<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[elif-key - Medium]]></title>
        <description><![CDATA[gazeteci, yazar, journalist, writer / new york-brooklyn-istanbul - Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/elif-key?source=rss----fa80aeec1617---4</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*TGH72Nnw24QL3iV9IOm4VA.png</url>
            <title>elif-key - Medium</title>
            <link>https://medium.com/elif-key?source=rss----fa80aeec1617---4</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 01:09:20 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/feed/elif-key" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[pasaport için gerekmeyenler]]></title>
            <link>https://medium.com/elif-key/pasaport-i%C3%A7in-gerekmeyenler-d696062bfe06?source=rss----fa80aeec1617---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d696062bfe06</guid>
            <dc:creator><![CDATA[elif key]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 27 Oct 2022 16:13:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-10-27T16:13:23.851Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NNUnJ4V5pe4P5LK02dRKag.jpeg" /></figure><p>ikinci pasaport için gerekli belgeler gibi bir şeyler yazdım google’a. birini vizeye verip ötekisiyle seyahat etmek gerekirse diye lazım oldu. bunu ararken vazgeçip, şiir okumaya karar verdim. oturdum t.s. elliott’ın wasteland’ini okudum. ne kadar uzun ve güzel yazmış. sonra dedim acaba cevat çapan’ın çevirisini bulabilir miyim? hadi onu da yazdım google’a. cevat bey’inkini değil de dandik bir çevirisini buldum. biraz daha araştırayım derken iskender savaşır’ın hayattayken tuttuğu defterlerine denk geldim. meğer o da bir defasında çorak ülke’nin çevirisini aramış, bir konuşmasında kullanacakmış, o da dandik çeviriye denk gelince oturup kendisi çevirmiş. aynı dandik şeye mi geldik diye merak ettim. sonra biraz daha aşağılara indim. hayattayken fark etmediğim için üzüldüm, çünkü buralarda tuttuğu bir defteri varmış iskender savaşır’ın. adresi aynı, artık evinin ışıkları yanmasa da: <a href="http://defterisk.blogspot.com/">http://defterisk.blogspot.com/</a> sonra blogunda bir yazısına rastladım, daha yazının girişinde halini söylemiş, ‘şimdi daha uzun yazardım ama çok yorgunum’ demiş. bir ağustos gecesi, sene 2017. o da zaten bir yaz gecesi, 2018&#39;de gitmişti.</p><p>şimdi ne pasaport için gerekli belgeler kaldı aklımda, ne de başka bir şey. küllüğümü almaya mutfağa gidiyorum. bir de biraz daha sıcak bir kahve koyarım belki. keşke gitmeseydi dediklerimin çoğaldığı bir gün daha.</p><p>o dandik çeviriden bana kalan da bu paragraf oldu işte.</p><p>…</p><p>Kimdi o üçüncü, hep yanında yürüyen?<br>Sayınca bir sen varsın, bir de ben<br>Ama ne zaman uzayıp giden ak yola baksam<br>Birisi daha var daima yanında yürüyen<br>Akıyor sanki boz harmanisiyle, kukuletalı,<br>Bilemem artık erkek mi, kadın mı<br>- Ama kimdir öbür yanında yürüyen?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d696062bfe06" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/elif-key/pasaport-i%C3%A7in-gerekmeyenler-d696062bfe06">pasaport için gerekmeyenler</a> was originally published in <a href="https://medium.com/elif-key">elif-key</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[güle güle ihsan hocam]]></title>
            <link>https://medium.com/elif-key/g%C3%BCle-g%C3%BCle-ihsan-hocam-7cfb13b7fbfe?source=rss----fa80aeec1617---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7cfb13b7fbfe</guid>
            <category><![CDATA[şehir]]></category>
            <category><![CDATA[kentsel-dönüşüm]]></category>
            <category><![CDATA[kent-hafızası]]></category>
            <category><![CDATA[mimarlık]]></category>
            <category><![CDATA[ihsan-bilgin]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[elif key]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 12 May 2022 16:07:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-05-12T18:13:31.571Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*vJxQg3rFWWEYgBkM8Muvjw.jpeg" /></figure><p>meslek hayatım boyunca bazı insanları kıble bildim. çok meslek büyüğüm oldu, bazısını çok sevdim saydım, bazısını hiç sevmedim ama yine de saydım, gazetecilik öyle bir meslek çünkü, belki de her meslek için böyle söylenebilir ama işte, bazı insanlardan, bazı büyüklerinden de koşarak uzaklaşman gereken bir meslekten söz ediyorum. çünkü kendi elinin korkaklığını, kendi muhtemel oto sansürcülüğünü çaktırmadan, bir haberin başında beraber o haberin orasını burasını kırparken veya o haberin spotunu, başlığını atarken sana bulaştırabilir. cesaret isteyen bir iştir. ve bir de işin gazete koridoru dışındaki bölümü vardır. bir merakın uğruna kalkar bir isme röportaj yapmaya gidersin. sonrası ya kupkuru bir röportaj kasedi ya da ne aklının, ne not defterinin tutamayacağı kadar bilgi, derya denizle masana dönersin.