<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Helmuth Von Moltke - Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Air Strip One, 1984, Kreisau Circle - Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/helmuth-von-moltke?source=rss----2aaa82bace05---4</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*TGH72Nnw24QL3iV9IOm4VA.png</url>
            <title>Helmuth Von Moltke - Medium</title>
            <link>https://medium.com/helmuth-von-moltke?source=rss----2aaa82bace05---4</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 09:06:36 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/feed/helmuth-von-moltke" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[TANZİM, KAVALALI MEHMET PAŞA VE HALİMİZ]]></title>
            <link>https://medium.com/helmuth-von-moltke/tanzi%CC%87m-kavalali-mehmet-pa%C5%9Fa-ve-hali%CC%87mi%CC%87z-b2ac290241c?source=rss----2aaa82bace05---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b2ac290241c</guid>
            <category><![CDATA[bilim]]></category>
            <category><![CDATA[osmanlı]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[tanzim]]></category>
            <category><![CDATA[erdoğan]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gürman]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 13 Feb 2019 00:42:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-02-13T01:26:53.127Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SSTytYq0Mo2uA_Rb1wjWUA.jpeg" /></figure><p>Bugünlerin önemli konusu. Kelime düzenlemek anlamına geliyor. 16 yıl bir ülkeyi tek başına yönetmiş bir iktidarın sokakta patlıcan satmaktan utanç duyması gerekirdi, heyhat bizde öyle değil. Büyük bir alım ve çalımla yeni meydan muharebesi miting meydanlarından duyuruluyor. Herhalde Hirohito Çin’e savaş açtığında bu kadar gururlu değildi.</p><p>Düşmanlarımız kabzımallar, toptancılar, marketler. Elimizde ithal patlıcanlar, domatesler, soğanlar, tanzim yerlerine doğru yığın yığın koşacak ve hükümetimize oynanan bu büyük oyunu da evelallah bozacağız.</p><p>16 yıl sonra neden bu ülkede tanzim yerleri kuruluyor, neden bu kuyruklar oluşuyor, neden bu ülke artık soğanı, buğdayı bile ithal ediyor diye soran sorgulayan olursa işte yüzde 95’i tek ses bir basın. Matbaalar zangır zangır çalışacak, gazeteler çarşaf çarşaf yazacak, TV kanallarında saatlerce soğan, sivri biber, patlıcan fiyatlarındaki artışın nasıl bir saldırı olduğu tartışılacak. Mazlum depocular vatan haini ilan edildi, manavlar terörist, aracılar kökü belirsiz bir takım odaklar. Bu suçlamalar gök kubbeye kadar ulaşacak, ta ki hükümetimizin bu işlerde hiçbir sorumluluğu olmadığı, aksine gariban halkı korumak için canını dişine taktığı kafataslarımızın içine bir çivi gibi çakılana dek.</p><p>Ekonominin kuralları, temel üretim ilişkileri, bugün Botsvana’da bile esas alınan kaideler, kanunlar? Bunları konuşmak yasak. Türkiye’de çiftçi sayısı 16 yılda 2 milyon 800 binden 2 milyon 200’bine düştü. 600 bin kişi artık çiftçilik yapmıyor. Bu dönemde yaklaşık iki Trakya büyüklüğünde tarım alanını kaybettik. 2002 yılında bu ülkede 65 milyon insan yaşıyordu. Bugün 81 milyon insan yaşıyor. Nüfus 16 milyon artmış, ihtiyaçlar artmış, talep artmış, üretici sayısı azalmış. Hükümetimiz her şeyden ari. Hiçbir şeyde sorumluluğu yok. Dolar mı çıktı? Dolar lobisi. Buğday ithal. Dolarla alıyoruz. Türk lirasının değeri düşünce, buğdayın fiyatı artıyor. Un fabrikaları una zam yapıyor. Fırıncı ekmeğe zam yaptığı zaman? Bassın Zabıta! Soğan ithal. Fiyat artıyor. Yolla polisleri, bas depoları. Tarımsal üretim azalmış. Talep çok. Türk lirası değer kaybetmiş. Elektrik, akaryakıt. Her şey pahalanıyor. Kur tanzimi sat patlıcanı. Yarın soğancı ürününü satamadığı, hak ettiği parasını alamadığı için üretim yapmayınca, bir misli daha ithalat. İthalat için dolar lazım. Bir misli daha borçlanma. El oğlu da Darülaceze değil. Borcu bir bedelle veriyor. Uganda’dan bile daha yüksek faizle borçlanıyoruz. Daha fazla borçlanma, daha fazla faiz baskısı, daha az üretim. Bitmeyecek bir döngü.</p><p>Haşa ekonomi ne demek? Bilim ne demek? Akıl ne demek? Her şeyi ayaklarının altına almış bir hükümet var. Ankara israfı kessin? İtibardan tasarruf olmaz. Vatandaş patlıcan yemeyecek, soğan yemeyecek, domates yemeyecek bir merminin kaç para olduğunu düşünecek. Yazlık sarayları, kışlık sarayları, uçan sarayları asla kata düşünmeyecek. Geçmediği köprünün, gitmediği havalimanının parasını dolarla verecek. Yandaşlar iyi yaşayacak. Halk da tanzim kuyruğunda sırasına girecek, 2 kilo domatesini alacak, hükümetimize teşekkür edecek. Aksini yapan? Nankör!</p><p>Övünmeye devam ediyorlar. Sonsuz bir heyecan ve bitmek tükenmek bilmeyen bir heyecanla yapıyorlar bunu. Almanya bizi kıskanıyor. Ekonomilerinin büyüklüğü 3,5 trilyon dolar. Bizim 4 katımız. Ama ağızlarının tadıyla şöyle bir domates kuyruğuna bile giremiyorlar. Fransa kıskançlıktan çatır çatır çatlıyor. Ekonomileri 2,5 trilyon dolar. Tanzim yerleri yok. Ne yapacaklarını şaşırmışlar. Amerika haset ediyor. Gözlerini kısmış uzak diyarlardan dünya liderine bakıyor. Trump 20 trilyon dolarlık bir ekonomi yönetiyor, tak dediği oluyor, bir tweet atıyor ortalık Çarşamba Pazarı’na dönüyor ama Erdoğan’ın “dik duruşu”nu çekemiyor. Padişahım çok yaşa!</p><p>Geçenlerde izlediğim bir sokak röportajı, bir gurbetçi Almanya’nın çöktüğünü söylüyor. Mercedes’i bir Türk almış. Röportajı yapan şaşkın. “Kim almış” diye soruyor. “Adını bilmiyorum” Kendinden çok emin. “Almanya battı.” Yalanın gerçek yerine geçtiği, sahtenin inanmak istenildiği için ağızdan hakikat kadar rahat çıktığı hipernormal bir ortam.</p><p>Sorgu sual yok.</p><p>Dünyaya yön veriyoruz. Patlıcan satıyoruz. Bütün dünya bizi kıskanıyor. Kuyrukta soğan bekliyoruz. Türkiye yükseliyor, Bartın’da 200 kişinin alınacağı işe 2000 kişi başvuruyor. Düşmanlarımız hasetten çatlıyor, buğdayı da onlardan ithal ediyoruz. İyi olan bir şey varsa hükümetten, kötü her şeyin suçlusu “bunlar.”</p><p>Falih Rıfkı Atay diyor ki: “<em>Biz yalnız kendimize hak veren, başımıza gelen şeylerden de bizden olmayanları sorumlu tutan pek garip bir milliyetçilik peydah ettik.</em>”</p><p>Geçmiş gerçekten geçmiyor, bu zihinsel hastalık bugün de burada vardır.</p><p>***</p><p>Mısır Osmanlı’nın vilayeti. Kavalalı Mehmet Ali Paşa isyan etmiş. İstanbul’a doğru yürüyor. Osmanlı’nın karşısına çıkartacağı işe yarar bir ordusu bile yok. Kavalalı’nın askerleri şekerpare gibi ülkeyi dağıtıyor. Konya, Kütahya düşmüş. İzmir işgal edilmiş. Batı ve Orta Anadolu’nun tamamı Mısır Valisi tarafından yönetiliyor. Osmanlı? Padişahı, sadrazamı, canını kurtarmak için İngiltere’den, Rusya’dan, hangi büyük devlet varsa ondan ricacı. İngiltere sadece “diplomatik yolla” konuya müdahale edeceğini bildiriyor, Rusya Kavalalı’nın ilerleyişini çıkarlarına aykırı buluyor, ricayı kabul ediyor. Rus donanması İstanbul önünde. İşin içine Rusya girince İngilizler ve Fransızlar da müdahil oluyor, Kavalalı duruyor. Anlaşmaya göre Osmanlı çaresiz Suriye ve Filistin’i Mehmet Ali Paşa yönetimine veriyor, Hicaz Valiliği ve Adana Muhassalığı cabası.</p><p>İstanbul kıl payıyla kurtulmuş. Ülke bitkin bir halde. Her taraf isyan halinde.</p><p>Aynı günlerde</p><p>“<em>Tophane Mareşali Halil Rıfat Paşa ile Saliha Sultan’ın evlendirilmeleri münasebetiyle, Beşiktaş Sarayı’nın inşası da son bulduğundan Cuma günü selamlıktan sonra taşradan davetli gelen şeyhler ve ulema, hırka-i şerifi ziyaret ettikten sonra düğün başladı.</em></p><p><em>On üçüncü güne kadar her gün vezirler, ümera, subaylar, ulema, davetlilier Dolmabahçe sahasına dikilen çadırlara grup grup geldiklerinde ikram ve iltifat olundular.</em></p><p><em>On birinci günü sadrazam, şeyhülislam, serasker, sair vükela, vüzera, rical Beşiktaş sarayı’nda hazırlanan sultan çeyizini seyredip, ertesi günü mükemmel alay ile Nişatabat Sarayı’na nakil ve daha ertesi günü gelin alayı icra olundu.</em></p><p><em>Düğünün başından sonuna kadar gündüzleri türlü eğlenceler ve geceleri saraylarda resmi binalar ve donanma gemileri ve Boğaziçi’nin sağ ve sol kıyısındaki yalılar türlü türlü kandiller ile süslenip ve padişahı öven mahyalar düzenlenip ve akşamdan saat üç buçuğa kadar sallar üzerinde fişekler ve hele Perşembe gecesi donanma gemileri ve Yıldız Köşkü ve Beyoğlu taraflarındaki askerlerin bir saatten fazla nöbet ateşleri ve sair ateş oyunları kara geceyi gündüze çevirmiştir.</em>”</p><p>Sene 1834. Bitmek, tükenmek bilmeyen bir debdebe.</p><p>5 yıl sonra.</p><p>Osmanlı Ordusu Mısır ile harbe girecek. Ordunun başında Hafız Paşa var. Maiyetinde muvazaf ve redif 37 binden fazla asker, 150’den fazla top.</p><p>Askerlerin durumu içler acısı. Redif askerin tamamı acemi. Savaşa sürülebilecek nizam asker 15 bin. Geri kalan askere güvenilemiyor.</p><p>Osmanlı ordusunda görevli Prusyalı subay Moltke’ye göre askerler acemi, subaylar ise iltimasla seçildiklerinden savaşmaktan bihaber kimseler.</p><p>İngiliz Konsolosu’na göre 6.500 asker dışında Osmanlı Ordusu disiplinsiz, başıbozuk askerlerden, acemi rediflerden ve sipahilerden oluşuyor. Yenilgi kaçınılmaz.</p><p>Sonuç? Nizip Felaketi. Osmanlı Ordusu neredeyse tamamen yok edildi. 10 bin Osmanlı askeri İbrahim Paşa tarafından esir alındı.</p><p>Kimdi suçlu? Osmanlı’nın sadece bir vilayetini yönetip modern teknik ve imkanları kullandığı için tüm Osmanlı’yı ele geçirebilecek kuvvette olan Kavalalı’mıydı? Rusya mıydı suçlu, Almanya mıydı, Fransa mıydı? Uzaktaki Çin, henüz kurulmamış İsrail, yardım dilendiğimiz İngiltere’miydi suçlu?</p><p>Akılsızlık. Kötü yönetim.</p><p>Sene 1839. Yunan İsyanı’nın üstünden 9 yıl, Fransız İhtilali’nin üstünden 47 yıl geçmiş. Amerika Birleşik Devletleri 63 yaşında. Sanayi Devrimi tüm yeryüzünü değiştiriyor. Newton Principia’yı yazıp devrim yapalı 111 yıl olmuş. Darwin HMS Beagle ile yaptığı meşhur seyahatten dönmüş. Avrupa’nın salonlarında Beethoven’ın 5’inci senfonisi çalınıyor, Goethe’nin Faust’u okunuyor.</p><p>Osmanlı’nın bir ordusu bile yok. Padişahım çok yaşa!</p><p>***</p><p>Üçüncü Selim devri. Bir Sadrazam Yeniçeri Ağası ile Ocak Subaylarını yanına çağırır. Sefer işlerini görüşecek. Hepsi derler ki: “Biz 120 binden fazla ocaklı asker iken, 8.000 Moskof askeri Tuna’yı geçti. Karşı koyamadık. Düşmanın böyle düzenli askerine karşı bizim askerimiz yeni savaş hilelerini öğrenmedikçe kıyamete kadar zafer kazanamayız.”</p><p>Bizim de askerlerimize tüfek vermemiz lazım. Biri çıkar fetva verir “<em>Savaşta bir Müslüman 10 Hristiyan’a bedeldir. Maazallah silahta kafiri taklit ettik mi bu üstünlük gider.</em>”</p><p>Yenilmişiz, ölmüşüz, boş bir inat. Duvar gibi bir kafa. Ham bir gurur.</p><p>Dünya olaylarına kapalı, gelişmelere kapalı, esasta hakikate kapalı. Aramak, sormak, sorgulamak, daha iyisini bulmaya çalışmak, daha yeni, daha gelişmiş, daha ileri tekniklerle daha iyi bir hayat kurmak? Bunlar yok. Bir askerin eline modern tüfeği vermek bir şeyi değiştirmez. Tüfek kendisini kullanmayı bilmez. O askerler ve subayların kafası da modern düşünce ve bilgi ile dolmadıkça sonuç aynı olacaktır. Yalnızca bir Ordu’yu modernize edemezsiniz. Tarımsal üretiminden, sanayi üretimine her alanda bir ülke modernleşmek zorundadır. Kafaca çağ atlamalıydık. Modern okullar kurmak, üniversiteler açmak, çağdaş bilimleri eksiksiz öğretmen, yenilenmek gerekiyordu. Hakikate saygı duyan, bunu arayan, soran, sorgulayan yeni bir insan.</p><p>Hakikat arayışı bilimin temelidir. İnsan aklıyla olan olay ve olguları algılar, bunları yorumlar ve buna dair kurduğu hipotezler ile yeni teknikler üretir. Bu teknikler hayatı kolaylaştıracak, insanlığın daha iyi şartlarda yaşamasını sağlayacak yeni araçlar, yollar ve yöntemlere bizi ulaştırır. Gökyüzünde demirleri uçuran, büyük okyanusları binlerce tonluk çeliklerle aşan, Ay’a ve Mars’a roketler fırlatan, uzayın sonsuzluğunu keşfetmek için güneş sisteminin ötesine uydular yollayan, küçük kara kutulardan bütün dünyayı avcumuzun içine sokan, ölecek yavrulara aşı vererek hayatlarını kurtaran, çiçek, kızamık, kuduz türlü hastalığı silip süpüren ve milyarlarca insana bir nefes daha alma hakkı tanıyan işte bu hakikat arayışıdır. Hakikate sırtını dönmek, gerçeklere gözlerini kapatmak, bunları elindeki tamtamlarla duyulmaz, anlaşılmaz hale getirmek bir insan topluluğunun kendisine yapabileceği en büyük kötülüktür. Biz kendimize bu kötülüğü tekrar tekrar reva görüyoruz. Yüzyıllar kaybettik, mezara gömüldük, mutlak yokoluşun eşiğinden döndük. Uslanmaz bir kafa yeniden karşımızda.</p><p>Tanzim. Düzenlemek demek. Boza boza, çürüte çürüte, geldiğimiz nokta. Soğan, domates kuyruğu. Akıl yok. Bilgiye saygı yok. Uzmanlara saygı yok. Hakikat zincirlenmiş. Karanlık içinde, umutsuz bir ülke. 20’inci yüzyılın başına dönüş. (Devam edecek)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b2ac290241c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke/tanzi%CC%87m-kavalali-mehmet-pa%C5%9Fa-ve-hali%CC%87mi%CC%87z-b2ac290241c">TANZİM, KAVALALI MEHMET PAŞA VE HALİMİZ</a> was originally published in <a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke">Helmuth Von Moltke</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[BOYKOT, YA SONRA?]]></title>
            <link>https://medium.com/helmuth-von-moltke/boykot-ya-sonra-d566a8d1106b?source=rss----2aaa82bace05---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d566a8d1106b</guid>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[chp]]></category>
            <category><![CDATA[boykot]]></category>
            <category><![CDATA[demokrasi]]></category>
            <category><![CDATA[secimler]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gürman]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 15 Mar 2018 15:26:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-03-15T15:31:21.220Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*Raq-AAWfJowC4sBHSfXw2g.jpeg" /></figure><p>Seçim İttifakı ile ilgili kanun teklifinin kabul edilmesinden sonra seçim güvenliği konusu ve bu bağlamda seçimlerin boykot edilmesi önerileri gündeme oturdu.</p><p>Seçimlerin boykot edilmesi gerektiğini söyleyenler özetle</p><ul><li>Seçim güvenliğinin tamamen yok olduğu bu atmosferde AKP ve MHP ittifakının bu yasal altyapı ile kaybetmesinin imkânsız olduğunu,</li><li>Muhalefet partilerinin seçimlere katılmasının yapılacak olan seçimlere meşruiyet kazandıracağını,</li><li>AKP ve MHP ittifakının bu meşruiyeti kullanarak önümüzdeki dönemde Türkiye’de yapmak istedikleri dönüşümü rahatlıkla hayata geçirebileceğini,</li><li>Muhalefetin tamamen etkisiz olduğu bu sahnede var olmaktansa sahneden çekilmesini ve toplumsal bir meşruiyet krizi yaratmasını öneriyorlar.</li></ul><p>Marksist kesimlerde sıklıkla dile getirilen bu öneri İlhan Cihaner ve Selin Sayek Böke’nin temsilcisi olduğu GelecekiçinBiz adı verilen CHP’nin bir kanadında da karşılık buluyor. Genel olarak tartışmanın “CHP boykot kararı almalı mı, almamalı mı” yönünde ilerlemesi ise üstünde durulacak bir nokta. Muhalefet partilerinin tümünün seçimlere katılmaması gerektiğini söyleyenler bulunsa da sosyal medyada tartışma CHP özelinde yürüyor, CHP’nin seçime katılması halinde AKP değirmenine su taşıyacağı, seçimlerin kaybedileceği, hatta CHPlilerin koltuk sevdalısı olduğu için boykot kararı almadığı ifade ediliyor.</p><p>Bu kapsamda seçimlerin boykot edilmesi gerektiğini söyleyenlerin iddialarını tekrar incelemekte fayda var.</p><h4><strong>SEÇİMLERE KATILMAK GAYRİ MEŞRU EYLEMLERİ MEŞRU HALE GETİRMEZ</strong></h4><p>Rusya’da yapılan seçimlerin adil veya eşit şartlarda olmadığını, çoğu yerde usulsüzlükler yapıldığını, muhalefet partilerine ve temsilcilerine yönelik anti demokratik birçok baskının hayata geçirildiğini biliyoruz. <strong>Seçimlere muhalefet partilerinin katılıyor olması Rusya’da yapılan seçimlerin adil ve meşru olduğunu göstermiyor, tam aksine bu seçimlerin anti demokratik karakterinin daha da ortaya çıkmasını sağlıyor.</strong> Yahya Jammeh diktatörlüğü altındaki Gambiya’da yapılan seçimlerde de bu durum değişmedi. <strong>Seçimlere muhalefetin katılması Yahya Jammeh rejimine fazladan bir meşruiyet vermediği gibi, neticede muhalefet adayının seçimleri kazanması ile başlayan süreç Yahya Jammeh’nin görevi bırakmasına ve ülkeden göç etmesine neden oldu.</strong></p><p>Hasılı, seçimlere katılmak anti demokratik bir seçime meşruiyet vermeyeceği gibi gayri meşru eylemlerin de meşrulaşması anlamına gelmez. Bu genel ilke hayatın her alanında da doğrudur. Bir futbol ligine katılım göstermek, bu ligde yapılacak her türlü gayri meşru işi kabul etmek, şike suçunu işleyen bir kulüp varsa onun eylemlerini meşrulaştırmak anlamına gelmeyeceği gibi, bu gayri meşru eylemlerin varlığını ortaya çıkarmak veya bunları eleştirme hakkını da ortadan kaldırmaz.</p><p>Muhalefet partilerinin görevleri arasında temsil ettikleri halk kesimlerinin haklarını korumak da vardır. Bu açıdan <strong>bir muhalefet partisinin seçimlere katılması, bu seçimlerde adalet ilkesine aykırı eylemleri tespit etmesi ve bu yönde kamuoyunu bilgilendirmesi siyasi partinin varoluş amacına doğrudan bağlı olarak ortaya çıkan sorumluluğudur.</strong></p><p>Siyasi partilerin siyasi şartlar ne olursa olsun görevi terk edip gitme, küstüm oynamıyorum deme, siyasi mücadeleden kaçınma hakları da yoktur. Tarihin hiçbir döneminde siyasi mücadeleler kolay, adil ve eşit şartlarda yapılmamıştır. Kralla isyan eden halk kitleleri arasında, diktatörlerle özgürlük mücadelesi verenler arasında, sömürge imparatorlukları ile bağımsızlık mücadelesi veren milletler arasında bir eşitlik veya adaletten bahsedilemez. Demokrasi ile yönetilen ülkelerde de bu anlamda mutlak bir eşitlik yoktur. Bazı siyasi hareketler daha çok finansal kaynağa ve insan gücüne sahip olabilir. <strong>Bir siyasi hareket bu gerçeğe gözünü kapayarak Starbucks şubesinde eşit hizmet bekleyen müşteri gibi yakınma hakkına bile sahip değildir</strong>. Siyasi partinin görevi eşit ve adil olmayan koşullarda da mücadeleye devam etmek, hatta bu mücadele uzun yıllara yayılacak bir mücadele olsa dahi bu mücadeleyi terk etmemek, kazanmak için elinden gelen her şeyi yapmaktır. Tarih böyle yazılır. Türkiye’deki siyasi partiler de bu temel görevden münezzeh değildir. Onların da görevi hayata geçirmek istedikleri program ve planlar için mücadele etmek, bunun için gereken toplumsal koalisyonları kurmak, kitleleri ikna etmek ve nihayetinde kazanmaktır.</p><p>Seçimleri boykot etmek ise kazanmaktan vazgeçmek, mücadeleye atılmaktan bile geri durmak demektir. Taktik bir hamle stratejik sonuçlar doğurabilir. <strong>Bir siyasi partinin tek başına böyle taktik bir hamle yapması, yani siyaset yapma zeminini terk etmesi ve bu alanı rakip siyasi partilere bırakması, kendi varlığını sonlandırması kadar talihsiz bir hamle olacaktır.</strong></p><h4><strong>SADECE CHP’NİN SEÇİMLERİ BOYKOT ETMESİ, BOYKOTTAN BEKLENEN HİÇBİR SONUCU ÜRETMEYECEKTİR.</strong></h4><p>Türkiye’de halen faaliyette olan belli başlı partiler arasında anamuhalefet görevini üstlenen ve bu ülkede yaşayan her dört kişiden birini temsil eden CHP’nin tek başına boykot kararı alması “boykot” görüşünü savunanların varmak istedikleri sonucun oluşmasına yol açmayacaktır. <strong>Bir başka deyişle atılan taş ürkütülen kuşa değmeyecek, sonuç hasıl olmayacaktır.</strong></p><p>Zira CHP tek başına seçime girmeme kararı alsa bile<strong> CHP’ye oy veren 12 milyonu aşkın seçmen CHP’nin robotları değildir. </strong>CHP’nin seçimleri boykot kararı alması halinde bile bu kitlenin çok büyük bir kısmı oy kullanacak, doğal olarak oylarının yönü de seçime katılan partiler olacaktır. Dolayısıyla seçimler yine de gerçekleşecek, boykotçuların ima ettiği anlamda “meşrulaşacak”tır. <strong>Yani tek başına CHP’nin seçimlere girmemesi seçimler üzerinde beklenen meşruiyet tartışmasını yaratamayacaktır.</strong></p><p>Bu yüzden boykotçuların üzerinde durması gereken esas mesele CHP’nin seçimlere girip girmemesi değil, her ne kadar sonuçsuz da kalsa Venezuela’da olduğu gibi bütün muhalefetin seçimleri boykot etmesi olmalıdır. Bu çağrının ise karşılık bulma ihtimali neredeyse yok.</p><ul><li><strong>İyi Parti </strong>yeni kurulmuş bir parti ve önümüzdeki seçimlere girerek en azından yüzde 10 ve üzerinde oy alarak kurumsallaşma hedefine sahip. İyi Parti temsilcilerinin TBMM’de yer alması halinde bugün sahip olmadıkları ve örgütlerini geliştirmek açısından çok kritik olan hazine yardımının yanı sıra, kamuoyu iletişimi açısından çok kritik medya görünürlüğüne sahip olacaklar. Daha yakın zaman önce kurulmuş ve bugün anketlerde yüzde 10’un üzerinde olduğu gözüken İyi Parti’nin kendisini fesih anlamına gelecek şekilde seçimleri boykot etmesi için hiçbir rasyonel sebep yok.