<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Kronos Dergi - Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Kronos fikir ve edebiyat dergisi - Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/kronos-dergi?source=rss----65c0bb6b6a76---4</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*TGH72Nnw24QL3iV9IOm4VA.png</url>
            <title>Kronos Dergi - Medium</title>
            <link>https://medium.com/kronos-dergi?source=rss----65c0bb6b6a76---4</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 01:52:54 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/feed/kronos-dergi" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Türk Dizilerinde Kadına Yönelik Şiddet]]></title>
            <link>https://medium.com/kronos-dergi/t%C3%BCrk-dizilerinde-kad%C4%B1na-y%C3%B6nelik-%C5%9Fiddet-5e4c516b4b0d?source=rss----65c0bb6b6a76---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5e4c516b4b0d</guid>
            <category><![CDATA[şiddet]]></category>
            <category><![CDATA[kadına-yönelik-şiddet]]></category>
            <category><![CDATA[televizyon]]></category>
            <category><![CDATA[türk-dizileri]]></category>
            <category><![CDATA[cinsel-şiddet]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Delfin Uysal]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 14 Feb 2017 10:22:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-02-08T09:38:15.973Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ne zaman televizyon açsam Türk dizilerinde bazı şiddet sahneleri gözüme çarpıyor. Bunlar hakkında rahatsızlık yaşıyorum. Şiddet birkaç faklı türde ortaya çıkıyor ve bu konuda bazı tespitlerim var. Bu yazımda Türk dizilerinde gördüğüm bazı şiddet sahnelerini kategorilendirdim ve onlar hakkındaki yorumlarımı yazdım. Yazının sonunda, gördüğüm sorunlar için çözüm önerileri getirdim. İşte yazım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bR9ubSU5zJAET8bfGEfZ7Q.jpeg" /></figure><p><strong>1. Kadına yönelik fiziksel şiddet:</strong> En yaygın şiddet türü. Küçüklüğümden beri tv’lerde kadınlara tokat atılması, kadınların dövülmesi gibi sahneleri görüyorum. Bu tarz sahneler genellikle kadın ve erkek kavga ettikten sonra, kadın erkeğe bağırdıktan sonra, gerilim yükseldikten sonra başlar. Hatta genellikle bağırış çağırış bir tokat sesiyle son bulur. Bu tarz görüntüleri hepimiz anımsıyoruz değil mi?</p><p>Bu görüntüler karşısında özellikle çocukken hep üzüldüm. Huzursuz edici bir yanı vardı. Büyüdükçe toplum, kültür ve medya hakkında bazı bilgiler ve bakış açıları edinmeye başladım. Bunun sonucunda beni öfkelendiren çıkarımlar yapmaya başladım.</p><p>Bu çıkarımlardan biri şu: Ben huzursuz buluyorum ama bunu huzursuz edici bulmayan pek çok kişi var. Hatta izlerken sorun görmeyenler bile olabilir. Bu sonuca şuradan varıyorum: Televizyonlardaki içerikler (örneğin karakterler, olayların seyri, mekanlar, diyaloglardaki kelimeler) toplumu yansıtır ve ayrıca toplumun kabul edebileceği içerikleri izleriz televizyonda. Örneğin bir kadın ve bir erkeğin öpüştükleri bir sahneyi izleriz ancak iki erkeğin öpüştükleri bir sahneyi izleyemeyiz çünkü pek çok insan bunu görmeye tepki gösterir. Aynı şekilde, insanların ilahiyat profesörlerine sorular sordukları din programlarını hemen her kanalda izleyebiliriz ancak bir belgesel programında bile “evrim” kelimesini duyamayız veya evrimle ilgili destekleyici yayınlar yapılmaz. Yoksa kanala, programa tepki yağar. (Bunlara örnek olabilecek haberler mevcut) Yıllardır tokatları, evire çevire dövmeleri apaçık izliyoruz çünkü toplum bunu izlemekte bir sakınca görmüyor. Bir sakınca görmüyor çünkü kadına yönelik fiziksel şiddeti daha rahat kabul ediyorlar. <em>Yani şiddeti tvde bu kadar açık ve sık izliyoruz çünkü toplum bunu zaten olası, normal bir davranış olarak görüyor.</em></p><p>Burada tüm toplumdan bahsetmiyorum. Toplumun büyük bir kısmının zihniyetinin bu şekilde olduğunu düşünüyorum.</p><p>Bir diğer çıkarımım şu: Yeni nesil bunları izlemeye devam ettikçe şiddeti normal bir davranış olarak algılayabilirler ve bunun sonucunda kavgalarını veya yükselen sesleri tokatla bastırabilirler. Çünkü televizyonda sıklıkla bunu görüyorlar ve bunu öğreniyorlar. Çok gördüğümüz davranışları daha iyi öğreniyoruz ve öğrendiğimiz bilgileri hayatımızda kullanıyoruz. Örneğin anne-babamızın davranışlarını eleştirsek bile kendimizi bazı konularda tıpkı onlar gibi davranırken bulabiliriz çünkü onların hareketlerini o kadar çok görümüşüzdür ki nasıl uygulanacağını ve sonuçlarını biliriz. Eminim, pek çoğumuzun böyle bir deneyimi olmuştur. İşte aynı şekilde, televizyonda sık gördüğümüz davranışları da öğreniriz ve bunları uygulamaya meylediriz. İnsanlar ilişkilerinde anlaşmazlıkar yaşadıklarında, kıskançlığa kapıldıklarında veya herhangi bir sorun olduğunda şiddeti ilk çözüm olarak akıllarına getirebilirler ve tanık oldukları şiddet olaylarına tepkisiz kalırlar. Bu durum endişe verici. Gazetelerde veya haber bültenlerinde kadına yönelik şiddetle ilgili haberlerin detaylarını öğrenince yemeğe tuz koymama, başka birinden kıskanma veya çeşitli günlük anlaşmazlıklarla başlayan kavgaların şiddete dönüştüğünü görüyoruz. Eminim bunları çevremizden de duyuyoruz veya yaşıyoruz. İnsanlar romantik ilişkilerinde veya diğer sosyal ilişkilerinde yaşadıkları sorunarı şiddetle çözme, öfkelerini şiddetle ifade etme yoluna gidiyorlar. Bu haberlerin azalmamasında hergün milyonlar tarafından izlenen dizilerde gösterilen şiddet sahnelerinin büyük etkisi olduğunu düşünüyorum. <em>Özetle kadına yöenlik şiddeti sürekli izlemek onu teşvik ediyor.</em></p><p><strong>2. Kadına yönelik cinsel şiddet:</strong> Kafanızda bir “Fatmagül’ün Suçu Ne 1. bölüm” videosu canlandığını görebiliyorum. O ne ki… Aşk-ı Memnu, Sıla ve daha nice nice reyting şampiyonu dizide dakikalar süren tecavüz sahneleri gördük. Dizilerde hayatta yaşadığımız şeyleri görüyoruz ve ne yazik ki tecavüz bu gerçeklerden biri. Yani tabi ki bunlara da yer verilebilir. Hem sadece Türk dizilerinde değil Amerikan dizilerinde de bunları görebiliyoruz. Sorun şu ki Türk dizilerinde denk geldiğim tecavüz sahnelerinin ortak yanları var: Mesela hep cinsel arzulardan gözü dönmüş bir erkek ve savunmasız bir kadın. Tecavüz o yoğun cinsel arzuların etkisiyle aniden gelişiyor. Adam kendini kontrol edemiyor. Tecavüz ediyor. Sonra pişmanlık yaşıyor. Zaman geçiyor, çoğu zaman kendilerini mağdura affettiriyorlar veya tecavüzcü bir ana karakterse (mesela Aşk-ı Memnu’daki Adnan, Sıla’daki Boran) izleyici olarak ona sempati besleyebileceğimiz farklı sahneler de izliyoruz.</p><p>İzleyici bu sahneleri izlerken tecavüzün nasıl bir sistemi olduğuyla ilgili yanlış bir fikre kapılıyor bence. Bu kendimden biliyorum çünkü izlediğim bu dizilerin etkisiyle tecavüzü “bir kişinin kendini tutamayıp başkalarına saldırması” sanıyordum. Tabi ki bu tür tecavüzler de çok yaygın ancak araştırmalar gösteriyor ki tecavüzlerin geneli farklı bir şekilde gerçekleşiyor. Saldırgan anlık bir dürtüyle hareket etmiyor. Kurbanını önceden seçiyor, takip ediyor ve eylemini gerçekleştiriyor. Yani planlı bir eylem söz konusu. Yakalanmazsa bunu sistemli bir şekilde devam ettiriyor, pişmanlık yaşamıyor. Dediğim gibi, dizilerde gösterildiği şekliyle tecavüzler de yaşanıyor ancak genellikle gösterilmediği bu şekliyle yaşanıyor. Tabi her haliyle üzücü ve korkunç bir durum bu! <em>Burada beklentim tecavüzün romantikleştirilmemesi.</em> Evet, tecavüzün romantikleştirildiğini düşünüyorum! Adnan Bey, Bihter’e tecavüz etti, Bihter travma yaşadı, Adnan Bey pişmanlıklar yaşadı, bir zaman sonra barıştılar, aylar sonra olayı unuttuk; ve Adnan Bey’in ince, düşünceli, romantik doğasını vurgulayan sahneler izledik. Sonra ne düşündük? Adnan Bey’in bir anlık hatasıydı. Peki ne yapmıştık? Tecavüzü affetmiştik veya unutmuştuk. Burada romantikleştirilen, masumlaştırılan bir tecavüz görüyorum. <em>Bunun örnekleri çok fazla ancak gerçekler böyle değil. Gerçeğin farkında olursak onunla mücadele etmek daha kolay olur veya en azından tecavüzün affedilmemesi gerektiğini anlarız.