</p><p>şanslıyım ki ihsan bilgin hocam’la gazetelerde ve o vakitler caddelerde yer alan boy boy billboard reklamları sayesinde tanıştım. nişantaşı’ndaki evimden talimhane’deki gazete binasına yürüyene kadar, talimhane’den yola çıkıp, şişhane, karaköy taraflarına doğru inerken hep karşıma çıkan ‘yeşil vadi bizimdir’ tarzında hazırlanan, türkiye’nin yeni zenginlerine yeni bir hayat vaad eden vadi istanbullar, orman evleri gibi reklamlar yüzünden kapısını çalmıştım. okuldaki odasında buluştuk. saatlerce anlattı. dinledim.</p><p>sonrasında kente dair, mimariye dair, istanbul’dan ayrılıp new york’a taşınana kadar kafasını şişirmediğim konu kalmadı. tam buraya taşınmamıza aylar kala görüşmüştüm en son. gidiyoruz demiştim de, sen hemen alışırsın hiç korkma demişti. korkmadığım gibi hakikaten hemen alıştım da.</p><p>ihsan hocam gitmiş. hastaymış. haberim yok. ağırlaşmış meğer. keşkelerin de hiçbir anlamı da yok. şimdi geride ihsan bilgin hocanın kente, kentsel dönüşem, kentlerin hafızasına, mimarların ve kent bilimcilerin güncel siyasi ortamda takınmaları gereken tutumlara karşı anlattıkları, yazdıkları, çizdikleri kaldı. buraya bir iki link bırakacağım. tanımak isteyenler için. bir de benim demiştim ya new york’a taşınmadan önce (yazım değil de internete aktarılırken bir dolu hataya sahip, kısaltılmış, kırpılmış habertürk röportajımın linkini de koyuyorum, hatalar bana ait olmasa da keşke inat etseydim de röportaj kırpılmasaydı, neyse)</p><p>allah rahmet eylesin. hocamız aşiyan mezarlığı’nda rahat etsin.</p><p><a href="https://www.haberturk.com/yazarlar/elif-key/741679-tercihim-akatlar-degil-karanfilkoy">&#39;Tercihim Akatlar değil Karanfilköy&#39;</a></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FOMIf4gjxsX4%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DOMIf4gjxsX4&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FOMIf4gjxsX4%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/c6cc113eb400c4a94b5ba229a0b609db/href">https://medium.com/media/c6cc113eb400c4a94b5ba229a0b609db/href</a></iframe><p>bir önemli <a href="http://mimdap.org/2014/04/zorlu-vakasy/">link</a> de bu * okumak isteyen olursa diye. zorlu vakası / ihsan bilgin</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7cfb13b7fbfe" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/elif-key/g%C3%BCle-g%C3%BCle-ihsan-hocam-7cfb13b7fbfe">güle güle ihsan hocam</a> was originally published in <a href="https://medium.com/elif-key">elif-key</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[olay mahalli larry ray davası]]></title>
            <link>https://medium.com/elif-key/olay-mahalli-larry-ray-davas%C4%B1-18300b910147?source=rss----fa80aeec1617---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/18300b910147</guid>
            <category><![CDATA[cult]]></category>
            <category><![CDATA[larry-ray]]></category>
            <category><![CDATA[new-york]]></category>
            <category><![CDATA[new-york-court-reporting]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[elif key]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 29 Mar 2022 15:52:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-03-29T15:52:51.992Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>olay mahalli ve larry ray davası</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ahyL0yo_vXSxbXhOmdsOKw.jpeg" /></figure><p>Sabah 05:45. Sokağın başından gelen sesin kime ait olduğunu, ne yaptığını biliyorum. Çinli kadın sokaktaki çöplerden işine yarayacak şişeleri topluyor. Birazdan el arabasını çeke çeke gözden kaybolacak. Onun arkasından kocaman, beyaz köpekli kız geçecek. Sonra karşı binadakilerin uslu oğlu çıkacak, iki yıldır maskesini bir kez bile indirmedi, okula yürüyerek gidecek. Saat 7’ye doğru üç köpekli adam geçecek. En fazla yirmi dakika sonra elinde kahvesi ve köpekleriyle geri yürüyecek. Ondan sonra kar kış, yağmur fırtına dinlemeden koşan kızı göreceğim. Sonra mutfaktan kaynayan suyun sesi duyulacak. Tiz bir ıslık sesi. Süte de kahveye de zam geldi. Sonra mahalleden bir deli geçecek. Herhangi bir deli. Ya kendi kendine bağıracak ya da bir başkasına. Durduk yere bana bağırdı diye anlatacak. Halbuki durduk yere delirmedi o deli! Durduk yere evsiz de kalmadı. Sonra ben evden çıkacağım. C treni, F treni, hangisine atlayabilirsem. Çünkü olay mahalline geri dönüyorum. Yine trenden Brooklyn Bridge &amp; City Hall durağında inip, mahkeme salonuna doğru yürüyeyeceğim. Yine sokaklarda sarı kağıtların üzerinde “Çarşamba günü, Good Fight çekimleri var, park edilmez” yazacak. Yine yanımdan Law &amp; Order’ın çekim asistanlarını taşıyan siyah minibüsler geçecek. Bagel ve kahve satan adamların yanından sıyrılıp, o binaya doğru yürüyeceğim.