэмцлийн жагсаал өрнүүлж эхэлжээ. Энэхүү хувьсгалыг олон улсад эрх чөлөөний төлөөх “Мэлрэг цэцгийн хувьгал”, “Арабын хавар”-ыг эхлүүлсэн үйл явдал хэмээн нэрлэдэг байна. Хувьсгалын үеэр ерөнхийлөгч Бэн Али Саудын Араб руу зугтан алга болжээ. 2011 оноос хойш буюу Бэн Алиг зугтсанаас хойш дөрвөн ч ерөнхийлөгчийн нүүр үзээд байгаа Тунисийн ард иргэд боловсролтой, улс орныхоо төлөө гэх сэтгэлтэй шинэ залуу ерөнхийлөгч удахгүй сонгогдоно гэдэгт итгэж байгаа гэлээ.</p><p>Тунист англиар ярьдаг хүн ховор бөгөөд Тунис эсвэл Франц хэлээр ярьцгаана. Азаар буудлын ресепшн бүсгүй надад англиар ярьдаг Боб хэмээх 50 гаруй настай энэ эрийг дуудаж өгсөн юм. Боб Лондонд таван жил ажилласны хүчинд орох орон, унах машинтай болжээ. Тийм болохоор англиар муугүй ярина. Та гэр бүлээсээ хол Лондонд байхад хэцүү байсан уу, гэхэд. Үгүй дээ, тийм ч хэцүү байгаагүй. Хэрэв би Тунист байсан бол байр, машинтай болж чадахгүй байсан. Тиймээс Лондон руу явсандаа хэзээ ч харамсдаггүй гэлээ. Энэ хугацаанд та өөрийгөө илүү их сонсож, шаргуу хөдөлмөрлөхийн зэрэгцээ өөртөө цаг гаргасан таван жил байсан байх даа, гэхэд…Яг тийм, хэмээн марсайтлаа инээгээд… чи ч юмны учир ойлгодог хүн байна шүү… хэмээн жуумалзлаа.</p><p>Тунист ирсэн шалтгаан маань RightsCon гэх олон улсын форумд оролцох байсан бөгөөд, амарч зугаалахаар биш сургалтанд хамрагдахаар ирсэн тул цаг давчуу, тэгээд ч ганцаараа явж байгаа болохоор аялана гэж төлөвлөөгүй байсан юм. Учир нь буцах нислэг маань өдрийн дөрвөн цагт тул яагаад ч аялаж амжихгүй гэж бодож байлаа. Гэхдээ шууд явчихна гэхээр нэг л хайран санагдаад, дахиад хэзээ ч Тунист ирээ билээ гэж бодов. Тэгээд явах өдрийнхөө өглөө эрт босоод такси дуудсан нь азаар Бобтой таарах шалтгаан болов. Надад Тунис хотыг үзэх гурван цаг л байгаа, би энэ хугацаанд юу үзэж амжих уу гэхэд, тэрээр санаа зоволтгүй чамд хангалттай их цаг байгаа юм байна. Харин хоёулаа тохиролцьё. Чи надад таксины километрээр биш нэг мөр 50 доллар өгчих…би чамд үзэж болох ойр хавийн бүх газруудыг үзүүлээд бас нисэх онгоцны буудалд хүргэж өгье гэв. Ингээд бид тохиролцлоо.</p><p>Энэ яриа газрын дунд тэнгисийн эрэг дээрх үзэсгэлэнт Сиди Бусайд дүүргийг үзэхээр зорьж байхад болсон яриа юм. Цэлмэг тэнгэр шиг гүн хөх өнгөтэй хаалга, цонхоор гоёсон цав цагаан байшингууд далайн эргийг тольдон сүндэрлэх нь Грекийн Санторини аралыг санагдуулна. Сиди Бусайд хэмээх энэ газар Тунисийн аялал жуулчлалын төв цэг гэж хэлж болно. Өдрийн хурц нар дээрээс ээх бөгөөд яг л саунд байгаа мэт мэдрэмж төрүүлнэ. Алчуураа толгой дээгүүрээ нөмөрчихсөн байгааг Боб хараад зүгээр дээ. Нарнаас айх хэрэггүй. Нар чамд хэрэгтэй. Сайхан бор арьстай болох хэрэгтэй шүү дээ. Чи намайг хар, өөрийгөө хар хэмээн хошигнов.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*eOIvXC9qoWx3LGW1D-Z1Nw@2x.jpeg" /></figure><p>Оросууд Тунис руу визгүй зорчдог болоод ч тэр үү, эсвэл үзэсгэлэнт далайн эрэгт тухлахад хамгийн тохиромжтой газар гэж боддог уу, маш олон Орос жуулчид энд зугаалах ажээ. Мөн Тунисийн эртний хотын туурь болох Картэйжийг жуулчид ихээр сонирхоно. Номхон далайн эрэгт орших стратегийн чухал энэхүү газар Ромын эзэнт гүрний үед гурван ч удаагийн дайны хөлд нэрвэгдэн өдгөө тус хотын туурь л үлджээ. Гэсэн хэдий ч МЭӨ 814 онд байгуулагдсан эртний хотын туурийг сонирхох жуулчид ирсээр л байдаг ажээ. Хэдийгээр Картайж гэх эртний хот балгас болж, зөвхөн туурь нь л үлдсэн ч гэсэн жуулчдын зорин иргэд газруудын нэг бөгөөд энэ нь ч улсдаа эдийн засгийн багагүй хувь нэмрийг оруулах ажээ. Тунист Мозайк буюу шил, шигтгээ, шаазангийн хэлтэрхийгээр хийсэн уран дүрслэлүүд алдартай ажээ. Энэ ч Картайж хотын туурь балгасаас илхэн харагдана. Тиймдээ ч жуулчид ихээр очдог газруудад нь мозайк чимэглэл бүхий керамик эдлэлүүдийг өнгө алаглуулан өрсөн байгаа нь харагдана.