<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[mydaily(s) - Medium]]></title>
        <description><![CDATA[The World According to Me - Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/mydailys?source=rss----617522e6b2cd---4</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*TGH72Nnw24QL3iV9IOm4VA.png</url>
            <title>mydaily(s) - Medium</title>
            <link>https://medium.com/mydailys?source=rss----617522e6b2cd---4</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 17:51:02 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/feed/mydailys" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[انتظار]]></title>
            <link>https://medium.com/mydailys/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B8%D8%A7%D8%B1-9ec3d27a913e?source=rss----617522e6b2cd---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9ec3d27a913e</guid>
            <category><![CDATA[فارسی]]></category>
            <category><![CDATA[روزمرگی]]></category>
            <category><![CDATA[شخصی]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pejvak]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 04 Dec 2016 14:08:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-04T14:08:02.366Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*w1g94BC-jLE_HlFymJ3Raw.jpeg" /></figure><p>فکر کنم همیشه برام اینطوری راحت تر بوده که منتظر یه زمان یا اتفاق خاص باشم. زمان مدرسه خب خیلی سخت نبود. یکسال برامون زمان بندی شده بود و فقط باید منتظر پایان هر ثلث میبودیم. آخر ثلث اول یعنی زمستون و برف بازی و آدم برفی. آخر ثلث دوم یعنی عید و سه هفته تعطیلی مدرسه و خرید و دید و بازدید دم عید. آخر ثلث سوم هم که تابستون بود و سه ماه تعطیلی.</p><p>بعد هم که درس خوندن مدام و انتظار زمان کنکور. زمان دانشگاه هم همین بود باز. همه چی زمان بندی شده و طبق روال. منتها اینبار به جای ثلث، ترم اول و دوم داشتیم و همچنان سه ماه تعطیلی تابستون. بعد هم که انتظار برای رفتن.</p><p>اوائل که اومده بودم استرالیا (اونقدر گذشته که به دو سه سال اول بتونم بگم اوائل) انتظار به شکل شمردن روزها و هفته ها بود که ترم تموم بشه و بتونم برگردم ایران. ترم شروع میشد و با شروع ترم هم شمردن من. دوازده هفته تا امتحانا، سیزده هفته تا بلیط تهران، چهارده هفته تا خونه.</p><p>اون یک سال و خورده ای بعد از فوق هم همینطوری گذشت. فلان هفته تا فارغ التحصیلی، بهمان هفته تا مصاحبه کاری، اینقدر روز تا شروع کار، اونقدر هفته تا گرفتن حقوق. کم کم این انتظار ها پیش بینی پذیرتر و بی معنا تر شدن. کم کم اون انتظار برای مرحله بعدی زندگی، حالا رفتن به یه کلاس بالاتر باشه یا رفتن به یه جای جدید تر، تبدیل شد به انتظار برای آخر هفته و انتظار برای تعطیلی بعدی.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*uOEXIWCZW0R9I3rvIsI7wA.jpeg" /></figure><p>هر از گاهی به خودم میام میبینم دارم روزها و هفته هامو میشمرم، بعد که به آخرش میرسم میبینم دارم شمارش معکوس میکنم به یه روز و هفته ای که دقیقا عین همین روز و هفته ایه که داشتم. هر از گاهی البته پیش میاد که راجع به چیزی هیجان زده میشم، مثلا مسافرتی در راهه یا برنامه ای هست ولی اونام به شدت زود گذرن.</p><p>وقتی برنامه مسافرت دارم، از هفته ها قبل شروع میکنم به شمردن که فلان هفته مونده تا پرواز. یکی دو هفته قبل از اون چنان آدم سرش شلوغ میشه که پاک همه چی قاطی میشه و تا به خودت میای میبین اه الان دو سه هفته شده برگشتی و داری روزها و هفته ها رو میشمری به اتفاق بعدی.</p><p>الان مدتهاس دارم به این فکر میکنم که منتظر چی ام الان. نه به حالت یاس و افسردگی، خیلی جدی برام سواله که مرحله بعدی چیه. کار بهتر؟ موقعیت بهتر؟ پول بیشتر؟ بازنشستگی؟ چی؟ یه حالت روزمرگی راحتی هست که امسشو هیچی نمیتونم بذارم.</p><p>الان شمردن روزها و هفته ها نه برای انتظار و هیجان برای رسیدن به یه هدف یا اتفاق خاصه، که شده تنها موقعی که میتونم خارج از روتین روزمره ام به یه چیزی غیر از امور روزمره فکر کنم.