</p><p>Yer: 500 Pearl Street, Manhattan, New York.</p><p>New York Güney Bölgesi Amerika Birleşik Devletleri Bölge Mahkemesi</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*r97BBhgIF5TZApJV-3cBbA.png" /></figure><p>Zaman: Mart 2022.</p><p>Saat: 9. Haftaiçi her gün.</p><p>Polis memuru Bay M. ile selamlaşıyorum. Kaç kere söyleyeceğiz sana, buraya koşarak gelme! Şüpheliler koşar, sen koşma! diyor. Biliyorum, her seferinde unutuyorum ama bu defa geç kaldım endişesiyle koştuğumu anlatıyorum. Geç kalmadın, daha başlamadı diyor. Ceketimi, beremi, güneş gözlüğümü çıkarıyorum. Çantamı, telefonumu, kulaklıklarımı uzattığı plastik kutuya koyuyorum. Yanında çakmak ya da bıçak var mı? Yok.</p><p>Asansörde 24.üncü katın numarasına basıyorum.</p><p>Bu kimbilir farklı farklı mahkeme binalarında, farklı katlarda, başka hakimlerle, başka mahkeme odalarında takip ettiğim kaçıncı dava. Halkbank davası, El Chapo’nun ömür boyu hapsi boyladığı dava, NXVIUM seks tarikati ve lideri Keith Rainiere’nin yine tüm ömrünü hapiste geçirme kararıyla sonlanan davası, Chinatown’daki ufak tefek suçlardan geceyi içeride geçirecek insanların çıkarıldığı gece mahkemeleri. Bir de tabii Halkbank davası kararını beklediği zaman zarfı içerisinde cezaevinde Hakan Atilla’yı ziyaret ettiğim günlerimden bana miras, kapının önündeki 4 metrekarelik alanda karda kışta arkadaş olduğum, hayatın yalnız bıraktığı, boyunlarına Precious veya Marlie isimlerini verdikleri kedilerinin isimlerinin dövmesini yaptıran, kız çocuklarına Destiny, erkek çocuklarına Junior diye bağırırken tüm ses tellerini gördüğüm, günde üç işte birden çalışarak evlerini geçindirmeye çalışan kadınların kocalarının, çocuklarının davaları. Dolayısıyla burası yazı masam kadar bildiğim, masamın üstünde duran onlarca not defterinin sebebi mevcudiyeti.</p><blockquote>Bu kez <a href="https://www.thecut.com/2020/02/larry-ray-sarah-lawrence-students.html">US. Vs. Larry Ray</a> adıyla mahkeme kayıtlarına geçen bir davanın takibi için buradayım. Sanık sandalyesinde oturan Larry Ray, kızı Talia’nın arkadaşlarını tatlı kahramanlık hikayeleriyle eğlendirip, çocuklara yemekler pişirip, onlara ağabeylik, babalık yaptığını iddia edip, çocukları kontrolü altına alan ve sonra hepsine yıllarca fiziksel ve psikolojik işkence çektiren, gencecik çocukları seks işçisi olarak çalıştıran ve üzerlerinden milyonlarca dolar kazanan, kurduğu berbat düzeni, kılı kıpırdamadan seyreden bir adam. Mahkeme arada sırada onun fenalık geçirme numarasıyla kesilse de apar topar hastahaneye kaldırılsa da aslında hiçbir şeyinin olmadığını herkes biliyor. Central Park’ta, New York’ta otel odalarında günde beş defa en az 600 en fazla 2000 dolar karşılığında seks yaptırdığı kadının anlattıklarını dinlerken gömleğini düzelten birisinin üzüntüden orada hastalanmayacağını herkes biliyor.</blockquote><p>Hazırsanız, kalbininiz, mideniz, aklınız kaldıracaksa önümüzdeki haftadan itibaren size Larry Ray davasını, savcılık avukatlarının arasında 121 New York elitinin isimlerinin bulunduğu listeyi yanlışlıkla paylaşmasını ve sonradan tüm medya mensuplarından bilgisayarlarından silmesini talep etmesini, bu insanların arasında New York savcısının, bir Amazon yöneticisinin, önde gelen bir ressamın, önde gelen bir gazetecinin, bu isimlerden bazılarının Jeffrey Epstein davasında da geçtiğini, tanık sandalyesine oturan yaşlı başlı, evli, çocuklu, kariyer sahibi adamların, otel odalarında evli oldukları insanlardan ve neredeyse benimle yaşıt çocuklarından habersiz düştükleri durumu, sapıklıklarının bedelini para ve itibar kaybıyla ödemelerini, tanık koruma programına girebilmek için yaptıkları anlaşmaları, yaşları 15–85 yaş aralığında değişen insanların içine düştüğü Larry Ray’in kazdığı çukurun çapını anlatacağım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/201/1*40xR0FK20g39SiMoQg31pA.jpeg" /><figcaption>savcılığın Larry Ray hakkında başlattığı haberin yer aldığı NY Mag dergisi (Şubat, 2020)</figcaption></figure><p>Muhtemelen seneye bu vakitlerde Larry Ray’in kurduğu düzeni nefes bile almadan paralı kanallardan (Hulu yüzde 99, bu konu Netflix’e ağır kaçar ya da korkacaklardır) birinde seyredeceğiz. Bu mahkeme bitip de o adam ömür boyu hapis cezası alana kadar, benim tam mahkeme binasına girerken, alıp çöpe atmasınlar diye çakmağımı çalıların arasına sakladığımı bir siz bileceksiniz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=18300b910147" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/elif-key/olay-mahalli-larry-ray-davas%C4%B1-18300b910147">olay mahalli larry ray davası</a> was originally published in <a href="https://medium.com/elif-key">elif-key</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[sığınak]]></title>