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*E4G5Y3bhKQkFfGF4iAzn7g@2x.jpeg" /></figure><p>Тунис улс 1881–1956 оны хооронд гурван үеийг дамжсан Францын колони улс байжээ. Тиймдээ ч исламын шашинт улс хэрнээ европжуу амьдралын хэв маягтай, хоёрдогч хэл нь франц болжээ. Бяслаг, баггетийг өглөө, өдөр, орой аль ч цагт хоолтойгоо хослуулан хэрэглэх ажээ.</p><p>1956 онд тусгаар тогтнолоо зарлаж өдгөө олон тэмцэл сориллтой тулгарсаар Арабын ертөнц дэх ардчилсан засаглалтай цорын ганц улс ажээ. Хэдийгээр ардчилсан улс гэж байгаа ч ард иргэдийнх нь дунд ажилгүйдэл, ядуурал ихтэй, амьжиргааны түвшин нь сайнгүй гэдгийг захын дэлгүүр, супермаркетаас нь ороод харахад л илхэн харагдана. дэлгүүрүүдэд нь цөөхөн нэр төрлийн хүнсний бүтээгдэхүүн, харагдах агаад, үндэсний үйлдвэрлэл нь тийм ч сайнгүй гэдэг нь мэдэгдэж байлаа. Ардчилал гэдэг нь нэг удаа хөрсөнд суулгаад л орхичихдог “эд” биш, түүнийгээ “арчилж, тордох” хэрэгтэй гэдгийг онгоцонд хажуугийн суудалд сууж явсан Тунис эр ярианыхаа завсарт хэлж байсан санаанд оров.</p><p>Ер нь хөгжиж байгаа улс орны иргэд ийм байдаг уу гэлтэй Тунисчүүд их сониуч, гадны иргэн тэр дундаа ази хүн гудамж талбайгаар явж байвал эвэртэй туулай үзсэн мэт харна. Бас нэгэн хачирхалтай зүйл нь төв зам, гудамж талбайн хажуугаар төмөр сараалжин хашаа эгнүүлээд тавьчихсан байлаа. 2010 оны иргэний бослогоос хойш ийм байдалтай байгаа бөгөөд дахиад бослого гарахаас сэргийлж байгаа гэв.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*sE3G6kN03MevDZo8i5ebKQ@2x.jpeg" /></figure><p>Арабын хавар гэх 2010–2011 онд үргэлжилсэн тэрхүү бослогын үеэр Бэн Алигийг талаар сөрөг мэдээлэл нэвтрүүлсэн сэтгүүлч, хэвлэл мэдээллийн ажилтнууд, блог бичигчдийг баривчилж байсан ч олон улс даяар Тунисийн бослогын талаар мэдээлж дэлхийн нийтийн анхааралд хүрэх хүртлээ тэмцэл өрнөжээ. Хил хязгааргүй сурвалжлагчид байгууллагын мэдээлснээр тухайн үед дор хаяж 6 сэтгүүлч болон блоггерууд гадагшаа дүрвэсэн байна. Бослого даамжрах үеэр ерөнхийлөгч Бэн Али эхнэр гурван хүүхдийн хамтаар Саудын Араб рүү дүрвэж, улмаар Интерполоор сурвалжлагдан баригдаж авилгал, мөнгө угаасан мөн хар тамхи зөөн тээвэрлэсэн хэмээн Тунисын шүүх 35 жилийн шоронд хорих ял оноосон ч 2019 онд буюу саяхан 9 сарын 13 нь 83 насандаа хорт хавдрын улмаас нас баржээ.</p><p>Бэл Алигаас хойш 74–92 насны дөрвөн ч ерөнхийлөгчийн нүүр үзэж тогтворгүй төр засагтай байжээ. Харин саяхан буюу 2019 оны 10 сарын 23-ны өдөр албан ёсны тав дахь ерөнхийлөгч Кайс Сайд хэмээх хуульч мэргэжилтэй хүн сонгогдсон талаар саяхан мэдэв.</p><p>Тунист ирсэн аялал маань ардчиллын үнэ цэнийн талаар ойлгох , ойлгохыг хичээх сэдлийг төрүүлсэн сонирхолтой, дурсамжтай бас сургамжтай аялал болсон юм. Сургамжтай гэдэг нь онгоцноосоо хоцорсон талаараа дарагийнаа бичвэрт бичих болно оо.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=18e8d5e6ed0b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Дайлайн “тэмүүлэл”]]></title>