</li><li><strong>HDP </strong>her ne kadar ağır bir baskı yaşasa da bölgede oy aldığı havzaları koruyor ve baskılar arttıkça kendi hedef seçmeninin arttığını da görüyor. Bu zamana kadar AKP’ye oy veren Kürt seçmen açısından AKP’nin MHP ile kurduğu ittifak itici bir durum. HDP en azından bu avantajı kullanarak oylarını yüzde 13–14 seviyelerine çıkartabilir. Bugün kendisine kurulan ağır baskı ortamını da bu seçim başarısıyla biraz aşabilir. HDP açısından da seçimleri boykot etmek rasyonel bir tercih değil.</li><li><strong>Saadet Partisi </strong>uzun yıllar sonra önemli bir yükseliş yaşıyor. İyi Parti ile bir seçim ittifakı kurmaları durumunda TBMM’de temsil hakkına da kavuşacaklar. Kendilerine uygulanan medya blokajı bu sayede hafifleme, Milli Görüş hareketinin ana temsilcisi de bugün AKP’de yer alan geniş kitleyle yeniden buluşma imkânına sahip. Saadet Partisi’nin seçimleri boykot etmesi nihayetinde Saadet Partisi’nin AKP’yi güçlendirecek ve kendi partilerine oy verenleri de AKP’ye yönlendirecek bir hamle olması dışında bir anlam taşımaz.</li></ul><p>Bu açıdan bakıldığında koşullar travmatik bir şekilde değişmediği sürece <strong>muhalefet partilerinin “seçimleri boykot etmek” konusunda bir ortaklaşmaya varmaları mümkün değil.</strong> CHP de tek başına bütün muhalefet partilerini boykot fikrinde uzlaştıramaz. O halde en azından boykot önermesinin pratik hayata tamamen aykırı olduğunu söylemek lazım.</p><h4><strong>CHP’NİN SEÇİMLERİ BOYKOT ETMESİ HALİNDE AKP SEÇİMLERİ KESİN OLARAK KAZANACAK</strong></h4><p>Muhalefet partileri bu konuda birleşemez o zaman CHP tek başına boykot etsin diyenler de çıkabilir. Bu durumda da ortaya çıkacak senaryo hiç iç açıcı değil.</p><p>Aşağıdaki grafik bugünkü oy oranlarıyla ve seçmen sayılarıyla partileri temsil ediyor. AKP ve MHP ittifakı aldıkları 24 milyon oyla yüzde 49’luk bir temsile sahip. Kalan muhalefet partileri yüzde 51’i paylaşıyor. İyi parti ile Saadet Partisi’nin ittifak kurması halinde bu tablonun AKP — MHP ittifakı aleyhine gelişeceği de muhakkak.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6IRTEjGsHzAGJW-oHv-3kw.png" /></figure><p>CHP’nin seçimlere girmesi fakat boykot fikrinin seçmen nezdinde yayılması halinde, <strong>seçmenin yüzde 4’üne tekabül eden yalnızca 2 milyon CHP seçmeni oy kullanmaktan vazgeçerse ne oluyor?</strong> Birincisi seçime katılma oranı hala demokratik diğer ülkelere göre çok yüksek bir düzeyde –yüzde 80- kalıyor. Yani seçimler boykotçuların ifade ettiği şekilde “meşru olmaya” devam ediyor. AKP — MHP ittifakı ise yüzde 51 ile doğrudan Cumhurbaşkanlığını kazanıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CJlg5eB88FmBsw0EIrEcFw.png" /></figure><p>Diğer senaryo. CHP boykot kararı alıyor ve seçimlere katılmıyor. <strong>Yapılan anketlere göre CHP seçmeninin yüzde 65’i ikinci oy verecekleri parti olarak İyi Parti’yi görüyor. Yani en azından CHP’ne oy veren 7 milyon 800 bin seçmen İyi Parti’ye yönelebilir. Türkiye genelinde yüzde 2’ye denk gelen ve CHP’ye oy veren 1 milyon seçmenin de HDP’ye yönelmesi halinde ortaya aşağıdaki tablo çıkıyor.</strong> Bu senaryoda seçimlere katılma oranı yüzde 75 gibi yine hayli yüksek bir oran ve AKP — MHP ittifakı başka hiçbir oy almasalar dahi mevcut seçmen sayılarıyla bu sefer yüzde 53 gibi bir orana çıkıyor. İyi parti yüzde 31 ile ikinci parti olurken, HDP yüzde 12 ile üçüncü parti olarak TBMM’de temsil imkanı buluyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*U_arQgI6CaPNSdZRSHxPdQ.png" /></figure><p>Yani boykot fikrini önerenlerin ifade ettiği gibi, <strong>CHP’nin seçimleri boykot etmesi seçimlerin yapılmasını engellemediği gibi, tam aksine AKP — MHP bloğunun rahatlıkla seçimleri kazanmasına ve boykotçuların tam da korktuğu dönüşümü gerçekleştirmesine imkan sağlıyor.</strong></p><h4><strong>CHP’NİN SEÇİMLERİ BOYKOT ETMESİ HALİNDE CHP’YE NE OLUR?</strong></h4><p>CHP’nin seçimleri tek taraflı olarak boykot etmesi halinde seçimlere katılarak TBMM’de temsil imkanına sahip olamayacağı için <strong>hazine yardımı alamaz</strong>. CHP 81 ilde ve Türkiye’deki tüm ilçelerde örgütleri bulunan bir parti. Bu örgütlerin tek kaynağı hazine yardımından Genel Merkezin kendilerine gönderdiği para. <strong>Dolayısıyla il ve ilçe örgütleri siyasi faaliyetlerine devam etmelerini sağlayan kaynaklardan olurlar, bir çok il ve ilçe örgütü de faaliyetlerini tamamen durdurmak zorunda kalabilir.</strong></p><p>İkinci önemli konu ise boykot kararının <strong>CHP seçmenine yeni bir seçmen davranışı kazandırması </strong>olacaktır. CHP seçmeni CHP’nin tapulu malı veya yapay zekâ robotu değildir. İyi Parti ve HDP’ye oy veren CHP seçmeni bu partilerde kalıcı hale gelebilir ve CHP 95 yılda kazandığı seçmen havuzunu kaybetmek ile karşı karşıya kalabilir. Dolayısıyla CHP açısından boykottan sonra yaşanacak dönem kendi seçmenini sıfır hazine yardımı ve kaynakla yeniden kazanmak gibi zorlu bir görev olacaktır.</p><p>Üçüncüsü CHP TBMM’de temsil edilmediği için yazılı ve görsel medyada bugün sahip olduğun görünüm imkanını da kaybedecek, bu alan anamuhalefet partisi konumuna yükselen İyi Parti tarafından kullanılacaktır. O halde CHP seçimleri tek taraflı olarak boykot etmesi halinde<strong> siyasi iletişim</strong> imkanlarını da kaybeder.</p><p>Hazine yardımı olmayan, seçmenlerine yeni bir oy davranışı kazandırmış ve medyada görünüm şansı olmayan CHP’nin 2019 sonrası dönemde nasıl bir sonuç ile karşılaşacağı da bellidir. <strong>CHP fiilen marjinalleşecek veya tabela partisi haline dönüşecektir.</strong> Bu da herhalde CHP seçimleri boykot etsin diyen hiç kimsenin arzulamayacağı bir sonuçtur.</p><h4><strong>BOYKOT YA SONRA?</strong></h4><p>Başlıktaki soruya geri dönelim.</p><p>Diyelim bir mucize oldu ve verili koşullar altında tüm muhalefet partileri boykot fikrinde uzlaştılar. Seçimler yapıldı. Doğal olarak AKP — MHP ittifakı kazandı. Sonra? <strong>TBMM’de temsil imkanı bulunmayan muhalefet partileri ve aktörleri hangi adımları atacak, hangi araçlarla bu ortaya çıkan rejimle mücadele etmeye devam edecektir? </strong>Tarih 2019’da sonlanmayacağına ve takvimler işlemeye devam ettiğine göre buna uygun da bir yol haritası olmalıdır. <strong>CHP, İyi Parti, HDP ve Saadet Partisi hangi eylem pratikleri üzerinde uzlaşabilir, hangi adımları birlikte atabilir ve bu adımların etkisi ne olacaktır? </strong>Hiçbir ekonomik kaynağa da sahip olmayan bu partiler bu zorlu mücadeleyi nasıl yürütecektir? Bu sorulara verilen hiçbir cevap yok. Daha doğrusu bu sorular sorulmuyor bile. Sloganlaşmış bir boykot çağrısı ve muhalefet partileri seçimlere katılarak buna meşruiyet kazandırmamalı argümanı tartışmaya hakim durumda. Biz en azından atılacak adımın bir sonraki adımı düşünülmediği takdirde, sonuçların hiç de iyi olmayacağını öngörebiliriz. Siyasi partiler daha rasyonel davranmak zorundalar. Şüphesiz siyasi aktörler de rasyonel olma sorumluluğunu taşımalıdır. CHP seçimleri boykot etmeli diyenlerin buna yönelik bir yol haritası çıkartmalarını beklemek de hakkımız. Türkiye tarihinde hiç yaşanmamış, dünya tarihinde de eşine çok seyrek rastlanan bir siyasi pratik çağrısı, aynı radikallikte ve bu çağrının altını dolduracak şekilde bir yol haritasına da sahip olmalı. Bugün bu yok.</p><p><strong>Sadece CHP’nin seçimleri boykot etmesi ise CHP’nin kapısına kilit vurmak demek.</strong> Tekrar aynı cümleyi yazabiliriz. Güneş yeniden doğacak. Hayat devam edecek. 2019’da seçimlerle birlikte tarih bitmiyor. Takvimler işleyecek. CHP ne yapacak? Belirsiz. CHP tek başına odanın köşesine çekildikten, TBMM’de temsil imkanını, hazine yardımını ve önemli bir seçmen tabanını kaybettikten sonra siyasi mücadelesine nasıl devam edecek? Ne yazık ki bu konuda da söylenen hiçbir şey yok.</p><p>O halde şunu söylemek gerekiyor, sosyal medyada belli kesimlerde destek bulan boykot önerisi şu an için twitter standartlarına uygun 280 karakterlik bir öneri. İki cümle var. Ancak altı boş. Üzerinde düşünülmüş bir fikir değil, bir tepki, bir refleks, bir duygunun dışa vurumu. O duygu da “öfke”den çok uzak değil. Öfke ile kalkan zarar ile oturur.<strong> Siyasi partilerin görevi duygusallaşmak değil, rasyonel yol ve yöntemler bularak ülkenin içinde bulunduğu koşulları değiştirmektir.</strong> Daha az duygusal, daha çok rasyonel tartışmaya ihtiyacımız var.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d566a8d1106b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke/boykot-ya-sonra-d566a8d1106b">BOYKOT, YA SONRA?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke">Helmuth Von Moltke</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[En Büyük Tehlike Devlet — Ortega y Gasset]]></title>
            <link>https://medium.com/helmuth-von-moltke/en-b%C3%BCy%C3%BCk-tehlike-devlet-ortega-y-gasset-e1ce2bc50b59?source=rss----2aaa82bace05---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e1ce2bc50b59</guid>
            <category><![CDATA[siyaset-bilimi]]></category>
            <category><![CDATA[özgürlük]]></category>
            <category><![CDATA[devlet]]></category>
            <category><![CDATA[akp]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gürman]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 04 Jan 2017 08:22:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-01-04T08:32:06.255Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Pp4gn5bUSphpUxhE7P7UgQ.jpeg" /></figure><p><em>Bir süredir Ortega y Gasset’in “Kitlelerin Ayaklanması” isimli kitabından bahsediyorum. Nedir “Kitle İnsanı”, bu terim neyi ifade ediyor? Birey kimliği olmayan, kendi ahlakı ve normları bulunmayan, ancak bir kitlenin içerisinde, sıradan, herhangi biri olarak var olabilecek, çoğunluğun bir parçası olmakla anlamlı ve bu çoğunluğu dayatan insandır kitle insanı. O bizimle aynı çağda yaşar, çağın nimetlerinden yararlanır, Iphone veya Samsung kullanır, arabalara meraklıdır, sinemaya gider ancak bütün bu nimetlerin mümkün olmasını sağlayan kurallara yabancıdır. Hiç bilmez bunları. Herhangi bir değeri yoktur. Herhangi bir hukuku bulunmaz. Kitle insanı aynı çağda yaşadığımız barbardır. Değeri de barbarlık değerleri ile aynıdır, kendisinden olmayanı yok etmek, kendisini her alanda hakim kılmak ve bunu düz fiziksel güç ile yapmak. Bu kitabın yazıldığı 1930 yılında Avrupa bu barbarlık ile karşı karşıyaydı. Naziler ve Faşizm yükseliyordu. Kitle insanının umursamazlığının bedeli ağır oldu. Milyonlarca insan savaşta öldü. İnsanlığın bundan gereken dersi almasını beklerdik. Bugün dünyanın her tarafında ve Türkiye’de yükselen sağ populizm bu dersin hala alınmadığını gösteriyor. Kitapta yer alan aşağıdaki bölümü okurken bugün yaşadığımız ülke ile çarpıcı benzerlikleri görüp şaşırmamak imkansız. HVM</em></p><p>— — — -</p><p>Kamusal düzenin iyi kurulmuş olduğu durumlarda, kitle kendi başına eylem koymayan varlıktır. Misyonu öyledir. Dünyaya yönetilmek, etkilenmek, temsil edilmek, başkalarınca düzenlenmek için gelmiştir — ta kitle olmaktan çıkıncaya ya da hiç değilse çıkmayı amaçlayıncaya değin. Ama tüm bunları kendi başına yapmak üzere gelmemiştir dünyaya. Yaşamını üstün bir mercie dayandırmak gereksinimindedir. Üstün nitelikli insanların kimler olduğunu dilediğiniz kadar tartışabilirsiniz; ancak onlar –ister falancalar olsun, ister filancalar– var olmasaydı, insanlık en temel varlığından yoksun kalırdı, bu noktada hiçbir kuşku kalmamasında yarar var; gel gelelim yüz yıl var ki Avrupa böylesine açık seçik bir gerçeği görmemek için devekuşu misali kafasını kuma gömmede. Çünkü sıkça rastlanan ve olası olgulara dayanan bir görüş değil bu, toplumsal “fiziğin” bir yasası, hem de Newton fiziğininkilerden çok daha şaşmaz bir yasa. Avrupa’ya yeniden sahici bir felsefenin hâkim olduğu gün –onu kurtarabilecek tek şeydir bu–, şunun farkına varacağız: İnsan, istese de istemese de, yapısı gereği bir üst merci aramaya zorunlu bir varlıktır. Eğer onu kendi başına bulmayı başarırsa, olağanüstü biri demektir, yok eğer bulamazsa kitle insanıdır ve üstünlüğe öbürünün sayesinde erişme ihtiyacındadır.</p><p><strong>Kitlenin kendi başına etkinlikte bulunabileceğini iddia etmek, kendi yazgısına karşı ayaklanmak demektir, şimdi yaptığı da bu olduğu için ben kitlelerin ayaklanmasından söz ediyorum</strong>. Çünkü sonuç olarak özünde ve sahiden ayaklanma diye adlandırılabilecek tek şey herkesin kendi yazgısını kabullenmemesi, kendi kendine karşı ayaklanmasıdır. Bu bağlamda, başmelek Lucifer eğer Tanrı olmaya kalkışmaktansa –yazgısı o değildi– meleklerin en sonuncusu olmaya kalkışsaydı, yine aynı ölçüde başkaldırmış olacaktı. (Eğer Lucifer Tolstoy gibi Rus olsaydı, herhalde bu ikinci başkaldırı biçimini yeğlerdi, ama o da yine ününü borçlu olduğu öbür biçim kadar Tanrı’ya karşı gelmek olurdu).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*EYPid-Je21oaS7xsA7AZkQ.jpeg" /></figure><h4><strong>Kitle kendi başına harekete geçtiğinde bunu tek biçimde yapar: Linç eder</strong></h4><p><strong>Kitle kendi başına harekete geçtiğinde, bunu ancak tek biçimde yapar, çünkü başka biçim bilmez: Linç eder.</strong> Lynch yasasının Amerikan olması pek de rastlantısal değil, öyle ya, Amerika bir bakıma kitlelerin cennetidir. Şimdilerde, kitleler zafere ulaştığında, bunun şiddetin zaferi olmasının ve şiddetin tek mantık biçimi, tek öğreti sayılmasının da hiçbir şaşılacak yanı yok. Bu şiddeti kural olarak benimseme sürecine ben çok önceleri dikkat çekmiştim. Bugün artık gelişiminin doruk noktasına ulaşmış bulunuyor, bu da hayırlı bir belirti, çünkü kendiliğinden inişe geçmeye başlayacak demektir. <strong>Günümüzde çağın retoriği artık şiddet oldu; laf cambazları, beceriksizler benimsiyorlar onu. Bir insanlık gerçeği kendi tarihini tamamladığında, bir deniz kazasına uğrayıp öldüğünde, dalgalar onu safsatanın sahiline vurur, artık orada ceset halinde uzun zaman varlığını sürdürür. Safsata insan gerçeklerinin mezarlığıdır; ya da olsa olsa sakatlar hastanesidir.</strong> Gerçek ölünce geriye adı kalır, sözden ibaret olsa bile, sonuçta dört dörtlük bir sözdür, tılsımlı gücünden bir şeyler korur her zaman.</p><p>Ama inançsızlık sonucu kural haline getirilmiş şiddetin nüfuzunun zayıflamaya başlamış olması pekâlâ mümkün de olsa, başka biçimde, yine de onun düzeninde yaşamayı sürdüreceğiz.</p><p>Bugün Avrupa uygarlığını tehdit eden en büyük tehlikeden söz ediyorum. <strong>Bu uygarlığı tehdit eden tüm diğer tehlikeler gibi o da şiddetin evladı. Dahası var: Onun şanlı eserlerinden birini oluşturuyor; çağdaş devlettir o</strong>. Yani geçen bölümde bilim üstüne söylediklerimizin bir yenisiyle karşı karşıyayız: İlkelerinin doğurganlığı onu akıl almaz bir ilerlemeye doğru itiyor; ne var ki o ilerleme uzmanlaşmayı dayatıyor ve uzmanlaşma bilimi boğma tehdidinde.</p><p>Devlette de aynı şey oluyor.</p><h4>18&#39;inci yüzyıl sonlarında Devlet az şeydi</h4><p>XVIII. yüzyıl sonlarında tüm Avrupa uluslarında devlet neydi, hatırlayınız! Pek az şeydi! İlk kapitalizm ve ilk kez tekniğin, yeni, akılla düzenlenmiş tekniğin zaferi olan kapitalizmin endüstri örgütleri toplumda ilk genişlemeyi sağlamışlardı. Böylelikle daha öncekilerden sayı ve güç bakımından daha kuvvetli, yeni bir toplumsal sınıf ortaya çıktı: Burjuvazi. Bu yeni dünya burjuvazisinin her şeyden çok, her şeyden önce sahip olduğu bir şey vardı: Yetenek, beceri. Çabayı örgütlemeyi, disiplin altına almayı, sürekli kılmayı ve düzenlemeyi biliyordu. O düzenin ortasında, bir okyanusta gider gibi seyrediyordu “devlet gemisi”. <strong>Devlet gemisi burjuvazinin yeniden icat ettiği bir eğretilemeydi, öyle ya, burjuvazi kendini okyanus misali engin, her şeye kadir, fırtınalara gebe hissediyordu. O gemi fındık kabuğu gibi bir şeydi: Bir avuç askeri, bir avuç bürokratı, birazcık parası vardı.</strong> Ortaçağda burjuvalardan çok farklı bir insan sınıfı tarafından üretilmişti: Hayran olunası bir cesarete sahip soylular tarafından. Onlar olmasaydı, Avrupa ulusları da olmazdı. Gel gelelim, yüreklerindeki tüm erdemlere karşılık, soyluların akılları tamam değildi, hiçbir zaman da olmamıştır zaten. Öteki organlarına bağlı yaşıyorlardı. Zekâları pek sınırlıydı, duygusaldılar, içgüdüseldiler, seziseldiler; sözün kısası: “Akıldışıydılar”. Bu yüzdendir ki hiçbir teknik geliştiremediler, çünkü bu, işleri akla vurmaya zorlar. Barutu icat etmediler. Ondan rahatsız oldular. Yeni silahlar icat edecek yetenekten yoksun olduklarından burjuvalara meydanı boş bıraktılar –o silahları Doğu’dan ya da başka bir yerden alarak– barutu kullansınlar diye; onlar da böylece soylu savaşçıyı, aptal gibi demir zırhlara bürünmüş, cenk sırasında yerinden kımıldayamayan “şövalye”yi yendiler: Öteden beri savaşın sırrının savunma araçlarından çok, saldırı araçlarında olduğunu akıl edememişti ki (o sırrı Napolyon yeniden keşfedecekti).</p><p>Devlet bir teknik iş –kamu düzeni ve yönetim tekniği– olduğundan, “eski rejim” XVIII. yüzyıl sonlarına ulaştığında, geniş ve kargaşalı bir toplumun darbelerini dört bir yanından yiyerek hayli zayıflamıştı. Devlet gücüyle toplum gücü arasındaki orantısızlık o dönemde öylesine büyüktü ki, durumu Charlemagne zamanındakiyle karşılaştırınca XVIII. yüzyıldaki devlet bir yozlaşma örneği olarak görünüyor. Karolenj devletinin gücü XVI. Louis’ninkine kıyasla elbette ki çok daha daha azdı, ama buna karşılık onu çevreleyen toplumun gücü sıfırdı. Toplumsal güçle kamu gücü arasındaki muazzam düzey farkı devrimi, devrimleri olanaklı kılmıştır — ta 1848’e değin.</p><h4>Kendine devrim havası veren her şey artık bir hükümet darbesinden ibaret</h4><p>Ama <strong>devrimle birlikte kamu gücüne burjuvazi sahip çıktı ve kendi inkâr kabul etmez erdemlerini devlete uyguladı, böylece bir kuşağı biraz aşan bir sürede gücü her şeye yeten bir devlet yarattı, o da devrimlerin hesabını dürdü. </strong>1848’den sonra, yani burjuva hükümetlerinin ikinci kuşağı işbaşına geldikten sonra Avrupa’da gerçek devrim kalmadı. Elbette ki devrim yapmak için neden kalmadığından değil, olanak kalmadığındandı bu. <strong>Devrimlere sonsuza değin elveda! Artık Avrupa’da yalnız bunun tersine yer vardı: Hükümet darbesine. Ve ondan sonra kendine devrim havaları veren her şey maskeli bir hükümet darbesinden başka hiçbir şey olmadı.</strong></p><p><strong>Zamanımızda ise devlet mucizevi biçimde işleyen dört dörtlük bir düzenek, araçlarının niceliği ve kesinliği bakımından harika bir yeterlikte. Toplumun orta yerine lök gibi oturmuş, bir zembereğine dokundunuz mu muazzam manivelaları harekete geçtiği gibi, toplumsal bedenin herhangi bir parçasına yıldırım hızıyla yetişiyor.</strong></p><p>Çağdaş devlet uygarlığın en görünürdeki, en bilinen ürünüdür. Ve kitle insanının onun karşısında benimsediği tavrın üzerinde durup düşünmek aydınlatıcı olur. <strong>Kitle insanı devleti görür, ona hayrandır, onun orada olduğunu, yaşamını güvence altında tuttuğunu bilir; gel gelelim onun birtakım insanlar tarafından icat edilmiş, dün insanlarda var olmuş olan bazı erdemler ve ilkeler tarafından ayakta tutulan bir yapıt olduğunun, yarın buharlaşıp uçabileceğinin bilincinden yoksundur. </strong>Öte yandan, <strong>kitle insanı devlette adsız bir güç görür ve kendi kendini de adsız –halk– olarak gördüğünden, devleti kendi malı sayar. Herhangi bir ülkenin kamusal yaşamında herhangi bir zorluk, bir çatışma ya da sorun çıktığını düşününüz: Kitle insanı onu derhal doğrudan doğruya devletin üstlenip, karşı durulmaz devasa araçlarıyla çözümlemesini bekler.</strong></p><h4>Uygarlığı tehdit altında tutan en büyük tehlike, yaşamın devletleştirilmesidir.</h4><p>Günümüzde <strong>uygarlığı tehdit altında tutan en büyük tehlike budur işte: Yaşamın devletleştirilmesi, devletin her şeye burnunu sokması, toplumun içinden geldiği gibi yapacağı türlü işi devletin yutması; yani sonuçta insanların yazgısını ayakta tutan, besleyen, ileri doğru iten tarihsel doğaçlamanın yok olması. </strong>Kitle bir üzüntü ya da yalnızca herhangi bir güçlü istek duyduğunda, her zaman ve güvenli bir olanağa el atma eğilimine düşer: Her şeyi sadece bir düğmeye basıp –çabasız, uğraşsız tarafından, kuşku duymaksızın, tehlikeye atılmaksızın– o müthiş düzeneği işleterek elde etmek. <strong>“Devlet benim” der kitle, ki düpedüz yanlıştır bu.</strong> Devlete ancak şu anlamda kitle denebilir: İki adama hiçbirisinin adı Juan olmadığı için aynıdırlar denebildiği anlamda. Çağdaş devletle kitlenin tek ortak yanı adsız olmalarıdır. Ama şu da var ki <strong>kitle insanı gerçekte kendisini devlet sanıyor ve devleti kendi rahatını kaçıracak her türlü yaratıcı azınlığı ezmek üzere kullanmaya olan eğilimi giderek artmada — rahatsızlık hangi bağlamda olursa olsun: Politikada, düşüncelerde, endüstride.