            <link>https://medium.com/elif-key/s%C4%B1%C4%9F%C4%B1nak-69e62c8a7c3b?source=rss----fa80aeec1617---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/69e62c8a7c3b</guid>
            <category><![CDATA[sığınak]]></category>
            <category><![CDATA[ukraine]]></category>
            <category><![CDATA[çetele]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[elif key]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 27 Feb 2022 16:39:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-02-27T16:39:12.675Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Tp-hoMfG3EekDUjD7iwqeg.jpeg" /></figure><p>İnsana saklanacak yerler lazım. Sığınakları olmalı insanın. Savaş yüzünden değil. Gündelik hayatın saçmalığı içinde canını değil de aklını koruyabilmek için saklanacak yerler bulmalısın. Aklında bir tek evde limon olmadığı kalacak, tükenmez kalemle avucunun içine ‘lim’ yazacaksın. Bir sen bileceksin ne demek olduğunu. Bakanlar anlamayacak, lim yazmış avucunun içine ne demekse artık diyecekler.</p><p>Sığınakları olmalı insanın, senden başka kimsenin nerede olduğunu bilmediği ve önünden yüz kere de geçmiş olsa haberinin olmayacağı, kimsenin yüz vermeyeceği bir yer, sana ait. Nerdesin diye ısrar ederlerse de at gitsin, nasılsa anlık bir merak uğruna sorduklarını biliyorsun, doğruyu söylemesen de olur. İptidai bir yer olmalı, plastik beyaz sandalyeli, masalarının, ayaklarının sağlam durmadığı, plastik çatal bıçaklı, çayını kahveni zehirleniyor muyum acaba diye düşünmeden plastik kaşıkla karıştırdığın bir yer. Bildiğin iki şey var: Evde limon yok ve zaten zehirlenmişsin zehirleneceğin kadar.</p><p><a href="https://medyascope.tv/2022/02/27/elif-key-yazdi-siginak/">Elif Key yazdı: Sığınak - Medyascope</a></p><p><a href="https://www.instagram.com/p/CafDnJir2sc/?utm_source=ig_web_copy_link">https://www.instagram.com/p/CafDnJir2sc/?utm_source=ig_web_copy_link</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=69e62c8a7c3b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/elif-key/s%C4%B1%C4%9F%C4%B1nak-69e62c8a7c3b">sığınak</a> was originally published in <a href="https://medium.com/elif-key">elif-key</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[arkadaşlıklar biter]]></title>
            <link>https://medium.com/elif-key/arkada%C5%9Fl%C4%B1klar-biter-b910691fb26c?source=rss----fa80aeec1617---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b910691fb26c</guid>
            <category><![CDATA[parks]]></category>
            <category><![CDATA[arkadaşlık]]></category>
            <category><![CDATA[thinking]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[elif key]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 02 Aug 2020 13:22:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-08-02T13:22:32.119Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1njBMGwkWJ9qy0yg0vk6Ug.jpeg" /></figure><p><strong>Bir gün küseceğiz. Senle ben, birbirimize canımın içi derken bir gün çat diye konuşmamaya başlayacağız</strong>. Fotoğrafın yanına, arkasına not düşmemize gerek yok, yılını çok net bileceğiz. O hep sol elimizi havaya kaldırıp da zafer işaretiyle fotoğraf çektirdiğimiz yıl küsmüş olacağız.</p><p>Ve sorun bu kez bende değil sende olacak! Sırf senin yüzünden bir elimiz havada nereden geleceğini bilmediğimiz ama beklediğimiz zaferi beklerken birer birer eksileceğiz. Hani ben seni başkalarına ‘o en sevdiklerimden biridir’ diye anlatırken, şimdi sorsalar ‘Bilmem ki biz konuşmuyoruz’ diyeceğim. ‘Aaa nasıl olur?’ diyecekler, uzun uzun anlatmayacağım, geçiştireceğim: ‘Oldu bir şeyler’ diyeceğim. Şunu asla söylemeyeceğim: <strong>‘Çünkü o gitgide bazı şehirlerin bazı samimiyetsiz muhitlerine benzedi! </strong>Biz de başka sokaklara sapan, sırf karşılaşmamak için yolunu uzatan insanlar olduk.’ Artık sana dair kuracak uzun cümlelerim olmayacak. O yüzden de kestirmeden ana yola savrulacağım, ‘Boşver, arkadaşlıklar biter’ diyeceğim. Son cümlem bu olacak!</p><p><strong>Haklısın, sen de bana kızacaksın, gıcık olacaksın, zaten ben de Hoşgör Köftecisi değilim. </strong>Ama inan gel de bir oturalım diye otursak bir masaya, garson ‘Ne alırsınız?’ diye sorsa, sen bana baksan, ben ‘1–0’ derim, ‘ben öndeyim, bize iki çay, biri şekersiz.’ Garson not alır. Sen bilir misin not almayı?</p><p>Ben çok not tuttum belki de o yüzden hatanın çoğu bendedir diyeceğim. Şunu söylemek için bin kere içimden tekrar etsem de sana diyemeyeceğim: ‘Biz tek tek takvimlere not alırken, sen neden sustun, niçin hep bahaneler ürettin?’ Rahat ol, bunu sana sormayacağım. Sorsam, yine aynı hikayelere başlayıp, bende kalan son sabır tanelerini de tüketirsin.</p><p><strong>Zaten biz o masaya oturur muyuz? Oturmayız bence. </strong>Otursak da ben sana dönüp de bir kere bile, ‘Direnmenin bahanesi olur mu?’ demeyeceğim. Bir gün o masaya oturursak, yok ya utanırım, sana ‘amma artistmişsin’ de demeyeceğim. Nasılsa, zafer günü geldiğinde, sen direnmesen de hepimizden güzel anlatırsın nasıl direndiğini, süslersin gaz bombalarıyla hikayelerini, kafanın kenarından fişekler geçmiş olur. Ölenle ölmüş gibi de en güzel sen ölürsün, her hikayeden mağdur çıkmayı sen iyi bilirsin.</p><p>Şimdi sözlerimi bitirip gidip kendime kopkoyu bir kahve yapacağım, bol sütlü, şekersiz. Yanına da ekşi mayalı ekmek, üstüne şekersiz reçel. Şekerim var bilirsin, asabiyetim belki de ondandır. <strong>Evdeyim şimdi, teypte Alfredo Lopez çalıyor. Dilini anlamıyorum, belki de geçer bu günler diyordur, oturursunuz yine belki bira olmaz da samimiyetsiz bir kahve içersiniz diyordur… sözlerinde. </strong>Neyse. Kendine dikkat et demiyorum, en çok sen dikkat edersin kendine, cümleten hepimize geçmiş olsun güzel kardeşim!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b910691fb26c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/elif-key/arkada%C5%9Fl%C4%B1klar-biter-b910691fb26c">arkadaşlıklar biter</a> was originally published in <a href="https://medium.com/elif-key">elif-key</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[dersimiz: karantina’nın hikayesi]]></title>
            <link>https://medium.com/elif-key/dersimiz-karantinan%C4%B1n-hikayesi-26a68ee678ba?source=rss----fa80aeec1617---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/26a68ee678ba</guid>
            <dc:creator><![CDATA[elif key]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 06 May 2020 17:27:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-07T11:09:08.837Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*T6N7ZY5_V3oBpXbjrOszNA.jpeg" /></figure><blockquote><strong>bilmeyenler için:</strong></blockquote><p>20 nisan sabahından bugüne kadar yaklaşık 45 çocukla konuştuğum, kısacık bir <a href="https://open.spotify.com/show/5Bix9NMAhVDpDRKUY62S61?si=8j-XDSfJSPuBfWVsgJ4xvA">podcastim</a> var. bu derste not yok, geçme yok, kalma yok. sadece hepimiz birbirimize yıldızlar takıp vedalaşıyoruz. kısacası önce ben onlara hatırlarını soruyorum, sonra isterlerse onlar da bana soruyor. anneleri, babaları bazen etrafta bazen değil. bazen kopya fısıldanıyor kulaklarına. ama kale boş. hepsi ne isterlerse onu anlatıyorlar. bazen ağzımın payını da verdikleri oluyor. beraber büyümeye, bugünleri anlamaya, atlatmaya çalışıyoruz.</p><p><strong>podcastin kısa hikayesini </strong>kestirip atabilirdim, ‘öyle durup dururken aklıma geldi’ diyebilirdim. ama öyle olmadı.</p><blockquote>uzun hikayesini anlatayım:</blockquote><p>uyku tutmayan gecelerden biriydi. ambulans seslerinden uyuyamadığımız bir gece. tam olarak tarihini vereyim: 20 nisan. saat de gecenin körü: 03.15 sanıyorum. ahlat ağacı’nın kamera arkasını seyretmeye karar veriyoruz. youtube’a bölüm bölüm koyulmuş. bir zamanlar anadolu’da kadar olmasa da filmi sevmişiz. sevmesek de fark etmez, filmlerin kamera arkaları hayata, yönetmenlere, oyunculara dair röntgenler çekmek için ideal görüntüler. bir sahne var. doğu demirkol’un yolda yürürken iki polis tarafından durdurulduğu ve kimlik sorgulamasının yapıldığı sahne. <a href="https://www.youtube.com/watch?v=RqhwuAOru6Y">işte o sahnenin provaları</a>na bakıyoruz.</p><p>mahallenin derinliklerinden yaşlıca bir teyze geliyor. hızlanabilse koşacak. artık kemiklerinin de öyle bir gücü yok. telaş içinde ‘bir şey mi oldu, kaza falan mı oldu?’ diyerek polis arabasına yaklaşıyor. kadrajda nuri bilge ceylan ve oyuncular var. nbc ‘yok bir şey annecim, hiçbir şey yok merak etme sen’ diyor. teyze kalbine götürüyor elini, endişelendiği nefes alışından belli. lakin nuri bilge ve ekibi saniyeler içinde işine dönünce yaşlı teyzenin kafası epey karışıyor, ne gerçek ne değil anlamadan, ‘hayırlı işler evladım’ diyerek uzaklaşıyor. sanki o teyze oradan geçmemiş gibi, nasılsa montajda atılacak bir bölüm gibi sokağın öteki tarafından geçip gidiyor.