            <link>https://medium.com/@zulzayanyamkhuu/%D0%B4%D0%B0%D0%B9%D0%BB%D0%B0%D0%B9%D0%BD-%D1%82%D1%8D%D0%BC%D2%AF%D2%AF%D0%BB%D1%8D%D0%BB-f243ce9b573f?source=rss-d1fc09c66bcb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f243ce9b573f</guid>
            <category><![CDATA[бодлын-бичвэр]]></category>
            <category><![CDATA[тэмдэглэл]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayaslus]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 28 Oct 2019 13:07:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-10-28T13:19:29.847Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Далайн “тэмүүлэл”</h3><p>Цэлэлзэх далай хөвөөлөх аясаар элсний ширхэг чив чимээгүйхнээр ийш тийш нүүдэллэнэ. Гүн хөх тэгээд бас уулс ч байж мэдэх олон толгодыг гүндээ дарчихаад юуг хадгалсан байдаг бол, энэ гүн хөх ус. Харин манай тал нутаг хараа хүрч л чадвал юм бүхэн алган дээр тавьсан шиг илхэн . “Танай нутагт далай бий юу” гэж асуувал би хүртэж болох хамгийн цэнгэг далай бий гэж хариулна. Тэгээд бас тал нутаг, хязгааргүй гүн хөх тэнгэр бий.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*US__MwukL6Wq0vaHhj6Sbw.jpeg" /><figcaption>bondi beach, Sydney, Australia</figcaption></figure><p>Миний мэдэхгүй энэ үнэр, чийг, агаар өөр нэгэнд танил дотно, тайвшрал өгөх тийм ертөнц. Цээж дүүрэн амьсгалж, цэлийсэн их усыг ажиглалаа. Үнэндээ надад тийм сайхан санагдсангүй. Өөрийн минь эх нутгийн үнэр шиг танил бас дотно байгаагүй. Амьсгаа авах төдийд сэтгэл уужирдаг хамар цоргим нялх ногооны үнэрийг л харин тэндээс эрж байснаа санаж байна.</p><p>Гэхдээ далайн ус надад тэмүүлэл мэдрүүлсэн. Цалгисан энэ их ус цаад тал нь хаа хүрээд төгсдөг бол гэсэн бодлыг ургуулсан. Далайн ус долгилохдоо долгилж, давалгаалахдаа давалгаалдаг шиг миний сэтгэл ч бас догдлохдоо догдолж, давчидахдаа давчидна. Гэрээ санахдаа, нялх ногооны үнэрийг мэдрэх гэсэндээ яг одоо л харьчихмаар байгаа ч тэмүүллийг минь надад шивнэсэн болохоор тэндээ удаан азнан далайн давалгааг ажиглалаа.</p><p>Салхи ч үгүй атлаа яаж ингэж хургаад үе үехэн хүчтэй долгилно вэ? Яг л нэг тэмүүлэл дүүрэн хүн шиг. Хүрэхгүй гэдгээ мэдсээр байж тэнгэр өөдөө үе үе үсчих хүсэл нь багтаж ядсан нэгэн шиг. Чадахгүй гэхдээ эрчээ аван эрэг өөдөө дахиад л тэмүүлээд л байгаа шиг.</p><p>Угаас энэ эрэг наран мандах зүгт оршино. Тиймдээ ч ургаж байгаа нарыг харна уу гэхээс, жаргах наранг харахгүй. Нар манддаг Номхон далайн энэ эргийг “Bondi” хэмээн нэрийднэ. “Хадан цохио” гэх утгатай аборжинал гаралтай үг юм. Зөөлөн нь хатуугаа гэдэг шиг хэдэн мянган жил эрэг өөдөө тэмүүлсэн түрлэгүүд хадан цохиог мөлийлгөж чаджээ.</p><p>Хүрнэ гэж тэмүүлж чадвал хаа ч хүрж болно. Хүрэхгүй гэхдээ хүр чулууг ус мөлийлгөдөг шиг хаа нэгтээ хүрч л таараа. Далай ч тэр хүн ч тэр. Хорвоогийн юм бүхэн татах хүчийг сөрөн өөдөө тэмүүлдэг бол уулсын дунд орших эх нутаг минь өндөрт тэмүүлэхэд хамгийн ойрхон. Тэмүүлэлтэй байвал тэнгэрт хамгийн дөхөм хязгаар. Тэр их ус манайд байхгүй ч тэнгэр газрын диваажин тал нутаг минь байна. Тэнгэрт ойрхон эх нутаг минь байгаа болохоор тэгээд бас зорилготой байвал хүрэхгүй газар бидэнд үгүй.</p><p>2013 оны зургаадугаар сарын 11</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f243ce9b573f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>