<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Cephane Sokak 09 - Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Kuşadası&#39;nın en eski yerleşim yerlerinden biri olan Cephane Sokak&#39;ın hikayesi - Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/cephane-sokak-09?source=rss----7f4c3577c54b---4</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*TGH72Nnw24QL3iV9IOm4VA.png</url>
            <title>Cephane Sokak 09 - Medium</title>
            <link>https://medium.com/cephane-sokak-09?source=rss----7f4c3577c54b---4</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 17:03:34 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/feed/cephane-sokak-09" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[#2 Cephane Sokak: Bugün]]></title>
            <link>https://medium.com/cephane-sokak-09/2-cephane-sokak-bug%C3%BCn-95516e9bf064?source=rss----7f4c3577c54b---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/95516e9bf064</guid>
            <category><![CDATA[kusadasi]]></category>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <category><![CDATA[aydın]]></category>
            <category><![CDATA[ethnography]]></category>
            <category><![CDATA[history]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Naz]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 Aug 2018 11:12:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-12-13T21:09:16.529Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Cephane Sokak’ı anlatmadan önce sizi sokağın rüzgarını hissetmeye, sesini duymaya, renklerini görmeye ve sokağı baştan sona yürümeye davet ediyorum.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FW6RJpIE13I0%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DW6RJpIE13I0&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FW6RJpIE13I0%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/3d539dc3216212d1d41adcf28a8ae0ac/href">https://medium.com/media/3d539dc3216212d1d41adcf28a8ae0ac/href</a></iframe><p>Ege’de dağların denize dik uzandığı girintili çıkıntılı kıyıları gözünüzün önüne getirin. Cephane Sokak’ı bu girintilerin birinde, Kuşadası Körfezi’nde bulacaksınız. İzmir çıkıntısının hemen altında. Didim’in üstünde. Efes ve Şirince’nin biraz ilerisinde. Körfezin sonundaki Dilek Yarımadası’nın hemen ucunda da Samos duruyor. Samosla Kuşadası kardeş gibiler ama değil gibiler de. Belki bir zamanlar öyleydi, hatırlayamıyoruz. Ama bugün adlarını batan göçmen botu rotası olarak sıkça birlikte duyuyoruz. Hatta bu yazıyı yazmak için ilk oturduğum gün (9 Ağustos 2018) 7’si çocuk 9 kişinin bu rotada hayatını kaybettiğini öğrendim. O yüzden yazı ancak bugüne kaldı.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2Fmaps%2Fembed%2Fv1%2Fdirections%3Forigin%3D37.8604034%252C27.2570262%26destination%3D37.8612575%252C27.2586403%26center%3D37.8609342%252C27.2568707%26key%3DAIzaSyBctFF2JCjitURssT91Am-_ZWMzRaYBm4Q%26zoom%3D18&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.google.com.tr%2Fmaps%2Fdir%2F37.8604034%2C27.2570262%2F37.8612575%2C27.2586403%2F%4037.8609342%2C27.2568707%2C18z%2Fam%3Dt%2Fdata%3D%213m1%214b1%214m2%214m1%213e2&amp;image=http%3A%2F%2Fmaps-api-ssl.google.com%2Fmaps%2Fapi%2Fstaticmap%3Fcenter%3D37.8609342%2C27.2568707%26zoom%3D15%26size%3D250x250%26sensor%3Dfalse&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=google" width="600" height="450" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/9494454b93255fae2964582e4d22a39d/href">https://medium.com/media/9494454b93255fae2964582e4d22a39d/href</a></iframe><p>Cephane Sokak’ı haritadan bu şekilde bulabilirsiniz. Ama karadan, sahil şeridini takip ederek gelmenin en keyiflisi olduğunu söyleyebilirim. Kuşadası’nın ilk yerleşim yerlerinden olan eski şehre yani Kaleiçi’ne ulaşmak için denize doğru inmeniz gerekiyor. Bunun için öncelikle körfeze doğru eğilen, bina dolu tepelerle yüzleşeceksiniz. Bu manzara bir zamanlar küçük bir sahil kasabası olan Kuşadası’nın bugün 100 bini aşan nüfusunu açıklamak için yeterli. Binaların arasından sahil yoluna, Atatürk Bulvarı’na girdiğinizde deniz ve güneş kremi kokusuyla karışık sıcak hava dalgası sizi karşılayacak.