</strong></p><p>Bu eğilimin sonucu çok kötü olacaktır. <strong>Toplumun doğaçlama davranışları, devletin duruma el koymasıyla defalarca bastırılacaktır; hiçbir yeni tohum filizlenemeyecektir. Toplum devlet için, insan hükümetin düzeneği için yaşamak zorunda kalacaktır. Ve devlet, eninde sonunda varlığı ve bakımı çevresinde onu besleyen yaşamsallığa bağlı bulunduğundan, toplumun iliğini emip kuruttuktan sonra, sıskası çıkıp iskelete dönecek, makineler misali paslanarak ölecektir, kadavra imgesini canlı organizmanınkinden çok daha fazla akla getiren bir ölümle.</strong></p><p>Eski uygarlığın yürek sızlatan yazgısı böyle olmuştu. Hiç kuşkusuz, Julius ve Claudius gibi imparatorların yarattıkları imparatorluk devleti hayranlık uyandıran bir makineydi, düzenek olarak patrici ailelerinin eski cumhuriyet devletinden katbekat üstündü. Ama ne garip bir rastlantıdır ki, gelişiminin doruğuna eriştiğinde toplumsal beden çökmeye başladı. Daha Antoninus’lar döneminde (II. yüzyıl), devlet boğucu bir hâkimiyetle toplumun üzerine abanmıştı. Toplum köleleştirilmeye başlanmıştı, artık devlet hizmetinin dışında bir yaşamı kalmamıştı. Yaşamın bütünü bürokrasiye bağlanmıştı. O zaman ne olmuştu? Yaşamın bürokrasiye bağlanması bütünüyle cılızlaşmasına yol açmıştı — ama her düzlemde mi, her düzlemde. Servetler küçülmüştü, kadınların doğurganlığı azalmıştı. O zaman devlet kendi gereksinimlerini karşılayabilmek amacıyla insan yaşantısını bürokrasiye daha daha sıkı bağlamanın yolunu tuttu. İkinci aşamadaki bu bürokratlaştırma toplumun askerleştirilmesi oldu. Devletin en büyük gereksinimi savaş düzeneğiydi, ordusuydu. Afrika kökenli Severus sülalesinden gelen imparatorlar dünyayı askerleştirdiler. Fakat beyhude bir uğraş oldu bu! Sefalet arttıkça arttı, rahimlerin verimliliği düştükçe düştü. Askere alınacak kimse bile bulunamaz oldu. Severus’lardan sonra orduyu artık yabancılardan toplamak gerekiyordu.</p><p>Devletçilik denilen çelişkili ve trajik sürecin ne mene bir şey olduğu görülüyor, değil mi?<strong> Toplum, kendisi daha iyi yaşamak amacıyla bir araç olarak devleti yaratıyor. Ardından devlet onun üzerine abanıyor ve topluma artık devlet için yaşamak düşüyor.</strong> Ama sonuçta devlet henüz o toplumun insanlarından oluşmakta. Ne var ki çok geçmeden devleti ayakta tutmak için onlar yeterli olmuyor ve yabancıları çağırmak gerekiyor: İlkin Dalmatları, ardından Cermenleri. Ve yabancılar devleti ele geçiriyorlar, toplumdan, ilk baştaki halktan artakalanlar onlara, yani kendileriyle hiçbir ilişkisi olmayan halklara köle olarak yaşamak zorunda kalıyorlar.58 Devletin her şeye burnunu sokması bu sonucu verir işte: Halk devlet denilen ve aslında bir düzenekten, bir makineden ibaret olan şeyi besleyen ete, una dönüşür. İskelet onu sarmalayan eti kemirir. İnşaat iskelesi evin sahibi, sakini olur çıkar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*I1zQqrz6U67D6BwLa_BOew.jpeg" /></figure><h4>Mussolini devleti eline ayağına sahip olamadan kullanmakla yetiniyor</h4><p>İnsan bunları bildikten sonra, Mussolini’nin ibretlik bir çenebazlıkla bugün İtalya’da yapılmış mucizevi bir keşifmişçesine şu formülü vazettiğini işitmek üzücü oluyor: <em>“Her şey devlet içindir; devletin dışında bir şey olamaz; devlete karşı bir şey olamaz.” </em><strong>Faşizmin tipik bir kitle insanı hareketi olduğunu keşfetmek için yeterli bu. Mussolini hayran olunası biçimde yapılandırılmış bir devletle karşılaşmıştı –kendi tarafından değil, tam da onun karşı çıktığı güçler ve fikirler tarafından, liberal demokrasi tarafından yapılandırılmış–. Mussolini o devleti eline ayağına sahip olamadan kullanmakla yetiniyor</strong>; ben şimdi eyleminin ayrıntılarını yargılamaya girişmeyeyim ama, <strong>bugüne değin siyasal ve yönetimsel işlev bakımından ulaştığı sonuçların liberal devletin başardıklarıyla kıyaslanamayacağı tartışma götürmez. </strong>Şayet herhangi bir sonuç elde etmişse de, öylesine ufacık, belli belirsiz ve yüzeysel ki, o makineyi gücünün son haddinde çalıştırmasına fırsat veren olağandışı güçleri kendi elinde toplamasını hiç dengelemez.</p><p>Devletçilik, kural düzeyine yükseltilmiş şiddetle doğrudan eylemin aldığı en üst biçim. Kitleler, adsız makine devleti araç gibi kullanarak bildiklerini okumaktalar.</p><p>Avrupa uluslarının önünde iç yaşamlarında büyük zorluklarla, ekonomik, hukuksal ve kamu düzeni açısından sorunlarla dolu bir dönem var. Kitlelerin hâkimiyeti altında devletin bireyin, grubun özgürlüğünü ezerek, geleceği hepten tüketmesinden korkmayalım da ne yapalım?</p><h4>Güvenlik kuvvetleri kendi yararlarına işleyen düzeni dayatacaktır</h4><p>Bu mekanizmanın somut bir örneğini son otuz yılın en kaygılandırıcı olgularından birinde buluyoruz: Tüm ülkelerde polis güçlerinin pek büyük ölçüde artmış olmasında. Toplumsal büyüme kaçınılmaz biçimde o noktaya getirdi. Ne kadar alışılmış bir şey olursa olsun, günümüzde bir büyük kent halkının sokaklarda rahat yürümek ve işinin başına gitmek için, çaresiz, bir polisin trafiği yönetmesine gereksinim duyması, bu durumun ruhumuza dehşet verici bir çelişki gibi gelmesini engellememeli. <strong>Ama düzeni sağlamak üzere oluşturulmuş bulunan o “güvenlik kuvvetleri”nin hep onların istedikleri şeyi dayatacaklarını düşünmek “düzen insanları”nın safdilliğidir. Eninde sonunda, dayatacakları düzeni kendilerinin belirleyip kararlaştırmaları kaçınılmazdır — o da elbette ki kendi yararlarına işleyen düzen olacaktır.</strong></p><p>Hazır konuya değinmişken, bir kamu gereksiniminin karşısında farklı toplumların gösterebilecekleri farklı tepkilere dikkat çekmekte yarar var. 1810 yılına doğru, yeni endüstri geleneksel tiplerden daha çok suça yatkın bir insan türü –endüstri işçisi– yaratmaya başlayınca, Fransa alelacele kalabalık bir polis örgütü kurar. 1810’a doğru aynı nedenle İngiltere’de suç oranında artış görülür, o zaman İngilizler fark ederler ki polis örgütleri yoktur. Muhafazakârlar iktidardadır. Ne yapacaklardır? Polis örgütü mü kuracaklardır? Hiç de değil. Suça dayanabildikleri kadar dayanmayı yeğlerler. “Halk kargaşaya yer bırakmaya razı olur, özgürlüğün bedeli sayar onu.” John William Ward şöyle yazar: “Paris’te dehşetli bir polis örgütü var, ama yararları pahalı ödeniyor. Polisin evimi ziyaret etmesindense, gözetlenmektense, Fouché’nin tüm düzeneklerindense, her üç-dört yılda Ratcliffe Road’da yarım düzine kişinin boğazlandığını görmeyi yeğlerim.” Bunlar iki farklı devlet kavramı. İngiliz insanı devletin sınırlı olmasını istiyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e1ce2bc50b59" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke/en-b%C3%BCy%C3%BCk-tehlike-devlet-ortega-y-gasset-e1ce2bc50b59">En Büyük Tehlike Devlet — Ortega y Gasset</a> was originally published in <a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke">Helmuth Von Moltke</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[AKP VE MHP’NİN TEKLİFİ: KUVVETLER BİRLİĞİNE DAYANAN, ÜÇÜNCÜ SINIF BİR DİKTATÖRLÜK.]]></title>
            <link>https://medium.com/helmuth-von-moltke/akp-ve-mhpni%CC%87n-tekli%CC%87fi%CC%87-kuvvetler-bi%CC%87rli%CC%87%C4%9Fi%CC%87ne-dayanan-%C3%BC%C3%A7%C3%BCnc%C3%BC-sinif-bi%CC%87r-di%CC%87ktat%C3%B6rl%C3%BCk-8498e371daf9?source=rss----2aaa82bace05---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8498e371daf9</guid>
            <category><![CDATA[chp]]></category>
            <category><![CDATA[di̇ktatörlük]]></category>
            <category><![CDATA[akp]]></category>
            <category><![CDATA[başkanlik]]></category>
            <category><![CDATA[erdogan]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gürman]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 12 Dec 2016 18:58:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-13T06:24:14.617Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/612/1*V5BFazs6R9TWr_UBrjVsuQ.png" /></figure><p>AKP ve MHP uzun süre üzerinde müzakere ettikleri anayasa değişikliği teklifini TBMM’ye sundu. “Türk tipi” Başkanlık sisteminin ne mene bir şey olduğu da böylece ortaya çıktı. 21 maddelik teklif değerlendirildiği zaman bunun bir sistem değil, rejim değişikliği olduğu ve istenilen rejimin de üçüncü sınıf bir diktatörlük olduğu açıkça gözüküyor.</p><h4><strong>1- TEKLİF İLE REJİM DEĞİŞTİRİLİYOR</strong></h4><p>Rejim siyaset biliminde bir ülkedeki hükümet biçimini, devlet kurumlarının ve idarenin yetkilerini, bu kurumların toplumla olan ilişkisini belirtir. 1923 yılından itibaren Türkiye Cumhuriyeti parlamenter sistem ile yönetilen anayasal bir devlettir. 1946’ta çok partili hayata geçilmiş, o tarihten itibaren hükümetin nasıl seçileceği, yetkileri, idari organların görev ve yükümlülükleri, laik, demokratik, sosyal hukuk devletinin temel ilkeleri çerçevesinde belirlenmiştir.</p><p>Örneğin Türkiye’de hükümetin nasıl kurulduğu bellidir. Yapılan serbest seçimler sonucunda oluşan parlamentoda çoğunluğa sahip olan hükümet kurma yetkisini alır, kabineyi milletvekilleri arasından oluşturur ve TBMM’nin onayı ile göreve başlar. Hükümet kuvvetler ayrılığı kapsamında hem yasama hem de yargı denetimine tabidir. Yasama organı gensoru, araştırma, soruşturma, yazılı soru önergesi gibi araçlarla denetim yetkisini kullanırken, yargı da hukuki denetimden sorumludur.</p><p><strong>AKP ve MHP tarafından önerilen teklif ile parlamenter sistem ortadan kaldırılıyor.</strong> Yürütme organı tek başına Cumhurbaşkanı’na bağlanıyor. Yürütme organının yetkileri ve idarenin bütünü de Cumhurbaşkanı’nın keyfine bırakılıyor. Yasama organının Cumhurbaşkanı üzerindeki bütün denetim yetkisi kaldırıldığı gibi, yargı da yapılan düzenleme ile Cumhurbaşkanı tarafından belirleniyor. Böylelikle, <strong>bütün kuvvetlerin fiilen tek elde toplandığı diktatöryal bir rejim kuruluyor.</strong></p><h4>2- TEKLİF KUVVETLER AYRILIĞI İLKESİNİ TAMAMEN ORTADAN KALDIRIYOR</h4><p>AKP sözcüleri aylarca televizyon ekranlarında aynı hikayeleri anlattılar. Başkanlık rejimine kategorik olarak karşı çıkmak yanlıştı, Başkanlık sistemi ile kuvvetler ayrılığı en güçlü şekilde yaşanacaktı, hukuk daha da bağımsız olacaktı. Şapka düştü ve kel göründü. Teklifte kuvvetler ayrılığının zerresi yok.</p><p><strong>Meclis Cumhurbaşkanı kontrolünde</strong></p><p>Teklifle Cumhurbaşkanı’na parti üyesi olma hakkı tanınıyor. Cumhurbaşkanı bir partinin Genel Başkanı olabiliyor ve Genel Başkanlığın tüm yetkilerini kullanma hakkı kazanıyor. Bir başka ifadeyle teklifle Cumhurbaşkanına mensubu bulunduğu partinin bütün milletvekillerini yazma ve belirleme hakkı tanınıyor. Böylelikle yasama oranı bütünüyle Cumhurbaşkanı’nın ve yürütme organının kontrolüne alınıyor.</p><p><strong>Yargı Saray’a bağlanıyor</strong></p><p>Teklifle ayrıca HSYK ve Anayasa Mahkemesi’ne seçim usulü de değiştiriliyor. HSYK’da üyelerin yarısının Cumhurbaşkanı, kalan yarısının da TBMM tarafından atanması öngörülüyor. Pratikte teklif ile HSYK’nın yarısını Cumhurbaşkanı sıfatıyla, yarısını da Parti Genel Başkanı sıfatıyla aynı kişinin atamasının önü açılıyor. Anayasa Mahkemesi üyeleri 15’e düşecek ve 3 üyeyi TBMM kalan 12 üyeyi ise Cumhurbaşkanı atayacak. Bu düzenleme ile Yargı tüm kademeleriyle Cumhurbaşkanı’na bağlanıyor.</p><p>Yasama, yürütme ve yargı bütün kuvvetler doğrudan tek elde Cumhurbaşkanı’nda toplanıyor.</p><h4>3- TEKLİFLE MECLİS’İN KAPISINA KEPENK VURULUYOR. MECLİS’İN BAKANLAR KURULUNU DENETLEME YETKİSİ KALDIRILIYOR, DENGE VE DENETİM SİSTEMİ TAMAMEN YOK EDİLİYOR.</h4><p>Teklifle milletvekili sayısı 600’e çıkartılırken, ara seçimlerin yapılmasını engellemek ve bağımsız milletvekili seçimini zorlaştırmak için yedek milletvekili uygulaması da öneriliyor.</p><p>Milletvekilleri seçimleri ile Cumhurbaşkanlığı seçimlerinin aynı gün yapılmasıyla da Meclis’in en ufak bir inisiyatif alanına sahip olmasını engelliyor. Cumhurbaşkanı’na verilen oyun, milletvekili seçimlerinde de aynen verileceği hesap edilerek, Meclis’te her zaman Cumhurbaşkanı’na bağlı ve onun tarafından belirlenen bir çoğunluk olması teminat altına alınıyor. Bu durumun değişmesinden o kadar korkulmuş ki, aynı zamanda Cumhurbaşkanı’na milletvekili seçimlerini fesih yetkisi verilerek, herhangi bir farklılıkta, Cumhurbaşkanı’nın seçmen iradesini de “yeniden düzenlemesi” mümkün hale getirilmiş.</p><p>Teklifin 6’ıncı maddesiyle Meclis’in Bakanlar Kurulu’nu ve Bakanları denetleme yetkisi kaldırılıyor. Böylelikle her demokratik rejimde olan yasama organının yürütme organını denetleme görevi de bu düzenleme ile ortadan kaldırılıp, denetimsiz, keyfi bir yönetim modeli ortaya çıkartılıyor.</p><p>Teklifin 7’inci maddesiyle Meclisin gensoru yetkisi de elinden alınıyor. Genel görüşme yeniden tanımlanıyor ve devlet faaliyetlerini ilgilendiren konularda genel görüşme açılması engelleniyor. Teklifle ayrıca yazılı sorunun kapsamı daraltılıyor ve yürütmenin başı olan Cumhurbaşkanı’na yazılı soru sorulması da engelleniyor. Böylelikle TBMM’nin ikincil yollarla bile millet adına yürütme organını denetlemesi imkansız hale geliyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*PCGhdkGTfc7kiVRf7f1STA.jpeg" /><figcaption>Führereid</figcaption></figure><h4>4- CUMHURBAŞKANI’NA ORDUYU TEK TARAFLI KULLANMA YETKİSİ DÂHİL DİKTATÖRLÜK YETKİLERİ VERİLİYOR.</h4><p>AKP ve MHP’nin üzerinde uzlaştığı teklif Cumhurbaşkanı’na hiçbir demokratik ülkede olmayan olağanüstü yetkiler tanınıyor.</p><p>Tekifle yürütme yetkisi, doğrudan bir kişiye Cumhurbaşkanı’na veriliyor. Cumhurbaşkanı yardımcılarını ve Bakanları tek taraflı olarak atayabiliyor veya görevden alabiliyor. Böylece Cumhurbaşkanı Yardımcıları ve Bakanlar tek bir kişiye karşı bağlı, millete karşı sorumsuz, birer idari müdür statüsüne indirgeniyor.</p><p><strong>Führereid Maddesi</strong></p><p>Führereid Nazi döneminde Alman Ordusu’nun doğrudan Führer’e bağlılık yeminiydi. Teklifin 9&#39;uncu maddesiyle bu yemine gerek kalmıyor. <strong>Cumhurbaşkanı’na milli güvenlik politikalarını tek taraflı belirleme yetkisi verilmesinin yanı sıra Türk Silahlı Kuvvetleri’ni kullanma yetkisi de tanınıyor.</strong> Mevcut Anayasa’da parlamenter sistemin kendi dinamikleri içinde 92&#39;inci maddeyle sınırlanan bu yetki, Meclis Bakanlar Kurulunu bile denetleyemeyen sembolik bir makama dönüşeceği için fiilen uygulanamaz halde. Böylece bu ülkenin ordusunun fiilen bir kişinin ordusu haline dönüşmesi, TSK’nın bir kişinin keyfine bağlı olarak işleyen bir kurum haline gelmesi ihtimali doğuyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*A7W4aRFjNFPFQeruUmOVpg.jpeg" /></figure><h4>5- CUMHURBAŞKANI, CUMHURBAŞKANI YARDIMCILARI VE BAKANLARIN SORUŞTURULMASI FİİLEN İMKÂNSIZ HALE GETİRİLİYOR</h4><p>Teklifi getirenler soruşturmadan ve denetimden o kadar korkuyor ki, 15 üyesinin 12’si Cumhurbaşkanı tarafından atanan AYM’nin önüne çıkmamak için fiilen imkansız bir eşik üretmişler. Göreviyle ilgisi olsun olmasın, Cumhurbaşkanı hakkında ancak salt çoğunluk ile önerge veriliyor, beşte üç çoğunlukla yani 360 milletvekili ile soruşturma komisyonu açılıyor ve üçte iki çoğunlukla yani 400 milletvekili ile Cumhurbaşkanı Yüce Divan’a sevk edilebiliyor. Bu çoğunluğa erişilmesi maddeten imkansız. Dolayısıyla herhangi bir Cumhurbaşkanı’nı sokakta birine tecavüz etse, elleriyle bir insanı boğsa veya bütün hazineyi çalsa bile yargı önüne çıkartma imkanı kalmıyor.</p><p>Cumhurbaşkanı Yardımcıları ve Bakanlar için de görevleriyle ilgili suçlardan aynı durum geçerliyken, bu şahıslar görevleriyle ilgili olmayan suçlarda da yasama dokunulmazlığına sahip oluyor. Bakanlar görevleri bitse bile ancak bu yolla yargılanabileceği için fiilen yolsuzluk yapan bir Bakanı yargılamak imkânsız. <strong>Böylelikle bakanlar yolsuzluk yapmaları yönünde yasal bir zırha da sahip oluyor.</strong></p><h4>6- MİLLETE AİT OLAN YASAMA VE HUKUK KURALI KOYMA HAKKI BİR TEK KİŞİYE VERİLEREK GASP EDİLİYOR.</h4><p>Bir ülkede uygulanacak olan kuralları millet adına seçilmiş temsilcilerden oluşan Meclis “yasama organı” sıfatıyla belirler. Bu sistemin temel nedeni, milli iradenin ifadesi anlamına gelen kanun ve her türden düzenlemenin geniş bir kamuoyu tarafından denetlenmesi, milletin tüm unsurlarıyla sürece dâhil olmasıdır. Hukuk kuralları böylelikle geniş bir toplumsal uzlaşı ve kontrolden sonra ortaya çıkarak uygulanır. Önerilen sistemle binlerce yıllık insanlık tarihinin bu birikimi de ortadan kaldırılıyor. <strong>Cumhurbaşkanı’na yürütme organı ile ilgili kararname adı altında her türlü hukuki düzenleme yapma yetkisi, adeta “irade-i seniye” denilebilecek bir krallık keyfiyeti veriliyor.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ulSJA50dLfEbG9y-HG_BsA.jpeg" /></figure><h4>7- TEKLİF İLE ÖNERİLEN SİSTEM DEMOKRATİK BİR BAŞKANLIK SİSTEMİ DEĞİL, BAAS, SADDAM VEYA FAŞİST MUSSOLİNİ REJİMİ</h4><p>Başkanlık sistemiyle yönetilen ABD, yarı başkanlık ile yönetilen Fransa veya Uruguay, Güney Kore gibi demokratik bir sisteme sahip Başkanlık rejimlerinin hiçbirinde bu kadar büyük bir güç yoğunlaşması yok. Kuvvetlerin sert ayrılığına dayanan Başkanlık rejiminde tam aksine yürütme organının çok güçlü bir şekilde denetlenmesini sağlayan mekanizmalar kurulmuş durumda. Bu ülkelerde hukuk sistemi tamamen bağımsızken, yasama organı da yürütme organından bağımsız durumdadır. Böylelikle yasama ve yargı organı büyük yetkiler kullanan yürütme organını denetler.</p><p>Teklif ile yasama ve yürütmenin her türlü bağımsızlığı ortadan kaldırılıyor, Cumhurbaşkanı’na olağanüstü boyutta yetkiler verilerek tüm kuvvetler tek bir kişide (yürütme organı da doğrudan kendisine bağlı olan) Cumhurbaşkanı’nda toplanıyor. <strong>Faşist Mussolini veya BAAS rejimlerinde görülen bu yöntem ile Türkiye demokratik bir ülke olma özelliğini kaybediyor ve alenen faşizan bir diktatörlük haline dönüştürülüyor.</strong></p><p>Bu arada Saddam Hüseyin yönetiminde de seçimler olduğunu hatırlatmak lazım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/550/1*OVSiDOvo-dYYKH7To-RVJQ.jpeg" /></figure><h4>8- TEKLİF İLE MHP TABELA PARTİSİNE DÖNÜŞEBİLİR</h4><p>Teklifin öngördüğü sistem ile milletvekili seçimleri ve Cumhurbaşkanlığı seçimleri aynı gün yapılacak. Bu sistemde MHP’nin Cumhurbaşkanı adayının ikinci tura kalması mümkün değil. Pratikte MHP’li seçmen iktidarı belirlemek için AKP veya CHP’nin adayına oy vermeye mecbur olacak. Bu haliyle seçmenler MHP’den başka partilere oy verme alışkanlığı kazanacak. Seçim aynı gün olduğu için birçok MHP seçmeni Cumhurbaşkanı adayı olarak kime oy veriyorsa ona oy verecek ve MHP yüksek ihtimalle yüzde 10 barajının altında kalacak. Bu haliyle teklif geçerse, MHP oylarını AKP ve CHP aralarında bölüşürken, <strong>MHP de gittikçe bir tabela partisi haline dönüşebilir</strong>. Buna rağmen Devlet Bahçeli’nin böyle bir teklife neden ve nasıl evet dediği muamması ortada duruyor.</p><h4>9- BU TEKLİF İLE NE İSTİKRAR GELİR, NE EKONOMİK KALKINMA SAĞLANIR NE DE TERÖRLE DAHA ETKİN MÜCADELE EDİLİR.</h4><p>AKP sözcüleri Başkanlık sistemi ile ekonomik kalkınmanın artacağını veya terörle daha etkin mücadele edileceğini anlatadursun bu teklif ile ekonomik herhangi bir kalkınma sağlanması mümkün değil.</p><p>Teklif ile öngörülen sistem bütün kuvvetlerin tek elde toplandığı, hiçbir yargı bağımsızlığı veya denge denetleme mekanizmasının bulunmadığı bir diktatörlük. Bu şekilde yönetilen ve adına Başkanlık sistemi denilen Gambiya, Zambiya, Zimbabve, Sudan gibi diktatörlüklerin hiçbirinde ekonomik bir gelişme yaşanmadı. Tam aksine etkin bir hukuk sistemi olmadığı için yolsuzluklar arttığı, mülkiyet hakkının ihlaline yol açan keyfi uygulamalar yaygınlaştı, yatırımcıların mülkiyet hakkı korunmadığı için yatırımlar azaldı ve neticede yoksulluk ve işsizlik oranları arttı. Bu teklifin geçmesi halinde Türkiye’nin de ekonomik bir çöküşe sürükleneceği ortada. Tasarruf oranları düşük olan, işsizlik oranını düşürmek ve genç nüfusuna istihdam olanakları sağlamak için yatırıma bağlı olan <strong>Türkiye, bu teklifin geçmesiyle herhangi bir yatırım alamayacağı ve dış finansmanını sağlayamayacağı için, tarihinde görmediği kadar büyük bir ekonomik kriz ile karşılaşabilir.</strong></p><p>Önerilen rejimin terörle mücadele ile de herhangi bir ilgisi yok. Teklif ile güvenlik güçlerine verilmiş herhangi bir fazladan yetki veya imkan bulunmuyor aksine bütün güvenlik mekanizması tek bir kişinin şahsına ve keyfine veriliyor.<strong> İstihbaratı enişteden alan, yaverini bile doğru düzgün seçemeyen, PKK ve FETÖ tarafından aldatılıp kandırıldığını söyleyen bir kimsenin seçilmesi halinde terörle mücadelenin eskisinden de beter bir şekilde yürütüleceğini söylemek yanlış olmaz.</strong> Burada özellikle altını çizmek lazım, eğer bu teklif 2007 döneminden sonra uygulanmış olsaydı, bugün ülkede 15 Temmuz saldırısını engelleyecek hiçbir mekanizma Türkiye’de kalmayacaktı.</p><p><strong>Dahası teklif ile demokratik ortam daha da kısıtlandığı, sivil siyaset alanı daraltıldığı, bütün kuvvetler tek elde toplandığı için daha yüksek düzeyde istikrarsızlık beklenebilir.