</p><p>‘hay allah keşke teyzeyle biraz daha konuşsalardı’ diyorum. elbette insanların işi gücü var da işte orada o soru-cevap tarifi eksik bir yol gibi, yarım kalmış bir şey gibi. sanki iki dakika daha konuşsalar. ne olurdu? konuşmak zorunda mı? elbette değil. setin etrafından geçen herkese orada ne olduğunu anlatsa film biter mi? bitmeyebilir. neyse. ama işte. nuri bilge de değil derdim, onu baştan söyleyeyim, ama memlekette bir çocukla yaşlıyı geçiştirme durumu var ya, onu sevmiyorum. onları hep cepte sayma hali hoşuma gitmiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IX_Ni2PI_vZahPS0-S035g.jpeg" /></figure><p>filan derken falan derken, saat sabahın 5&#39;i oluyor. not defterlerim her zamanki yerinde, şekerliğin yanında. bir tanesinin üstüne: <a href="https://open.spotify.com/show/5Bix9NMAhVDpDRKUY62S61?si=8j-XDSfJSPuBfWVsgJ4xvA">dersimiz: karantina</a> yazıyorum. isimler çıkartıyorum. iki saatlik uykudan sonra uyandığımda elimde bir kayıt cihazı. kulağımda süper komik, tatlı, akıllı çocuklar. yuvarlanıp, gidiyoruz.</p><blockquote>itunes: <a href="https://podcasts.apple.com/us/podcast/dersimiz-karantina/id1509340063">https://podcasts.apple.com/us/podcast/dersimiz-karantina/id1509340063</a></blockquote><blockquote>spotify: <a href="https://open.spotify.com/show/5Bix9NMAhVDpDRKUY62S61?si=w9BA_B5SShStlhTFjMgBCA">https://open.spotify.com/show/5Bix9NMAhVDpDRKUY62S61?si=w9BA_B5SShStlhTFjMgBCA</a></blockquote><blockquote><strong>*bu podcastin konukları 5–13 yaş grubu arasındaki çocuklar. dinleyip, benim de anlatacaklarım var diyenler mail atabilir. tanımadığım bir hanım, oğluyla yaptığımız görüşmenin ardından ‘nasıl sabrettiniz?’ diye mesaj atmış. benim sabrım bir kendime yok, herkese var. dolayısıyla dileyen twitter’dan, instagram’dan mesaj atabilir, elifkey@gmail de mailim zaten.</strong></blockquote><p>*aslında ‘derdimiz karantina’ da olabilirmiş adı. şimdi başlığı atarken fark ettim. onu da 65 yaş üstü kişilerle yapayım bari! onların derdi dağları aşar. haklılar da.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=26a68ee678ba" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/elif-key/dersimiz-karantinan%C4%B1n-hikayesi-26a68ee678ba">dersimiz: karantina’nın hikayesi</a> was originally published in <a href="https://medium.com/elif-key">elif-key</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[gönül ektiğini biçiyor]]></title>
            <link>https://medium.com/elif-key/g%C3%B6n%C3%BCl-ekti%C4%9Fini-bi%C3%A7iyor-6bfde36b4d5e?source=rss----fa80aeec1617---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6bfde36b4d5e</guid>
            <category><![CDATA[birhan-keskin]]></category>
            <category><![CDATA[istanbul]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[elif key]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 13 Aug 2019 17:39:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-08-13T17:39:35.636Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*j07qASVz9CkjtS8VRtfJTg.jpeg" /></figure><p>seni şimdi bir yabancı gibi karşıma alıp<br>sanki senden bahsetmiyormuşum gibi yapıp<br>sanki benden bahsetmiyormuşum gibi<br>hatta bir aşktan bahsetmiyormuşum gibi<br>fırtınayı ve huzuru anlatacağım sana.</p><p>yılları ve yolları, limanları ve fırtınayı<br>ve aşkın belki hiç adı geçmeyen kuzeyini<br>aşkın bu kuzeyden nasıl düşürüldüğünü,<br>artık sonsuza dek yitirdiğimizi<br>büyünün bitişini,</p><p>hiç gerekmeyen yıllarda huzur,<br>çok gereken yıllarda da fırtına<br>nasıl yaşanır onu anlatacağım.</p><p>seni bir yabancı gibi karşıma alıp<br>bunun dayanıklı bir şey olmadığını<br>sürekli kılınmadığını, çünkü aşkın<br>yapılan bir şey olmadığını,<br>başlangıçta bir melek konduğunu<br>sonunda bir kelebek öldüğünü,<br>yani kısacık sürdüğünü, oysa hayatın<br>bir korkular ve alışkanlıklar bütünü<br>olduğunu,<br>bütün bunları sana<br>nasıl anlatacağım?</p><p>*şiir birhan keskin’den, fotoğraf doğacan onaran’dan, ödüllüymüş, ne güzel</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6bfde36b4d5e" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/elif-key/g%C3%B6n%C3%BCl-ekti%C4%9Fini-bi%C3%A7iyor-6bfde36b4d5e">gönül ektiğini biçiyor</a> was originally published in <a href="https://medium.com/elif-key">elif-key</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sinyor’un mavi spor arabası]]></title>
            <link>https://medium.com/elif-key/sinyorun-mavi-spor-arabas%C4%B1-d97dada88435?source=rss----fa80aeec1617---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d97dada88435</guid>