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VQVCyU9nLKrKxD0LAuwL8w.jpeg" /><figcaption>Gazibeğendi’den Kuşadası manzarası, Ağustos 2018</figcaption></figure><p>Denizin üstü doldurularak yapılmış sahil şeridini takip ederek Atatürk heykeline doğru ilerleyeceksiniz. Her kasabada olduğu gibi bu heykelin önü Kuşadası’nın kent meydanı. Törenler, kutlamalar, anmalar burada yapılır. Bu meydanın solundan itibaren eski şehir başlıyor. Zaten biraz dikkatli bakarsanız taş binalar, yer yer beliren surlar ve görkemli kervansaray sizi Kaleiçi’ne çekecek. Buradan sonrası kolay. Sahil yoluna paralel ilk sokak Cephane Sokak.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*S34-YJOuE4cEbDmx1gUm3g.jpeg" /><figcaption>Atatürk Heykeli ve meydan, Ağustos 2018</figcaption></figure><p>Sahil yolundan Cephane Sokak’a giriş için sırayla Kışla, Şafak, Mahmut Özay Sokak’ı ya da Barbaros Bulvarı’nı kullanabilirsiniz. Kaleiçi’nden gelirken de bunlara 7 Eylül ve Sakarya Sokak ekleniyor. Bir de benim favorim olan gizli bir geçit var. Sahil yolundaki tarihi suru geçtikten sonra, Matis Halı’nın arasında, varlığını hiç çaktırmayan daracık bir sokak. Demir parmaklıkların arasına sıkışmış ama gündüz geçiş serbest. Sessiz, daracık, kireçli duvarların arasından sizi Cephane Sokak’a, Atölye Eshar’ın hemen önüne çıkartıyor. Sanki geçen zaman bu geçiti unutmuş. Annemin, babamın anlattığı Cephane Sokak’a 30 saniyeliğine seyahat ediyor gibisiniz.</p><p>Cephane Sokak’a çıkan sokakların isimleri mahallenin tarihi ve dönüşümüyle ilgili bir şeyler söylüyor. Barbaros Bulvarı’ndan başlayalım mesela. Kuşadası’nın sembolü Güvercinada Kalesi’ni yaptıran Barbaros Hayrettin Paşa’nın varlığı hem bulvarın isminde hem de girişteki kocaman heykeliyle burada devam ediyor. Bulvarın solunda Öküz Mehmet Paşa’nın yaptırdığı görkemli kervansaray yükseliyor. Bir zamanlar tüccarların, seyyahların meskeniymiş. Daha sonra otel olarak misafirlerini ağırlamış. Bugün ise kervansarayın içinden nadiren insan geçse de şehrin kalbi hala bu bölgede atıyor. Barbaros Bulvarı bugün Ada’nın (Kuşadası’nda Kuşadası’na Ada denir) ana alışveriş caddesi. Cadde boyunca özellikle turistlere yönelik halıcılar, kuyumcular, dericiler ve hediyelik eşyacılar var.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RGTs-brGKOTr7Rzz1ONhBA.png" /><figcaption>Öküz Mehmet Paşa Kervansarayı’nın içi, Temmuz 2018</figcaption></figure><p>Sonra Kışla, Şafak, Sakarya ve 7 Eylül sokak geliyor. Bu isimler bize 1900’lerin başındaki Kaleiçi’ne dair bir şeyler söylüyor. Önce İtalyan sonra da Yunan işgali. Savaş. Cephanelik. Askere giden gençler. Kayıplar. 7 Eylül’de “kurtuluş”. Verdiği ve aldığı bitmek bilmeyen göçler. Bu sokaklara sorulacak çok soru, bu sokakların anlatacağı çok hikaye var. Bu isimlerin Cumhuriyetle birlikte verildiğini düşünürsek, önceki isimleri neydi mesela? Neden değiştirildi? Önceki isimleri bize sokağın eski sakinleriyle ilgili neler anlatır? Bu sokaklar çok kez el değiştirmiş, hala da değiştiriyor. Rumlar, Yahudiler, Ermeniler, Balkanlardan gelen Müslüman Türkler, Türkmenler, Kürtler. Katman katman bir hafızaya sahip bu sokaklar. Bugünkü sakinleri işletmeler, çalışanları ve turistler. Eski evler, bar, derici, çantacı, ayakkabıcı ve esnaf lokantası olarak hayatına devam ediyor. Bu sokaklarda satıcıların davetkar seslenişleriyle, o günkü turist kafilelerinin dili, Kürtçe, Türkçe, çatal bıçak sesleri ve akşama doğru barlardan gelen müzik birbirine karışıyor. Biraz kaos, biraz curcuna.