</p><p>چند وقت پیش تو فیس بوک یه پست از امین دیدم که به نظرم دقیقا زد به هدف:</p><blockquote>روزمرگی یکی از شباهت‌های بین آدم‌هاست. من هم درگیر همین روزمرگی‌ام: صبح‌ها معمولا قبل از زنگِ ساعت از خواب بیدار میشم. شاید باید چند دقیقه‌ای بکشمش جلو که به یه دردی بخوره. یکم با موبایلم ورمیرم و بعدش پامیشم. زیرِ کتری رو روشن می‌کنم و تا وقتی آب جوش بیاد مسواک مفصلی می‌زنم. این موقع، شاید یکی از معدود زمان‌هایی در روزه که فکر می‌کنم</blockquote><p>راست میگه. منم که یه زمانی دفتر بعد از دفتر و پست بعد از پست از فکرهام مینوشتم، الان مدتهاست که دیگه اصلا فکر نمیکنم. طول روز فکرم به کار و جلسه و امور اداریه و بعد از ظهر هم کارهای روزمره دیگه. تنها موقعی که مثل قبل فکر میکنم زمانیه که دارم میشمرم که کی میشه یه چند روزی تعطیل باشم به خودم برسم.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*7Dv5wiE0J4668eFEpd5ftA.jpeg" /></figure><p>بعد میرم تو عالم هپروت که کاش میشد یه دو سه ماه، یا نه دو سه هفته تعطیل باشم. تو اون دو سه هفته چقدر کتاب بخونم و کلی فیلم ببینم و روزی دو بار برم ورزش و … شاید یه چیز جدید یاد بگیرم و یا زبان جدید بخونم یا با یه برنامه جدید کار کنم. بعد میبینم که دوباره شروع کردم به شمردن روزها و هفته ها. دو هفته تا آخر هفته طولانی بعد مونده، بعد از اون سه هفته بگذره سه روز تعطیلی داریم و بعد شیش هفته بعد کریسمس میشه و یک هفته تعطیلیم.</p><p>بماند که اخر هفته طولانی بعد از اخر هفته طولانی میاد و کریسمس میشه دو تا کریسمس و سومین کریسمس هم میاد و میگذره و من همچنان در حال شمردنم که کریسمس آینده چه کارها که نخواهم کرد.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9ec3d27a913e" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/mydailys/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B8%D8%A7%D8%B1-9ec3d27a913e">انتظار</a> was originally published in <a href="https://medium.com/mydailys">mydaily(s)</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[چرا مدیوم]]></title>
            <link>https://medium.com/mydailys/why-medium-5b0a045ff14b?source=rss----617522e6b2cd---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5b0a045ff14b</guid>
            <category><![CDATA[مدیوم]]></category>
            <category><![CDATA[فارسی]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pejvak]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 21 Nov 2016 05:40:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-21T05:40:16.325Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xEBs1fPzbKUNl8_hSyDlGA.png" /></figure><p>چند روز پیش از هاست سرور قبلی برام ایمیل اومد که موقع تمدید اشتراک رسیده و اگه تا فلان تاریخ کاری نکنم خودشون خود به خود اشتراک وبسایت رو برای یک سال دیگه تمدید میکنن.</p><p>همیشه موقع تمدید اشتراک سر این دو راهی میمونم که می ارزه وبسایت/وبلاگ نیمه فعال رو برای یه مدت دیگه هم تو برزخ نگه دارم یا نه. ادامه ماجرا معمولا اینطوریه که با ندا چت میکنیم و اون یه پست منتشر میکنه و من یکی و دیگه میره تا سال بعد که موقع تمدید اشتراک میشه.</p><p>حقیقتش اینه که فضای وردپرس با وجود شهرت جهانیش و قابلیت های مختلفش هیچ وقت اونقدر ها به دلم ننشست. هر روز یکی از افزونه ها باید به روز میشد و هر سری یه چیزی از یه ورش میزد بیرون. بعد از این همه ور رفتن با هزار و یک جور تنظیم و بالا و پایین کردن منو ها آخرش طرح و قالبش اون طوری که دوست داشتم نشد که نشد.</p><p>از طرفی، مدتیه که بیشتر مطالب خوندنیم رو از مدیوم پیدا میکنم. یه جورایی حس و حال وبلاگ نویسی زمان های قدیم رو داره. وقتی که همه چی تو صد و چهل کلمه و یک عکس خلاصه نمیشد و ملت تو اینترنت سفره دل پهن میکردن و اگه دوست داشتی میخوندی اگه نه هم که. تو این مدت کمبود محلی برای خوندن مطالب طولانی تر واقعا حس میشد. جایی که بتونی برای خودت از این نوشته بری اون نوشته و از این وبلاگ به اون وبلاگ. برای همین به سرم زد چرا مای دیلیز رو تو مدیوم ادامه ندیم؟</p><p><strong>حالا چرا مدیوم</strong></p><p>هزار و یک دلیل!</p><p>اول اینکه مجانیه!