</em></p><p>Özetle şunları söyleyebilirim: Dizilerde çeşitli şiddet sahneleri gösteriliyor ve izleyicinin genelinin buna tepkili olduğunu sanmıyorum çünkü biliyorum ki toplumun kabul edebileceği davranışlar tvde apaçık gösterilir. İnsanların bu duruma tepkisiz olmaları belki de bunu normal kabul etmelerine gerçekten öfkeliyim. Bir diğer nokta tvde bunları izlemeye devam ettikçe şiddeti öğrenen, uygulayan ve normal kabul edilen bir kitle oluşuyor. Bu önlenmesi gereken ciddi bir nokta. Tv yetkililerinin (RTÜK, kanal sahipleri, yapımcılar, senaristler) bu konuda bir şeyler yapmamaları veya rahat davranmalarına gerçekten sinirliyim. Bu iki durum bir halka gibi… birbirinin devamı aslında. Toplum şiddeti görüyor, öğreniyor, normalleştiriyor ve zamanla şiddete tepkisiz kalıyor; ve şiddeti üretmeye devam ediyor. Halka tamamlanıyor.</p><p>Bu halkanın kırılması gerek!</p><p><strong>Ne Yapılabilir?</strong></p><p>Şiddetin gösterimiyle ilgili düzenlemeler yapılabilir, tıpkı sigaraya teşvikin azaltılması için sansür konulduğu gibii… Bu sayede insana yönelik şiddetin yanlış olduğu ve bundan kaçınılması gerektiği algısı yayılır.</p><p>Senaristler bu konuda daha duyarlı olabilirler. Örneğin insanların öfkelenince birbilerine vurmaktan ziyade en azından duvarları yumrukladıkları sahneler yazabilirler. Bu fikri ilk olarak 1 ay önce Good Will Hunting filmindeki bir sahneyi izlediğimde ürettim. Will kız arkadaşına çok öfkelendi, hızla onun üzerine yürüdü. O an kıza tokat atacağını sandım ancak kız arkadaşına çok yaklaştı ve öfkeyle duvara vurdu. Bu tarz sahneleri bir kaç kez daha Amerikan filmlerinde/dizilerinde gördüm. Yani insanlar öfkeleniyorlar ancak birbirlerine şiddet uygulamamaları gerektiğini biliyorlar ve duvarlara vuruyorlar veya farklı nesneleri kırıyorlar. Tabi ki Amerikan dizileri her zaman bu kadar sevimli değil ancak bu mantıkla yapılan davranışları daha fazla görmeye ihtiyacımız var. Daha fazla görürsek zamanla böyle davranan insan sayısı da artacaktır.</p><p>Şiddet yerine “çözüm odaklı” konuşmalara yer verilebilir. Öfkenin ben diliyle ifade edildiğini, daha fazla diyalogu ve duyguların ifade edildiğini görmeye ihtiyacımız var. Dizilerin amacı halkı eğitmek değil ancak gerçek hayatta, saydığım davranışları sergileyen insanlar da var ve bu insanlar tvde temsil edilebilirler. Bu tarz tavırları daha çok görürsek bu şekilde davranan insan sayısı da artar.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5e4c516b4b0d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kronos-dergi/t%C3%BCrk-dizilerinde-kad%C4%B1na-y%C3%B6nelik-%C5%9Fiddet-5e4c516b4b0d">Türk Dizilerinde Kadına Yönelik Şiddet</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kronos-dergi">Kronos Dergi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Rutin]]></title>
            <link>https://medium.com/kronos-dergi/rutin-f2d1f073b691?source=rss----65c0bb6b6a76---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f2d1f073b691</guid>
            <category><![CDATA[kronos]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kronos Dergi]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 11 Dec 2016 21:47:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-11T21:53:51.461Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hfajVJxQgqo_ATEbQAXNLw.jpeg" /><figcaption>EFTUN KIŞLAL</figcaption></figure><p>Hangi rutinin yolcusuyuz? <br>Anlamsızlık ve ölüm bu rutine dahil mi?<br>Gecenin prosedüre takılmamış düşünceleri içimi ısıtıyor bugün. Düzene ve üzene karşı boyun eğmemek içimize işlediğinde demini alıyor rutinler.<br>Bağımlılık yapan sabah kahvesinin ilk yudumları değil, rutinimize sadık kalması.<br>Komşunun çimeninin daha yeşil gelmesinden kurtulmak yargısız bir gezegene adım atmak gibi tıpkı. Bu gezegeni bizler dolduruyoruz varoluşlarını sevdiklerimizle.<br>Yontuyoruz akıl taşlarımızı elimizden geldiğince ve direksiyon kıvrılıyor kendi hayatını sorgulama evresine. <br>Bazen ölümlerin ortasında bir acı çekme düzeneği, <br>Bazen ise bakışımızın güzelliğinden aşkı hissettiren bir mutluluk ve samimiyet düzeneği. <br>Patikamız nereye çıkacak inan bilmiyorum, bildiğim tek şey hayatın devam ettiği ve bir süre boyunca devam edeceği.<br>Radyomuzun sesi burada kısılıyor ve tekrarlanıyor bir satır:<br>‘’hayat devam ediyor’’.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/450/1*61h9lAjqU4AWEX1xRIxVpw.jpeg" /></figure><p><strong><em>Alp YEŞİLYAYLA</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f2d1f073b691" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kronos-dergi/rutin-f2d1f073b691">Rutin</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kronos-dergi">Kronos Dergi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[KİTAP ÖNERİSİ]]></title>
            <link>https://medium.com/kronos-dergi/ki%CC%87tap-%C3%B6neri%CC%87si%CC%87-4ae5354207bd?source=rss----65c0bb6b6a76---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4ae5354207bd</guid>
            <category><![CDATA[stories]]></category>
            <category><![CDATA[kronos]]></category>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Merve Aksu]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 05 Dec 2016 21:49:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-05T21:49:07.454Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>KİTAP ÖNERİSİ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/327/1*IxIYsyjrDkjFngU39yXcfA.png" /><figcaption>*Fotoğraf şahsıma aittir.</figcaption></figure><p><strong><em>(Instagram: fisilti.kitap)</em></strong></p><p><strong><em>Kitap: Başarıya Götüren Aile</em></strong></p><p><strong><em>Yazar: Doğan Cüceloğlu</em></strong></p><p><strong><em>Yayınevi: Remzi Kitapevi</em></strong></p><p>Eğitim sistemimizin bize verdiği en başarılı(!) ürünlerden biri üniversite veya lise geçiş sınavına giriş senesini geçirmiş öğrencilerdir. Kimi zaman bu senelerde intihar etmiş örnekler duyuyoruz. Peki su senelerin en rahat şekilde geçmesi konusunda aileye ne gibi sorumluluklar ve görevler düşüyor? Hepsi ünlü psikolog Doğan Cüceloğlu’nun samimi anlatımı ile bu kitapta. Veli değilim, sınav senesinde oğlum ya da kızım yok, kendim şahsım da sınav senesinde değilim ama bu kitap gerçekten de geçmişte neyi iyi yapmışım, nerede hatalarım olmuş, gelecek de neler yapmalıyım ya da eğitim sistemi neden çocuklar üzerinde böyle bir psikoloji kuruyor hakkındaki bütün sorularıma cevap buldum.</p><p>Yıldız attığım birkaç not:</p><p>-Ne var ki insanları niyetimizle değil, eylemimizle etkileriz. Niyet, ancak eylemde açık seçik ifade edilirse, karşı tarafa ulaşır.</p><p>-Tanrım bana, değiştirebileceklerim için güç, değiştiremeyeceklerim için sabır, ama en önemlisi, ikisinin arasındaki farkı anlamak için akıl nasip et. (ÇİN TAPINAK YAZISI)</p><p>-Ana babanın başarı anlayışı, onların çocukla etkileşimine yirmi dört saat boyunca yön verir ve onu biçimlendirir.</p><p>-Çocuğunuzun yaşamında, ‘keşke’leri değil, ‘iyi ki’leri çok olsun.</p><p>-Çocuğunuzun kendisini, yaşamını, ilişkilerini keşfetme çabasına ve bir şeyleri deneme yanılma yoluyla bulmasına saygılı olsun. Onun, kendi yaşamının direksiyonuna oturmasına izin verin. Yaşamının direksiyonuna oturduğunu hisseden çocuğunuz da heyecan, istek, şevk artması göreceksiniz.</p><p>-Başarılı insanlar, duygu ve düşüncelerinin farkındadır; böylelerinin kendilerine, duygularına ve düşüncelerine saygıları ve güvenleri vardır.</p><p>-Farkında olmak, insanın yaşamının özüdür. Farkında olan insan, farkında olduğu şeyler arasında seçim yapabilir. Seçim yapabilmek, özgür insanın en temel özelliğidir. O nedenle insanlar aslında farkında oldukları kadar yaşar; farkında olmadıkları şeylerin onlar için anlamı yoktur.</p><p>-Güçlü ve dürüst olmayı seçmişsen, kendine güven duymayı seçmen daha kolay olacaktır.</p><p>-Yıllarda koruyucu (Ben senin yerine yaparım.) ve denetleyici ( Ödevlerini yaptın mı?) tutum içinde olan ana baba, çocuğun karşısına çıkan sorunlarla onun yerine uğraşmış, sorunla baş başa kalarak çözüm için uğraşma olanağı bulamayan çocuğun gelişimini kösteklemiş.</p><p>-Karşıdaki için yapabilecekleri bir şey yoksa onun için ellerinden bir şey gelmiyorsa, en azından başka bir şey yapmadan oturarak onunla bu durumu, duygularını, bu biçimde paylaşırlar.</p><p>-Aşırı denetim özgüven yokluğuna, aşırı ilgisizlik ukalalık derecesine varan gerçekçi olmayan özgüvene yol açabilir; her ikisi de sağlıksızdır.</p><p>-İlaç, ailedeki bir aksaklıktan kaynaklanan sorunu gideremiyor, sadece belirtilerini bastırıyor. Sorun, alttan alta etkisini ve tahribatını devam ettiriyor.</p><p>-Her ne yaparsan yap, elinden gelenin en iyisini yap; Yaptığını şevkle yap.</p><p>-BEN SEVİLMEYE DEĞER BİRİYDİM. İSTEDİĞİM HER ŞEYİ BAŞARABİLİRDİM. GÜNEŞ BALÇIKLA SIVANMAZDI. KSIA SÜRELİ BAŞARISIZLIKLAR, ZORUNLULUKLAR GEÇERDİ; YETER Kİ BEN PES ETMEMEYİM.</p><p><strong>MERVE AKSU</strong></p><p><a href="/service/mailto:merve.aksu@tedu.edu.tr"><strong>merve.aksu@tedu.edu.tr</strong></a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4ae5354207bd" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kronos-dergi/ki%CC%87tap-%C3%B6neri%CC%87si%CC%87-4ae5354207bd">KİTAP ÖNERİSİ</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kronos-dergi">Kronos Dergi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ŞU DÜNYADAKİ EN MUTLU KİŞİ — BARIŞ KILIÇARSLAN (İZGÖREN AKADEMİ)]]></title>