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fFahhh_bUex-CUHc4LOxxA.png" /><figcaption>Kışla Sokak’taki dükkanlar, Ağustos 2018</figcaption></figure><p>Mahmut Özay Sokakla Cumhuriyet dönemine ilerliyoruz. Bu sokak, eski adıyla Birinci Mektep bugünkü adıyla Mahmut Esat Bozkurt İlköğretim Okulu’nun ve Kaymakamlığın arasından Cephane’ye çıkıyor. Mahmut Özay, Kuşadası’nın hafızasını yetiştirmiş bu okulda edebiyat öğretmenliği yapmış. 1965’te de buradan emekli olmuş. Burası anneannemin, babaannemin ve abimin mezun olduğu okul. Bugün okulun bahçesi yazları yazlıkçıların ve tatilcilerin otopark ihtiyacını karşılıyor. Geri kalan zamanlarda ise eğitim-öğretim hayatına devam ediyor. Sokağın sesine okul zili ve çocuk sesleri karışıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XLGBdg-N6hteoFF9a7C5oQ.png" /><figcaption>Mahmut Esat Bozkurt İlköğretim Okulu, Temmuz 2018</figcaption></figure><p>Mahmut Özay Sokak bizim Cephane’ye gitmek için en sık kullandığımız rota. En alışkın olduğumuz ve en kestirme. Ama benim en sevdiğim Kışla Sokak’tan başlamak. Yani Cephane’nin en başından sonuna yürümek. Kışla Sokak’a bugün İbramaki Sanat Galerisi ve Yapı Kredi Bankası’nın arasından giriliyor. İbramaki, 19. yüzyılın sonunda hastane olarak inşa edilmiş, 1959’dan itibaren Akşam Kız Sanat Okulu olarak kullanılmış. Taş bir bina. Ben kendimi bildim bileli boş ve yarı yıkıntı halindeydi. 2009’da restore edilerek sanat galerisi olarak kullanılmaya başlandı. Binanın deniz manzaralı merdivenleri de nesillere buluşma, sohbet ve oyun mekanı olarak hizmet etmiş önemli bir hafıza mekanı olarak sayılabilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dsWrENdIFD0AngRrlp2SMg.jpeg" /><figcaption>İbramaki Sanat Galerisi ve merdivenleri, Ağustos 2018</figcaption></figure><p>Kışla Sokak’tan girince hemen karşıdaki bugün tekstil mağazası olan dükkan anneannemin ve annemin büyüdüğü ev. Bu sokaktaki eski sur kalıntılarını takip ederek ilerleyince ilk sağ Cephane Sokak’a çıkıyor.</p><p>Cephane Sokak bugün Kaleiçi’nin en renkli sokağı. Bunun bir sebebi de 2014’te başlatılan örnek sokak projesi. Sokaktaki Avlu Restaurant’ta yapılan ilk toplantılarından birine ben de babamla katılmıştım. Tamamen esnafın ve mülk sahiplerinin talebiyle başlayan bir hareket olarak ortaya çıkmıştı. Sokağı güzelleştirmek, cazibe merkezi haline getirmek adına fikirler tartışılıyor ve süreçler planlanıyordu. İlerleyen zamanlarda gönüllü mimarlar ve belediyenin de desteğiyle bu hareket projeleşti. Anıtlar kurulunun projesine sadık kalarak 2015 yazına yetiştirilmek üzere sokakta bakım, tadilat, dış cephe boya çalışmaları yapıldı. Tek tip tabelalar tasarlandı. Yollar ışıklandırıldı ve esnaflar da dükkanlarını güzelleştirmek için yenilikler yaptı. Sokağın bugünkü renkli, temiz ve göze hitap eden görüntüsü aslında son 4–5 yıllık bir çabanın ürünü. Hala da bu ruh korunmaya çalışılıyor. Bu sayede de Kaleiçi’ndeki diğer sokaklardan ayrılıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*f82f-8VWGgqlHbu-FV3zjg.jpeg" /></figure><p>Nihayet Cephane Sokak’a girebiliriz. Kışla Sokak’tan girince el sanatları ve hediyelik eşya üzerine dükkanlar çoğunlukta. Vitrinler ve dükkanların önüne açılan stantlar turistlere hitap eden renkli bir görüntü yaratıyor. Bu taraf daha renkli, daha gürültülü ve daha hareketli. Farklı diller birbirine karışıyor, denizden ara sokaklara dolan rüzgar, motosiklet, parmak arası terlik ve çatal bıçak sesleri birbirine karışıyor.