</strong> Bütün siyasetin tek bir kişinin menfaatleri doğrultusunda şekillendiği, bütün siyasi oyuncuların da ona olan yakınlığı ile siyaset hiyerarşisinde yer alabildiği böyle sistemlerde radikalleşme eğilimi yüksek olduğu gibi, saray entrikaları da artacak, neticede bütün diktatörlükler ve krallıklar gibi sistem kendi içine çökme fazına girecektir.</p><p>Bu sistemin Türkiye’ye istikrar getirmesi mümkün olmadığı gibi toplumsal tansiyonu çok daha yüksek bir seviyeye çıkartacağı için <strong>ülkenin toplumsal olarak bölünmesi </strong>sonucunu da üretebilir.</p><p><strong>Bütün bunların tek bir gösterge ile ispatlanması mümkün. Aşağıda yer alan tabloda BM tarafından belirlenen en az gelişmiş 47 ülke yer alıyor. Bu ülkelerin 36&#39;sı AKP ve MHP’nin önerdiği sisteme benzer bir sistemle yönetiliyor. (Bkz: </strong><a href="http://www.dogrulukpayi.com/beyanat/56976713354b5"><strong>Doğrulukpayı</strong></a><strong>)</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/553/1*a7khBJ56XflF1Ulwe1FhJA.png" /></figure><h4>10- TEKLİF İLE II. MAHMUD İLE BAŞLAYAN ANAYASALLAŞMA VE ÇAĞDAŞLAMA SÜRECİ SON BULUYOR, PADİŞAHLARIN SAHİP OLMADIĞI YETKİLER BİR KİŞİYE VERİLİYOR, TÜRKİYE OTORİTER BİR ÜÇÜNCÜ SINIF ÜLKEYE DÖNÜŞÜYOR.</h4><p>Türkiye II. Mahmud’dan beri anayasal rejim kurarak, çağdaşlaşma yolunda ilerleyen bir ülkedir. II. Abdülhamid 20 Mart 1877 tarihinde ilk Meclis’in açılışında yaptığı konuşmada bu durumu şöyle anlatıyor:</p><blockquote>“Büyük pederim Sultan Mahmud Han merhûm, devletimizin birkaç asırdan beri uğradığı düşüş ve gerilemenin nedeni olan nizamsızlığı ve yeniçeri problemini ortadan kaldırıp devlet ve millet varlığını zarara uğratmış olan bozukluk ve karışıklık nedenlerini gidermiş ayrıca günümüz Avrupa medeniyetinin ilk önce ülkemize girebilmesi için bir kapı açmıştır. Babam Abdülmecid Han merhum da bu izde giderek ahalimizin can, mal, ırz ve namusunun korunmasına kefil olan Tanzimat Fermanı’nı ilan etmiştir. İşte o günden sonra ülkemizin ticaret ve ziraatı genişlemiş, devletimizin gelirleri az vakitte bir kat daha artmıştır. İhtiyaç duyduğumuz yenilikler için kanun ve nizamlar hazırlanıp ilmin ve fennin de yaygınlaşması sağlanmıştır. ………….</blockquote><blockquote>Medeniyet âleminin mevcut gelişmesine yetişemememizin nedeni; ıslahat, kanun ve nizamlara devam edilememesinden ve işlerin meşveretle halledilememesindendir. Hâlbuki medeni devletlerin ilerlemiş olmasının ve memleketlerinin emniyet ve bayındır halde bulunmasının en önemli nedeni, yapılacak iş ve hazırlanacak kanunlarda herkesin fikrinin alınmasındandır. Bundan dolayı bizde de ilerlemenin bu yolda aranılmasını ve memleket kanunlarının herkesin oylarıyla belirlenmesini gerekli gördüm ve Kânûn-ı Esâsî’yi ilan ettim.”</blockquote><p>II. Abdülhamid 1877 yılında Meclis’in neden açıldığını ve Anayasa’nın neden kabul edildiğini çok yalın bir şekilde ortaya koyuyor.</p><p>• Devletin birkaç yüzyıldır uğradığı gerilemenin nedeni medeniyetten uzak olmasıdır<br>• Avrupa medeniyetine (çağdaş uygarlık) yetişilmesi için yenilenme ve reform süreci yapıldı.<br>• Siyasetin ve kanunların ortak akılla belirlenmemesi nedeniyle çağdaş uygarlık seviyesine ulaşılamadı.<br>• Anayasal parlamenter rejime, siyasetin ortak akılla belirlenmesi, kanunların herkesin fikri alınarak yapılması için geçildi.</p><p>Bu teklif bu ilkelerin tamamına aykırı. Teklif ile 200 yıldır süren, milletin egemenliğin temel sahibi olduğu, vatandaşların temel hak sahibi insanlar olarak ülkeleri tarafından yönettiği sistemden vazgeçilmekte, <strong>egemenlik fiilen bir kişiye verilmekte, milletin de plebisitlerle bunu onaylaması beklenmektedir.</strong></p><p>AKP ve MHP’nin verdikleri bu teklif, Türkiye’nin 200 yıllık tarihine bir hakaret, 200 yıldır atılan her adımı da tersine çevirmeye çalışan bir gerilemedir.</p><h4>SONUÇ</h4><p>Çok basit şeylerden bahsediyoruz. 300–400 yıldır kabul edilen şeylerden.</p><p>Devletler bir kişinin mülkü değildir. Devletler halk tarafından, halka hizmet etmek için kurulan örgütlenmelerdir.</p><p>Kuvvetler yani yasama, yürütme ve yargı tek elde toplanınca ortaya mutlak monarşiler veya diktatörlükler çıkar. Tarih bize gösteriyor ki denge ve denetlemenin olmadığı böyle rejimlerde insanların temel hak ve özgürlükleri kaybolur, adalet işlemez hale gelir, devlet Louis’nin veciz ifadesinde ifade ettiği gibi “bir kişinin mülkü” haline dönüşür. Bütün insanlar artık onun kulu olur, hakları kaybolur, insanca yaşamak imkansız hale gelir.</p><p>İnsanlık bu acı tecrübelerden ders aldı. Fark etti ki haklarını koruması ancak kuvvetler ayrılığı ile mümkün. Demokratik sistemin temeli hak sahibi olan vatandaşların bu haklarının korunması ve önündeki engellerin kaldırılmasıdır.</p><p>Bu teklif ile ülke bir kişinin gayri menkulü, devlet bir kişinin şahsına bağlı bir örgüt, haklar da bir kişinin insafına bırakılmış bir takım alanlar olarak kalıyor.</p><p>Bütün ülke hiç kimse tarafından denetlemeyecek, yasama, yürütme ve yargı bütünüyle kendisine bağlı bir tek adamın insafına bırakılıyor.</p><p>Medeni bir millet için bu önerilen bir teklif değil ancak hakarettir.</p><p>Böyle bir teklifle medeni bir milletin karşısına çıkıp da kazanan bir kişi yoktur.</p><p>Böyle tekliflerin karşısında evet diyen milletlerin başına da felaket dışında bir şey gelmedi. Hitler, Mussolini, Franco ve bütün o “güçlü” diktatörler ülkelerine yoksulluk, sefalet ve savaş dışında bir şey getirmedi.</p><p>Bu hakarete hayır demek, haklarımızı korumak, açıkça mücadele etmek zorundayız.</p><p>Yüzlerce yıllık ilerlemeye sırtımızı dönüp, orta çağ karanlığına, popülist siyasal İslamcı bir Baas rejimine düşmemek için hepimizin üstüne görev düşüyor.</p><p>Kazanacağız.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8498e371daf9" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke/akp-ve-mhpni%CC%87n-tekli%CC%87fi%CC%87-kuvvetler-bi%CC%87rli%CC%87%C4%9Fi%CC%87ne-dayanan-%C3%BC%C3%A7%C3%BCnc%C3%BC-sinif-bi%CC%87r-di%CC%87ktat%C3%B6rl%C3%BCk-8498e371daf9">AKP VE MHP’NİN TEKLİFİ: KUVVETLER BİRLİĞİNE DAYANAN, ÜÇÜNCÜ SINIF BİR DİKTATÖRLÜK.</a> was originally published in <a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke">Helmuth Von Moltke</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[15 Temmuz ve Yeni Düzenin İnşası]]></title>
            <link>https://medium.com/helmuth-von-moltke/15-temmuz-ve-yeni-d%C3%BCzenin-i%CC%87n%C5%9Fas%C4%B1-bc645543b3cc?source=rss----2aaa82bace05---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bc645543b3cc</guid>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <category><![CDATA[erdogan]]></category>
            <category><![CDATA[türki̇ye]]></category>
            <category><![CDATA[darbe]]></category>
            <category><![CDATA[akp]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gürman]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 01 Aug 2016 15:02:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-08-01T15:39:24.645Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Sm-6luRzmfAr-sF-k6TnYg.jpeg" /></figure><p><em>“Düzen konsensüsle oluşturulamadığı ya da zor kullanılarak dayatıldığı takdirde, korkunç sonuçlarla karşılaşılarak insanlık dışı bir bedel ödenecek ve sonuç kaos deneyiminden biçimlenecektir.”</em></p><p><em>Henry Kissinger | Dünya Düzeni</em></p><p>Düzen veya rejim, hükümet organlarının kuruluşu, işleyişi ve toplumsal yapıyla ilişkisini belirleyen sosyal, kültürel ve hukuki kurallar anlamına gelir. Düzenden anladığımız şey bu bakımdan kurumlar ve kuralları oluşturan hukuk sistemidir. Bu hukuk sistemi bir toplumsal uzlaşıya dayanır ve meşruiyetini toplumun genelinin kabulünden alır. Aynı tanımdan devam edersek, hukuk sisteminin olmadığı bir rejim de kolaylıkla anarşi olarak tanımlanabilir. İçinden geçmekte olduğumuz bugünlerin en belirgin özellliği de kendini bu noktada göstermektedir, bugün Türkiye’de kurumlar ve kurallar bulunmamaktadır, bugün Türkiye anarşi içerisindedir.</p><p>Bu kelimenin üstünde durmak gerekir. Anarşi, yani normsuzluk, kuralsızlık hali. Keyfi yönetimin olduğu, kimsenin belirli bir kural dizini ile bağlı olmadığı veya bu kurallar çerçevesinde hak sahibi olmadığı bir düzen. Kimsenin önünü göremediği, kimsenin geleceğinden emin olmadığı, doğal olarak korku içerisinde yaşadığı ve güçlülerin hakim olduğu bir orman düzeni.</p><p>Bugün Türkiye’de hâkim olan bir hukuk sistemi veya bu sistemi oluşturan kuralları uygulatacak olan bir yargı mekanizması bulunmuyor. Türkiye’nin hukuk devleti bakımından 102 ülke arasında 80’inci sırada olması bir tesadüf değil, bu somut durumun dünyadaki karşılığıdır. [1] Yargı sistemi çoktan iflas etmiş, siyasi iktidarın keyfi kararlarına göre yön alabilir hale gelmiştir. Bunun diğer anlamı, kimsenin belirli hakları olmadığı ve bu hakları talep edebileceği bir makam bulunmadığıdır. Ülkenin kurumları da yargı gibi çökmüş bir halde. Emniyet temelde iktidarın emniyetini korumakla yükümlü ve bununla sınırlı bir hareket alanı olan bir kuruma dönüşmüş durumda. Siyasi iktidarın 250 bin kişilik emniyet kurumu içerisinde Fethullah Gülen Terör Örgütü’ne bağlı 60 bin kişi olduğunu açıklaması, dünyada eşi benzeri olmayan ve bu kurumun çöktüğünü gösteren en net ibaredir. İstihbarat kuruluşları iflas etmiş, Cumhurbaşkanı kendisine yönelik darbe girişimini eniştesinden, daha şanssız olan hükümet yetkilileri ise konu komşudan öğrenmiştir. Güvenlik mekanizması bütünüyle çökmüş durumdadır. TSK’ne yönelik son kararname ise bu mekanizmayı bütünüyle mezara gömecek, Ordu’yu siyasallaştırarak, çok daha vahim gelişmelere kapı aralayacak yeni bir adım olarak karşımızda duruyor.</p><p>Hukuk yok. Yargı yok. Emniyet yok. İstihbarat yok ve Ordu yok.</p><p>Devlet kurumlarıyla vardır. Bu ülkenin basılı olarak var olan anayasası uygulanmamaktadır, hukuk kuralları bulunmamaktadır, kurumları ortada yoktur ve bunların ima ettiği gerçeklik, ne kadar kabul etmekte zorlansak da doğrudur. Bütün kurumları çöken bir devlet, temelde çökmüş demektir.</p><h4><strong>ÇÖKÜŞ VE İNŞA</strong></h4><p>Bugüne nasıl geldiğimiz noktasında da hiçbir tereddüt yok. 2002 yılında iş başına gelen AKP, rejimden kendisine yönelen tehditlere karşı en geniş koalisyonu kurarak zaman içerisinde hakimiyet stratejisi yürüttü. Bu dönemde bir yandan güçlenip, kendi kitle tabanını oluştururken, diğer yandan da “tehdit” olarak algıladığı yapıları sistemden tasfiye etmeye çalıştı. 2009 yılından itibaren hız kazanan bu süreç sonunda insan kaynağı yetersiz olan bu yapı, kurumlarda liyakat esasından sadakat esasına dönünce, yapıların alışık olduğumuz anlamda çalışması da mümkün olmadı. Ortaya çıkan sorunlar, daha fazla merkezileşmeyle halledilmeye çalışıldı. Bu durum güç yoğunlaşmasına neden oldukça toplumsal çatışma arttı. AKP yeni sahip olduğu imkânlar ve kapasitelerle Siyasal İslamcı ajandası doğrultusunda kendi ideolojisine uygun bir Türkiye yaratmaya koyuldu. Bu süreçte 2002 yılında kurduğu koalisyon yapılarının kendi üstüne yarattığı yüklerden de vazgeçerek, egemenliği bütünüyle kendi eline almak için yaptığı manevralar, koalisyon kurduğu eski yapılarla çatışma yaşamasını da zorunlu hale getirdi. AKP yönetimi kendi iradesini kalan herkese dayatmaya çalıştı ve buna yönelik reaksiyonlar tehdit algılamasını güçlendirdi. Bu da daha fazla güç yoğunlaşması ve merkezileşme, nihayetinde tek adamcılığa doğru giden bir süreç başlattı. AKP’nin eski ortağı FETÖ 15 Temmuz’da darbe girişiminde bulunurken, bu gerilimin en büyük aşamasına geldiğimizi ilan etti. AKP’nin mücadele ettiği “düzen” ve onun vücuda gelmiş hali olan devlet çöktü. AKP’nin Siyasal İslamcı bir parti olarak mücadele ettiği laik, demokratik, sosyal hukuk devleti ortadan kalkarken, yerine yeni bir şey koyamadığını da görüyoruz.</p><p>Bugün içinden geçmekte olduğumuz dönem bir inşa dönemidir. Bu anarşi hali veya olağanüstü hal sonsuza kadar devam edemez, çöken bir devlet, yeniden yapılandırılacaktır. Yeni bir düzen oluşacaktır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XQPg_RMFJEaj2urEiapWZg.jpeg" /></figure><h4><strong>AKP’NİN YOL HARİTASI</strong></h4><p>Bu noktada AKP’nin yol haritası ne olacaktır? Erdoğan’ın rasyonel bir aktör olarak davranması gerektiği düşünülebilir. Denebilir ki, bu durumda, bu kadar büyük tehditlerle karşı karşıya olan bir ülkede AKP de varlığını devam ettirmek için rasyonel davranmak zorundadır. Türkiye’nin sosyo ekonomik yapısı da belli olduğuna göre, AKP demokratikleşme yönünde adım atacak, laiklik ve hukuk devleti ilkelerinin kendisinin de güvenliğini sağlayan temel teminatlar olduğunu anlayarak bu ilkeler çerçevesinde yeni bir rejim oluşması için çalışacak, kaybolan uluslararası itibarını kazanmak ve ekonomik kazanımları devam ettirmek için çağdaş dünyanın değerleriyle uyumlu yeni bir düzen ihdas etmeye gayret edecektir.</p><p>Bu senaryo sadece naif değil, AKP gerçekliğine de uymuyor.</p><p>Erdoğan ve onun şahsına bağlı siyasi bir mekanizma haline gelmiş AKP laik, demokratik, sosyal hukuk devleti yönünde hiçbir adım atamaz.</p><p>Hukuk devleti en nihayetinde herkese eşit olarak uygulanan kuralları ifade eder. 17–25 Aralık’ta ortaya çıkan belgeler, İran ambargosunun delinmesine yönelik ortaya çıkan bulgular, IŞİD ile henüz boyutu belli olmayan ilişkileri gösteren deliller ve daha nice olay Erdoğan’ın üstünde hukuk devleti ilkesini kabul etmemesi için gereken baskıyı oluşturuyor.</p><p>Laiklik ilkesi sadece din ve devlet işlerinin birbirinden ayrılması değildir. Laiklik ilkesi aynı zamanda hangi dine veya hangi inanca inanırsa inansın bütün insanların devlet kademelerinde liyakat esasına göre yer alabileceği anlamına gelir. Laik bir toplumda, bir şahıs dininden veya kökeninden bağımsız olarak, kendi yetenek ve ehliyeti ölçüsünde her makama gelebilir. Erdoğan bu ilke çerçevesinde hareket edemez, devlet mekanizması bütünüyle kendisine bağlı olmadığı sürece kendisini güvende hissedemez.</p><p>Demokrasi de bildiğimiz anlamda Erdoğan için maliyetlerle dolu ve zaten inanmadığı bir rejimdir. Eşit ve adil bir seçim sistemi 7 Haziran’da ortaya çıkan “sürpriz”lere benzer sonuçlar üretecektir. Bir koalisyon hükümeti ile kendi mutlak egemenliğini kaybetmek Erdoğan için kabus senaryosudur.</p><p>Dolayısıyla Erdoğan toplumsal uzlaşmaya dayalı bir rejim inşası içerisinde yer alabilecek bir oyuncu değil. Pozisyonu el vermiyor.</p><p>Erdoğan için gereken ve yeterli olan milliyetçi muhafazakâr kesimleri arkasında toplayarak, güç yoğunlaşmasını kendi üzerinde sabitleyecek bir rejimin ihdası. Bugün NATO’dan çıkmanın konuşulması da bu bakımdan bir tesadüf değil bir zorunluluk. Kerry’nin belirttiği gibi demokrasi NATO’nun bir gereksinimi. [2] Üstelik NATO üyeliği, diğer darbelerde de gözüktüğü gibi, hükümet üzerinde doğal bir vesayet de üretiyor. Keyfi ve sınırsız bir şekilde bir ülkeyi yönetmek isteyen herhangi biri için Ordu’nun kendisine değil, NATO’ya bağlı olması önemli bir güvenlik tehdidi. Buna karşın içinde yaşadığımız bölge, dünyadan soyutlanmış bir halde, hiçbir güvenlik mekanizmasının parçası olmadan yaşamamıza da izin vermiyor. NATO’dan daha az isteği olan birlikler de var. Örneğin Rusya Federasyonu ile yapılacak bir “stratejik ortaklık” bu güvenlik ihtiyacını büyük ölçüde karşılayabilir. Üstelik Rusya’nın demokrasi yönünde hiçbir beklentisi de yok. İster başkanlık sistemi olsun, ister başkancı sistem veya bir diktatörlük olsun, Rusya bölgede sadece birlikte çalışabileceği partnerler istiyor ve bunun külfetini halkların ödemesinden de zerre kadar rahatsız olmuyor. Üstelik Rusya ile stratejik ortaklığın Erdoğan açısından kolay bir tarafı da var. Anti emperyalist veya batı düşmanı nüfusun batıya karşı bu kalkışmayı destekleyeceği, milliyetçi muhafazakâr kesimin önemli bir rahatsız duymayacağı ortada.</p><p>Böyle bir hamle elbette bedelsiz değil. Bunlar daha sonra konuşulmalı ancak bunun göz önüne alınıp alınmayacağının hesabı “iç savaş çıksın ezeriz” cümlesinde özetleniyor. [3] Erdoğan böyle bir hamleyi göze alabilir ve bunun sonuçları konusunda daha hassas davrandığını gösteren herhangi bir gösterge yok.</p><p>Bu tablo ise resmin bütünü içerisinde daha ürkütücü bir hale geliyor. Türkiye geleceğini tehdit eden çok büyük tehditlerle karşı karşıya. FETÖ 100 milyar dolardan fazla mali kaynağa malik, 750 bin ile 1 milyon üyeye sahip, TSK, Yargı ve Emniyet’te yetişmiş personeli bulunan bir örgüt. PKK tarihinin en avantajlı koşullarını yaşıyor. Suriye’de kurduğu uluslararası koalisyon, lojistik ve askeri imkânlarını benzersiz bir seviyeye taşımış durumda. IŞİD ve El Nusra terör örgütleri, Emniyet raporlarına göre 20 bin kişiyi bulan bir tabana sahipler. Her tür eylemi yapabilecek kapasiteleri var. Suriye İç Savaşı devam ediyor, bölgemizde tarihi bir dönüşüm süreci yaşanıyor, AB çatırdıyor, ABD yeni döneme hazırlanıyor, Türkiye ise bu dönemde güvenlik mekanizması tamamen çökmüş bir halde, büyük toplumsal sorunlarla felç olmuş durumda. Toprak bütünlüğümüzü korumaktan, iç savaşa kadar her senaryo masada.</p><p>Dani Rodrik’in açıklaması felaket tellallığı değil.</p><p><em>“Bence en iyi hal senaryosu Türkiye’nin bir tür Malezya’ya dönüşmesi olur: Ekonomik olarak gelişen ama kültürel olarak çok muhafazakâr, Batı standartlarında demokrasisi olmayan, azınlıkların ve siyasi muhaliflerin kötü muamele gördüğü bir ülke. Bu elimizdeki gerçekçi seçenekler içinden en hayra yorulabilecek olanı.</em></p><p><em>En kötü hal senaryosunda Sünniler, Aleviler, Türkler, Kürtler arasında iç savaş tehdidi var. Bu durumda ülke parçalanabilir. Terörden gündelik korku normalleşebilir, Türkiye ikinci bir Afganistan’a dönüşebilir” [4]</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pDWd12dN2wNbTKI4ofMmew.jpeg" /></figure><h4>NE YAPMALI?</h4><p>Dolayısıyla büyük soru tam karşımızda. Ne yapmalı?</p><p>Türkiye karşı karşıya olduğu bütün sorunları aşabilir. Bunun tek yolu, laik, demokratik, sosyal hukuk devletini yeniden kurmak. Bunu yeniden kurmak için de toplumsal bir ağırlığa ihtiyaç var.</p><p>Bu başkalarının bizim için halledebileceği bir sorun değil. Hiçbir dışsal özne bunu bizim yerimize gelip çözemez. Siyasi partiler veya hareketler bu bakımdan en fazla öncü olabilir, ancak hiçbir siyasi partinin mali ve beşeri kapasitesi bu sorunu tek başına halletmeye yetmiyor.</p><p>Laik, demokratik, sosyal hukuk devletinden yana tüm unsurların, kişilerin, sendikaların, meslek birliklerinin ve her türden sivil toplum örgütünün karşı karşıya kalınan tehditle orantılı bir şekilde, inşa sürecinde belirleyici olmak için “radikal” bir pozisyon alması gerekiyor. CHP’nin Taksim mitingi bu bakımdan önemli bir umut vaad ediyor. Bu umut devam ettirilmeli.</p><p>Bu yapılar arasında hızla bir istişare komisyonu kurulması, yeni toplumsal sözleşmenin temeli olacak ilkeler bütününde uzlaşması ve eşgüdüm içerisinde eylemselliğe geçmesi, geniş kitlenin de katılabileceği bir alan oluşturacak.</p><p>Tali meseleleri bırakarak esasta birleşme, kurucu bir irade ile yeniden şekil verme anlayışı başarılamaz, bu yönde geniş bir koalisyon oluşturulamazsa o zaman yeni düzenin inşasında tek bir yol kalıyor.</p><p>O yolu da bu yazının başında yer alan sözlerle Kissinger bize tarif ediyor:</p><p><em>“Düzen konsensüsle oluşturulamadığı ya da zor kullanılarak dayatıldığı takdirde, korkunç sonuçlarla karşılaşılarak </em><strong><em>insanlık dışı bir bedel ödenecek </em></strong><em>ve sonuç kaos deneyiminden biçimlenecektir.”</em></p><p>— — — — — —</p><p>[1] <a href="http://worldjusticeproject.org/rule-law-around-world">http://worldjusticeproject.org/rule-law-around-world</a></p><p>[2] <a href="http://tr.euronews.com/2016/07/18/demokrasi-nato-nun-bir-gereksinimi">http://tr.euronews.com/2016/07/18/demokrasi-nato-nun-bir-gereksinimi</a></p><p>[3] <a href="http://www.cumhuriyet.com.tr/haber/kultur-sanat/550248/_ic_savas_cikar__diyen_burokrata_Erdogan_dan_yanit__Ciksin__ezer_geceriz.html">http://www.cumhuriyet.com.tr/haber/kultur-sanat/550248/_ic_savas_cikar__diyen_burokrata_Erdogan_dan_yanit__Ciksin__ezer_geceriz.html</a></p><p>[4] <a href="http://t24.com.tr/haber/harvard-profesoru-dani-rodrik-turkiyenin-demokrasiye-geri-donebileceginden-umudu-kestim,352804">http://t24.com.tr/haber/harvard-profesoru-dani-rodrik-turkiyenin-demokrasiye-geri-donebileceginden-umudu-kestim,352804</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bc645543b3cc" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke/15-temmuz-ve-yeni-d%C3%BCzenin-i%CC%87n%C5%9Fas%C4%B1-bc645543b3cc">15 Temmuz ve Yeni Düzenin İnşası</a> was originally published in <a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke">Helmuth Von Moltke</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[15 Temmuz’da Ne Oldu, Ne Oluyor, Ne Olacak?]]></title>
            <link>https://medium.com/helmuth-von-moltke/15-temmuzda-ne-oldu-ne-oluyor-ne-olacak-89da76f1fbd5?source=rss----2aaa82bace05---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/89da76f1fbd5</guid>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <category><![CDATA[analiz]]></category>