            <link>https://medium.com/kronos-dergi/%C5%9Fu-d%C3%BCnyadaki%CC%87-en-mutlu-ki%CC%87%C5%9Fi%CC%87-bari%C5%9F-kili%C3%A7arslan-i%CC%87zg%C3%B6ren-akademi%CC%87-d577c3d3dbc7?source=rss----65c0bb6b6a76---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d577c3d3dbc7</guid>
            <category><![CDATA[people]]></category>
            <category><![CDATA[kronos]]></category>
            <category><![CDATA[seminar]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Merve Aksu]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 05 Dec 2016 21:48:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-06T00:01:49.247Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*w-p-Put_s4dEqPgQBHxUEQ.jpeg" /><figcaption>*Fotoğraf seminer videosundan alınmıştır.</figcaption></figure><p><strong><em>ŞU DÜNYADAKİ EN MUTLU KİŞİ — BARIŞ KILIÇARSLAN (İZGÖREN AKADEMİ)</em></strong></p><p><em>Yer: TED ÜNİVERSİTESİ</em></p><p>Verimli, interaktif, eğlenceli, bol müzikli, videolu ve enerjili bir “İzgören Akademi Semineri” ndeydim. Seminerin ismi ‘Şu Dünyadaki En Mutlu Kişi’, semineri veren ise ‘Barış Kılıçarslan’… Spor salonu bu seminer için hazırlanmış. Dizili sandalyelerin üzerinde bizi bekleyen 4 sayfalık bir seminer kâğıdı ve kalem bulunuyordu. Daha önce Barış Bey’i dinlememiştim fakat ‘İzgören Akademi’nin hep kitaplarını okumuş hem de birkaç seminerini internetten izleme fırsatı bulmuştum. Beraberimde getirdiğim referanslar beni haksız çıkarmadı tabii.Bu yüzden bu değerli bilgileri ve ilginç öğretileri sizinle de paylaşmak istiyorum.</p><p>Öncelikle seminere orada olduğumuz için teşekkür ile başladıktan sonra bizden kâğıtlarımızın ilk sayfasında bulunan tabloyu kişisel olarak doldurmamız istedi. Dilimlere ayrılmış bir daire tablonun her dilimi hayatımızdaki bir bölümü temsil etmekte ve her dilim 10 eşit parçaya ayrılmıştı. Herkes bölümlere göre kendi hayatına bakarak 1–10 arasında puanlama verdi. Bu çalışmanın sonunda bir değerlendirme yoktu belki ama oturup düşünmediğimiz bir çok alanı puanlayarak hayatımızı farkına varma şansı yakaladık. Daire dilimlerinin başlıkları ve değerlendirme kriterleri şu şekildeydi:</p><p><em>-Finansal Durum (1:batmış durumdasınız/10:Steve Job’sunuz)</em></p><p><em>-İş/Kariyer(1:Öğrenci veya hiç geliriniz yok/10:Çıkabileceğiniz en yüksek noktadasınız)</em></p><p><em>-Aile/Arkadaşlar(1:Yalnızsınız/10:Arkadaş ve aile konusunda hiçbir sıkıntınız yok)</em></p><p><em>-Hobi/Eğlence(1:Kendinize hiç vakit ayıramıyorsunuz/10:Canınızın istediği aktiviteyi yapma gücünüz, zamanını ve paranız var)</em></p><p><em>-Kişisel Özel Alan(1:Sadece başkalarının işlerini yapmaktan vaktiniz yok ve oturup kendinizi düşünecek bir ara bulamıyorsunuz/ 10:İstediğiniz zaman kendinizi sorgulayabileceğiniz, oturup düşünebileceğiniz, kendinize dönüp bakabileceğiniz zamanlar ve ortamlar yaratabiliyorsunuz)</em></p><p><em>-İlişki (1:Yanlızsınız/10: Yaşayabileceğiniz en büyük aşkı yaşıyorsunuz)</em></p><p><em>-Paylaşmak</em></p><p><em>-Sağlık (1: Allah korusun ölümcül bir hastalığınız var/ 10:Sporunuzu, yürüyüşünüzü yapıyor ve hiçbir hastalığa sahip değilsiniz)</em></p><p>Sizde evde bu basit daireyi çizerek kendinizi numaralandırarak nerede olduğunuza bakabilirsiniz. Çünkü bu yöntem aslında size hedeflerinizi gösteriyor. Nereye gitmek istiyorum sorusunun cevabını bulmanız için size ipuçları niteliğindeler. Barış Bey’in dediğine göre sağlıklı bir hayat istiyorum veya zayıflamak istiyorum gibi puslu, net olmayan hedefler size gideceğiniz yolu göstermezmiş. Bu nedenle örneğin 8 ocak 2016 tarihinde saat 17.00 da tartıya çıktığımda 60 kiloyu görmek istiyorum demek belirgin bir hedefmiş.(Ne kadar? Ne zamana kadar? Neden?) Hedefiniz ne kadar belirgin olursa, ulaşmayı hedeflediğiniz tarih ve saat yaklaştıkça, motivasyonumuz artıyor ve fırsatları görmeye başlıyormuşuz. Fakat bu yolda hepimizin önüne iki engel çıkıyor:</p><p><em>1.</em> <em>Rahatlık Bölgesi</em></p><p><em>2.</em> <em>Korku (Reddedilmek-Hata yapmak-Başarısızlık)</em></p><p><em>-Reddedilmek</em></p><p><em>-Hata Yapmak</em></p><p><em>-Başarısızlık</em></p><p>Bulunduğumuz nokta bizi rahatsız ediyorsa bile bu korkularımız yüzünden yerimizden kalkmıyormuşuz. Yattığımız bölgede batan çiviler var ise iki seçeneğimiz varmış; ya kalkıp başka bir yere geçecek ya da bir gün ani bir acıyla fırlayacakmışız. Karar bizim fakat biz yukarıda yazılı olan korkular ile yüzleşmemek için yerimizden kalkmıyoruz ve bunlara bahane deniyormuş. Genelleme yapılırsa elde etmek istediğimiz her şey rahatlık bölgemizin dışında kalıyormuş. Seminerde Barış Bey’in kendi hayatından verdiği bir örneğe göre kişi aşık olduğu kişiye reddedilmek korkusu yüzünden açılamazken yıllar sonra bir etkinlikte karşılaştığında rahatlıkla geçmişi anlatabilmekte ve açılabilmektedir çünkü artık içinde o yoğun duygular ve doğal olarak reddedilme korkusu yoktur. İçinde bulunmak istediği durum rahatlık bölgesindedir.</p><p><strong><em>*”Hayatınızın sonunda deneyip de başarısız olduklarınız için değil neden denemedim dedikleriniz için pişman olursunuz.”</em></strong></p><p>Peki rahatlık bölgemizden çıkmak için nelere ihtiyacımız var?</p><p><em>-Bilgi</em></p><p><em>-Pratik</em></p><p><em>-Hazırlık</em></p><p><strong><em>*”Yanlış konuda başarısız olmak en büyük başarısızlıktır.”</em></strong></p><p>Son olarak İdeal ve Yaşadığım hayat karşılaştırmaları yapıldıktan sonra seminerin ikinci ana konusu Mutluluk Hormonları idi.</p><p><em>Mutluluk Hormonları</em></p><p><strong><em>1.Bencil/Bireysel Hormonlar</em></strong></p><p><em>-Dopamine</em>: Başarı, İş bitirme hormonu</p><p>Kısa süreli ama bağımlılık yapmaktadır.</p><p>İşler bittiğinde hissedilen mutluluk ve rahatlama hissi.</p><p>Dışarıdan alınabilmektedir. (alkol-antidepresan)</p><p><em>-Endorphine:</em> Bünyenin yüksek dozda zorlanması sonucu ortaya çıkmaktadır</p><p>Örneğin: katıla katıla gülmek (organlar bu gülmek sırasında kasılır ve acıyı kapatır fakat gülmemiz durduğunda hissettiğimiz acı endorphine hormonun acıyı kapamaması sonucu oluşur.)</p><p>Örnek: Uzun metre koşucularında koşu sırasında acı hissetmemelerinin fakat yarış sonu yere yığılmalarının sebebi bu hormonun ortadan kalkmasıdır.</p><p><strong><em>2.Sosyal Hormonlar</em></strong></p><p><em>-Serotonin</em>: Gurur, Statü, Kendini önemli hissetme, Takdir edilme</p><p>Bulaşıcıdır. (Örneğin: İzlediğimiz bir programın veya yarışmanın kazananı için hepimiz gururlanır ve mutlu oluruz.)</p><p><em>-Oxytocin**:</em>Güven, Aşk, Huzur, Doğum Anı</p><p>-fiziksel temas ile salgılanır (sarılmak gibi)</p><p>-başkalarına iyilik yaparak, paylaşarak, sevgi göstererek (zaman ve enerjinizi harcadığınızda) salgılanır.</p><p><strong><em>**ARAMAKTAN VAZGEÇMEMEK GEREKİYOR.</em></strong></p><p>Dolu dolu geçen iki saatin çok kısacık bir özetini sizlerle paylaştım. Umarım gönlünüzde bir yerlere dokunabilmiş veya hayatınızın bir köşesine yerleşebilmişlerdir.</p><p>**https://vimeo.com/144459033 (Seminer Fragmanı)</p><p><strong>MERVE AKSU</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d577c3d3dbc7" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kronos-dergi/%C5%9Fu-d%C3%BCnyadaki%CC%87-en-mutlu-ki%CC%87%C5%9Fi%CC%87-bari%C5%9F-kili%C3%A7arslan-i%CC%87zg%C3%B6ren-akademi%CC%87-d577c3d3dbc7">ŞU DÜNYADAKİ EN MUTLU KİŞİ — BARIŞ KILIÇARSLAN (İZGÖREN AKADEMİ)</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kronos-dergi">Kronos Dergi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[EJDERHA DÖVMELİ KIZ]]></title>