</p><p>Sokağın Öğretmen Evi’yle başlayan diğer yarısında ise devlet daireleri daha ağırlıklı olduğu için atmosfer biraz daha sakinleşiyor. Öğretmen Evi, sokağa ismini veren eski cephaneliğin yerinde yükseliyor. Sokağın en yüksek yapılarından biri. Mahmut Esat Bozkurt İlköğretim Okulu’nun arka kapısı da hemen Öğretmen Evi’nin karşısına açılıyor. Kuşadası Kaymakamlığı’nın arka cephesi ve Nüfus Müdürlüğü’nün girişi de hemen Cephane Sokak’ta. Kuşadası Emniyeti’de sokağa bir blok mesafede. Bugün yerinde Öz Urfa Restaurant olsa da sokağın eskiden bir de hapishanesi varmış.</p><p>Diğer bir taraftan sokağın bu kısmı benim için Cephane’yi <a href="https://medium.com/cephane-sokak-09/1-i%CC%87lk-hat%C4%B1ram-haf%C4%B1za-mekan%C4%B1m-cephane-sokak-9bf5cb2e1c8"><strong><em>aile sokağı</em></strong></a> yapan yer. 7 Eylül Sokak’ın köşesindeki bizim Büyük Ev dediğimiz bina, babaannemin ve babamın büyüdüğü yer. Büyük Ev’in hemen altında bugün G’s Fashion’ın olduğu yer annemin dükkanı Club 4&#39;ün olduğu yerdi. Çapraz karşıda Mücessem Yenge’nin hediyelik eşya dükkanı vardı. Onun karşısında da sokağın en eski işletmelerinden Studio AC’yi de hala Atilla Amcam ve oğlu Cem Abi işletiyor. Yıllardır sokakta olan esnaf da geniş ailemizin bir parçası. Ben kendimi bildim bileli bu sokakta olan dükkanlar ve kişiler var. Tomas Berber, Ercan Abi ve Öz Urfa Restaurant gibi. Abimle benim bu sokaktaki “şu kadarcık” halimizi bilen, her gördüğünde ne kadar büyüdüğümüze şaşıran abilerimiz, ablalarımız, amcalarımız, teyzelerimiz var.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*y9fnXTqrx2F9wj3tkB2x-w.jpeg" /><figcaption>Studio AC, Temmuz 2018</figcaption></figure><p>Sokak, halıcıların ve çantacıların arasından Barbaros Bulvarı’na çıkarak sona eriyor. Çıkışta ise Öküz Mehmet Paşa Kervansarayı’nın yüksek duvarlarıyla karşılaşıyorsunuz. Eğer yoğun bir sezon günüyse sokağın nispeten sessiz ve sakin bu kısmından gürültülü, kalabalık ve geniş bulvara ayak basınca alışmak için bir iki saniye geçmesini beklemeniz gerekebilir. Ya da denizden gelen rüzgarı takip ederek kendinizi sahile atabilirsiniz. Kaleiçi’nin ve Cephane Sokak’ın en geniş hafızası bu rüzgarda.</p><p>Not: Sizin de hayatınız Cephane Sokak’tan geçtiyse fotoğraflarınızı, hatıralarınızı, hikayelerinizi ve önerilerinizi bekliyorum:</p><p>e-mail: nazvardar93@gmail.com</p><p>Facebook: <a href="https://www.facebook.com/naz.vardar.1">naz.vardar1</a></p><p>Twitter: <a href="https://twitter.com/nazvardar">nazvardar</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=95516e9bf064" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/cephane-sokak-09/2-cephane-sokak-bug%C3%BCn-95516e9bf064">#2 Cephane Sokak: Bugün</a> was originally published in <a href="https://medium.com/cephane-sokak-09">Cephane Sokak 09</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[#1 My First Memory, My Site of Memory: Cephane Street]]></title>
            <link>https://medium.com/cephane-sokak-09/1-my-first-memory-my-site-of-memory-cephane-street-5b102ec7e7c?source=rss----7f4c3577c54b---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5b102ec7e7c</guid>
            <category><![CDATA[memories]]></category>
            <category><![CDATA[local]]></category>
            <category><![CDATA[aegean]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Naz]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 16 Aug 2018 09:27:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-08-16T09:57:55.261Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“What is the first memory that you can remember?”</p><p>Everything started with this question. The last fall. I was in the oral history class. I couldn’t find an answer right away. I tried harder.</p><p>How far back can I remember? Do things I remember belong to my own memory? Maybe it was my mom who told them or I recall from a photograph. So, why did I remember the things that I remember? What brought them to my mind? Besides, does it mean that I completely forgot the rest of what happened before my first memory?