            <category><![CDATA[darbe]]></category>
            <category><![CDATA[akp]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gürman]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 17 Jul 2016 16:55:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-07-17T21:54:06.330Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RwJHxJCgiWoOwJ3xr3hSmw.jpeg" /></figure><h4><strong>1. NE OLDU?</strong></h4><p>15 Temmuz 2016 akşamı, Emekli Hava Kuvvetleri Komutanı Org. Akın Öztürk liderliğindeki bir grup subay TSK içerisinde ayrı bir cunta oluşturarak, TSK ve Hükümete el koyma girişiminde bulundu.</p><p>Fethullah Gülen Örgütü’ne bağlı olan bu subaylar, Genelkurmay Başkanı Hulusi Akın’ı kaçırdılar, [1] Muharip Hava Kuvveti ve Hava Füze Savunma Komutanı Korgeneral İlhan Şanver’in kızının İstanbul’daki düğününde bulunan Hava Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Abidin Ünal’ın da dahil olduğu bir çok generali rehin aldılar. [2]</p><p>Üst düzey komutanların rehin alınmasından sonra veya buna paralel olarak, Org. Akın Öztürk’ün damadı Hava Pilot Kurmay Yarbay Hakan Karakuş komutasında bulunan Ankara Akıncı 4. Ana Jet Üs Komutanlığı 141. Filo’da yer alan F-16’ların kaldırılması ile darbe girişimi başladı. F-16’ların uzun süre havada kalabilmesi için İncirlik Hava Üssü’nden KC135R tipi iki tanker uçak görevlendirildi. Hava Kuvvetleri Komutanlığı’ndaki üst düzey komutanların İsyancılar tarafından kaçırılması, üs ve filoların hızlı reaksiyon vermesini önledi.</p><p>Fethullah Gülen Örgütü’ne mensup olan ve Org. Akın Öztürk komutasındaki bazı subayların emirleriyle Boğaz Köprüsü ve FSM trafiğe kapatıldı, tanklar sokaklara çıkartıldı, Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreteri Fahri Kasırga rehin alındı, Emniyet Genel Müdürlüğü, TBMM ve bazı başka hedeflere yönelik saldırılar yapıldı.</p><p>Olayın ilk dakikalarından itibaren TSK içinde bulunan yüksek rütbeli komutanlar ile daha önce TSK içerisinde yer alan ancak Balyoz, Ergenekon ve sair davada yargılanarak ordudan uzaklaşmak zorunda bırakılan eski subaylar bu girişimin Fethullah Gülen Örgütü’ne bağlı şahıslarca yapıldığı tespitini yaparak, bunu kamuoyuyla paylaştılar. Bu yolla, TSK içerisinde emir komuta zinciri içerisinde yer alan unsurların girişime katılması engellendi, halkın da konu hakkında bilgi sahibi olması sağlandı. [4]</p><p>Kuvvet Komutanları rehin olmasına rağmen, Ordu Komutanlarının ve subay kadrosunun büyük kısmının bu terör eylemine aktif olarak mukavemet etmesi, darbecilerle işbirliği içerisine girmemesi, bozulan emir komuta zincirine sahip çıkarak görevlerinin başında durması ile bu girişim akamete uğradı ve başarısız oldu. Örneğin Akın Öztürk Cuntasına mensup Tuğgeneral Semih Terzi yanında 20–30 kişilik bir grupla Özel Kuvvetler Komutanlığı’na gelerek buranın komutasını cebren devralmak istedi, Özel Kuvvetler Komutanı Zekai Aksakalllı’nın emir subayı ise bu sözler üzerine Semih Terzi’ye ateş açarak kendisini öldürdü. Bu şekilde Özel Kuvvetler Komutanlığı’nın darbe girişiminde bulunanların eline geçmesi engellendi. Bir çok noktada gözüken bu direniş, darbenin başarısız olmasına neden oldu. [Ayrıca Bakınız: Metin Gürcan, <a href="http://t24.com.tr/yazarlar/metin-gurcan/bir-darbe-girisiminin-anatomisi,15059">Bir Darbe Girişiminin Anatomisi — T24</a>]</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/590/1*JP8wVWXm0KjfFgBGRk3IFg.jpeg" /></figure><h4>2. NEDEN BU EYLEM “TİYATRO” GİBİ GÖZÜKÜYOR?</h4><p>Hepimizin alıştığı ve bildiği darbe mekaniği, emir komuta zinciri içerisinde yapılan hükümete el koyma girişimidir.</p><p>Genelkurmay Başkanı ve Kuvvet Komutanları öncülüğünde başlayan hareket, Ordu Komutanları ve diğer subayların katılımıyla icra edilir.</p><p>Böyle bir operasyon planlı, düzenli ve disiplinli yürür.</p><p>Dolayısıyla bizler planlı, düzenli ve disiplinli bir darbe girişimine alışığız.</p><p>Halbuki buradaki girişim emir komuta zinciri içerisinde yapılmış bir hükümete el koyma girişimi değil. Burada Fethullah Gülen bağlantılı bir grup subay, TSK’ne karşı da bir kalkışma yaparak, terör eyleminde bulunuyor.</p><p>Bütün terör eylemlerinde olduğu gibi eylem düzensiz, plansız ve kaotik. Terör eylemine kalkışanların ellerindeki araçlar ve kullandıkları asker sayısı, TSK envanteri ve personelinin çok küçük bir kısmı. Bu araçlar ve imkanlar koca bir ülkeye el koymak için yetersiz ancak herkesi ayakta tutmak ve ülkeyi büyük bir krize sokmak için yeterli. Ellerinde hiçbir terör örgütünün bu zamana kadar sahip olmadığı ana muharebe tankı, asker, F16 ve Kobra helikopteri gibi araçlar var. Dolayısıyla darbe girişimi için çok hafif ancak ülkeyi büyük bir krize sokabilmek için yeterli araçlarla yapılan bir terör eylemiyle karşı karşıyayız.</p><p>Bu bir tiyatro değildi. Bu düzmece de değildi. Bu hükümete el koymak için yetersiz ancak kaos yaratmak için son derece güçlü araçlarla donanmış bir grubun yaptığı terör eylemiydi.</p><p>Bu eylemi gerçekleştirenler Kara Kuvvetleri ve Jandarma Komutanlığı’na hakim olmadıkları için sabaha karşı askerleri sokağa sürerek sokak ve şehir güvenliğini ellerine alamadılar, yeterli personel sayısına sahip olmadıkları için illerdeki valiliklere, kaymakamlıklara, medya kuruluşlarına ve stratejik hedeflere baskın yapamadılar, ellerinde yeterli araç olmadığı bir iki yol dışında hiçbir yolu kapatamadılar. Darbede görülen eksiklikler, olayın terör eylemi olduğunun da delilidir.</p><p>Toplumda “darbe girişiminden” beklentiler ile bu terör eylemi arasındaki uçurum, insanların bu girişimi tiyatro olarak nitelendirmesine neden oldu.</p><p>Ancak komplo bir olayı izah ederken başvurulması gereken son araçtır. Bu olaya bakarak, Tayyip Erdoğan’ın neticede güçleneceğinden ve arzuladığı başkanlık sistemine kavuşacağından korkarak bu eylemin yine Erdoğan tarafından tasarlandığını iddia etmek de sağlıklı bir düşünce değil. Birincisi, böyle bir operasyon için TSK içerisinde hakim durumda olan çok fazla aktör olması, bu aktörlerin bir kısmının kaçırılmayı, diğer kısmının kaçırmayı, bir kısmının uçaklara kumanda etmeyi ve hatta çevreyi bombalaması gerekiyor. Bu kadar insanı sonunda tutuklanacakları böyle bir operasyona ikna etmek veya bunun gizli kalması mümkün değil.</p><p>İkincisi, Tayyip Erdoğan’ın böyle aktif bir terör eylemine de ihtiyacı yok. Son derece küçük bir grubun herhangi bir hedefi vurması, bir suikast girişiminde bulunması veya Emuhtıra vermesi de aynı sonucu üretebilirdi. Dolayısıyla böyle büyük bir komplo kurup örneğin Sahil Güvenlik Komutanı ve YAŞ üyesi bir Orgeneral’in tutuklanması yerine, çok daha küçük zayiat ile de bu iş kurtarılabilirdi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*b2dwmAsaAI8Wzhu7zSXgqg.png" /></figure><p>Üçüncüsü bir olayın bir şahsa yaraması o olayın o şahıs tarafından bilerek kurgulandığını göstermeye yetmez. Şahıslar ellerindeki araçlarla karşı karşıya kaldıkları durumlardan istifade edebilirler. Bundan yararlanarak, kendi amaçları doğrultusunda olayı şekillendirebilirler. Erdoğan’ın bu olay üzerinden kazanabileceği her şeyi kazanmak için elinde yeteri kadar araç var. Erdoğan bugün 317 milletvekilini, 500 milyarlık bütçesi olan bir hükümeti, 81 ilde Emniyet Müdürlüklerini, Valilikleri, Kaymakamları, 225’in üzerinde sivil toplum kuruluşunu, ulusal yayın yapan 30’un üzerinde televizyon kanalını, 1 milyon 500 bin trajlı 16 gazeteyi, 8 milyon 500 bin üyesi olan AKP’yi, 3 tane think tank kuruluşunu, 5’in üzerinde kamuoyu araştırma kuruluşunu yöneten tek otorite. Elindeki bu araç setiyle ve mobilize edebileceği kaynaklarla herhangi bir siyasetçi böyle bir girişimi kendi lehine bir süreç olarak yönetmeye çalışır. Üstelik bütün bu araçlara rağmen Tayyip Erdoğan’ın ne kazandığı da belirsiz. Kendisine çok yakın insanlar bu terör eylemi sırasında öldürüldü, büyük beklentilerine rağmen darbenin etkin olduğu anlarda sokağa ancak çok küçük bir grup insan çıktı, böyle bir girişim olduğu zaman Genelkurmay Başkanı’ndan bile haber alamadığı, kendi Genel Sekreterini bile koruyamadığı hatta kendisini korumak için bir uçak bile kaldıramadığı görüldü. TSK içerisindeki unsurlar darbe girişimine engel olmasa, Erdoğan büyük zorluklarla karşı karşıya kalacaktı. CHP, MHP ve HDP’nin Meclis’e giderek darbeye karşı tavır alması ve bu girişimin herhangi bir toplumsal tabanla buluşmasına engel olması da terör eylemcilerini izole etti. Bu dakikadan sonra kendi kitlesini mobilize etmesi de anlamlı bir oy artışı sağlamayacak. Belki şu anda yaşananların hissettirdikleri ile Erdoğan bir miktar oy artışı yaşayabilir, ancak bu oy artışını genel süreç içerisinde de kazanabilirdi, dolayısıyla böyle bir eylem yapmasına hiç gerek yoktu. Bu olay tiyatro değil, hepimizin maruz kaldığı ancak elindeki araçlar nedeniyle bazılarının daha kazançlı çıktığı bir eylem olarak tanınmalı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*731LXmDMDaFGjU0q93tY1g.jpeg" /></figure><h4>3. BUNDAN SONRA NE OLUR?</h4><p>Pakistanlaşma, Suriyelileşme, Mısırlaşma veya başka bir senaryo. Hepsi mümkün.</p><p>Erdoğan Türkiye’de rejim değiştirmek istiyor ve buna mecbur.</p><p>Hala açılmayı bekleyen 17/25 Aralık dosyası, Gezi Olaylarında yaşananlar, PKK ile yürütülen süreç, İran Ambargosu’nun delinmesi, İŞİD, El Nusra ve bazı tekfirci terör grupları ile bağlantıları hala yargılanmayı bekliyor.</p><p>Erdoğan bu soruşturmaları sonsuza kadar engelleyemez. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün görev süresi dolduktan hemen sonra mahkemeye ifade vermeye gittiği düşünülürse, Erdoğan’ın kendisini koruma kalkanına ne kadar ihtiyacı olduğu da ortada.</p><p>7 Haziran’da çıkan sonuç her şeyin ne kadar pamuk ipliğine bağlı olduğunu gösterdi. O tarihte bir koalisyon kurulması halinde TBMM serbestçe çalışmaya başlayacak, hükümeti kuran partilerin anlaşması halinde, 276’dan fazla milletvekili sahibi oldukları için bütün bu dosyalar açılacak, Erdoğan’ı bugün koruyan idare ise ister istemez yeni hükümetin emir ve komutları doğrultusunda çalışacaktı. Erdoğan bu sebeple bu koalisyonu engellemek için her şeyi yaptı. Bir daha da böyle bir olayın gerçekleşmesine izin veremez.</p><p>Ayrıca Erdoğan’ın dış dünyada yalnızlaşması, sevilmeyen hatta uzak durulan bir aktör haline gelmesi de Erdoğan’ın güvenlik ihtiyacını arttırıyor. İsrail ve Rusya ile atılan adımlar uluslararası toplumla yeniden uzlaşı çabası olarak okunabilir, Erdoğan’ın “benimle hala çalışabilirsiniz” mesajı olarak yorumlanabilir ancak kuşkusuz çok yetersiz.</p><p>Erdoğan’ın kendisini güvende hissetmesi için Türkiye’nin anti demokratik, insan haklarını tanımayan, yargının tarafsız ve bağımsız olmadığı, otoriter bir ülke olması gerekiyor. Ancak bu halde Erdoğan tam olarak güvende olabilir, ancak bu halde dış dünya Erdoğan’a mahkum olabilir, içeride kalan tek aktör kendisi olunca, ister istemez kendisi de daha güvenli oluyor.</p><p>Erdoğan bu rejimi “daha dindar, muhafazakar” bir devlet olarak tanımlayabilir, Türkiye’nin İslamcılaşmasını bir dava olarak gören kitleler ve grupların desteğini alabilir, ancak şüphesiz vaat ettiği asla kuralları belirli bir şeriat devleti de değil.</p><p>Erdoğan ancak diktatörlük ile kendisini kurtarabilir.</p><p>Bugün bunu kurmak için ise rejimi değiştirmesi gerekiyor. Rejim değişikliği hiçbir zaman hafif bir olay değildir. Rejim değişikliği anayasal, hukuksal bir düzenleme olmasının yanı sıra, milyonlarca memurun çalıştığı idari yapılanmayı bütünüyle etkileyen, 79 milyonun hayatını biçimlendiren ve devletin dış ülkelerle olan ilişkisini yeni bir hatta sokan önemli bir olaydır. Böyle büyük sosyal, ekonomik, politik ve psikolojik etkileri olan değişiklikler, yumuşak bir şekilde yapılamaz.</p><p>Bugün halkın çok büyük bir kısmı Başkanlık sistemine karşı çıkıyor ve AKP bir anayasa değişikliğini mümkün kılacak çoğunluğa ulaşamıyor.</p><p>Dolayısıyla Erdoğan bu saatten sonra elindeki tüm araçlarla toplumu buna mahkûm ve mecbur etmek zorunda.</p><p>Rejim değişikliği bir form değişikliğidir. Bütün form değişiklikleri için ekstrem koşullara ihtiyaç vardır. Demir ateşe girmeden çelik olmaz. Dibe vurmadan yeni düzen kurulmaz. Yeni bir toplumsal uzlaşma kurulması, büyük çaplı olayların etkisiyle olur. Yani bu yemeğin pişmesi için bir iç çatışma gerekiyor.</p><p>Toplumsal kutuplaşmanın artması, toplumsal kesimler arasındaki çatışmanın süreklileşmesi, paramiliter organizasyonların oluşması, milliyetçi muhafazakar kesimler ile diğer kesimlerin sürekli çatışmaya girmek için provoke edilmesi, HDP’lilerin dokunulmazlığının referanduma götürülmesi, Taksim’e Cami, Gezi Parkı’na kışla gibi olaylar ile bu çatışmaya uygun koşulların üretilmeye çalışılması da zaten bunu gösteriyor.</p><p>Erdoğan’ın bugüne kadar “İç savaş çıksın ezeriz” dediği iddiasını yalanlamaması ise zaten denebilecek olanları özetliyor. [5]</p><p>Dolayısıyla bu olay Erdoğan açısından iki temel şeyi gösterdi.</p><p><strong>Birincisi</strong>, emir komuta zinciri içerisinde yapılacak bir darbe girişimini engelleyebilecek hiçbir aktör yok. Üstelik bu darbeyi yapanların Washington ve uluslararası toplum tarafından destekleneceği, meşru hükümet olarak kabul edileceği kesin. TSK’nın bugün bu organizasyonel kapasiteye sahip olup olmadığı tartışılabilir. Bir kesim Fethullahçı Subayların tamamen silinmesiyle TSK’nın bu kapasiteye tam olarak kavuştuğunu ve rahatladığını söylüyor, bir başka kesim Ordu’nun içerisinde büyük bir güven sorunu olduğunu, ortak eylem yapma becerilerini kaybettiklerini ifade ediyor. Her halükarda ortada hala bir TSK olgusu var ve ne yapabileceklerini bilmiyoruz.</p><p><strong>İkincisi</strong>, Erdoğan’ın böyle bir durum karşısında güvenebileceği hiçbir güvenlik mekanizması da bulunmuyor. Olay bitmesine rağmen sokaklara inen toplam kişi sayısı henüz Gezi olaylarına bile yaklaşamadı. Olay sırasında ise tüm ülkede neredeyse toplam 100 bin kişi sokaktaydı. Olayın TSK emir komuta zinciri içerisinde yapılmadığı, Fethullahçı bir eylem olduğu anlaşılmasına ve Emniyet ile Diyanet’in tüm çabalarına, mesajlarına rağmen gece 3 veya 4 sularında sokaklar hala Gezi’den çok daha boştu. Kendisini iktidara taşıyan esnaflar, küçük memurlar ve ortalama muhafazakarlar kendi reflekslerine uygun davrandılar. Bu zamana kadar Erdoğan’a her zaman yardımcı olan şey bu kitlenin sokak olaylarına katılmaya isteksiz olması ve bunları “anarşik” bulmasıydı. Bugün aynı kitle, aynı nedenle, evinden çıkmadı.</p><p>Dolayısıyla Erdoğan’ın TSK’yı paralize etmeye, işleyemez hale getirmeye, devlet idaresini tam olarak elini almaya, kitlesini de radikalleştirip mobilize etmeye ihtiyacı var. Elinde de buna uygun araçlar var.</p><ul><li>Yaşadığı olay nedeniyle yapılan her türlü tutuklama ve gözaltı FETÖ ile bağlantılı olduğu için toplum vicdanında kabul görüyor. Dolayısıyla sınırsız bir çek var ve bunu kullanacaktır.</li><li>Türkiye’de yargı yok, basın yok, emniyet yok, istihbarat yok, TSK da paralize halde. Varolan ve güçlü gözüken tek şey kendisi. Her ülkede güce göre oy kullanan ve yön alan insanlar vardır. Sağ kesimler arasında bu daha yaygın bir davranış biçimidir. Dolayısıyla Erdoğan’ın kitlesi genişleme eğiliminde.</li><li>Toplumun sinir uçları iyice uyarılmış vaziyette. PKK ve IŞİD saldırıları, ekonomide yaşanan sorunlar, siyasi sistemin her gün yeni bir kriz çıkarması toplumu huzursuz ve mutsuz ediyor. Güvenlik ihtiyacı yüksek. Erdoğan huzur vaat edebilir ve bu pek de yabana atılacak bir hediye değil. Ülke nefes almak istiyor.</li><li>Özellikle AKP’ye oy vermeyen kesimlerde yaşanan demoralizasyon ortaya avantajlı bir koşul çıkartıyor. Güvenecek hiçbir şeyi kalmadığını, kendisinin bu ülkede yabancı veya ezilen bir grup olduğunu, başına büyük felaketler geleceğini haklı olarak düşünen bu kitle, bugün aktif bir şekilde mukavemet edebilme gücünden de yoksun. Öfke birikmesinin sonuçlarını öngöremeyiz ancak araçsızlık, örgütsüzlük ve dağınıklık hali bu kitleyi vurmuş durumda. Üstelik bu kitlenin asgari müşterekte buluşarak geniş koalisyonlar kurma becerisinin darlığı da hareket imkânını azaltıyor. Depresyonda ve dağınık bir insanla kavga etmek açıklamaya gerek duymayacak kadar avantajlı.</li></ul><p>Yani bundan sonra Erdoğan süreklileşmiş darbe rejiminden çıkarak, rejim örme faaliyetine doğru yürüyecek ve yürümek zorunda. Zaman kısıtlı. Olaylar hızlanıyor. Frekans artıyor. Ya Türkiye’de yeni bir rejim kurulacak ya da yeni bir dönem açılacak. Öyle veya böyle bildiğimiz anlamda Türkiye Cumhuriyeti sona erdi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/864/1*hOCDJIeZvCu0Nt8UNqTIww.jpeg" /></figure><h4>4. NE YAPMALI?</h4><p><strong>- Oyun tahtasını anlamak. </strong>Hipotezler olan olay ve olguları açıklamak içindir. Olgularla hipotezler çatıştığı zaman olgular yok sayılmaz, hipotez yenilenir veya düzeltilir. Yani izleyelim ve görelim. Sinyalleri anlamaya, oyun tahtasının nasıl kurulduğunu yüreklilikle görmeye çalışalım. Bariz olan bir tek şey var Türkiye çok kötü bir döneme giriyor ve bizi felaketler bekliyor.</p><p><strong>- Kendimizi muhafaza etmek ve korumak</strong>. Gelecek olan kasırga ve sonrasında varolabilmek için muhafaza stratejileri üzerine düşünmek, bireysel varlığımızı tehlikeye atabilecek adımlardan uzaklaşmak önemli bir konu. Bir şeye faydalı olmak için önce varolmak gerekiyor.</p><p><strong>- Mümkün olan en geniş koalisyonun kurulması. </strong>Yeni rejimi durdurabilecek olan şeylerden biri de mümkün olan en geniş demokrasi koalisyonunun kurulması. Bugün sağcı, solcu hiç farketmez, demokrasi üzerine uzlaşan, diktatörlük altında yönetilmek istemeyen, kendisini 20 yaşındaki Mehmetçiğin kafasını keserek öldüren katillerle aynı grup içerisinde görmeyen, Türkiye Cumhuriyeti içerisinde demokratik bir hukuk devleti içinde yaşamak isteyen herkesin uzlaşı ve ortaklaşma çabası içerisine girmesinde fayda var. CHP’li, MHP’li veya HDP’li, ne olursa olsun hepimizin hayatını tehdit eden büyük tehlikeye karşı “yaşama hakkı” kapsamında birleşebiliriz. Game of Thrones’daki gibi “White Walkers” geldiği zaman hangi dünya görüşünden olduğunuz çok fark etmiyor.</p><p><strong>- Gerçekçi olmak</strong>. Gandalf gelmeyecek. Superman bizi kurtarmayacak. Neo filmin sonunda uçmayacak. Mustafa Kemal Samsun’a çıkmayacak. Kimsenin elinde sihirli bir değnek yok. Elimizde kendimizi savunma araçlarımız sınırlı.</p><p>Bugün Türkiye hukuk devleti bakımından Kırgızistan, Tanzanya ve Zambiya’nın gerisinde 102 ülke arasında 80’inci sırada. Bir yargı yok.</p><p>Bugün Türkiye basın özgürlüğü bakımından 180 ülke arasında 151’inci sırada. Diktatörlükle yönetilen Gambiya, Burma ve Etiyopya da daha özgür bir basın var. Yani, bir basınınız yok. Sağlıklı, normal bir bilgi alamazsınız.</p><p>Bugün Türkiye’de toplumsal gösteri hakkı yok, örgütlenme hakkı sınırlı, adil yollardan hak arama hürriyeti bir şaka konusu ve insanlar korku içerisinde yaşıyorlar.</p><p>Korkulacak çok fazla şey, bir şeyi değiştirebilecek pek az araç ve ülkenin sürüklendiği bir yol var.</p><p>Her Otostopçunun Galaksi Rehberi’nde yazdığı gibi ne yazık ki yanımızda bir havlu bulundurmak da bizi kurtarmayacak.</p><p>Bu ahval ve şeraitte yapılabilecek en akıllıca şey, bölünmeyi engellemek, sakin olmak, bizden olanı korumak, taleplerimizi sadeleştirip, en geniş şekilde yeniden bir araya gelmek.</p><p>Umarım başarabiliriz.</p><p>Çünkü eğer başaramazsak, bilelim ki bunlar daha bizim iyi günlerimiz.</p><h4>EKLER</h4><p><strong>İlker Başbuğ</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/753/1*Lc62aGVZYbLsopscNAUKvA.png" /></figure><p><strong>Mehmet Ali Çelebi</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/704/1*BZkAwUkYEyNnlHdYB3CdWw.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/705/1*nmSGe-Y0-MAgyCMX2Xy65Q.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/695/1*jy0niI8yIGK0s69oDD3E_Q.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/696/1*1RXFv-FwqufbtNN0Ht4Eqg.png" /></figure><p><strong>Şeref Malkoç — Rejim Değişikliği Hazırlığı</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/839/1*Ep9MRQ-LWx8xbprzKj-3Nw.png" /></figure><p><strong>Yeni Şafak — Böyle Tuzak Kurmuşlar</strong></p><p><a href="http://www.yenisafak.com/gundem/genelkurmay-baskaninin-emir-subayi-tuzak-kurmus-2495441">http://www.yenisafak.com/gundem/genelkurmay-baskaninin-emir-subayi-tuzak-kurmus-2495441</a></p><p><strong>Yeni Şafak — Kasırgayı O Kaçırdı</strong></p><p><a href="http://www.yenisafak.com/gundem/fahri-kasirgayi-kaciran-cumhurbaskani-basyaveri-2495440">http://www.yenisafak.com/gundem/fahri-kasirgayi-kaciran-cumhurbaskani-basyaveri-2495440</a></p><p>— — —</p><p>[1] <a href="http://www.hurriyet.com.tr/iste-darbe-girisiminin-perde-arkasi-40149376">http://www.hurriyet.com.tr/iste-darbe-girisiminin-perde-arkasi-40149376</a></p><p>[2] <a href="http://www.milliyet.com.tr/dugunde-sok--siyaset-ydetay-2279085/">http://www.milliyet.com.tr/dugunde-sok--siyaset-ydetay-2279085/</a></p><p>[3] <a href="http://www.ahaber.com.tr/gundem/2016/07/17/fetocu-generali-vuran-kahraman-astsubay">http://www.ahaber.com.tr/gundem/2016/07/17/fetocu-generali-vuran-kahraman-astsubay</a></p><p>[4] <a href="http://www.sozcu.com.tr/2016/yazarlar/ugur-dundar/kalkisma-1317886/">http://www.sozcu.com.tr/2016/yazarlar/ugur-dundar/kalkisma-1317886/</a></p><p>[5] <a href="http://t24.com.tr/haber/levent-gultekin-erdogan-bir-burokrata-ic-savas-cikarsa-ciksin-ezer-geceriz-demis,344984">http://t24.com.tr/haber/levent-gultekin-erdogan-bir-burokrata-ic-savas-cikarsa-ciksin-ezer-geceriz-demis,344984</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=89da76f1fbd5" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke/15-temmuzda-ne-oldu-ne-oluyor-ne-olacak-89da76f1fbd5">15 Temmuz’da Ne Oldu, Ne Oluyor, Ne Olacak?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke">Helmuth Von Moltke</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[HAYIR AHMET HAKAN, YAŞANAN VAHŞETTEN ENSAR DA AKP DE SORUMLUDUR!]]></title>