            <link>https://medium.com/kronos-dergi/ejderha-d%C3%B6vmeli%CC%87-kiz-15cb7395bc60?source=rss----65c0bb6b6a76---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/15cb7395bc60</guid>
            <category><![CDATA[kronos]]></category>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kronos Dergi]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 05 Dec 2016 21:44:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-05T21:44:23.244Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*uk_VKmX_iPCfqOnDemjCtg.jpeg" /></figure><p>Kitabın ilk bölümünü okurken çok sıkıldığımı hatırlıyorum ve övüldüğü kadar iyi olmayabileceği şüphesiyle okumayı bırakmayı bile düşündüm. Ancak ilk 100 sayfadan sonra içinden çıkılamaz bir hale geldi ve her sayfayı heyecanla okudum. Olay örgüsü genel hatlarıyla şu şekilde: (spoiler içeriyor)</p><p><strong>Lisbeth Salander</strong>; donuk bakışları var, tepkilerini ve duygularını anlamak güç. İnsanlarla konuşmaya ve iletişime kapalı. Anlaşılmaz ve tuhaf biri izlenimi veriyor. Okul ve iş arkadaşları tarafından salak ve yeteneksiz olarak görülüyor. Görüşmediği bir ablası ve zaman zaman ziyaret ettiği huzur evinde bir annesi var. Annesi alzheimer hastası.</p><p>İlkokul yıllarında alay edilme ve fiziksel şiddete maruz kalmış, kendini savunmaya çalışırken haksız duruma düşmüş. Asıl suçluların cezalandırılmadığını görünce kendisine zarar verenlerin cezasını kendi kesmeye karar vermiş. <em>“Ağlamanın faydasız olduğunu çok erken öğrenmişti.” </em>Küçüklüğünden beri insanlardan uzak duran ve onlarla olabildiğince az etkileşim kuran biri. ~~Bir ara devletin eline düşüyor~~ Kendi sorumluluğunu alabilecek akılsal kabiliyete sahip olmadığı teşhisi konuluyor ve kayyum atanıyor. İlk kayyum <strong>Holger Palmgren</strong> Salander’i sıkmaz ve onu konuşturmaya çalışmaz, ona saygılı davranır. Mahkemede Salander’e deli denemeyeceğini, akıl hastanesine kapatılamayacağını söyeyerek onu kollar. Kayyumluğu boyunca da Salander’in para harcamaları gibi konularda onu rahat bırakır. Salander, Palmgren’e güvenir ve ona saygı duyar.</p><p>Palmgren’in ölmesiyle yeni bir kayyum atanır: <strong>Nils Bjurman</strong>. Bjurman Salander’in özgürlüklerini kısıtlar ve hayatına müdahale eder. Salander’in hoşnutsuzluğu, Bjurman’ın tecavüz etmeye başlamasıyla nefrete dönüşür. Polislere güvenmeyen Salander sorunu kendi halletmeye karar verir. Salander bir plan yapararak Bjurman’a tatmin edici bir ceza verir. Son ana kadar Salander’in planını anlamadım. Bjurman pisliğinin Salander’in ağına düştüğü an anladım ki Salander akıllıca bir plan yapmış.</p><p><strong>Milton Security</strong> insanların güvenlik ihtiyaçlarını sağlayan ve istek üzerine belli kişiler hakkında bilgiler toplayan bir şirkettir. Sahibi ve kurucusu <strong>Armansky</strong>’dir. Palmgren, Armanksy’ye Salander’i işe alması için ısrar eder. İlk başta Armansky’nin gözü Salander’i tutmaz ama Palmgren’in ısrarı sonucu işe alınır. Salander ilk başlarda kahve hazırlama, temizlik gibi işler yapar. Armanksy’ye bilgi toplama yetenğini ispat eder, Armanksy hayret eder ve Salander’in yeni işi istek üzerine bilgi toplamak olur. Salender, şirketin kurallarına uymaktansa şirketi kendi kurallarına uydurur: işe istediği zaman gider, özel istek üzerine iş yapar gibi.</p><p><strong>Mikael Blomkvist</strong>, ekonomi muahbiridir. Kariyerini ünlü işinsanlarının haksız kazançları, dolandırıcıkları vb. durumlarını açığa çıkarmaya adamıştır. Bu onun ahlaki değerlerinin bir parçası, bu konuda çok hassas. Ekonomi muhabirliğinde saygın bir muhabirdir.</p><p>Şu ana kadar tüm iddialarını kanıtlara dayandıran Mikail, <strong>Hans-Erik Wennerström</strong> isimli iş adamı hakkındaki sarsıcı iddialarını kanıtlara dayandırmadan ortaya atar. Açılan davayı kaybeder, para ve hapis cezasına çarptırılır. Mikail karşımıza ilk olarak bu davayla çıkıyor.</p><p>Mikael’in boşandığı bir eşi ve bir kızı var. Onlarla sık sık olmasa da belli aralıklarla görüşüyor. Mikael, Erika isimli bir kadınla romantik/arkadaşlık tarzı bir ilişki içinde. Sevgili olarak tanımlamıyorlar. Birbirleri için özel ve değerliler, duygusal paylaşımları var, cinsel yaşantıları var. Erika evli ve eşinin bu ilişkiden haberi var.</p><p>Erika ve Mikael <strong>Millennium</strong> isimli dergiyi kurmuşlar. Mikael Millennium’da yazı ilşleri müdürü, Erika da genel editör.</p><p>Mikael’in Wennerström davasını kaybetmesi mesleki güvenilirliğini zedeler. Dergiyi de olumsuz etkilememek amacıyla ve bir süre dinlenmek için istifa eder ve inzivya çekilmeye karar verir.</p><p>Bu dönemde <strong>Dirch Frode</strong> isimli avukat onu arar. Frode, <strong>Henrik Vanger</strong> isimli ünlü iş adamının avukatıdır. Henrik’in iş teklifinden bahseder. Henrik, Mikael’den kendi biyografisini ve aile tarihini yazmasını ister. Bunlara ek olarak <strong>Hariet Olayı</strong>nı araştırmasını ister. Bu görevler için bir yıl süre verir. Süre sonunda da yüklü bir miktar para vereceğini söyler. Henrik’in görevler karşılığında bir vaadi daha vardır: Hans-Erik Wennerstörm hakkında gizli bilgiler ve belgeler vereceğini söyler. Bu belgelerle Mikael’in eline Wennerstörm’ü mahvetme fırsatı geçecektir ki yetersiz belgelerden ötürü kaybettiği davadan sonra onu alt etmeyi gerçekten çok ister.</p><p>Erika ve Mikael uzunca tartıştıktan sonra Mikael işi kabul eder. Mikael, Henrik Vanger’in yaşadığı Headestad’daki adaya bir yıllığına yerleşir.</p><p><strong>Hariet Vanger</strong>, Henrik Vanger’in yeğeni. Ailesinde hemen hiç kimseyi sevmeyen Henrik’in en sevdiği akrabalarından biri. Yıllar önce adada bir köprü kazası meydana geldiği sırada kaybolmuş. Kaybolmasından sonra tüm adayı aramışlar ancak hiçbir izine rastlanılmamış. Polis de hiçbir sonuç elde edememiş. Yıllar içinde herkes onun yokluğuna alışsa da Henrik işin peşini bırakmaz. Henrik’e göre Harriet kesinlikle öldürülmüştür. Olayı defalarca gözden geçirmiş, kendi aramalarını yapmıştır. Kazdıkça elde ettiği şey daha fazla boşluk olur. Artık herkes Hariet Olayının <em>Henrik’in takıntısı</em> olduğunu düşünür. Aslında Henrik’in öğrenmek istediği; Harriet’in nasıl, kim tarafından ve neden öldürüldüğü ve cesedin şimdi nerede olduğu. Mikael’den bunları araştırmasını istiyor desek doğru olur.</p><p>Harriet, kaybolmadan önce Henrik’in doğum gününde ona kurutulmuş-çerçeve-içinde çiçek hediye etmiş. Hariet kaybolduktan yıllar sonra bile Henrik her doğum gününde aynı hediyeden alıyor ancak kimin yolladığını bilmiyor. Harriet’i çok sevdiğini ve bu hediyelerin ona Harriet’i hatırlattığını bilen birileri tarafından yollanmış olduğuna inanıyor, sadece ona acı çektirmek için.</p><p>Adaya yerleşen Mikael ilk iş olarak Henrik’in araştırmalarını inceler, onun fikirlerini dikkatlice dinler, polis kayıtlarını incelemeye başlar. Bu sırada ada sakinleriyle etkileşmeye başlar. Adadaki komşular (aynı zamanda Henrik’in akrabaları) Mikael’e Harriet olayının herkes için bittiğini ancak Henrik’in saplantısı olarak devam ettiğini söylerler. Hatta bunlardan biri Harriet’in annesidir. Bu düşüncelerle çalışmaya başlayan Mikael’in planı, bir şekilde aile tarihini yazıp Harriet olayı hakkında çalıştıktan sonra yüklü miktar parayı ve önemli belgeleri alıp gitmektir.</p><p>Salander ve Mikael’in yollarının kesişmesi ise şu şekilde gerçekleşiyor: Dirch Frode ve Henrik Vanger, Mikael’i işe almadan önce Milton Security’den Mikael hakkında araştırma yapılmasını talep ederler. Araştırmayı Salander yapar ve Mikael hakkında detaylı bilgiler edinir. Salander, Mikael’in hayatında bazı tuhaflıklar sezer. Sevgilisi gibi veya Wennerström olayının Mikael’in karakterini yansıtmayan tuhaflıklar içerdiğini fark eder.</p><p>İkili tanıştıktan sonra ilişkileri romana daha fazla tat katıyor. Diyalogları, beraber yaşadıkları ve ilişkilerinin seyri beni çok heyecanlandırdı.</p><p>Roman sonunda kadar sadece Harriet olayının tahmin etmesi güç gerçeklerini öğrenmekle kalmıyoruz. Salander’in akılalmaz bilgi edinme yeteneğinin sırlarını, Wennerström davası hakkında detayları, aile üyeleri hakkında bazı detaylı bilgileri de öğreniyoruz.</p><p><strong><em>Alper UYSAL</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=15cb7395bc60" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kronos-dergi/ejderha-d%C3%B6vmeli%CC%87-kiz-15cb7395bc60">EJDERHA DÖVMELİ KIZ</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kronos-dergi">Kronos Dergi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ARABIC FAHİŞE’]]></title>