</p><p>Besides this question perplexed me, the answer I gave was equally weird. After telling it out loud to the whole class, I had realised that it was so absurd for a first memory. Could it really be the first thing that I remember? Couldn’t I try harder to go even farther back? I couldn’t. Why?</p><p>In my first memory, I am watering flowers. There are colourful flowers in front of the shop. It is probably spring time. Since I am in the shop, I am at most 2 or 3 years old. I use black plastic cups to water the flowers. These plastic cups are actually boobs cups. Yes, boobs cups. They were placed inside the bikinis sold in the shop. How come I remember this detail? Why? It is the season for bikinis, so it may be summer time. How come I have these cups at my hands? I don’t remember that neither. They probably made me responsible from the flowers so that I don’t get in somebody’s way. My mom and Zeynep Teyze run the shop together. It is named Club 4. I don’t remember the shop sign. This information probably comes from my mom or photographs. It is in the old town of Kusadasi, on Cephane Street, door number 4.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cj6wswvXjFZxiyI3eyR_xg.jpeg" /><figcaption>With Zeynep Teyze, 1994. I am not yet in the age of watering flowers. It is before my first memory that I can remember. (From Zeynep Teyze’s archive)</figcaption></figure><p>A summer town, flowers, boobs cups, my chubby childhood sounds like a TV series, a summer drama. I agree. As someone who is so obsessed with remembering and forgetting, I would expect my first memory to be more dramatic, academic or at least cinematographic. That’s why it hadn’t taken me long to give up pursuing the answer in flowers and boobs cups. Instead I asked “why” Cephane Street though?</p><p>It isn’t a coincidence that my first memory takes place in Cephane Street. It is hard to say that this is an individual memory that only belongs to me. All my life, and still, I have been listening to the memories of my family in this street. My mom, dad, grandmothers have played, grew up, got married and raised kids in this street. I had spent only first 3–4 years of my life in this street. Nevertheless, I am aware that this street has a memory that has been transmitted to next generations through oral narratives and family rituals. I feel it. Besides, our family history is only a small part of the past and future of the street. These are all enough for me to call Cephane Street a site of memory*.</p><p>So, what are the stories embedded in the memory of this street? What are the memories of the individuals in my family and those whose lives passed by this street? What people have experienced and felt in this street? How is it like to be born, grow up, work in, migrate to and from this street? What is hidden here? What is being told? What is not being told? I think that what have brought me back to Cephane are these questions.</p><p>My fascination with all these questions coincides with the application period to <a href="http://www.karakutu.org.tr/">Karakutu Association</a>’s <a href="http://www.karakutu.org.tr/adnan-ergec-fonu-sik-sorulan-sorular/">Adnan Ergeç Fund</a>. The purpose of the fund is to support young people’s projects on public memory, reconciliation with the past, maintaining peace, equality and preventing discrimination. I, thanks to Karakutu Association and Adnan Ergeç Fund, have had the opportunity to pursue these questions.