            <category><![CDATA[fenerbahçe]]></category>
            <category><![CDATA[futbol]]></category>
            <category><![CDATA[can-bartu]]></category>
            <category><![CDATA[istanbul]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[elif key]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 12 Apr 2019 15:16:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-12T18:20:50.555Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/620/1*1NA8nh6XOodU9Qf2U5FNsA.jpeg" /></figure><p>Şaşkınbakkal’da, Gazi Apartmanı. Vildan’ın apartmanında oturuyoruz. Vildan dediğim Vildan Amca. Ben seviyorum da zırdelinin teki. Onun kiracısıyız. Yanımız tren yolu, karşımızda Kazım Karabekir’in köşkü, tren yolunun üstünden atlayıp biraz yürüdün mü Bağdat Caddesi. Sokak çocukluğunda uzmanlık yıllarımız. Kocaman bahçelerde koşturup duruyoruz. Apartmanın diğer yanında toprak bir saha var.</p><p>Babam futbol hastası. Her pazar topta, hatta daha genç yıllarında bazen haftada iki bazen üç top oynuyorlar. Müvekkil falan evi ararsa, ‘Babam top oynuyor, akşam eve geç gelecek, kim arıyor acaba?’ dediğim, müvekkilin şaşkınlığını attıktan sonra ‘Sen kaç numarasın bakayım’ diye sorduğu, 1 diye cevap verdiğim yıllar.</p><p>9–10 yaşında olmalıyım. Bir gün sokakta yakartop oynuyoruz. Babamlar da yanda, sahada. Sohbet ediyorlar. Maç yapacaklar birazdan. Tepemizdeki ağaçlardan tırtıllar düşüyor, tırtılın düştüğü yer neresiyse, kolun sırtın, hop kabarıyor. Çığlık kıyamet hem toptan hem tırtıllardan kaçıyoruz.</p><p>Sokağa mavi spor bir araba giriyor. İnanılmaz güzel, tek kapılı bir araba. İçinden bir adam iniyor. Kolunun altında yedek tişörtler, şort mort bir şeyler. Dev gibi bir insan. Ya da bana dev gibi geliyor. ‘Vayyy babacım hoş geldin, beyler Sinyor geldi’ diyen babamın sesini duyuyorum.</p><p>Sinyor diye bir ismi ömrümde duymadığım için, yabancı olduğunu düşünüyorum. Arabası da zaten filmlerdekiler gibi. Sinyor, ‘Geldim geldim’ diye sahaya koşarken Türkçe konuşmasına çok şaşırıyorum.</p><p>O gün, ondan sonraki her gün, ne zaman babamlarla top oynamaya gelse, o mavi spor araba ne zaman sokağa girse, sahanın kenarındaki tellere yapışıp babamları ve Sinyor’u seyrediyorum.</p><p>Her maçta kavgalar, kıyametler kopuyor, adamın gol dedi’ler, ofsayttan çıkmadın ki babacımlar, ‘Evladım koş evden buz kap getir, annen bir torbaya doldursun’lar. Maçlar bitince, gırgır şamata, o kavgadan kıyametten eser kalmıyor. Karpuzlar yeniyor, çocuklar sahaya doluşuyor. Ben kaleciyim o zamanlar. Topların üstüne nasıl atladığımı, kurtarışlarımı görsünler istiyorum.</p><p>Babam, Afşin amcam, Sinyor, Şükrü Birand (Fenerbahçeli eski milli futbolcu), Osman Arpacıoğlu (Fenerbahçe’nin eski müthiş santraforu), Eral Pars (Fenerbahçe, eski yöneticilerinden), Puşkaş Ergun (o zamanlar Macarların en büyük topçusu Puşkaş’a benziyor diye onun lakabı da bu), işte mümkünse hepsi görsün. ‘Gördünüz mü? Gördünüz mü?’ ‘Gördük’ diyor babam, ‘afferim!’ Dönüp, kahkahalarla gülmeye devam ediyor. Sohbet koyu, beni görmüş olmalarına imkan yok. Topa abanıp şut çektiğim zaman, ‘Burnunun ucuyla, burnunun ucuyla’ diyor babam. Şut çekmeyi, yensek de yenilsek de efendi gibi kalmayı babamdan öğreniyorum.</p><blockquote>Bir gün babama ‘Niye o amcanın adı Sinyor?’ diyorum. ‘Nereli o?’ Can Bartu diyor babam, çok büyük topçudur. Çok büyük Fenerlidir, nefis adamdır diyor. Hasta Galatasaraylı babamın bu kadar büyük bir Fenerbahçeliyi bu kadar sevip, sayabileceğini ilk o vakit görüyorum.</blockquote><p>Sonra Vildan (allah rahmet eylesin onun da lakabı Manyak Vildan) bizi çok uğraştırıyor, sürekli kiraya zam yapıyor, lakabının hakkını veriyor, bizimkileri bıktırıyor, taşınıyoruz. Yıllar geçiyor, kentsel dönüşüm palavrası herkesin kapısını çalıyor. O toprak sahaya apartman dikiliyor, caddede yaşayan herkesin hayatı her anlamda tozun toprağın içinde kalıyor.</p><p>Artık gelinen yerden geriye dönmek mümkün değil. Hepsi mazide kaldı. Sinyor gibisi, babamlar gibisi bir daha bu dünyaya gelmeyecek. Şerefli mağlubiyetlerden, şerefsiz galibiyetlere gelmiş memlekette neyi nereye geri döndürecen zaten de işte tam mevsimi, yine ağaçlardan tırtıllar düşer, yine bahar gelir. Geldi bile belki de.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d97dada88435" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/elif-key/sinyorun-mavi-spor-arabas%C4%B1-d97dada88435">Sinyor’un mavi spor arabası</a> was originally published in <a href="https://medium.com/elif-key">elif-key</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[istemsiz aritmetik]]></title>