            <link>https://medium.com/kronos-dergi/arabic-fahi%CC%87%C5%9Fe-a1d2105cd7df?source=rss----65c0bb6b6a76---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a1d2105cd7df</guid>
            <category><![CDATA[kronos]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kronos Dergi]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 24 Nov 2016 18:51:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-24T19:11:28.250Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*icTqz2ftZZwlcleXba0X3Q.jpeg" /><figcaption>Çizim : Eftun KIŞLAL</figcaption></figure><p><em>Aklımı mı kaybettim soru işaretiyle boğuşarak selamlaşıyorum bu gece kelimelerle. Sayısız 365&#39;tir durmak bilmeyen iç sesimi duyamıyorum günlerdir, saçma sapan bir şekilde istiyorum geri gelmesini. Hala hayatta olup olmadığımı idrak edebilmek için rüyalarımı anımsamaya çalışıyorum. Soluksuz gördüğüm, sonu başından üstün olan ve gecemin gündüzüme bağlanmasına engel olan rüyalarımı. Rüyalar kayboluyor. Çünkü altmışı üçe bölemiyorum ve yirminin altıya bölündüğüne olan inancım, yaşıyor oluşuma olan inancımdan daha ağır basıyor. Havadaki ses dalgalarının titreşimini duymamak adına müziğin sesini kulak patlatacak kıvama getiriyorum.Canım, hiç sevmediğim brokoliyi anormal bir şekilde yemek istiyor. Asla gülmediğim, güldürme içgüdüselliğiyle çekilmiş filmlere yürek burkar bir şekilde gülüyorum. Okurken, sağdan sola çeviriyorum sayfaları. Akciğerlerim, artık içme diye bağırıyorlar. İnsan nefesinden dahi rahatsız olurken uykum, içim hırıldıyor ve ben bundan rahatsızlık duyamıyorum. Uykumdan uyanıyorum büyük bir susuzlukla, başucumda duran suyu görmezden gelip akşamdan kalma buz gibi çaya yöneliyorum. Görmezden geliyorum elbette, çünkü görmemezlikten gelmek ne tiksinç bir kelime. </em><br><em>Bilinçaltıma işleyen denizli şehirde yaşama mecburiyeti giderek silikleşiyor. Nefesimi daraltan, gözlerimi buğulandıran bozkıra ağır bir hasret duyuveriyorum geceleri. Annem gibi olduğum düşüncesi oturuveriyor aklıma. Şarkıları tıpkı onun gibi yanlış melodilerle söylüyorum. </em><br><strong><em>Dur.</em></strong><br><em>Kendimi anlatmak değildi niyetim, yazmaya başlarken. İnsan kendini anlatamaz kendine bile. İnsan, ne istediğini bilemez. Ve insan ne istemediğinden asla emin olamaz.</em><br><em>Belli bir süre öncesinde ne istemediysem, şu an hayatımda yer edinmiş durumda her biri. Kaybetmekten korktuğum her şeyi, herkesi kaybettim. Aniden. Ya da değil. Hiçbir şey bir anda olup bitemez. Tıpkı bir öykü gibi başlangıç, gelişme ve sonuç kısmı vardır yaşanan anların. Aniden olduğu hissine kapılmamızın sebebiyse; sebep olduğumuz başlangıç aşaması ve sebep oluşumuzdan pişmanlık duyup farkına varmaktan kaçındığımız gelişme bölümüdür. Sonucun eşiğine ayak bastığımızda ise, ‘aniden’ kelimesinin gücüne sığınarak yerimizden sıçrarız. </em><br><em>Kaybediyoruz. Uyandığımız her sabah bir günümüzü, her yutuşumuzda bir lokmamızı, her seslenişimizde sesimizin gücünü, her sevişimizde duygu yoğunluğumuzun bir parçasını.. Güvendiğimizde kendimize olan saygımızı, güvenmediğimizdeyse karşımızdakine duyduğumuz saygıyı elbette. Her sevişmede enerjimizi. Her bakışmada, kalan bakışmalarımızdan bir adedini. Her yeni başlangıçta, bir önceki başlangıcımızı sonlandırıyoruz. Sonlar başlangıca dönüştü sanıyoruz ama aslında her başlangıç hazin bir sonun kapısını aralıyor çaktırmadan. </em><br><em>İnsan, neden yaptığını bilemediği her şeyi bile isteye yapıyor aslında. En azından bugüne kadar her eylemimde ‘neden?’ diye sormuşluğum, sonrasında cevapları içimin hücrelerinde bulmuşluğum var. </em><br><em>Şimdi ağzımdaki sakızın sesinden, arka fon müziğini duyamayışıma sinirlenmek üzereyim. Her yazının bir arka fon müziği vardır. Bu illa enstrümantal olmak zorunda değil. Belki dalga sesi, belki içeride açık kalmış bir televizyon, belki çamaşır makinesi, hatta yan daireden gelen sifon sesi bile olabilir. Benim arka fonum, sakız sesi gölgesinde kalmış </em><strong><em>‘arabic fahişe’</em></strong><br><strong><em>Dinleyiniz.</em></strong></p><p><strong><em>Ecem GÖNAL</em></strong></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FhXe9W3DD9ik%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DhXe9W3DD9ik&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FhXe9W3DD9ik%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/169bffc014ba4063059b32cb6ea3def3/href">https://medium.com/media/169bffc014ba4063059b32cb6ea3def3/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a1d2105cd7df" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kronos-dergi/arabic-fahi%CC%87%C5%9Fe-a1d2105cd7df">ARABIC FAHİŞE’</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kronos-dergi">Kronos Dergi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[MEMLEKETİ BEN KURTARACAĞIM!]]></title>
            <link>https://medium.com/kronos-dergi/memleketi%CC%87-ben-kurtaraca%C4%9Fim-e83d414a6c8a?source=rss----65c0bb6b6a76---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e83d414a6c8a</guid>
            <category><![CDATA[makale]]></category>
            <category><![CDATA[eleştiri]]></category>
            <category><![CDATA[kronos]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kronos Dergi]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 18 Nov 2016 09:21:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-18T09:21:57.023Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*OyvmSmddw7iTEw_1dOWNXw.jpeg" /></figure><p>Vestel’in yeni reklam filmini izleyebildiniz mi ? Hani şu Kenan İmirzalıoğlu’nun yer aldığı… Reklamın ortasında Kenan ‘ insanlar üretiyor, hemde bu memleketi sen mi kurtaracaksın diyenlere inat ‘ diyor. Şimdi diyeceksiniz Vestel’den girdi, Kenan İmirzalıoğlu’na bağladı, nereden çıkacak bu kız şimdi ? tamam tamam meraklanmayın ..Gülse Birsel’in ‘ Memleketi Ben Kurtaracağım ‘ kitabına bağlayacağım konuyu.</p><p>Çoğumuz onu oyunculuğu ile, senaristlik tecrübelerinden ve uzun yıllardır Hürriyet’te yazdığı köşesinden tanıyoruz. Bu sefer mizah ile ciddi tavrı birleştirerek ortaya muhteşem bir eser çıkarmış. Kitap yarı otobiyografi, yarı kişisel gelişim azıcıkta siyasi. Yani bildiğimiz Gülse Birsel kalemi.</p><p>Kitabın ilk yarısında; Gülse Birsel kendi hayatını, öğrencilik yıllarını ve ailesi ile iletişimi anlatıyor. Eğer ailede ki en küçük bireyseniz kesin kendinizden bir şeyler bulabilirsiniz. Çünkü kendisi tam bir tekne kazıntısı.</p><p>İkinci kısımda ise iş biraz ciddileşiyor. Gülse kendinden emin bir şekilde memleketi ben kurtaracağım diyor ( aynı bizim gibi ). Ama o bizden bir adım daha ilerde… çevre ve şehircilik bakanlığına, başbakanlığa ve tabi ki bir kadın elinin değmesi gereken cumhurbaşkanlığına adaylığını koyuyor. Kendisine göre muhteşem çözüm önerileri var. Okurken bırak koltuğu Gülse başkana ne AVM sorunu kalır nede Akil İnsanlar problemi diye düşüneceksiniz. Bu arada eğer sorunları çözemezse; bildiği en iyi işi yaparak halkının yüzünü güldürmeyi vaat ediyor.</p><p>Üçüncü bölümde ortada ciddiyet filan kalmıyor. Çünkü devletin bize ‘ HUNİ ‘ vermesi kararına varmış yazar. Ee biraz haksız da sayılmaz sanırım ? her kanalda gördüğümüz ama doyamadığımız bakanlara, ilgi çekici ve bir o kadar şaşırtıcı olaylara isteyen kahkaha atar, isteyen ağlar diyor. En azından başımızda hunimiz olursa kimse bize karışamaz, bizi yargılayamaz veya eleştiremez.</p><p>Ve son bölüm… şu muhteşem kişisel gelişim kitaplarından bir kısım gibi. Ama bir sorun var. Yalnızca yazarın yaptıklarını yapmazsanız kendinizi geliştirebilirsiniz. Okurken bunu unutmayın !!</p><p>Yazardan size son bir not ileteyim. Eğer bu kitabı okumaya başladıktan sonra iade etmek isterseniz, yapamazsınız ! Çünkü Gülse o parayı çoktan yemiş olacak. Ama size en azından kaybettiğiniz kahkahayı ve mizahı vermeyi vaat ediyor. Bende size şu temin ediyorum; bu kitabı okumaya başladıktan sonra iade etmeyi düşünmeyeceksiniz bile çünkü kitap öyle bir akıcılık ile sizi kendine bağlayacak ki siz kitabı fark etmeden bitirmiş olacaksınız. … Umarım kitabı beğenirsiniz…..</p><p><strong><em>Nurcan YÜKSEL</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e83d414a6c8a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kronos-dergi/memleketi%CC%87-ben-kurtaraca%C4%9Fim-e83d414a6c8a">MEMLEKETİ BEN KURTARACAĞIM!</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kronos-dergi">Kronos Dergi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dünya bile hapsolmuşken yörüngesine o bile özgür değilken, içinde yaşattıklarının ne denli doğru…]]></title>