</p><p>Thereby, this summer I have finally started to record the talks we have had in family visits, dinners, over family albums or during walks in downtown. My purpose in this project is to go on a journey in the memory of Cephane Street and the town, starting with my family and then extending it further. I will be sharing my own experiences and feelings, what I discover in family archives and from the accounts of the habitants of the streets in my articles and videos. I may call this a digital diary of my homecoming or a journey to my own site of memory.</p><p>Lets begin, bon voyage!</p><p>Site of memory, originally called “lieu de memoire” in French, is a concept developed by French scholar Pierre Nora. He explains it as following: “any significant entity, whether material or non-material in nature, which by dint of human will or the work of time has become a symbolic element of the memorial heritage of any community”.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5b102ec7e7c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/cephane-sokak-09/1-my-first-memory-my-site-of-memory-cephane-street-5b102ec7e7c">#1 My First Memory, My Site of Memory: Cephane Street</a> was originally published in <a href="https://medium.com/cephane-sokak-09">Cephane Sokak 09</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[#1 İlk Hatıram, Hafıza Mekanım: Cephane Sokak]]></title>
            <link>https://medium.com/cephane-sokak-09/1-i%CC%87lk-hat%C4%B1ram-haf%C4%B1za-mekan%C4%B1m-cephane-sokak-9bf5cb2e1c8?source=rss----7f4c3577c54b---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9bf5cb2e1c8</guid>
            <category><![CDATA[hafıza]]></category>
            <category><![CDATA[tarih]]></category>
            <category><![CDATA[kusadasi]]></category>
            <category><![CDATA[aydın]]></category>
            <category><![CDATA[cephane-sokak]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Naz]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 22 Jul 2018 21:42:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-08-01T08:43:10.752Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“Hatırlayabildiğiniz ilk anınız ne?”</p><p>Her şey bu soruyla başladı. Geçen yılın sonbaharı. Sözlü tarih dersindeyim. Aklıma hemen bir cevap gelmemişti. Hafızamın derinliklerini zorlamaya başladım.</p><p>Ne kadar geçmişe kadar hatırlayabilirim? Hatırladığımı sandığım şeyler gerçekten benim hafızama mı ait? Belki de annem anlattı ya da bir fotoğrafta gördüm? Peki hatırladığım şeyi neden hatırladım? Onu benim aklıma getiren ne? Ayrıca ilk anım demek aynı zamanda öncesini tamamen unuttuğum anlamına mı geliyor?</p><p>Sorunun kafamı karıştırması bir yana, verdiğim cevabın ciddiyetsizliği de bir garip gelmedi değil. Bütün sınıfa sesli olarak anlattıktan sonra durdum ve bunun bir ilk hatıra olamayacak kadar saçma olduğunu fark ettim. Gerçekten kendime dair ilk hatırladığım şey bu muydu yani? Zorlasam daha geri gitmez miydi? Gidemedi. Neden?</p><p>Hatırladığım ilk anımda çiçek suluyorum. Dükkanın önündeki saksılarda renk renk çiçekler var. Herhalde ilkbahar. Dükkanda olduğuma göre en fazla 2–3 yaşlarındayım. Çiçekleri sulamak için elimdeki siyah plastik kaseleri kullanıyorum. Bu plastik kaseler aslında meme kabı. Evet, meme kabı. Yani dükkanda satılan bikini üstlerinin düzgün durması için bikinilerin içine yerleştirilen kaplar. Bu ayrıntıyı nasıl hatırlıyorum mesela? Neden? Bikini sezonu açıldığına göre mevsim yaz da olabilir. Bunlar nasıl benim elime geçti? Onu da hatırlamıyorum. Ayak altında dolaşmamam için böyle bir görev vermiş olabilirler. Dükkanı annemle Zeynep Teyze işletiyor. Adı Club 4. Tabelayı hatırlamıyorum, herhalde bu bilgi annemden ve fotoğraflardan geliyor. Kuşadası Kaleiçi’nde, Cephane Sokak, numara 4.