            <link>https://medium.com/helmuth-von-moltke/hayir-ahmet-hakan-ya%C5%9Fanan-vah%C5%9Fetten-ensar-da-akp-de-sorumludur-10c73478514f?source=rss----2aaa82bace05---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/10c73478514f</guid>
            <category><![CDATA[cocuk-tecavuzu]]></category>
            <category><![CDATA[akp]]></category>
            <category><![CDATA[ensar]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gürman]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 Apr 2016 10:42:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-04-08T11:09:25.856Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/630/1*98WtZOysoc1cCjq4iyD5Lg.jpeg" /></figure><p>Bir katil sokak ortasında bir adamı bıçaklarken adamın küfür etmesine “yakışmadı” diye yüzünü eğen, bir kadının çantası gasp edilirken çığlık çığlığa “hırsız” diye bağırmasına “mahkeme kararı olmadan bu iddianız hakarettir, çok yanlış” diyerek çıkışan, mağduru gözetleyip suçluyu kayıran, bunun eşitlikçi, adil bir tutum olduğunu, beyefendiliğin ve edebin bunu gerektirdiğini kafamıza kakan tumturaklı bir mantık hastalığı ile karşı karşıyayız.</p><p>Hayır haksızlığa uğrayan ile haksızlık yapan aynı değildir. Hayır toplama kampında öldürülen bir insanla katili eşit olamaz. Hayır bir suçu yok etmeye, insanlık ve onun bugüne kadar taşıdığı bütün kıymetli değerler adına bir haksızlığa dur demeye, suçluyu ayırıp, suçsuzları korumaya çalışanlarla, bu suçun üstünü kavmiyetçi, ashabiyeci, soycu bir şekilde kapatmaya çalışanlar bir değildir. Hayır büyük, korkunç, gökleri yıkacak kadar büyük bir suçun üstü kapatılırken, bağıran, kızan, öfkelenen yani insanlığın en kıymetli duygusu olan haksızlığa karşı isyan duygusunu gösterenler hepimiz adına sadece onur kaynağıdır.</p><p>Hayatı boyunca bir kere kendisinden güçlü olanların karşısında ayağa kalkmamış, kaybedeceğini bile bile hiç bir mücadeleye katılmamış, bir hakkı yerden alıp kaldırmak için devasa taşların altına girmemiş, hayır dememiş, isyan etmemiş, süklüm püklüm oturmuş, yoluma bakayım demiş, ben mi kurtaracağım diye yerinden kıpırdayamamış insanlar bile bilir ki namus vardır, onur vardır, hak vardır, adalet vardır ve gözümüzün önünde işlenen bir cinayete koşarak yetişmeye çalışan, bir yangını söndürmek için ayaklananlar ancak şerefli insanlardır.</p><p>Olayın ortaya çıktığı günden beri işte bu şerefli insanlara taşlar atarak, eleştirerek, yıldırmaya, konuyu kapatmaya, bir büyük perde altında büyük bir suçu boğmaya çalışanların akıl ve mantık dışı ÖEEEEAAHAHAHGĞ duvarına çarpıyoruz.</p><p>“Ensar sorumludur ama tecavüzcü değildir”, “bir kadın bakana böyle bir ifade kullanılmaz”,” edep, ahlak”, türlü çeşit mantık yanılsaması ve dil cambazlığı ile suçlular kayrılmaya, suçu ortaya çıkartmak isteyenler de mahkûm edilemeye çalışılıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/814/1*fY_x-x0avEv3Ns553eoifA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/660/1*QZrV2H5UQrgeERoYEriiww.jpeg" /></figure><p>Hayır Ahmet Hakan yaşanan vahşetten Ensar da AKP de sorumludur. Üstelik tecavüzcü destekçisi diye ifade edilebilecek kadar ağır bir sorumlulukları vardır. Çünkü bütün insanlığın isyan etmesine bile neden olabilecek boyutta yaşadığımız vahşetle karşı karşıya olmamıza neden olan şey, basit bir ihmal, bir göz yanılması, bir değerlendirme hatası değil, soğukkanlı bir şekilde planlanmış taammüden icra edilmiş bir politikadır.</p><p>İddianameyi okuyalım, raporları inceleyelim, görmemek, kapatmak, üstünü adeta betonla örtmek istediğimiz gerçeği kabul edelim.</p><p>AKP kendi ideolojisine uygun bir nesil yetiştirmek için planlı ve programlı bir şekilde hareket etti. 4+4+4 eğitim sistemiyle birlikte tam 17 bin köy okulu kapatıldı. Buralarda okuyan ve eğitimine devam etmek isteyen çocuklar şehir ve ilçe merkezlerine taşınmak zorunda kaldı. Maddi imkânı olmayan, yoksul çocukların eğitim hayatına devam etmesi için yurda, barınmaya ve bursa ihtiyacı vardı.</p><p>AKP bilerek ve isteyerek bu alanı boş bıraktı. Milli Eğitim Bakanlığı İlk ve ortaöğretim seviyesinde yurt açmadı. AKP’ye yakın vakıf ve dernekler finansal olarak da desteklenerek bu alandaki boşluğu doldurmak için harekete geçtiler. Özel kuruluşların, vakıf ve derneklerin ilk ve orta öğretim seviyesinde yurt açması yasak olmasına rağmen sadece Ensar Vakfı Anadolu’da 10 binin üzerinde yurt açtı. Devlet ricali, Cumhurbaşkanı Erdoğan, ailesi, Başbakan Davutoğlu, bütün bakanlar, bütün milletvekilleri Ensar Vakfı’nın organizasyonlarına katılarak gövde gösterisi yaptılar. Hükümetin alenen ve apaçık desteklediği illegal şekilde hareket eden bu vakıf bu destek sayesinde hem finans olanakları bularak illegal yurt açma faaliyetini sürdürdü hem de her türlü denetimden azade bir hale geldi.</p><p>Anadolu’nun köylelerinde, mahallelerinde, taşrada çalışan bürokratlar hükümetin bu büyük desteği karşısında titreyerek ve çekinerek Vakfın bütün yaptıklarına seyirci kaldılar. Hükümetin kurduğu baskı ortamında illegal yurtların, pansiyon ve evlerin hiçbiri denetlenmedi. Bütün kamu bürokrasisi bir suçun işlenmesine göz yumarak suç işlemek zorunda kaldı.</p><p>Valiler, İl Milli Eğitim Müdürleri, Okul müdürleri, öğretmenler hepsi bu illegal yapılara destek olmak, sessiz kalmak, bunların faaliyetine karışmamak tam aksine destek olmak durumunda bırakıldı. Örneğin Karaman’da çocuklara tecavüz eden sapığın yasadışı olarak açtığı evlerdeki öğrencileri arasında üst düzey bürokratların çocukları bile vardı. Öyle bir fütursuzluk ki bu çocukları alıp Vali’nin karşısına çıkardı, öpüşe koklaşa fotoğraf çektirdi. Vali daha sonra “İlimizde böyle bir yurt olduğundan haberim yoktu” diye kendini kurtarmaya çalışırken bir karenin ortaya çıkmasıyla ihmal ettiği görevine bir de kamuoyunu yanıltmaya çalışma sorumluluğunu ekledi.</p><p>Biçare kalmış çocuklar, okumaya devam etmek isteyen gariban evlatlar ne idüğü belirsiz adamların eline denetimsiz, gözetimsiz teslim edildi. Bu vakıflar Müslüman vakfıdır diye övüle dövüle, arşı alaya çıkartılırken, binlerce, onbinlerce çocuk her türlü suçun işlenebileceği bu gayri meşru yerlere yönlendirildi.</p><p>“Peki Karaman’da işlenen suçtan neden Edirne’deki Vakıf’ta çalışan sorumlu olsun” diyemeyiz. Yasadışı bir yurt işlettiği, burada görev aldığı ve bunu ihbar yükümlülüğünü yerine getirmediği için o da sorumludur. “Bir tane sapığın yaptığından neden Ensar Vakfı yöneticisi sorumlu olsun” denmez, denemez çünkü bu yasadışı yerleri açarak, buralara kaynak aktararak, denetim ve gözetim sorumluluğunu yerine getirmeyerek, legal görünümlü illegal bir faaliyet yürüterek bu suçun işlenmesine imkan sağladığı için sorumludur. “Bir manyak çocuğa tecavüz etmiş bu niye hükümeti bağlıyor” da denemez çünkü görevini ihmal veya suçluyu kayırma yoluyla bu ortamı ürettiği için dibine kadar mesuldur.</p><p>“Bütün Nazileri toplama kampı yüzünden yargılamayalım, hepsi katil değil iyi Naziler de var” demeyiz ve diyemeyiz. Naziler toplama kampından sorumludur ve katildir. Çünkü bu sistemi kurmuş, işletmiş, halkın vermiş olduğu imkân ve kaynakları bu cinayeti işlemek amacıyla kullanmıştır.</p><p>Hayat her zaman bu kadar net olmayabilir. Görevi ihmal veya suçluyu kayırma gibi suçları işleyerek de bir suçun işlenmesini sağlayan, kolaylaştıran ve bu suça uygun imkan sağlayanlar da suçtan sorumludur.</p><p>Kenar-ı Dicle’de bir kurt kapsa kuzuyu, gelir adli ilahi Ömer’den sorar onu diye bin tane lafı ardı ardına dizip, böyle bir vahşet karşısında kolektif sorumluluğu yok saymak sadece büyük bir yalan veya hata değil, bir suçun üstünü kalın bir battaniye ile örtme çabasından başka bir şey değildir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/663/1*qMTLxVIWSDuHzlJK_asqVQ.jpeg" /></figure><p>AKP bu vakıfların işlemesine izin vererek, yollar açarak hatta yaptığı değişikliklerle gariban çocukların bu vakıfların eline gitmesine neden olarak bu işten dibine kadar sorumludur. İllegal yurtlar açan, bu yurtlarda çocukları ne idüğü belirsiz adamların eline veren değil sadece hukuka insanlığa ve o emanet çocuklara karşı şefkat görevini ihmal eden vakıflar sorumludur. Konuşmayan bürokratlar, denetim yapmayan kamu görevlileri, üretilen baskı ortamında yaşadığı korkuyla susan herkes de evet ikincil olarak sorumludur.</p><p>Ahmet Hakan,</p><p>Neden devlet sorumluluğu olan yurtları yapmıyor, neden illegal yurt açılmasına izin veriyor, neden bürokratların üstüne manevi bir baskı kurarak bu yurtların denetlenmesini engelliyor, neden 17 bin köy okulu kapatılıyor, gariban çocukları kendi evlerinden uzakta okumaya mahkum ediliyor, ideolojik sebeplerle hukuk dışı yollarla çocuklarımız nasıl bir takım adamların eline bırakılır diye şu gökyüzünü aşağı indirip, yeryüzünde depremler yaratmayanlar, Lut kavmi kadar sapıkça kendi düzenini korumak için bu haksızlık zincirinde susanlar da bilesin o kadar sorumludur.</p><p>El kadar yavrular, masumluktan içimizi acıtacak kadar tertemiz evlatlar planlı, programlı bilinçli bir türlü sapıkların eline teslim edildi. Gencecik yavruların ifadelerini okuyup da kalbi sıkışmayacak bir insan evladı yok. Buyurun ifadeleri İngilizceye çevirip bir dünyaya sunun, akan gözyaşından bu ülkeyi sel basar, çığlıklardan birbirimizi duyamayacak bir hale geliriz. Alçaklığın bini bir para bile değil, hayâ yıkılmış, öyle bir perde düşmüş ki bütün çirkinlikler yerden fışkırmış.</p><p>Yıllarca cinsel istismara, tacize, tecavüze uğrayan, psikolojisi bozulan, eğitimine devam etmek için “güven yeri” olan ev bildiği alanda şiddetin her türüne maruz kalan çocukların bütün şikâyetlerine insanlar kulak kapatmış. Bir şehir dolusu bürokrat, amirleri, müsteşarları, bakanları bütün bu olayları sessiz, buzdan, taştan bir suratla izlemiş.</p><p>Ensar Vakfı da AKP de ürettikleri sonucun ne anlama geldiğini biliyorlar Ahmet Hakan. Kendilerinin ne kadar sorumlu olduğundan eminler. Bu yüzden bir kereden bir şey olmaz diyor, sahabeler arasında da suç işleyenler vardı diye kendilerini avutuyor, ne zaman bir büyük suçun parçası olsalar dillerinden çıkan günah işleme özgürlüklerini alabildiğine genişletiyor, Mecliste verilen araştırma önergesini reddediyor, gensoruya hayır diyerek takı töreni gibi tebrik töreni yaparak bu suçta paydaş oldukları insanların önünde çember kuruyorlar.</p><p>En alçak şekilde bütün suçu bir tane sapığın üstüne yıkıp ellerini silerek, çocukların suratına baka baka hep birlikte hayatlarına devam etmek istiyorlar.</p><p>Yıktıkları, yok ettikleri hayatların üzerinde tepinerek bir de bağıra çağıra bu büyük suçu ortaya çıkartıp, yeryüzünü bu lanetten kurtarmak için çırpınanlara saldırıyorlar.</p><ul><li>Çocuk istismarının Meclis tarafından reddedilmesine hayır demek,</li><li>Bir kere olmuş bir olay nedeniyle Vakıf suçlanamaz diye hızla harekete geçmek,</li><li>Ensar’ı yedirmeyiz diye kampanyalar düzenlemek,</li><li>“Bir tane sapığı hapse attık daha ne” diye efelenmek,</li><li>İstifa etmeden, hiçbir sorumluluk almadan, yarabbi şükür diyerek yola devam etmeye çalışmak,</li><li>Bunları yapanlara “önüne yattın” diyenin haykırışını gündeme oturup, yanına zalimleri alarak, okul kabadayısı gibi bir linç töreni hazırlamak da</li></ul><p>Hepimizin ahlakına, mantığına, namusuna karşı işlenmiş bir büyük suçtur.</p><p>Çocuklara tecavüz edilmez Ahmet Hakan. Çocuk tecavüzcülerine uygun ortam sağlanmaz. Dünyanın hiçbir yerinde bir hükümet kendi sorumluluğunu ihmal ederek, denetimsiz, gözetimsiz el kadar çocukları ne idüğü belirsiz adamların eline teslim edip yaşanması son derece muhtemel olaylardan sorumsuzluğu olduğunu iddia edemez.</p><p>Konunun tartışılması, üstüne basa basa yeniden vurgulanması, bu sorumluların hesap vermesinin sağlanması, çocuklarımızın, insanlarımızın ve geleceğimizin kurtarılması için yapılması gereken tek meşru ve adil harekettir.</p><p>Bu kokuşmuş düzenin üreticileri, şakşakçıları, korku nedeniyle sinmiş, ruhunu kaybetmiş, jetonla çalışan propaganda makinalarının hepimize karşı kurduğu barbarca ÖEAASDHAÖAÖAEEEHHE duvarına karşı ayağa kalkmak, ses çıkarmak zorundayız. Zalimle mazlum arasında, katille kurban arasında, zorbayla mağdur arasında bir orta yol yoktur, bulamazsınız. Zalimlerin, katillerin, zorbaların hakimiyet kurduğu ve koşullarını belirlediği bir rejimde bütün insanlık kurban olur ve sizler de hiç olmazsa bu propaganda makinasının değirmenine su taşımayarak hareket etmek zorundasınız.</p><p>Hayat affetmiyor ve affetmeyecek. Bu düzen mutlaka değişecek. Dünyada barbarlığın, insan kötülüğünün hâkim olduğu milletler oldu ama bu barbarlığa teslim olan bir tane millet bile yoktur. Kazanamazlar ve kazanamayacaklar. O zaman oturup, güzel çocuklarımızın tertemiz ellerini tutarken başını öne eğmemek için hatırla, mesele bellidir, onlar da meseleyi bilmektedir:</p><p>ÇOCUK TECAVÜZÜNDEN ENSAR DA AKP DE SORUMLUDUR.</p><p>Bugün tartışılması gereken tek konu budur ve bu konu mutlaka tartışılacak, bu hesap kesilecek, bu defter kapatılacak, bu pislik temizlenecektir.</p><p>Bu ülke gökleri saran bu kokuşmuşlukla yola devam edemez ve etmeyecek, yarın yana yakıla özür dilememek, “bu olaylar olurken susuyordu” diyen hüküm dolu bakışlara maruz kalmamak, Der Stürmer yazarları gibi insanlığın lanetledikleri arasında olmamak için bugün artık bir muhasebe yapıp, yapmanız gerekeni yapın. Kaleminizi çocuklarımız için kullanın.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=10c73478514f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke/hayir-ahmet-hakan-ya%C5%9Fanan-vah%C5%9Fetten-ensar-da-akp-de-sorumludur-10c73478514f">HAYIR AHMET HAKAN, YAŞANAN VAHŞETTEN ENSAR DA AKP DE SORUMLUDUR!</a> was originally published in <a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke">Helmuth Von Moltke</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Düşman oklarının gösterdiği yerde]]></title>
            <link>https://medium.com/helmuth-von-moltke/d%C3%BC%C5%9Fman-oklar%C4%B1n%C4%B1n-g%C3%B6sterdi%C4%9Fi-yerde-4dda729dc6b2?source=rss----2aaa82bace05---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4dda729dc6b2</guid>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <category><![CDATA[akp]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gürman]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 30 Oct 2015 12:03:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-10-30T12:03:10.708Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*2EHMeMS0amDrXgH8-6mb4w.jpeg" /></figure><p>AKP’nin yeni propaganda cümlesi sosyal medyada yayılıyor.</p><p>Bir tane de güzel görsel hazırlamışlar, milletvekilinden yandan gazetecisine, trollünden bot hesabına hepsi bunu paylaşıyor.</p><p>İmam Şafi’ye ait bir söz. Kendisine “Fitne zamanı hakkı tutanları nasıl anlarız” diye sormuşlar, şöyle cevap vermiş: “Düşman okunu takip edin, o sizi hak ehline götürür.”</p><p>Arkasından artık alıştığımız bir potpori. “Almanya, İngiltere, ABD, CIA, MOSSAD, İsrail AKP’ye karşıysa bizim nerede durmamız gerektiği bellidir.”</p><p>Bu slogandan çıkartacağımız iki nokta var.</p><p>Birincisi AKP kendi tabanını motive edemiyor. 7 Haziran seçimlerinden sonra yapılan analizlerin önemli bir kısmında “Küskün AKP’lilere” yer verildi. Buna göre, 7 Haziran seçimlerinde daha önce AKP’ye oy vermiş önemli bir seçmen grubu partisine karşı bir kırgınlık yaşamaya başladı. Oy verecek başka bir parti de bulamayan bu dindar veya geleneksel muhafazakâr kitle de sandığa gitmeyerek AKP’ye bir “uyarıda” bulundu. Bu kitlenin tekrar sandığa giderek AKP’ye oy vermesi halinde AKP için kritik eşik olan yüzde 44’ün aşılacağı ve 276’nın üzerinde milletvekili sayısı ile AKP’nin bir kez daha iktidar olacağı ifade ediliyordu. AKP 1 Kasım seçimlerine yönelik stratejisini de temelde bu seçmen grubu üzerine kurdu. “İlk günkü aşkla” sloganı AKP’nin fabrika ayarlarına dönme isteğini ima ediyor, bu seçmen grubuna da “uyarını anladık” mesajını vermeyi hedefliyordu. Beklenilen bu seçmen grubunun yeniden motive olarak sandığa gitmesiydi ama seçime 2 gün kala anketler bu konuda hiçbir başarı gösterilemediğini ortaya koyuyor. Ali Babacan’ın dediği gibi “tablo rahat gözükmüyor.”</p><p>Bu da çok normal. Daha önce AKP’ye oy verip 7 Haziran’da AKP’ye oy vermeyen geleneksel muhafazakârların ve dindar seçmenin rahatsızlıklarının neler olduğu bütün araştırmalarda gözüküyor.</p><p>Bu seçmenler parti içerisinde tek adamlaşmadan rahatsız. Yolsuzlukların üstünün kapatılmış olmasından rahatsız. Ekonomide 8 yıldır devam eden durgunluktan ve özellikle Ocak ayından beri artan dolar kurundan rahatsız.</p><p>7 Haziran’dan beri bu alanda hiçbir değişim olmadı. Aksine AKP içindeki tek adamcılık ve birey kültü 7 Haziran’dan sonra daha da ortaya çıktı. AKP artık Davutoğlu’nun Genel Başkan seçildiği kongrede kendi listesini bile yazamadığı bir parti. Partinin ağır topları ise AKP’den gittikçe uzaklaşmakta. Abdullah Gül’ün rahatsızlığını cemil cümle alem biliyor. Bülent Arınç da katıldığı bir televizyon programında “birilerine karşı sevgimi kaybetmiş olabilirim” derken, TRT ve yandaş kanallarda ambargolu olduğunu bile ifade etti. 17/25 Aralık AKP’nin hala kırmızı çizgisi. Ekonomideki durgunluk ve geriye gidiş dolar kurunun 3 TL seviyesine çıkmasıyla derinleşti. Bütün bunların üstüne geleneksel sağ seçmenin altın buzağı olan “huzur ortamı” da bozuldu. Artık Türkiye’nin başkentinde katliam yaşanıyor, ülkenin doğusunda ise her gün gencecik çocuklar ölüyor. Bu manzaraya iş dünyasını korkutan el koymaları, kayyum kararlarını ve tehditleri de ekleyin, AKP 7 Haziran’da oy vermeyen geleneksel sağ seçmene artık kimsenin ciddiye almadığı “koalisyon olursa istikrar bozulur” tehdidi ve rüşvet kabilinden birkaç vaat dışında bir şey sunamıyor.</p><p>Peki geriye ne kaldı? Geldik ikinci noktaya. AKP’nin seçmenine ajitasyon dışında sunabileceği hiçbir şey kalmadı.</p><p>AKP “büyüyen bir ekonomi” vaad edemiyor, “huzur ortamı” vaad edemiyor, “sıfır terör” vaad edemiyor, tek adamlaşma, yolsuzlukla mücadele hiçbiri hakkında ağzını bile açamıyor.</p><p>Onun yerine şunu söylüyor: “Kâfirler bize karşı, sen de dindarsan gel bize oy ver.”</p><p>Bu mesaj AKP’nin kendi seçmen tabanının zekasını ve adanmışlığını “yeni yetme” trollerle eşit gördüğünden başka ne gösterebilir?</p><p>Eğer “ABD, Almanya, İngiltere AKP’ye karşı” diye dindar seçmenin buraya yöneleceği vehmediliyorsa, AKP kendi tarihini unutmuş demektir.</p><p>ABD, Almanya, İngiltere Saddam Hüseyin’e de karşıydı. 2003 yılında AKP ABD, Almanya, İngiltere, İsrail ve cemil cümle alem ile birlikte Saddam Hüseyin’e savaş açmak için Meclis’te tezkere geçirmeye çalışıyor, Tayyip Erdoğan da kapalı grup toplantılarında ikna odaları kuruyordu.</p><p>ABD, Almanya, İngiltere Kaddafi’ye de karşıydı. AKP Libya’ya müdahale çağrılarında bulunuyor, NATO harekete geçsin diye kampanya yürütüyordu.</p><p>ABD, Almanya, İngiltere Bin Ali’ye de karşıydı. AKP Tunus’ta rejimin değişmesi için hepsiyle ittifak kuruyor, kafir oklarının yanına kendi okunu da koyup Bin Ali’nin göğsüne göğsüne saldırıyordu.</p><p>ABD, Almanya, İngiltere Mübarek’e de karşıydı. Erdoğan da hiç boş durmuyor, Mübarek’e görevi bırakması için çağrıda bulunuyor, “bizler faniyiz, çekil git” diye bağırıyordu.</p><p>ABD, Almanya, İngiltere “vesayet rejimi”ne de karşıydı. AKP yurtdışına çıkıyor, demokratikleşmeden bahsediyor, “eski zihniyetin tasfiyesi” ile Brüksel’de prim toplamaya çalışıyordu.</p><p>Yani “düşman” oku hangi yöne gittiyse AKP hep tam aksi yönde durdu. “Düşman” okunun hedefinde kim varsa bir darbe de AKP vurdu.</p><p>7 Haziran’da oy vermeyen AKP seçmeni de bütün bunları da hatırlıyor. Onlar da politikanın bu kadar basit bir denklemden ibaret olmadığını, haksızlık ve hukuksuzluk yapanların kendilerine destek bulmak için türlü mazeret uydurabileceğini ancak bunun insanları tatmin etmediğini görüyor. O yüzden de AKP bugün artık bu kadar ucuz numaralara başvuracak kadar söylemini aşağı doğru çekiyor.</p><p>Bunlar çaresizlik alameti. Eğer bu kadar iptidai bir söylemden medet umulacak hale geldiyse gemi batıyor demektir.</p><p>1 Kasım’a 2 gün kaldı. AKP yönetimi kendisini alıştırsın, 7 Haziran’da bir devir bitti, bir daha geri dönmeyecek, öyle yükler var ki, omuzlar kaldırmıyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4dda729dc6b2" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke/d%C3%BC%C5%9Fman-oklar%C4%B1n%C4%B1n-g%C3%B6sterdi%C4%9Fi-yerde-4dda729dc6b2">Düşman oklarının gösterdiği yerde</a> was originally published in <a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke">Helmuth Von Moltke</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[AKP DÖNEMİ — 28 ŞUBAT KARŞILAŞTIRMASI: BETERİN BETERİ VAR.]]></title>