            <link>https://medium.com/kronos-dergi/d%C3%BCnya-bile-hapsolmu%C5%9Fken-y%C3%B6r%C3%BCngesine-o-bile-%C3%B6zg%C3%BCr-de%C4%9Filken-i%C3%A7inde-ya%C5%9Fatt%C4%B1klar%C4%B1n%C4%B1n-ne-denli-do%C4%9Fru-a4fd560aa462?source=rss----65c0bb6b6a76---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a4fd560aa462</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[kronos]]></category>
            <category><![CDATA[sanat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kronos Dergi]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 11 Nov 2016 09:44:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-11T09:44:07.519Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/632/1*JyxCzEQ_Mjv0gohgoaN6iA.jpeg" /></figure><h4>Dünya bile hapsolmuşken yörüngesine o bile özgür değilken, içinde yaşattıklarının ne denli doğru olur özgürlük düşüncesi?</h4><h4>Özgürlüğün simgesi olan kuşlardan çalınmış topraklarla, hayatlarına, kanatlarına dikilmiş binalarla, ciğerlerine üflenmiş dumanlarla ne denli doğru olur özgürlük düşüncesi?</h4><h4>Evet, özgür değiliz. Modern çağlarda kırmış olsak da bileğimizdeki zincirleri, çıkarılmış olsa da prangalar ayaklarımızdan, soyut eylemlerde yakalayamadık özgürlüğü. Evet, soyut eylemler.Nasıl olur? Düşüncelerimiz özgür değil mi yani?</h4><p>Aklından çıkaramıyorsan o gözleri, çizilmiş ise göz kapaklarına gülüşü, yağmurdan sonraki toprak kokusu onun saçlarının kokusunu çağrıştırıyorsa sana, düşüncelerinde takılıp kalmış onun saymaya can attığın kirpiklerine, yüksek tellere takılıp kalmış bir uçurtma gibi…</p><p>Titreyen ellerinde sımsıkı tuttuğun bir ip…Özgürlüğü gökyüzüne bırakmak için uğraşıyorsun; hapseden güneş gözlerini alırken.Peki ya koparsa o ip, askıda kalırsa düşlerin? Peki ya koparsa o teller, bütün sokak, bütün kalbin karanlığa gömülürse? Karar ver şehrinde rüzgârlar azalmadan. Ama bir şeyi unutma “Özgürlük olmadan mutluluk, cesaret olmadan özgürlük olmaz.” (Périclés)</p><p>Gündüzün kavurucu neşesi yerini gecenin serin hüznüne bırakmıştı. Sessizlik sokağa hâkim. Toprağa ihanet eden asfalt parselleri özler olmuştu onu aşındıran küçük ayakların neşesini. Zarar veren her şey özlenir olmuştu. 3/4 su olan su olan kirli dünyada. Geriye kalan biraz toprak parçası da kuru dudaklarından dökülen kelimelerle hayat bulmuştu. Gökyüzü kirpiklerinin nemlenmesine kızar olmuş bırakmıştı bütün yaşlarını. Arar olmuştun güneşini, kirpiklerini bir ömür boyu kurutsun diye.</p><p>Gökyüzü boğazımda düğümlenen bütün kelimeleri döktü mağrur bir edayla. Birkaçı senin saçlarında hayat bulur umuduyla haziranın ortasında yağmurlara tebessüm eder olmuştum.Yağmur yüreğimde soyut bir anlam bulmuştu seninle beraber o artık kuru toprakların sevdiği değil, teninde hayat bulmasını istediğim hayallerimin aracısıydı herkes kavurucu güneşle hitap ederken sevdiğine sırf aydınlık diye. Ben karanlığa razı olup seni bahar kokularında ıslanmış hayallerle, sırılsıklam sevdim.</p><p><strong><em>Alican AKGÜL</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a4fd560aa462" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kronos-dergi/d%C3%BCnya-bile-hapsolmu%C5%9Fken-y%C3%B6r%C3%BCngesine-o-bile-%C3%B6zg%C3%BCr-de%C4%9Filken-i%C3%A7inde-ya%C5%9Fatt%C4%B1klar%C4%B1n%C4%B1n-ne-denli-do%C4%9Fru-a4fd560aa462">Dünya bile hapsolmuşken yörüngesine o bile özgür değilken, içinde yaşattıklarının ne denli doğru…</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kronos-dergi">Kronos Dergi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İÇİNDE BULUNDUĞUMUZ DÖNEMDE, VERİLİ CİNSİYET REJİMİNİ
 ŞEKİLLENDİREN KİLİT KURUMLAR, BU KURUMLARIN…]]></title>
            <link>https://medium.com/kronos-dergi/i%CC%87%C3%A7i%CC%87nde-bulundu%C4%9Fumuz-d%C3%B6nemde-veri%CC%87li%CC%87-ci%CC%87nsi%CC%87yet-reji%CC%87mi%CC%87ni%CC%87-%C5%9Feki%CC%87llendi%CC%87ren-ki%CC%87li%CC%87t-kurumlar-bu-b6ec3f509ef8?source=rss----65c0bb6b6a76---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b6ec3f509ef8</guid>
            <category><![CDATA[feminism]]></category>
            <category><![CDATA[kronos]]></category>
            <category><![CDATA[lgbtq]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kronos Dergi]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 17 Oct 2016 21:46:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-10-17T21:46:01.522Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/560/1*YioM-zMzY1sJEqOq8CCLFA.png" /></figure><h3><strong>İÇİNDE BULUNDUĞUMUZ DÖNEMDE, VERİLİ CİNSİYET REJİMİNİ<br> ŞEKİLLENDİREN KİLİT KURUMLAR, BU KURUMLARIN ŞEKİLLENMESİNDE VE İŞLEMESİNDE ETKİLİ OLAN İDEOLOJİLER</strong></h3><p>Cinsiyet, temelde kadın ve erkek arasındaki biyolojik farkları tanımlarken, toplumdan topluma değişkenlik gösteren, kendi içinde de dinamizmini koruyan, sürekli değişim ve yenilenme içinde olan bir sisteme dönüşerek toplumsal cinsiyet haline gelmiştir. Toplumsal cinsiyetin bu dinamizmi de ne yazık ki sürekli değişmekte olan siyaset rejiminin de işine gelmiş ve bu bağlamda birbirlerinden beslenmişlerdir.</p><p>Dünya üzerindeki farklı coğrafyalarda, farklı şekillerde ortaya çıkan, farklı deneyimler sunan kadınlık-erkeklik sorunu da mevcut sistemin ataerkil bir yapıda olmasındandır. Şöyle ki; insanlık tarihinin bilinen bir çok döneminde, cinsiyet söylemleri ve pratikleri ataerki üzerinden söylenmiştir, çünkü söylemler ve pratikler gücü elinde bulunduran, mevcut iktidara göre şekillenmiştir.</p><p>Din olgusunu bir kurum olarak ele alacak olursak, bireysel ya da kolektif bilincin oluşmasında en derin etkiye sahip olduğunu söyleyebiliriz. Toplumdaki bir çok davranış biçimini, düşünce biçimini, kültürel kodları ve söylemleri başlı başına oluşturma ya da etkileme gücüne sahip olan din, hemen her devirde etkisini hissettirmiştir. Temel kurumsal ilişkilerin düzenlenmesinde en etkin role sahiptir. Evlilik, sosyal yardımlaşma, siyasi otoritelerin göreve atanması, savaşlar gibi bir çok sosyal ve siyasal hizmeti de tayin etmektedir. Bu bağlamda dinin toplumsal cinsiyete olan etkisi yadsınamaz bir gerçektir. En başta din evlilik kurumu üzerinde çok ciddi bir etkiye sahiptir. Gerek kutsal kitaplarda bulunan yazılı kurallar gerek dini kültürün oluşturduğu yazılı olmayan kurallar mevcut iktidarın söylemlerini güçlendirmektedir. Bu bağlamda dinin kadına ve erkeğe belirlediği rol ve statüler de toplumsal cinsiyetin belirlenmesinde büyük rol oynar. Örnek verecek olursak toplumsal kültürün bir kodu olan “Yuvayı dişi kuş yapar” atasözü de kadını ev içinde konumlandırır. Aslında bu atasözünün satır aralarında daha büyük ve ciddi boyutlar yatmaktadır. Kadının konumlandırılması gereken yerin yalnızca aile kurumu içinde olduğu, piyasadan uzak kalması gerektiği, annelik görevinden başka kamusal bir görevde çalışmaması gerektiği gibi sonuçlar çıkarılabilir.</p><p>Mevcut iktidarın Türkiye’de ciddi anlamda bir din ve dini kültür üzerinden yürüttüğü bir kısım politikasında bu bağlamda bir eklemlenme ve yapılanma görülmektedir. İlk başta mevcut iktidarın eril sistemini ve eril dilini, yürürlüğe soktuğu bir çok uygulamada ya da yasada görebiliriz. Kadın bedeninin dokunulmazlığı hakkını, kürtaj hakkının kısıtlanmasını gündeme getirerek, bunun dini bir öğretinin gereği olduğunu savunmuşlardır. Yine İslam kültüründe yer verilmeyen LGBTTİ bireylerin de eşit yurttaşlık hakları görmezden gelinmektedir.