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cj6wswvXjFZxiyI3eyR_xg.jpeg" /><figcaption>Zeynep Teyze ile, 1994. Burada henüz çiçek sulayacak yaşta değilim. Kendimi hatırlayabildiğim yaştan 1–2 sene öncesi. (Zeynep Teyze’nin arşivinden)</figcaption></figure><p>Sahil kasabası, çiçekler, meme kapları, tombiş çocukluğum bütün görüntüyü bir yaz dizisi kıvamına getiriyor. Kabul. Hatırlama ve unutmaya bu kadar kafayı takmış biri olarak ben de ilk hatıramın daha akademik, dramatik ya da en azından sinematografik falan olmasını beklerdim. Bu yüzden çok geçmeden “neden” sorusunun cevabını çiçeklerde ve meme kaplarında aramaktan vaz geçtim. Soruyu mekana yönelttim: neden Cephane Sokak?</p><p>İlk hatıramın Cephane Sokak’ta olması bir tesadüf değil. Bunun sadece bana ait tekil bir hatıra olduğunu söylemek zor. Hayatım, ailemin bu sokağa dair anılarını dinlemekle geçti, geçiyor ve sanırım daha da geçecek. Annem, babam, anneannem, babaannem bu sokakta koşmuş, büyümüş, evlenmiş, çocuk büyütmüş. Bense hayatımın yalnızca 3–4 yılını yoğun olarak bu sokakta geçirdim. Ancak buranın kuşaklarca, sözlü anlatılarla ve aile içi ritüellerle aktarılmış bir hafızası olduğunun farkındayım, hissediyorum. Üstelik bizim aile sokağın kendi geçmiş ve geleceğinin yalnızca küçük bir parçası. Bütün bunlar Cephane Sokak’ın benim için gerçek bir hafıza mekanı* olması için yeterli.</p><p>Peki ya bu sokağın hafızası ve hikayesinde neler var? Ailemdeki bireylerin ve hayatı sokaktan geçmiş kişilerin bu sokağa dair hafızası ne? Bu sokakta neler yaşandı, neler hissedildi? Bu sokakta doğmak, büyümek, çalışmak, bu sokağa göçmek ve bu sokaktan göçmek nasıl bir deneyim? Neler gizli, neler saklı? Neler konuşuluyor? Neler konuşulmuyor? Beni de buraya geri getiren sanırım bu sorular oldu.</p><p>Bütün bunları merak etmeye başlamam <a href="http://www.karakutu.org.tr/">Karakutu Derneği</a>’nin <a href="http://www.karakutu.org.tr/adnan-ergec-fonu-sik-sorulan-sorular/">Adnan Ergeç Fonu</a> başvurularının açıldığı döneme denk geldi. Fonun amacı gençlerin Türkiye ile ilişkili toplumsal hafıza, geçmişle yüzleşme, toplumsal barış ve eşitliğin inşası ve/veya ayrımcılığın önlenmesine yönelik projelerini desteklemek. Ben de Karakutu Derneği ve Adnan Ergeç Fonu sayesinde bu soruların peşine düşme fırsatı yakaladım.</p><p>Böylece bu yaz nihayet bayram ziyaretlerinin, aile yemeklerinin, çarşı gezmelerinin, çay sohbetlerinin, aile albümlerinin içeriğini kayıt altına alma fırsatına eriştim. Bu proje için yola çıkarkenki amacım kendi çekirdek çevremden başlayarak ailemin, Cephane Sokak’ın ve şehrin hafızasında bir yolculuğa çıkmak ve burada paylaşmak. Bazen kendi deneyimlerimi ve hislerimi, bazen aile arşivlerinin derinliklerinden keşfettiklerimi, bazen de hazırladığım videoları paylaşacağım. Burası benim için eve dönüşün ya da kişisel hafıza mekanıma yolculuğun dijital bir günlüğü.</p><p>Hadi başlayalım, iyi yolculuklar.</p><p>Not: Sizin de hayatınız Cephane Sokak’tan geçtiyse fotoğraflarınızı, hatıralarınızı, hikayelerinizi ve önerilerinizi bekliyorum:</p><p>e-mail: nazvardar93@gmail.com</p><p>Facebook: <a href="https://www.facebook.com/naz.vardar.1">naz.vardar1</a></p><p>Twitter: <a href="https://twitter.com/nazvardar">nazvardar</a></p><p>*Hafıza mekanı kavramı Fransız akademisyen Pierre Nora’nın “lieu de memoire” kavramından geliyor: “İnsanların uğraşıyla ya da zamanla bir toplumun mirasının sembolik bir parçası haline gelmiş maddi ya da maddi olmayan oluşumlar”. Hafıza mekanları somut bir mekan olmak zorunda değil. Bir şarkı, koku ya da mektup gibi sembolik mekanlar da olabilir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9bf5cb2e1c8" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/cephane-sokak-09/1-i%CC%87lk-hat%C4%B1ram-haf%C4%B1za-mekan%C4%B1m-cephane-sokak-9bf5cb2e1c8">#1 İlk Hatıram, Hafıza Mekanım: Cephane Sokak</a> was originally published in <a href="https://medium.com/cephane-sokak-09">Cephane Sokak 09</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>