            <link>https://medium.com/helmuth-von-moltke/akp-d%C3%B6nemi%CC%87-28-%C5%9Fubat-kar%C5%9Fila%C5%9Ftirmasi-beteri%CC%87n-beteri%CC%87-var-8ea2b9a730cf?source=rss----2aaa82bace05---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8ea2b9a730cf</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Gürman]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 26 Oct 2015 20:10:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-10-26T20:17:40.390Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oAyPi6JOJCRy3exz0vpv7Q.jpeg" /></figure><p>Derdim acıları yarıştırmak değil.</p><p>28 Şubat döneminde devletin hukuk dışına çıkarak yaptığı adaletsizlikler birçok insana telafi edilemez maddi ve manevi zararlar verdi.</p><p>Devlet hizmet etmesi gereken insanların haklarını gasp ederek suç işledi.</p><p>Kamu görevlileri hukuka aykırı tutumlarıyla anayasa ve kanunları ihlal etti.</p><p>Devlet bu şekilde hukuk dışına çıktığı için toplumun hukuka olan inancı ve güvenlik ortamı da zarar gördü.</p><p>Bu eylemlerin hepsinin çok kötü olduğu konusunda toplumda geniş bir mutabakat var.</p><p>28 Şubat’ta kötü olan faiiler değildi. 28 Şubat’ta kötü olan fiillerdi. 28 Şubat’ın aktörleri belli eylemleri gerçekleştirdikleri için kötü sonuçlara yol açtılar ve kötü oldular.</p><p>Bugünü de bu perspektifle bir kere daha değerlendirmemiz gerekiyor. Sormamız gereken soru esasında karşımızda apaçık ortada. Eğer 28 Şubat kötüyse, eğer 28 Şubat’ta devletin meşru otoritelerin rutin dışına çıkarak yaptıkları hukuk dışı eylemler büyük zararlara yol açtığı için bu dönem bir kötülük abidesi olarak bugün hatırlarda yer ettiyse, içinden geçmekte olduğumuz bugünleri nasıl tanımlayacağız?</p><p>28 Şubat’ta mağdur olduğu için bir insan başkalarına zulmetme hakkına sahip midir? Bir dönem mağdur olmak, bir insana hangi zulmü yapma ruhsatı verir? Şüphesiz mağduriyet sadece haksızlık yapandan bu mağduriyetlerin giderilmesini talep etme hakkını doğurur. 28 Şubat’tan ve diğer mağduriyetlerden öğrenilmesi gereken haksızlığın kötü olduğudur. Devlet hukuk dışına çıkamaz. Devlet insanların temel hak ve özgürlüklerini gasp edemez. Eğer böyle vakalar vuku bulursa o halde devlet yöneticileri bu eylemleri sebebiyle sorumludur.</p><p>İlk önce ölçüyü doğru koyalım. 28 Şubat’ta ne oldu?</p><ul><li>1995 yılında yapılan genel seçimlerde Refah Partisi yüzde 21,38 oy oranıyla birinci parti oldu. 158 milletvekili ile TBMM’de temsil hakkı kazandı.</li><li>28 Haziran 1996 tarihinde Refah Partisi ile Doğru Yol Partisi’nin kurduğu koalisyon hükümeti güvenoyu alarak iş başına başladı.</li><li>28 Şubat 1997 tarihinde Türk Silahlı Kuvvetleri’nin komuta kademesinin talebi ve Erbakan liderliğindeki dönemin hükümetinin onayıyla MGK’da alınan kararlarla “post modern” bir darbe süreci başladı.</li></ul><p>Bu tarihten 2001 yılına kadar geçen süreç de “28 Şubat süreci” olarak tarihte yerini aldı.</p><p>Şimdi karşılaştırmalı olarak 28 Şubat dönemi ile AKP dönemini verilerle karşılaştıralım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQLdKibGtcu-ompF4l0fJA.jpeg" /></figure><h4>1- Yargı Bağımsızlığına müdahale</h4><p><strong>28 Şubat Dönemi:</strong></p><p>28 Şubat döneminde Genelkurmay yargıya açıkça müdahale etti. Genelkurmay Başkanlığı’nda verilen “irtica brifingi”ne yaklaşık yüksek yargı üyesi yaklaşık 400 hakim katıldı. Burada kendileri irtica konusunda bilgilendirilerek, yargı kararlarında bu hususlara dikkat etmeleri talep edildi.</p><p><strong>AKP Dönemi:</strong></p><p>AKP döneminde, 2010 yılında referandumdan sonra artan şekilde hükümet yargı bağımsızlığına açıkça müdahale etti.</p><p>Adalet Bakanlığı “Adalet Bakanlığı Listesi” adıyla bir liste hazırlayarak seçimlere katılacak Hakim ve Savcılara baskı uyguladı. Bir çok hakim ve savcı bu baskılara dayanamadığı için oyunu Adalet Bakanlığı Listesi lehine kullandı. (Bkz: Yargı Meselesi Hallolundu, Yargıçların Eşekli Demokrasi ile İmtihanı. Orhan Gazi Ertekin)</p><p>Ergenekon, Balyoz, Oda TV, 3 Temmuz, KCK Ana Davası ve Özel Yetkili Mahkemelerde görülen diğer davalar hükümet tarafından “bağırsak temizliği” olarak tanımlandı. Dönemin Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan bu davaların savcısı olduğunu ilan etti. Böylelikle Adalet Bakanlığı’na sahip, hakim ve savcıların sicil işlemlerini yürüten iktidar partisi adı geçen davaların tarafı haline geldi. Açılan davaların tamamı yargı bağımsızlığında asla olmayacak şekilde öncelikle hükümet bilgilendirildi ve izni arandı. Görülen davalarda uzun tutukluluk süreleri, iletişimin gizliliğinin ihlali, masumiyet karinesinin yok edilmesi, adil yargılanma hakkının ortadan kaldırılması tipik bir uygulama halini aldı. <strong>Yalnızca Ergenekon davası kapsamında 100 binden fazla telefon izlendi, 60 bin telefon dinlendi, 3000 kişi teknik takibe alındı, 588 kişi tutuklandı, 7 sanık ifadesini veremeden hayatını kaybetti, 7 sanık kansere yakalandı. Çok sayıda tutuklu 5 yada 8 yıl arasında değişen fahiş ölçülerde haklarında hiçbir mahkeme kararı bulunmadan özgürlüklerinden mahrum edildi.</strong></p><p>17/25 Aralık sonrasında ise AKP hükümeti yargıya yine doğrudan müdahale etti. Bu olaydan sonra <strong>Fethullahçı Terör Örgütü Üyesi oldukları şüphesiyle 2 bin 664 hakim ve savcı sürüldü. 50’nin üstünde savcı ve hakim meslekten men edildi. Adli kolluk hizmeti veren yaklaşık 80 bin polisin görev yeri değiştirildi. </strong>Örneğin Hakkâri, Şırnak, Van gibi illerde Terörle Mücadele’de görev yapmış amir ve komiserler Emniyet Genel Müdürlüğü’nden Devlet Opera ve Bale Genel Müdürlüğü’ne atandı. Yaklaşık 2000 polis müdürü zorla emekliye ayrıldı, yüzün üstünde polis müdürü ise ihraç edildi.</p><p>Bugün Türkiye Hukuk Devleti Endeksi’nde 102 ülke arasında 82’inci sırada. [2]</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/650/1*5NDJt4K0VdaqHk5e4ExSTA.jpeg" /></figure><h4>2- Hükümet Medya ilişkileri ve Basın Özgürlüğü</h4><p><strong>28 Şubat Dönemi</strong></p><p>Meşhur andıç olayı ile bazı gazeteciler hedef haline getirildi. Bu gazeteciler işlerini kaybettiler. İrticacı olduğu gerekçesiyle bazı basın organlarına çeşitli düzeylerde baskılar kuruldu ancak Refah Partisi’ne yakın Yeni Şafak gazetesi dahil hiçbir gazeteye devlet el koymadı, hiçbir yayın organının faaliyeti durdurulmadı. Eğitim Bir-Sen’in hazırladığı 28 Şubat raporuna göre 1990–2002 yılları arasında kamu bankalarından medya şirketlerine 3 milyar lira boyutunda kredi kullandırıldı. [1] Bu rakamın ne kadarının doğrudan 28 Şubat döneminde verildiğine yönelik bir veri bulunmuyor. 2002 yılı itibariyle Türkiye basın özgürlüğü bakımından 139 ülke arasında 99’uncu sıradaydı. [3]</p><p><strong>AKP Dönemi</strong></p><p><strong>Devlet çeşitli gerekçelerle Akşam, Star, Sabah, Güneş, Takvim, Fotomaç gazetelerine el koydu. ATV, Show TV, Star TV, NTV ve birçok önemli yayın organı TMSF bünyesine aktarılarak buradan yandaş iş adamlarına satıldı. </strong>Bugün alınan karar ile Koza — İpek Grubuna da el koyularak grup bünyesindeki KanalTürk ve Bugün TV ile gazetelerin yönetimi de hükümet idaresi altına alındı.</p><p>17/25 Aralık iddianamelerinde yer alan iddialara göre AKP hükümeti çeşitli iş adamlarına baskı uygulayarak bazı medya organlarının satın alınması için havuz oluşturdu. Bu havuzdan kullanılan paralarla Sabah grubunun Çalık Holding bünyesinden başka bir gruba geçmesi sağlandı.</p><p>TMSF 2013 yılında özel bir şirkete ait olan ve yayıncılık yapan Digiturk’e de el koydu. Daha sonra Digiturk Katarlı Bein Media Group’a devredildi.[4]</p><p>Doğan Holding’e yönelik baskılar sonucunda Doğan Holding elinde bulunan Vatan ve Milliyet Gazeteleri’ni satmak zorunda kaldı. Bu gazeteleri daha önce medyada hiçbir yatırımı bulunmayan Demirören grubu satın aldı. Kamuoyuna yansıyan bilgilere göre Demirören bu işe Erdoğan için girdiğini kabul etti. [5]</p><p>Kredi konusuna gelince. Biraz yukarıda 1990–2002 döneminde kamu bankalarından medya kuruluşlarına bağlı şirketlere verilen kredi tutarının 3 milyar TL seviyesinde olduğu yer almaktaydı. AKP döneminde tam bir billanço henüz ortaya çıkmadı. <strong>Ancak sadece Çalık Holding’e Sabah — ATV ihalesi sırasında Vakıfbank 375 milyon dolar, Halkbank 375 milyon dolar olmak üzere toplam 750 milyon dolar kredi verildi. 750 milyon dolar bugünkü parayla 2 milyar 175 milyon lira değerinde. Yani sadece Çalık Holding’e, Sabah — ATV grubunu alması için verilen para 1990–2002 döneminde verilen kredi miktarının yüzde 72’si kadar.</strong> [6] Kredi uygulamasında bir ilginç nokta da eskiden kamu bankalarından şirketlere kredi verilirken bu dönemde yandaş yazarlara da kredi verilmesi oldu. Örneğin 17 Aralık sonrasında hükümeti savunan gazetecilerin konut kredisi borçları kapatıldı. Konut kredisi olmayan yandaş gazetecilerin ise, konut kredisi almalarında yardımcı olundu. Bu nedenle kamunun uğradığı toplam zarar ise şu an için bilinmiyor. [7]</p><p>Bu dönemde yüzlerce gazeteci çeşitli terör örgütlerine üye oldukları gibi soyut gerekçelerle ancak gazetecilik faaliyetleri nedeniyle hapse atıldı. T<strong>ürkiye bugün basın özgürlüğü bakımından 180 ülke arasında Endonezya, Malezya ve Bengladeş’in gerisinde 149’uncu sırada.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/555/1*dpCKhscsm09AIBNGOpFXZg.jpeg" /></figure><h4>3- Siyasi Partilere Yönelik Müdahaleler ve Anti Demokratik Uygulamalar.</h4><p><strong>28 Şubat Dönemi</strong></p><p>28 Şubat döneminde Emek Partisi, Refah Partisi, Demokratik Kitle Partisi ve Fazilet Partisi açılan davalarda kapatıldı.</p><p>Refah Partisi davasında Necmettin Erbakan, Şevket Kazan, Ahmet Tekdal, Şevki Yılmaz, Hasan Hüseyin Ceylan ve İbrahim Halil Çelik’e 5 yıl süreyle siyasi yasak getirildi. Aynı dönemde İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı olan Recep Tayyip Erdoğan Siirt’te yaptığı bir konuşmada halkı kin ve düşmanlığa sevk ettiği iddiasıyla yargılandı, suçlu bulundu ve Pınarhisar Cezaevi’nde 4 ay 10 gün tutuklu kaldıktan sonra serbest bırakıldı.</p><p>28 Şubat döneminde seçim güvenliği konusunda ciddi bir sorun olmamasına karşın, seçim barajı ve siyasi partiler kanunu temel bir mesele olarak varlığını sürdürdü.</p><p>Siyasi adil rekabet ortamı açısından ise TBMM’de grubu bulunan siyasi partilere hazine yardımı yapılması uygulamasının yanı sıra, seçim öncesinde ulusal kanallarda tüm partilerin temsilcilerinin katıldığı açık oturumların yapılmasına devam edildi. Örneğin 2002 yılında Deniz Baykal ve Tayyip Erdoğan’ın katıldığı açık oturum sorunsuz yapılabilmişti.</p><p><strong>AKP Dönemi</strong></p><p>AKP döneminde Halkın Demokrasi Partisi ve Demokratik Toplum Partisi kapatıldı.</p><p>Faaliyet gösteren çeşitli siyasi partilere mensup siyasi parti liderleri ve üyeleri Özel Yetkili Mahkemeler’de görülen davalar kapsamında tutuklandı ve siyasi faaliyetlerini yürütemez hale getirildi. <strong>2011–2014 yılları arasındaysa CHP, MHP ve BDP’ye mensup 8 milletvekili cezaevinde tutuklu bırakıldı</strong>. Dönemin Başbakanı Erdoğan tutukluluk kararını savunarak “<em>Bu iş, bu sorun AK Parti’nin sorunu değil. Onların sorunu</em>” diyerek görüşünü ortaya koydu. [8] Bunun yanı sıra çok sayıda yerel yönetici yine terör örgütü üyesi oldukları gerekçesiyle tutuklandı. Aynı dönemde muhalif belediyelerin basılması ve Belediye Başkanlarının “ekonomik çıkar amaçlı suç örgütü üyesi olduğu” gerekçesiyle yargılanması rutin uygulama halini aldı. Örneğin <strong>İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Aziz Kocaoğlu çete lideri olmak iddiasıyla 397 yılla yargılanırken, bu yazının yazılmasından 12 gün önce Batman Belediye Başkanı da görevden alındı.</strong></p><p>AKP döneminde seçim güvenliği konusunda çok önemli endişeler ve usulsüzlükler de daha öncesiyle karşılaştırılamaz derecede arttı. <strong>Örneğin 7 Haziran seçimlerinde AGİT Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın adil siyasi rekabet ortamına aykırı bir şekilde hareket ettiğini açıkça beyan etti.</strong> Fazla basılan oy pusulaları, çeşitli düzeylerde yaşanan usulsüzlükler ve baskılar da seçimlere damgasını vurdu. Örneğin yerel seçimlerde Ankara’da oy sayımı sırasında dönemin İçişleri Bakanı Efkan Ala yanında çevik kuvvet polisleri ile birlikte oy sayım yerine giderek, oy sayım işlemlerine hakkı olmamasına rağmen nezaret etti. Yine Van’da oylar AKP’nin itirazları üzerine 13 kez sayıldı daha sonra tekrarlanan seçimlerde AKP seçimi bir kez daha kaybetti.</p><p>Seçim barajı uygulaması ve Siyasi Partiler Kanunu aynen devam etti. Bu dönemde muhalefet partilerinin çeşitli kereler verdikleri yasa değişimi teklifleri de AKP tarafından reddedildi.</p><p>Siyasi adil rekabet ortamı açısından ise, TRT’nin bağımsızlığı tamamen kayboldu. Örneğin <strong>10 Ağustos tarihinde yapılan seçimler öncesinde YSK, TRT Türk’ün 6 Ağustos-8 Ağustos arasındaki üç günde Erdoğan’ın faaliyetlerine 5 saat 26 dakika 3 saniye yer verdiğini, diğer adaylara hiç yer ayırmadığını tespit ederek ceza verdi. RTÜK’ün verilerine göre 7 Haziran seçimleri öncesinde 1 aylık TRT kanallarında Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’a 45 saat, AK Parti’ye 54,5 saat, CHP’ye 14 saat, MHP’ye 7.5 saat ve HDP’ye sadece 3 saat yer verildi.</strong> [9] Aynı dönemde medyaya yönelik ambargolar da yaşandı. HDP temsilcilerinin ulusal yayın yapan kanallara çıkması hükümet tarafından yasaklanırken, Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç’a bile TRT ve yandaş kanallar tarafından ambargo konulması durumun vehametini bütün açıklığıyla ortaya koymakta. AKP döneminde TBMM’de grubu bulunan siyasi partilerin hazine yardımı alma hakkı da ortadan kaldırıldı. Yeni yapılan düzenleme ile ancak seçimlere katılarak yüzde 7 oy oranını aşan partilere hazine yardımı yapılması kabul edildi. Bu sebeple seçimlere bağımsız olarak girerek TBMM’de grup kuran partiler siyasi haksızlığa uğrarken, 20 milletvekilinin TBMM’de grup kurarak bir partiye katılması halinde bu partiye verilecek siyasi yardım da ortadan kaldırıldı.</p><p>Bu dönemde ortaya çıkan bir yeni durum ise AKP’nin baskısıyla siyasi partilerin uğradığı <strong>propaganda yasakları</strong> oldu. Örneğin CHP’nin “ Vatandaş vergisini veriyorsa hükümet de hesabını verecek” afişleri AKP’nin baskısıyla kaldırıldı. [10]</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/560/1*rWBoKiqVHLMsWFDD4fXbTA.jpeg" /></figure><h4><strong>4- Fişleme, Memur ve Bürokratlara baskı</strong></h4><p><strong>28 Şubat Dönemi</strong></p><p>Eğitim Bir- Sen raporuna göre 1997–2001 yılları arasında 1635 personel irtica gerekçesiyle YAŞ Kararlarıyla ordudan ihraç edildi. 1997–2001 yılları arasında 11 bin öğretmen çeşitli gerekçelerle istifa ederken, 3527 öğretmenin görevine son verildi. 2639 kamu personeli MİT tarafından irtica ile ilişkili olduğu için fişlendi. 71 Kaymakam irticacı olduğu gerekçesiyle meslekten el çektirildi. 331 Emniyet mensubu hakkında soruşturma başlatıldı. 53 Emniyet mensubu idari cezaya uğradı.</p><p><strong>AKP Dönemi</strong></p><p>Özel Yetkili Mahkemelerde görülen davalarda birçok subay, astsubay ve TSK personeli tutuklandı. 2012 yılı itibariyle verilen bir soru önergesine Milli Savunma Bakanı İsmet Yılmaz’ın verdiği cevaba göre bu davalarda 58 general/amiral, 140 subay, 7 astsubay, 1 uzman erbaş, 1 sivil memur tutuklu, 64 general/amiral, 273 subay, 60 astsubay, 4 uzman erbaş, 3 sivil memur tutuksuz olarak yargılanmaktaydı. Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ’un da aralarında dahil olduğu 4 Kuvvet Komutanı “terör örgütü yöneticisi olmak” suçlamasıyla tutuklandı.</p><p>MİT’in CHP ve MHP milletvekilleri dahil bu siyasi partilere mensup bir çok üst düzey yöneticisiyi fişlediği, dahası bu partilere yakın iş adamlarının da fişlenerek kamu ihalelerine girmekten men edildiği iddiaları ulusal basında yansıdı. Ortaya çıkan bir başka belgeye göreyse Milli Eğitim Bakanlığı’nın KPSS’ye giren adayları fişlediği, Alevi, Kürt veya ulusalcı adaylara listelerde kırmızı olarak yer verildiği görüldü. [11] <strong>CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu ise TBMM’de yaptığı bir grup toplantısında 77 milyon vatandaşımızın Emniyet Genel Müdürlüğü İstihbarat Daire Başkanlığı tarafından fişlendiğini ortaya koydu.</strong> Kılıçdaroğlu’nun açıkladığı belgelerde Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı DEVA 1 ve DEVA 2 adı verilen programlarla halkın tamamına ait verilerin toplandığı ve istihbari kişisel verilerin saklandığını ifade etmekte. [12]</p><p>Bu dönemde siyasi sebeplerle görevden alınan Vali, Kaymakam veya üst düzey bürokrat sayısı henüz belli değilken, bu konuda bir araştırma yapılması ihtiyacı da gözüküyor. Buna karşın sadece 17/25 Aralık yolsuzluk soruşturmaları sonucunda ise 2 bin 664 hakim ve savcı sürüldü. 50’nin üstünde savcı ve hakim meslekten men edildi. Adli kolluk hizmeti veren yaklaşık 80 bin polisin görev yeri değiştirildi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/620/1*mcUuajrdl4YalSDb23lwbA.jpeg" /></figure><h4>5- Faili Meçhul Cinayetler</h4><p><strong>28 Şubat Dönemi</strong></p><p>1990–2001 yılları arasında Türkiye’de yaklaşık 17 bin faili meçhul cinayet işlendiği, bu cinayetlerin çok büyük kısmının devlet yetkilileri veya bu yetkililerle ilişkili çeteler tarafından ifa edildiği kabul edilmektedir. 1997–2001 yılları arasında kaç faili meçhul cinayet işlendiğine yönelik bir bilgi bulunmamaktadır.</p><p><strong>AKP Dönemi</strong></p><p>AKP en çok “faili meçhul cinayetleri bitirmek” ile övünse de bu iddianın hiçbir geçerli tarafı yok. Bu konuda en güncel veri 2013 yılına ait. Ağır Ceza Mahkemelerinde görülen faili meçhul dosyalarına bakıldığı zaman sadece 2013’te Ağır Ceza Mahkemelerine gelen dosya sayısı 2.518. Önceki yıllardan devredenlerle birlikte toplam faili meçhul dosya sayısı 19.077 iken yıl içinde faili bulunan dosya sayısı sadece 24, zaman aşımına uğrayan dosya sayısı ise 1.756’dır. Faili meçhul dosyaların yarısından fazlası, 10.130 tanesi Diyarbakır’dadır. Diyarbakır’ı 3.882 dosya ile Van takip etmektedir. [13]</p><p><strong>İHD’nin her yıl hazırladığı Türkiye İnsan Hakları İhlalleri raporlarına göreyse 2002 yılından bu yana 456 faili meçhul cinayet işlenmiş. </strong>Ceylan Önkol, Hrant Dink, Rahip Santoro, Muhsin Yazıcıoğlu cinayetlerinin yanısıra Roboski Cinayeti, Uludere, Zirve Yayınevi Suikasti de henüz aydınlatılmış değil.</p><p>AKP bu dönemde CHP’nin bir çok kez verdiği faili meçhul cinayetleri araştırma komisyonu kurulması önerisini reddederken, Roboski Katliamı’nın araştırılmasına yönelik önergeler de AKP oylarıyla reddedildi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/1*gyYlRV3sLO_wEZYYNa6FXQ.jpeg" /></figure><h4>6- Toplantı ve Gösteri Hakkı’na Aykırı Uygulamalar, Orantısız Şiddet, İşkence ve Kötü Muamele</h4><p><strong>28 Şubat Dönemi</strong></p><p>Devletimizin bu bakımdan karnesi hiçbir zaman iyi değildir ama 28 Şubat döneminde toplantı ve gösteri hakkı bakımından bugün arasında bir fark olduğu kabul edilmeli. Buna karşın o dönem coplu müdahale ve çeşitli gözaltı uygulamaları olduğu biliniyor. Örneğin 1997 yılında eylem yapan öğrencilere copla saldıran polis bazı öğrencileri yaraladı. Yine aynı yıl Beyazıt Camii’nde Cuma Namazı sonrası eylem yapan bir gruba polis müdahale ederek bazı şahısları gözaltına aldı. 16 Şubat 1999 tarihinde İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi önünde, türbanlı ve sakallı öğrencilerin üniversitelere alınmamasını protesto etmek amacıyla eylem yapmak isteyen öğrenci grubuna polis müdahale etti. Müdahale sonucu yaklaşık 13 öğrenci gözaltına alındı. 