</p><p>Yine toplumsal cinsiyeti şekillendiren bir kurum olarak bilimi de ele alabileceğimizi düşünüyorum. En temelde bilimin cinsiyetinin erkek olmasının sebebi, kadınları, bilimle ya da teknolojiyle hep mesafelendirmektir. Kadın zekasının erkek zekasından geride olduğu, kadının bulunması gereken yerin aile olduğu, kadınlar adet gördüklerinden mantıklı ve yerinde karar verememeleri gibi hiçbir temele dayanmayan varsayımlar da bilimin eril gücünü pekiştirmektedir.</p><p>Kız çocuklarının okutulmaması, çocuk denecek yaşta yaptırılan evlilikler de bu anlamda bilimin cinsiyetinin erkek olmasına sebebiyet vermiştir. Bilimin bir erkek işi olarak görülmesi, kadınların bilimsel bilgi üretimini marjinal sınırlara taşımıştır. Bu da bilimdeki cinsiyet eşitsizliğinin mesleklerin cinsiyetli bir hal almasına sebep olmuştur.</p><p>Toplumsal cinsiyeti şekillendiren diğer bir kurum ise evlilik kurumudur. Bir AKP politikası olarak aile kurumu, yalnızca heteroseksüel ilişkileri tanımlayacak şekilde bir evlilik kurumunun devamını sağlamaktadır. Bu bağlamda kadını aile içinde anne olarak tanımlayan, kadın emeğini yalnızca ev içi üretimle sınırlı tutan, erkeği ise çalışan, üreten ve ailenin reisi, söz sahibi olarak tanımlayan ataerkil sistemi pekiştirmektedir. “En az üç çocuk” kampanyasının, bir bakıma kadını eve daha çok bağlamak, annelik görevini hatırlatarak kadınları piyasadan çekmek için başlatıldığını düşünüyorum. Gündeme getirilen üçüncü çocuğa verilen 5 bin liralık teşvik paketi ve çalışan kadınların çalışma saatlerine getirilen esneklik de bu toplumsal cinsiyet rejiminin sürekliliğini sağlamak üzere düşünülmüş bir uygulamadır. Yine evlilik kurumunun yalnızca heteroseksüel bireylerin oluşturduğu bir kurum olarak algılanmasını, hatta LGBTTİ bireylerin oluşturabileceği bir ailenin gündeme getirilmeyeceğinin bir göstergesidir. LGBTTİ bireylerin yasal olarak tanınmaması, heteronormatif ve gayet cinsiyetçi bir aile kurumu yapısının varlığına dikkat çekmektedir.</p><p>Bilhassa gelişmiş teknoloji, beraberinde toplumsal cinsiyetin kamuoyuna aktarılmasında en etkili aracın medya olduğunu göstermiştir. Özellikle eril ve dişil özelliklerini aktarırken kullanılmaktadır. Genellikle amacı bir ürünü/hizmeti tanıtmak ve satışı artırmak olan reklamların anlamsal kodlarını incelediğimizde, yapılmaya çalışılanın sadece bir ürünü pazarlamaktan daha farklı boyutları olduğunu görebiliriz.</p><p>Kültür kuramcısı ve sosyolog olan Stuart Hall, medyada verilen bir mesajın anlamının kodaçımı için üç yol göstermiştir. Bir çok medya sistemi bir çok konuda bilgi birikimini gittikçe artıran, politik bağlamda da aktif ve farkındalık sahibi olan izleyici/dinleyicilerinin farkına varmışlardır. Ve genelde vermek istedikleri mesajı, hedef kitlesinin çoğunluğunu baz alarak vermeyi amaçlamışlardır. Hall’un kodaçımının yollarından biri (dominant reading) baskın değerlendirmedir. Bir mesajın kodaçımı baskın olan bir fikre ya da ideolojiye göre tasarlanmışsa, mesaj cevapsız ya da yorumsuz bırakılır. Diğer bir yol ise (negotiated reading) uzlaşmacı değerlendirmedir. Bu değerlendirmede, verilen mesaja kısmen katılınır ve diğer kısım reddedilir. Üçüncü yol ise (oppositional reading) muhalif değerlendirmedir ve verilen mesajın tamamını reddeder.</p><p>Bir mesajı eleştirel değerlendirmenin temel yolu eğitimdir. Eğitim sayesinde birey, alternatif değerlendirme şekillerine erişir. Eğitimli bir birey verilen mesajın doğruluğunu ya da tutarlılığını ölçerken, bilginin kaynağına kadar giden tüm yolu eleştirel bir süzgeçten geçirebilir.</p><p>Günümüzde feministler tarafından en çok eleştirilen konulardan birisidir seksist reklamlar. Kadınların cinsel bir obje gibi sunulduğu ya da hiç değişmeyen domestik rollere büründüğü günümüz reklamları, özellikle feminist camiayı oldukça rahatsız etmektedir. Reklamın iyisi kötüsü olmaz mantalitesiyle hazırlanmış bu reklamlar, birçok kadını rahatsız ederken, erkeklerin erkekliklerine atfettirilen gücü pekiştirmesi açısından tatminkar ve memnun edici bir hal alıyor. Ancak işin kötü yanı, kanaatimce reklamların hedefledikleri ürün uğruna umarsızca insanın bilinçaltına işlemesidir. Sübliminal yöntemle hazırlanan reklamlarda, bilinçaltına gizli mesaj ve resimler gönderiliyor. Gözle görülmeyen bu mesaj ve resimler bilinçaltına ulaşıyor ve tüketici üzerinde normal bir reklamdan çok daha yüksek oranda etki bırakıyor. Daha da kötüsü, bilinçaltına oynamak gibi bir amaç gütmeden, bilinçdışına hitap edecek kadar kadınları ötekileştirmeyi, hapsetmeyi, söz hakkı vermemeyi ve susturmayı, metalaştırmayı içselleştirmiş, sıradanlaştırmış olmalarıdır.</p><p>Genellikle ev ürünleri satan İstikbal’in bir halı reklamında, kanepede oturup televizyon izleyen bir erkek var. Ses tonunda sinir, gerginlik ve öfke olduğunu anladığımız konuşan kadın, mutfakta kocasına çay hazırlarken söyleniyor. Hatta kocasının çay getirme ricasını taklit ederek alay ediyor. Ancak kadın salondaki “stres-free” halıya adım attığı anda sinirleri yatışıyor ve tabiri caizse melek gibi oluyor. Fakat halıyla temasını kesince tekrar söylenmeye başlıyor.</p><p>Bu reklama muhalif olarak (dominant reading) verilmesi muhtemel tepkilerden söz etmek istiyorum. Reklam, örneğin, yukarda bahsettiğim feminist camia tarafından koltukta oturan ve hizmet bekleyen erkeğin, muhtemelen halının ücretini kendisinin ödediğini düşüneceklerdir. Reklamda portre edilen erkeğin giyim kuşamı ve davranışları itibariyle çalışan bir erkek olduğunu sonucunu çıkarmak pek de imkansız olmasa gerek. Reklam, kadının oturan bir erkeğe hizmet ettiği ve izleyicinin bilinçaltına olması gerekenin bu olduğu yönünde bir sübliminal mesaj gönderiyor diye düşünülebilir. Kadınların evliliğe ya da ilişkiye dair sorunlarının, onlara yalnızca maddi bir kaynak ile alınmış sözgelimi bir halı ile halledilebileceğinin, sorunlarını dile getiren kadınların bir mal ile susturabileceğinin bir simgesi olarak algılanabilir o halı. Erkeğin ev dışında çalıştığı ve para kazandığı gerçeği bir üretkenlik olarak görünürken, kadının uğraş alanı ve iş yeri olan evdeki çalışması, bir üretkenlik olarak görülmediğinden, evdeki tüm hizmet gerektiren eylemlerin kadından beklendiği sonucunu çıkarmak da mümkündür. Bu durumda mekan-cinsiyet ilişkisi önemlidir, bir kadının ağzından “benim mutfağım çok güzel” cümlesini reklamın tepesini yerleştirerek yayınlamak, herhangi bir ev eşyasının reklamını, onu daha çok kullanacak olanın kadın olduğu imasıyla yayınlamak, herhangi bir temizlik aracının kadınlar tarafından tercih edildiği imasını reklamlaştırmak, bir halının reklamını, kadının ev içindeki hali ile ilintilendirerek reklamlaştırılmak, üstüne bir de herhangi bir kötücül hali kadınlık ile ilişkilendirmek, kadının istese de istemese de, öyle veya böyle erkeğe hizmet etmeyi sürdürdüğü imasını vermek muhalif bir izleyici/okuyucu tarafından cinsiyetçi olarak değerlendirilir. Çünkü bunların tamamı, toplumsal cinsiyet rollerinin devamlılığının sağlanmasına, bu rollerin varlığını sağlayan söylemin yeniden üretilmesine, kadının yerinin ev olduğu iddiasının dillendirilmesine olanak sağlar.</p><p>Baskın değerlendirmeye (dominant reading) geçecek olursak, reklamın asıl hedef kitlesinden başlayabiliriz. Öncelikle belirtmek gerekir ki bir reklamın amacı ürün satmaktır ve bir hedef kitlesi vardır. İstikbal’in bu halıdaki hedef kitlesi “alt-orta” ve “orta” sınıftır. Halının üretiminin yapıldığı Kayseri ilini ya da batıdaki modern aileye nazaran daha geleneksel aile yapısını ele alacak olursak, bu reklam tam onları hedef almakta ve aslında kadına daha iyi bir hayat vadetmektedir. Sonuçta bu geleneksel aile yapısında, kadının evdeki konumu sorgulanmaz. Maddi desteği evin erkeğinin sağladığı tartışılmaz. Erkek evin gerçekten direğidir ve reklamda portre edilen bu aile yapısı nihayetinde ürünün satışına katkıda bulunur. Türkiye geleneğindeki televizyon kültüründen yola çıkacak olursak genelde reklamları olandan daha iyi hayatı mümkün gösteren bir çizgisi vardır. Genelde mobilya reklamları, mutfak aleti reklamları ailelerin çoğunun yaşamayı hayal etmesi mümkün olan mekanlarda ve kadın oyuncu ile çekilir. Bu reklamda da aslında aynı durum var. Bu durum, kadının normalde, gerçekte olan konumunu aslında yükselten bir konumdur. Üstelik halı ile birlikte kadına daha modern bir ortam sunuyor. Aslında kadının yerinin zaten ev olması gerektiği konusunda uzlaşılmış ve stres-free halı alarak kadınların asıl evlerinde maksimum konforu sağlamış olursunuz.