            <link>https://medium.com/elif-key/istemsiz-aritmetik-5173f34369bd?source=rss----fa80aeec1617---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5173f34369bd</guid>
            <category><![CDATA[new-york]]></category>
            <category><![CDATA[new-york-subway]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[elif key]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 12 Jan 2019 17:03:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-12-10T21:26:46.338Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*JVw7KUqmXZAA5Z7DMXX3LQ.jpeg" /></figure><p>Metrodayım. Yine. C treni. Eve dönüyorum. Spring St. durağından atlıyorum trene. Yaşlı, Çinli bir kadının yanı boş, oturuyorum. Ne bir şeyler okuyacak ne bir şeyler dinleyecek halim var boş boş duruyorum. Çinli kadın cebinden bir pizzacı menüsü çıkartıyor, bir de kalem. Hesap kitap yapmaya başlıyor. Önce 90&#39;la 60&#39;ı topluyor. 150 yazıyor. Sonra elindeki kağıdın başka boş bir alanına 87, altına da 16 yazıyor. Topluyor: 126. Nasıl yani? 103&#39;e n’oldu? İkinci bulduğu sonuçtan o kadar emin ki üçüncü işlemde de 150 ve 126&#39;yı toplayıp 276 yazıyor. Sapma da bir iki rakam değil ki 23. Şimdi söylesem, o ikinci sonuç yanlış oldu, dolayısıyla üçüncüsü de olmadı desem, ‘Sen benim ne yazdığıma mı bakıyorsun?’ diyebilir ki boş boş durduğumu söylemiştim, ‘’Önüne baksana’ diyebilir ki haklı, sinirlenip Çince küfredebilir ki haksız bu küfredilecek şey değil ama yani neyse sonuç olarak tersleyebilir. Susmaya karar veriyorum, ne diyeceğim zaten? ‘Hani siz bulmuştunuz matematiği, onluk sistemi, Batı’ya 1000 yıl fark attık diye hava atıyordunuz, iki rakamı toplayamadın oldu mu şimdi?’ diyeceğim mesela. Saçma sapan. Eve yürürken o 23&#39;lük farkı, o 126&#39;yı yazarkenki serinkanlı, kendinden emin halini düşünüyorum. Evin kapısında zarflar duruyor. Hepsi fatura. Elektrik 45 dolar, internet 70 dolar, gaz 20 dolar. 135 ediyor. Siz de topladınız di mi? Ya bak bana da trende bu oldu işte. Oluyor öyle.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5173f34369bd" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/elif-key/istemsiz-aritmetik-5173f34369bd">istemsiz aritmetik</a> was originally published in <a href="https://medium.com/elif-key">elif-key</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[belki başka hayatta]]></title>
            <link>https://medium.com/elif-key/belki-ba%C5%9Fka-hayatta-2466b3599c88?source=rss----fa80aeec1617---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2466b3599c88</guid>
            <category><![CDATA[next-life]]></category>
            <category><![CDATA[new-york]]></category>
            <category><![CDATA[tattoo]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[elif key]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 12 Dec 2018 22:34:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-12-12T22:34:54.893Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iio_5aajpX3qOLPJ423XSQ.jpeg" /></figure><p>dövmelerim var. unuttum sayısını. önemi yok. ilk dövmemi bir yaz günü uzun kollu tişörtler giyip çekiştire çekiştire saklamamın, ‘evladım bu sıcakta isilik dökeceksin’lerin üzerinden çok uzun yıllar geçti. ‘yaptırdıkça yaptırırsın’ önermesi de doğru, yapacak bir şey yok.</p><p>sağ kolumun içinde ‘belki başka hayatta’ yazıyor. annemin en üzüldüğü dövmem bu. ‘evladım ne istedin de olmadı?’sına ‘yahu öyle değil, kalbim bu hayata kırık, ötekisinde kıvırırız’ dememin üzerinden de epey geçti. artık gıcır gıcır değil de biraz soluk ama şahane bir elyazısıyla yazılmış bir dövme.</p><p>dövmelerimin bu ne, şu ne peki diye sorulmasından biraz sıkılsam da genelde nazikçe anlatıyorum. ‘bunu ispanya’da yaptırdım, şunda o zamanlar şimdiki kocamla ayrıydık onu özlerken yaptırdım’ vs. diye.</p><p>neyse. spordayım. az sonra ders başlayacak. kızın biri burası boş mu diye sorup yanıma oturuyor. onun da her yeri dövme. birden dönüp, ‘sağ kolunun içinde yazan ne?’ diyor. ‘maybe in another life gibi bir şey’ diyorum. ‘saçmalama’ deyip gözlerini kocaman açıyor ve sağ kolunu bana döndürüyor. ‘maybe next season’ yazıyor kolunda, aynı yerde. bunları niye yazdırdığımızı birbirimize hiç sormuyoruz. benim annem buna çok üzüldü diyorum, benimki de mahvoldu diyor. hocanın sesi duyuluyor: ‘sakatlığı olan, herhangi bir yeri ağrıyan, sızlayan var mı?’</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2466b3599c88" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/elif-key/belki-ba%C5%9Fka-hayatta-2466b3599c88">belki başka hayatta</a> was originally published in <a href="https://medium.com/elif-key">elif-key</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>