2001 yılında ise Ankara’da yapılan esnaf eylemleri kitlesel gösterilere dönüştü. Esnafın Ankara Tandoğan Meydanı’nda yaptığı eyleme polis müdahale etti. 70 bin kişinin katıldığı Tandoğan’daki mitingte, kürsü esnaf tarafından işgal edildi, kalabalığı provokasyon konusunda uyaran esnaf temsilcilerini esnaf yuhaladı. Daha sonra Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne (TBMM) yürümek isteyen esnafa polis; panzerle, göz yaşartıcı bombayla ve havaya ateş ederek müdahale etti. Üç gazeteci ağır, 100 esnaf ve 50 civarında da polis yaralandı, 100 kişi de gözaltına alındı. Esnaf Gaziantep, İzmir, Konya, Mersin, Kütahya, Sivas, Denizli ve Ceyhan’da da miting ve yürüyüş yaptı. İzmir’de 40 bin, Gaziantep’te 10 bin, Konya’da 30 bin, Denizli’de 10 bin, Sivas’ta 5 bin kişi yürüyüş ve mitinge katıldı. İzmir’de ortamın gerginleşmesi üzerine mitinge süresinden önce son verildi, Konya’da mitingten sonra dağılmayan gruplar kentte eylemlerine devam etti.</p><p>İşkence ve kötü muamele açısından da 28 Şubat döneminde devletin sicili kötüydü. Özellikle tutuklulara yönelik işkence ve kötü muameleler nedeniyle Türkiye AİHM’den bir çok kereler ceza aldı.</p><p><strong>AKP Dönemi</strong></p><p>Bu dönemde polisin orantısız şiddeti devlet politikası haline geldi. Aralarında Metin Lokumcu, Çayan Birben ve Mehmet İstif’in de bulunduğu çok sayıda vatandaş biber gazı nedeniyle hayatını kaybederken, <strong>sadece Gezi Olayları sırasında 11 kişi orantısız şiddet ile öldürüldü, 8163 kişi yaralandı, 91 kişi kafa travmasına uğrarken, en az kişi 10 gözünü kaybetti.</strong> Kamu Denetçiliği Kurumu da bu olaylarda devletin vatandaşlara orantısız şiddet uyguladığını kabul etti. [14]</p><p>Dönemin Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan orantısız şiddete arka çıkarken “emri ben verdim” diyerek bu konudaki sorumluluğunu ortaya koydu.</p><p>İşkence ve kötü muamele ise AKP döneminde devam etti. <strong>Türkiye İnsan Hakları Vakfı 2014 yılı Raporu’na göre sadece bu yıl içinde 6 kişi gözaltında, 45 kişi cezaevinde ölürken, 1008 kişi işkence gördü. Sadece bu yıl toplantı ve gösteri özgürlüğünün ihlali nedeniyle 54 kişi hayatını kaybederken, 1095 kişi yaralandı, 6168 kişi gözaltına alındı.</strong></p><p>Bir yıllık rakamlar bile durumun vehametini ortaya koymaya yetiyor.</p><h4>Sonuç:</h4><p>Hukuk devleti ilkesi yok olmuş durumda.</p><p>Siyasi kararlarla insanlar gözaltına alınabiliyor, tutuklanıyor, işadamlarının mallarına el konuluyor.</p><p>Yargı bağımsız bir hukuk otoritesi olarak değil adeta AKP’nin ajandasını uygulayan bir aparat olarak çalışıyor. Hakim ve savcılar her yönden baskı altına alınarak vicdanlarına uygun karar almaları engelleniyor, kendi görüşlerini açıklayan Anayasa Mahkemesi Başkanları bile ağır bir saldırıya hedef oluyor.</p><p>Basına her açıdan tehdit ve saldırılar yöneliyor. Gazeteciler keyfi gerekçelerle tutuklanıyor, açılan davalar ve anti demokratik baskılarla basın kuruluşları otosansüre zorlanıyor, gazeteciler işten atılıyor, gazete, TV ve yayın kuruluşlarına keyfi olarak el konuluyor.</p><p>Mülkiyet hakkı ihlal ediliyor. Kamu ihaleleri keyfi olarak iptal ediliyor.</p><p>Toplumun bütçe hakkı elinden alınıyor, Sayıştay üzerinde baskı uygulayarak Sayıştay Raporlarının doğru hazırlanması ve TBMM’ye sunulması engelleniyor.</p><p>Vatandaşlar dinleniyor, takip ediliyor, fişleniyor. İster MHP’li, ister CHP’li, ister HDP’li olsun, ister Alevi, ister Kürt, ister Türk, isterse başka bir etnik gruba mensup olsun, yakasında AKP rozeti olmayan ve “Öteki” olarak kabul edilen tüm insanlar ayrımcılığa uğruyor.</p><p>Halkın tamamı tarafından finanse edilen kamu kurumları tek yanlı olarak sadece bir partinin çıkarları için çalışıyor.</p><p>Hükümete muhalif tüm toplantı ve gösteriler orantısız şiddet ile bastırılıyor, burada polis tarafından öldürülen insanlar mitinglerde yuhalatılıyor, öldüren polisler serbest bırakılıyor.</p><p>Tüm kamu kurumlarında memurlar izleniyor, fişleniyor, AKP’ye yakın olmayanlar görevden alınıyor.</p><p>AKP rejimi 28 Şubat’tan daha keyfi, daha fütursuz ve daha baskıcı. Bütün baskı enstrümanlarını en şedit haliyle uyguluyor.</p><p>Evet 28 Şubat kötü bir dönemdi. 28 Şubat’ı kötü yapan şeyse anti demokratik uygulamalar, insan hak ve özgürlüklerine yönelik ihlallerdi. O zaman devlet “bazen rutin dışına çıkabilir” deniyordu. Bugün devletin “rutin içinde” yaptığı tek bir faaliyet yok.</p><p>AKP rejimi anti demokratik bir baskı rejiimi olma konusunda 28 Şubat’ı uygulamalarıyla aşmıştır. Gün gelecek tarihi bunu böyle yazacak ve bu dönemin tüm sorumluları da tarih önünde her zaman utançla anılacak.</p><p>[1] <a href="http://www.egitimbirsen.org.tr/ebs_files/files/yayinlarimiz/28_subat_rapor_web.pdf1">http://www.egitimbirsen.org.tr/ebs_files/files/yayinlarimiz/28_subat_rapor_web.pdf1</a><br>[2] <a href="https://www.cihan.com.tr/tr/dunya-adalet-projesi-turkiye-hukuk-siralamasinda-59dan-82incilige-geriledi-1908499.htm">https://www.cihan.com.tr/tr/dunya-adalet-projesi-turkiye-hukuk-siralamasinda-59dan-82incilige-geriledi-1908499.htm</a><br>[3] <a href="http://en.rsf.org/press-freedom-index-2002,297.html">http://en.rsf.org/press-freedom-index-2002,297.html</a><br>[4] <a href="http://www.ntv.com.tr/ekonomi/digiturk-katarli-beln-media-tarafindan-satin-alindi,MCoMFuSSJUqGQthPmSq0SQ">http://www.ntv.com.tr/ekonomi/digiturk-katarli-beln-media-tarafindan-satin-alindi,MCoMFuSSJUqGQthPmSq0SQ</a><br>[5] <a href="http://www.cumhuriyet.com.tr/haber/turkiye/48011/Erdogan_fircaladi__Demiroren_agladi.html">http://www.cumhuriyet.com.tr/haber/turkiye/48011/Erdogan_fircaladi__Demiroren_agladi.html</a><br>[6] <a href="http://t24.com.tr/yazarlar/dogan-akin/atv-sabah-grubu-28-subat-rekorunu-koruyor,5614">http://t24.com.tr/yazarlar/dogan-akin/atv-sabah-grubu-28-subat-rekorunu-koruyor,5614</a><br>[7] <a href="http://www.memurhaber.com/yandas-basina-kredi-kiyagi-h38637.html">http://www.memurhaber.com/yandas-basina-kredi-kiyagi-h38637.html</a><br>[8] <a href="http://www.sabah.com.tr/gundem/2012/04/18/erdogan-tutuklu-vekiller-icin-konustu">http://www.sabah.com.tr/gundem/2012/04/18/erdogan-tutuklu-vekiller-icin-konustu</a><br>[9] <a href="http://www.bugun.com.tr/gundem/trtnin-1-aylik-secim-karnesi-1678154.html">http://www.bugun.com.tr/gundem/trtnin-1-aylik-secim-karnesi-1678154.html</a><br>[10] <a href="http://www.cumhuriyet.com.tr/haber/turkiye/17081/CHP_reklamlarina_AKP_sansuru__.html">http://www.cumhuriyet.com.tr/haber/turkiye/17081/CHP_reklamlarina_AKP_sansuru__.html</a><br>[11] <a href="http://www.cumhuriyet.com.tr/haber/turkiye/42455/Memur_adaylarina_kafatasci_fisleme.html">http://www.cumhuriyet.com.tr/haber/turkiye/42455/Memur_adaylarina_kafatasci_fisleme.html</a><br>[12] <a href="http://www.cumhuriyet.com.tr/haber/siyaset/231955/Fislenmeyen_kalmadi.html">http://www.cumhuriyet.com.tr/haber/siyaset/231955/Fislenmeyen_kalmadi.html</a><br>[13] <a href="http://www.dogrulukpayi.com/beyanat/5628b7ed5b207">http://www.dogrulukpayi.com/beyanat/5628b7ed5b207</a><br>[14] <a href="http://www.aljazeera.com.tr/haber/gezi-olaylarinda-orantisiz-guc-kullanildi">http://www.aljazeera.com.tr/haber/gezi-olaylarinda-orantisiz-guc-kullanildi</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8ea2b9a730cf" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke/akp-d%C3%B6nemi%CC%87-28-%C5%9Fubat-kar%C5%9Fila%C5%9Ftirmasi-beteri%CC%87n-beteri%CC%87-var-8ea2b9a730cf">AKP DÖNEMİ — 28 ŞUBAT KARŞILAŞTIRMASI: BETERİN BETERİ VAR.</a> was originally published in <a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke">Helmuth Von Moltke</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bizim insanımız neden et yiyemez, terör neden bitmez?]]></title>
            <link>https://medium.com/helmuth-von-moltke/bizim-insan%C4%B1m%C4%B1z-neden-et-yiyemez-ter%C3%B6r-neden-bitmez-49a48884ca61?source=rss----2aaa82bace05---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/49a48884ca61</guid>
            <category><![CDATA[demokrasi]]></category>
            <category><![CDATA[terör]]></category>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gürman]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 10 Aug 2015 16:07:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-08-11T11:26:06.412Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ih3nyWJwn0Ey7q-nVtRjrA.jpeg" /></figure><p>Beyaz Et Sanayicileri ve Damızlıkçılar Birliği Derneği (BESD-DİR) 2013 yılında bir rapor açıkladı. Rapora göre dünyada kişi başına et tüketimi ortalama 38,7 kilogram,<strong> AB ülkelerinin kişi başına et tüketimi 77,1 kilogram, Türkiye’de kişi başına et tüketimi ise sadece 32,6 kilogram.</strong> Yani ortalama bir Alman bizden 2 kat fazla et tüketiyor, çocuklarını çok daha iyi besliyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iljcgqpwRoQ4fyjgzkfz4g.png" /></figure><p>Ziraat Mühendisleri Odası’na ait bir başka veri ise çarpıcı bir gerçeği ortaya koyuyor.<strong> 1980 yılından bu yana Türkiye’de nüfus %70&#39;in üzerinde (yaklaşık 44 milyondan 77 milyona) artmasına karşın, toplam hayvan varlığımız 85 milyondan 57 milyon başa düşerek %32 düzeyinde azaldı. </strong>1980 yılında bu ülkede 15 milyon 894 bin sığır vardı, bugün bu rakam 14 milyon 899 bin. O tarihte 48 milyon koyunumuz vardı, 32 milyon koyunumuz kaldı. Bunu böyle söyleyince ilginç oluyor ama hiç iyi bir havadis değil, artık bu ülkede kişi başına daha az sığır var. [1]</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/996/1*faIPW3T_iuGJzS-NobTOcQ.png" /></figure><p><strong>Türkiye’de asgari ücret net 949 lira. Bir kilo kuzu etinin fiyatı 45, kıymanın fiyatıysa 37 lira. </strong>[2] Asgari ücretle ancak 25 kilo kıyma alınabiliyor. TÜİK’e göre Türkiye’de ortalama konut kirası 650 lira. [3] Yani asgari ücretle çalışan bir insan kirada oturuyorsa, bir ayda eline ortalama sadece 300 lira para geçiyor. Onunla da ancak 8 kilo kıyma alabiliyor. Başka hiçbir harcama yapmasa 2 çocuklu bir ailenin günlük et tüketimi en fazla 266 gram. Her çocuğa 66 gram et düşüyor.</p><p>Ortada bir sorun olduğu gözüküyor. Yeteri kadar et üretemiyoruz, gelir düzeyimiz çok düşük ve bu yüzden yeteri kadar et yiyemiyoruz. Peki neden?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/660/1*nf-aAgbFVB5YUehXT7RJlg.png" /></figure><h3>1- Akılcı politikalar yok.</h3><p>Bizde sandıktan çıkan her konuda her şeyi biliyor, istediği gibi at koşturuyor. Herhalde “sandıktan birinci çıkmış bir partinin lideri sosyolojiyi de bizden öğrenecek değil.” Tarımıysa hiç öğrenmez. Ülkenin en stratejik sektörlerinden tarım sektörü hakkındaki kararlar siyasi otorite tarafından hiçbir rasyonel gerekçeye dayanmadan, sadece o siyasi partinin siyasi ajandasına göre alınıyor. Yani siyasi parti, tarım bakanlığının bütçesini sadece oy maksimizasyonu hedefine göre şekillendiriyor. Neticede tarım sektörünün gerektirdiği yapısal dönüşümü sağlayacak, çağın gereklerine uygun akılcı politikalar değil, siyasi iktidarın kısa vadeli hesaplarını tatmin etmeye yönelik uygulamalar önem kazanıyor. Tarım bakanlığının bütçesi “Türk öküzü yetiştirmek” gibi uygulamalara giderken, sektörün beklediği sübvansiyonlar doğru bir şekilde belirlenmiyor. Demek ki birinci önceliğimiz belli. <strong>Hamasetle yol yürünmüyor. Akılcı politikaları talep etmek, hamasete de prim vermemek zorundayız.</strong></p><h3>2- Merkez — Yerel ilişkisi bozuk</h3><p>Tarım politikasının oluşmasında merkezi idare tek yetkili. Hükümet alabildiğine sınırsız. Akılcı politikaları hayata geçirmek yerine bütün politikasını kısa vadeli çıkarlarına göre belirlemesinde şaşılacak bir şey yok. Herhangi bir konuda merkezi otoriteyi mutlak yetkili hale getirirseniz evrensel kural işler: İktidar çürür, mutlak iktidar mutlak çürür. <strong>Akılcı politikaların oluşması için siyaseti bu kararları almaya zorlayacak merkez — yerel ilişkisinin yeniden organize edilmesine ihtiyaç var.</strong> Yerel yönetimler hizmet yönünden seçmene en yakın noktadalar. Dolayısıyla seçmenlerin beklentilerinden en hızlı şekilde etkileniyorlar. Yerel yönetimlerin yetkisini ne kadar artıp, kendi alanlarında tarım politikalarını destekleme / belirleme hakkı elde edilirse, yerel yönetimler de bu konuda o kadar stratejik karar alabilme hakkına sahip olur. Her alanda olduğu gibi siyasette de rekabet hizmet kalitesini arttırır. Farklı partilerden yerel yönetimler başarılı tarım politikaları ile merkezi hükümeti de yeni ve kapsamlı bir tarım politikasına zorlarlar. Türkiye’de tarımın gelişmesini istiyorsak, merkez yerel ilişkisini yeniden düzenlemek zorundayız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9yL5SA6SebpPLuetXx9hlQ.jpeg" /></figure><h3>3- Sivil toplum güçsüz</h3><p>Yeteri kadar et yiyemiyoruz, et fiyatları çok yüksek ancak bu konudaki huzursuzluk siyasete neredeyse hiç aksetmiyor. Seçimlerde birinci çıkan parti, bu konuda hesabı ancak 4 yıl sonra veriyor. Seçim döneminde de konu et fiyatları değil, daha güncel meseleler (Twitterdan Sümeyya’ya suikast) ve 4 yıllık birikim oluyor. Yani vatandaşın bu tip günlük sorunları siyasete ancak dolaylı olarak ve genelde birikimli “mutsuzluk hali” olarak yansıyor. <strong>Halbuki güçlü bir sivil toplum kuracağı lobi ile siyaseti hemen etkileyebilir. Siyasetçiler üzerinde baskı kurarak doğru tarım ve hayvancılık politikalarını talep edebilir</strong>. Peki sivil toplumu ne etkiliyor? Türkiye’de örgütlenme özgürlüğü demokratik toplumlara yakışmayacak derecede düşük bir seviyede. Kanuni alt yapı, örgütlenme özgürlüğünün doğru bir şekilde kullanılmasını engelliyor. Devletin bakış açısı ve uygulamaları da sivil toplum alanını daraltıyor. Sivil toplum örgütlerine katılanlar takip ediliyor, fişleniyor, hükümeti eleştirenler “darbecilik”ten, “uluslararası örgütlerin yerli ajanları” olmaya varan çeşitli “vatan hainliği” suçlamaları ile karşılaşıyor. Memurlar, işçiler hükümetin gadrine uğrama korkusu nedeniyle sivil toplum örgütlerine katılamıyor, insan kaynakları daralan sivil toplum örgütleri de hem yeterli finans olanaklarına kavuşamıyor hem de seslerini duyuramıyor. Toplantı ve gösteri özgürlüğü de biber gazı ve orantısız şiddetle sınırlandığı için sivil toplumun sesini duyurabileceği hiçbir aralık kalmıyor. Ucuz et yemek istiyorsak yapacağımız şey belli. Sivil toplumu güçlendirmek, toplantı ve gösteri özgürlüğü alanını açmak, örgütlenme özgürlüğü önündeki engelleri kaldırmak zorundayız. Başka türlü siyaset üzerinde baskı kurma aralığımız kalmıyor.</p><h3>4- Siyasi partiler ve seçim sistemi toplumu dışlayıcı</h3><p>Çocuklarımıza kuru ekmek değil, pirzola yedirmek istiyorsak siyasetin sesimizi duyması lazım. Siyasetçiler TBMM’de gerekli düzenlemeleri yapacak, yasal alt yapıyı oluşturacak, yasama denetimini kullanarak hükümeti denetleyecek ki gereken akılcı adımlar atılabilsin ve bir de neticede istediğimiz olanaklara kavuşalım. Halbuki bugün bir milletvekilinin “vatandaş çocuğuna kuru ekmek yediriyor” diye dertlenmesini, hükümeti denetlemesini, bu alanda inisiyatif ve risk almasını gerektirecek hiçbir şey yok. <strong>Milletvekillerini halk değil siyasi parti liderleri seçiyor. Dolayısıyla vekillerin hesap vermesi gereken yer millet değil, siyasi parti genel başkanları oluyor. Milletvekilleri de bu yüzden halkın dertleriyle dertlenmek yerine genel başkanların dertlerine derman olmak için mücadele ediyor.</strong> Siyasi sistemimizi değiştirmeden, halkın siyasete daha fazla katılabilmesinin önünü açmadan ve seçim sistemini değiştirmeden sistemi kalıcı bir şekilde değiştiremez, sofralarımızın bereketini arttıramayız. Ağız tadıyla güzel et yemek istiyorsak, siyaset sistemini de değiştirmek zorundayız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*wzh1wWM3JTn6M9Ppt3zveQ.jpeg" /></figure><h3>5- Basın özgürlüğü yok</h3><p>Ortalama bir Brezilyalı bile bizden 3 kat fazla et yiyor ama bunu yazan yok. Çünkü memlekette basın özgürlüğü bulunmuyor. Hükümeti eleştirecek yayın yapanlar takibata uğruyor, hapse atılıyor veya işsiz kalıyor. Hükümete yandaş olanlarınsa zaten böyle bir derdi yok. Onlar pespembe bir tabloyu sürekli sunmakla görevlendirilmiş adeta propaganda elemanı gibi çalışıyorlar. Neticede kamuoyu doğru bilgilendirilmiyor, milyonlarca insanın yaşadığı bu büyük sorun görünürlük kazanmıyor, siyasetin de sorun çözmek için gereken motivasyonu oluşmuyor. <strong>Basın özgür değilse, millet doğru düzgün et bile yiyemiyor!</strong></p><h3>6- Hukuk yoksa pirzola da yok!</h3><p>Her şeyin başı adalet. Temel hak ve özgürlükleri tanıyan ve herkesin haklarını adil bir şekilde aramasına imkan veren bir hukuk devleti yoksa ne yapsanız boş. Kaynaklarınız israf edilebilir, kötü kullanılabilir, örgütlenme özgürlüğünüz gasp edilirken, sesini çıkartacağınız basın kuruluşlarının da birer birer sessizliğe büründüğünü görebilirsiniz. Kanunlar nasıl yazılırsa yazılsın onları koruyacak ve uygulayacak olan işleyen bir hukuk sistemidir. Adalet mekanizması çalışmıyorsa kalan hiçbir şey çalışmaz. <strong>Hukuk sistemini yenilemeden, en iyi düzenlemeleri bile yapsak, bu hakları koruma gücünden mahrum kalacağımzı için en başa geri döneriz. Hukuk olmadan pirzola da yiyemezsiniz.</strong></p><p>Bu ülkede yaşayan insanlar Almanya’da, Fransa’da, İtalya’da yaşayan insanlar daha az kıymetli değil. Bu ülkenin çocukları da aynı beslenme olanaklarına sahip olsun istiyorsak da yapacaklarımız belli. Hamaset yerine akılcılığı ödüllendirmek, merkez ile yerel yönetimler arasındaki ilişkiyi yeniden düzenlemek, sivil toplumu güçlendirmek, siyasi partiler ve seçim sistemini değiştirmek, basın özgürlüğünü koruyarak, işleyen bir hukuk sistemi kurmak zorundayız.</p><p><strong>Bütün bunlar olmazsa sadece pirzoladan mahrum kalmıyoruz, toplumsal barış ve huzurdan da yoksun kalıyoruz.</strong> Anti demokratik, baskıcı bir rejimde, gasp edilmiş bir adalet mekanizması ve sansüre maruz kalmış bir basın ile yola devam edemeyiz. <strong>Bu kafayla bizim insanımız et de yiyemez, bu ülkede terör de bitmez..</strong></p><p>Bu kafayla bu topraklarda yaşayan milyonlarca insan benzersiz bir fakirliğin, başka ülkelerin cehennemi olacak bir sefaletin ortasında yaşamaya mahkum oluyor. Hakları tanınmayan veya korunmayan, haklı taleplerini meşru yollarla iletemeyen insanlar, zulme ve zorbalığa maruz kaldıkları için isyan ediyor, başka hiçbir yol kalmadığı için ölü gibi yaşamak veya ölümü göze alarak hareket etmek zorunda kalıyorlar.</p><p>Bu sistem kendi kendini korumak için çocuklarımızı birbirine düşürürken gelen tabutlarla hamasete dayanan bir zihniyet kendi kendisini besliyor. Her şehit haberinde akıl kaybediyor, duyguların yoğunluğu altında insanlar bir kez daha öfke ve intikama sarılıyor.</p><p>Sürekli artan çatışma ortamı ekonomik gelişmemizi de engelliyor. Toplumsal barış ve huzur olmadığı için ülkemiz daha az yatırım alıyor, potansiyelimizin altında oranlarda büyüyor, yapısal reformları yapamıyor, insanlarımıza daha az istihdam olanağı sağlıyoruz. Fakirlik zincirine mahkum hayatımız geçip gidiyor.</p><p>Eğitim, sağlık ve adalette imkanlarımızı geliştirmeye ayrılabilecek kaynaklar savunmaya, silaha, mermiye gidiyor. Çocuklarımızı daha iyi olanaklarla eğitmeye ve onlara nitelik kazandırmaya gidecek paralar, çocuklarımız birbirini daha iyi öldürsün diye bombalara boşaltılıyor.</p><p>Kaynaklarımızı kötü kullanıyoruz. Hamaset zincirlerine saplanıp kalıyor, fakirlik döngüsüne hapsoluyor, birbirimizin canını almak için kafa yoruyor, hep birlikte iyi yaşamak için gereken enerjiden mahrum kalıyoruz.</p><p>Bir ülkede akılcı politikaları oluşturacak mekanizmalar, doğru düzenlenmiş bir merkez ve yerel yönetim ilişkisi, basın özgürlüğü, demokratik bir siyaset rejimi, güçlü bir sivil toplum ve hukuk devleti varsa pirzola da yiyebilirsiniz, çocuklarınıza iyi bir eğitim de verebilirsiniz ve barış içerisinde yaşarsınız.</p><p>Ancak bunlar yoksa maasanızdan giden sadece pirzola olmuyor, özgürlükleriniz de baskıcı yönetimler tarafından gasp ediliyor, toplumsal barış bozuluyor, çocuklarınız da birbirine diş bileyerek hayatını geçiriyor.</p><p>Hiçbir şey birbirinden bağımsız değil. Bu ülkeye demokrasi lazım. Boşa değil, sürekli aynı şey tekrar ediliyor, demorkasiye hava kadar su kadar muhtacız. Sadece ölmemek için değil, insanca yaşamak için.</p><p>[1] <a href="http://www.zmo.org.tr/genel/bizden_detay.php?kod=23449&amp;tipi=17&amp;sube=0">http://www.zmo.org.tr/genel/bizden_detay.php?kod=23449&amp;tipi=17&amp;sube=0</a></p><p>[2] <a href="http://www.maksadistihdam.com/haber/2994/bir-kilo-kiyma-37-lira">http://www.maksadistihdam.com/haber/2994/bir-kilo-kiyma-37-lira</a></p><p>[3] <a href="http://www.emlakmetrekare.com/2015/08/10/turkiyede-ortalama-konut-kiralari-ne-kadar/">http://www.emlakmetrekare.com/2015/08/10/turkiyede-ortalama-konut-kiralari-ne-kadar/</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=49a48884ca61" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke/bizim-insan%C4%B1m%C4%B1z-neden-et-yiyemez-ter%C3%B6r-neden-bitmez-49a48884ca61">Bizim insanımız neden et yiyemez, terör neden bitmez?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/helmuth-von-moltke">Helmuth Von Moltke</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>