</p><p>Son olarak da uzlaşmacı bir şekilde (negotiated reading) reklamı değerlendirecek olan bireyler, reklamın seksist ögeler içerdiğini, kocasının yan gelip yatarak karısından hizmet beklediğini resmettiğini düşünebilir. Ancak etrafında gözlemlediği gerçeğin bu olduğunu da düşünerek reklam için bir rahatsızlık duymayacak ve reklam ürünü almaması için bir sebep olmayacaktır.</p><p>Medya, bilhassa reklamlar, toplumsal cinsiyet rejimini pekiştirirken, belli bir kesimi göz önüne almaktadırlar. Özetle, bir bireyin herhangi bir program ya da reklamda verilen mesajı algılama biçimi, sosyo-kültürel bilgi birikimine, eleştirel düşünme yetisine, içinde yetiştiği topluma, bu toplumdan ne kadar sıyrıldığı ya da sıyrılamadığıyla doğru orantılıdır.</p><p>Bedenin mekânsız ve mekânın bedensiz düşünülemediği günümüz toplumlarında askerlik hizmeti en büyük sorunsallardan birine sahip bir yapı olarak karşımıza çıkmaktadır. Toplumdan soyutlanıp tek bir yapıya indirgenen erkek topluluklarının kendi içlerindeki çeşitliliği ve böylece mekânla oluşan çeşitli ilişkileri bu sorunsalı oluşturmaktadır. Askerliğin, özellikle Türkiye’de, cinsiyet kimliklerini şekillendiren bir deneyim olduğu da şüphesizdir. Ancak bu deneyimin, şekillendirdiği kimliklere etkisinin ne yönde olduğu ve bu kimlik inşa edici işlevin bireyin yanı sıra toplum üzerinde de ne denli etkili olduğu yıllardan beri süregelen bir araştırma konusudur. Homofobik bir ülkede eşcinsel erkeklerin homososyal bir yapıya giriş zorunluluğu. Türkiye için homofobik sıfatını kullanmakta bir sakınca görmüyorum. Farklı cinsel yönelimlere sahip insanların çeşitli haklardan mahrum bırakıldığı, şiddete uğradığı ve devlet tarafından görünmez kılınmaya çalışıldığı bir ülke olarak Türkiye homofobi tanımına uygun düşer. Askerliği homososyal bir yapı olarak tanımlamamın altında ise bu hizmetin hiçbir kültürel, ekonomik, cinsel vb. fark gözetilmeksizin herkese zorunlu tutulması, erkeklerin aynı şekilde giydirilip kuşatılıp, arkadaşlarını bile tanımayacak duruma getirilmesi ve kadına ve/veya kadınsı özelliklere yer verilmemesi gibi sebepler yatmaktadır. Bir erkeklik okulu gibi görülmektedir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*llSZbEfAN25-YxEgI4Dvtw.jpeg" /></figure><p>Daha önce vurguladığım gibi askerliğin başta cinsel yönelim farklılığı gözetilmeksizin herkese zorunlu tutulması ve herkesin arkadaşlarını bile tanıyamayacak şekilde aynı görüntülere sokulup, kadınlardan ve/veya kadınlığa dair özelliklerden uzak tutularak her yönden homososyal bir yapıya sokulmasının askerliğe dair sorunların temelini oluşturduğunu düşünüyorum. Her ne kadar bu hizmet kadına ve/veya kadınsı özelliklere kapalı olarak görünse de ve günümüzde yasalara göre askerliğe yalnızca heteroseksüel erkekler kabul edilse de, pek çok eşcinsel erkek kendi kimliklerini gizleyerek ve heteroseksüel bir kimliğe bürünerek bu hizmeti yerine getirmek zorunda kalıyor. Homososyal bir yapı olarak bahsettiğim askerlik bu özelliğinin bir kısmını kadınların ve/veya kadınsı özelliklerin dışarıda tutulmasıyla kazandığı için eşcinsellerin ve trans bireylerin askerlikten muaf tutulması tutarlı görünüyor. Fakat bu konuyla ilgili yasalarda eşcinsellik tanınırken başka yasalarda tanınmaması ve heteroseksüel olmayan erkeklere çeşitli hakların ve özgürlüklerin tanınmaması bir ikilem doğuruyor. Bu da homofobik bir ülkede bireylerin rol kimliklerine bürünmelerini ve askerlik hizmetini bu şekilde yerine getirmelerini bir nevi zorunlu kılıyor.</p><p>Türkiye’de akıllarda yer eden askerliği ‘erkek olmak’, ‘adam olmak’ yeri olarak görme düşüncesi mevcut. Türk toplumunun büyük bir kesimi bu düşünceye sahip. Askerlik bir ‘tam erkek’ olma yeri, sünnetten sonraki cinsiyet kimliğinin tamamlanacağı diğer bir durak olarak görülmekte.</p><p>Sonuç olarak Türkiye’de de dünyada olduğu gibi toplumun başında bulunan mecvut iktidarın ideolojilerine göre söylemler oluşturulmakta ve o amaçlara hizmet etme yolundadır. Türkiye’deki mevcut iktidarın liberal İslam politikası olarak din kurumu, heteronormatif aile yapısını oluşturmak için aile kurumu, aile kurumunda kadını konumlandırdığı annelik rölü, erkek olma okulu olarak askerlik kurumu, yine heteronormatif bilim kurumu, ideolojilerin denetlenmesi ve yasal bir hale getirilmesi için resmi ve gayri resmi devlet kurumları ve tüm bu kurum ideolojilerinin sentezlenip evlerimize kadar ulaştığı medya kanalları kilit kurumlar halini almakta ve sistemin devamını sağlamaktadır.</p><p><strong><em>A.Furkan PALABIYIK</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b6ec3f509ef8" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kronos-dergi/i%CC%87%C3%A7i%CC%87nde-bulundu%C4%9Fumuz-d%C3%B6nemde-veri%CC%87li%CC%87-ci%CC%87nsi%CC%87yet-reji%CC%87mi%CC%87ni%CC%87-%C5%9Feki%CC%87llendi%CC%87ren-ki%CC%87li%CC%87t-kurumlar-bu-b6ec3f509ef8">İÇİNDE BULUNDUĞUMUZ DÖNEMDE, VERİLİ CİNSİYET REJİMİNİ
 ŞEKİLLENDİREN KİLİT KURUMLAR, BU KURUMLARIN…</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kronos-dergi">Kronos Dergi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ekim]]></title>
            <link>https://medium.com/kronos-dergi/ekim-8c37dd7f50b9?source=rss----65c0bb6b6a76---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8c37dd7f50b9</guid>
            <category><![CDATA[kronos]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ecem Gönal]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 11 Oct 2016 18:26:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-10-11T18:29:51.196Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/604/1*fLQLL2-C76VLagOzYXLN0g.jpeg" /><figcaption>(Çizim: Eftun Kışlal)</figcaption></figure><p>Hava yorgun, yağmurlu, telaşlı. Neden yaşamaya bu kadar uzak hissediyorum kendimi, üstelik tanımsızlaşmaya bu kadar müsait? Sıradanlığım her gün bir çığ gibi büyüyor. Yanımdan geçip giden her insanda kendimden bir şey buluyorum. Ayakkabılarını çift düğümle bağlamış biri. Diğeri yere bakıyor yürürken. Duraktaki deri ceketli adam elleriyle oynuyor yapacak bir işi yokken.</p><p>Hepsini geride bırakıp kırık kaldırımlı bir sokağa sapıyorum. Dimdik yokuşu alt etmenin hevesi içindeyken, yokuşun aksine düzlükte tökezliyorum.</p><p>Devinimler yerine, aldığım her bir nefesin çentiğini atıyorum, baş parmağıma yorgunca uzanan hayat çizgime.</p><p>Her sabah önce sol ayağımı çıkarıyorum yatağın dışına. Sonbahar, her uyanışımda bir tokat gibi çarpıveriyor bunu yüzüme. Özür mahiyetinde: ‘Şanssızlıklara şans yükleyerek anlamaya çalışacağım seni.’ diye mırıldanıyorum.</p><p>Şanssızlıklara şans yükleyerek anlamaya çalışacağım seni.</p><p>Yasalardan, borsadan, futboldan, faizlerden, yemek yapmaktan pek anlamam.</p><p>Ama karanlıktan da korkmam, hurafelere inanmam. Klişe cümlelerle boş beleş kendimi anlatmaya çabalıyorum, muhtemelen bir süre sonra ablukaya alacağım dağarcığıma öylesine iliştirdiğim tüm kelimeleri.</p><p>Üzgünüm, sanırım bunun için ilkbaharı bekleyemem. Her gece, uyanacağıma inançsız uyuyorum çünkü. Eğer son kez hatırlamak zorunda olsaydım bir şeyleri; annemin buruk kahkahasını hatırlardım önce. Sonra babamın büyük bir iştahla kabak çekirdeği yiyişini.</p><p>Ne çok hatıra biriktirdim, öte yandan ne de az geliyor yaşadıklarım. İnsanlar hayatta olduklarını algılamaktan hayli uzak. Üstelik kocaman şehrin, geceleri yanıp sönen ışıklarının arasında bir diğerinin yaşadığını idrak etmekten de.</p><p>Ne yazık ki insanım. Hayatta olduğumu algılamaktan hayli uzağım. Ya şehrin geceleri yanıp sönen ışıklarının arasında, bir diğerinin yaşadığını idrak etmekten?</p><p><strong><em>Ecem GÖNAL</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8c37dd7f50b9" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kronos-dergi/ekim-8c37dd7f50b9">Ekim</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kronos-dergi">Kronos Dergi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>