</p><p>دوم اینکه هوا کردنش دنگ و فنگ نداره. من این پابلیکشین (نشریه؟) مای دیلیز رو اینجا در عرض پنج دقیقه سر هم کردم.</p><p>سوم قالبش! قالب اینجا شاید دو دقیقه طول کشید که تموم بشه و دقیقا همون چیزی بود که دو سه سال پیش (سه سال شد واقعا؟) سعی میکردم مای دیلیز شبیهش بشه و بعد از کلی کلنجار رفتن باهاش آخرشم نشد.</p><p>چهارم، برای نشریات گروهی محیط ایده آله. نویسنده ها با اکانت توئیتر فیس بوک یا گوگل میتونن وارد مدیوم بشن. نوشتن یک متن جدید کار دو تا کلیک ساده است! اگه دلشون بخواد میتونن نوشته رو به یک نشریه بفرستن یا حتی خودشون یه نشریه جدید درست کنن.</p><p>پنجم، سادگی سادگی سادگی! ادیتورش یک صفحه سفید ساده است، آماده برای قلم زدن.</p><p>ششم، در حین نوشتن مدیوم مدام مطلب پیش نویس شده رو ذخیره میکنه و این عالیه برای کسایی که حتی یک بار در زندگیشون تو اینترنت (یا کامپیوتر) چیزی نوشته اند.</p><p>هفتم، امکان تعقیب کردن و خوندن نوشته های کسایی که نوشته ها یا عادت های خوندن جالب توجه دارن. هر بار که قلب سبز پایین نوشته رو فشار میدین، در واقع اون نوشته رو به دوستاتون توصیه میکنن. یعنی خیلی راحت میتونم ببینم که دوستام چه مطالبی مینویسن یا چه نوشته هایی رو میخونن.</p><p>هشتم، بالای هر مطلبی مینویسه که خوندن این مطلب چند دقیقه طول میکشه! من عاشق این قابلیت مدیومم! خیلی وقت ها تیتر یک مطلبی به اندازه کافی جالب توجه هست که خواننده رو به جذب کنه ولی وقتی روش کلیک میکنی میبینی خیلی طولانیه و تو موقعیتی نیستی که بخونیش. برای همین اگه مثلا تو اتوبوس یا قطاری یا جایی هستی که فقط یکی دو دقیقه وقت اضافی داری میتونی خیلی راحت مطالب کوتاه تر رو بخونی و مطالب بلند تر رو ذخیره کنی برای آخر شبی آخر هفته ای که فرصتش مناسب تره.</p><p>هشتم دوستان و کسانی که تو توئیتر و فیس بوک میشناسم همین جا هم هستن. فالو کردن و فالو شدن بینهایت ساده است.</p><p>امین آسوده مطلب خوبی در مورد برتری های مدیوم به پلتفورم های دیگه نوشته:</p><p><a href="https://medium.com/@aminasoode/%D8%AF%D9%84%DB%8C%D9%84-%D8%A7%DB%8C%D9%86%DA%A9%D9%87-%D9%85%D8%AF%DB%8C%D9%88%D9%85-%D8%B1%D9%88-%D8%A8%D9%87-%D8%B9%D9%86%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D9%84%D8%AA%D9%81%D8%B1%D9%85-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%A7%D8%B1-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D9%87%D8%A7%D9%85-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%85-f2de1d706c55">دلیل اینکه مدیوم رو به عنوان پلتفرم انتشار نوشته‌هام انتخاب کردم</a></p><p>تنها اشکالی که تا حالا تو مدیوم پیدا کردم، عدم حمایتشون از رسم الخط های راست به چپه. فعلا من از یک افزونه کروم استفاده میکنم که نوشته های فارسی رو درست نشون بده. ولی با این وجود هنوز به دلیل برتری های بینظیر مدیوم ترجیح میدم مطالبم اینجا باشه تا تو ورد پرس.</p><p>کل وبلاگ/وبسایت قبلی رو هم منتقل کردم اینجا. فعلا که این جا به جا شدن و محیط جدید منو دوباره به ذوق و شوق نوشتن انداخته.</p><p>اگه این مطلب رو میخونین و دوست دارین که نوشته تون در مای دیلیز منتشر بشه لطفا بگید تا به لیست نویسنده های این نشریه اضافه تون کنم.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5b0a045ff14b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/mydailys/why-medium-5b0a045ff14b">چرا مدیوم</a> was originally published in <a href="https://medium.com/mydailys">mydaily(s)</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[زندگی]]></title>
            <link>https://medium.com/mydailys/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-6a75a8ce239?source=rss----617522e6b2cd---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6a75a8ce239</guid>
            <category><![CDATA[غر]]></category>
            <category><![CDATA[فارسی]]></category>
            <category><![CDATA[شخصی]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pejvak]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 19 Nov 2016 15:12:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-19T15:12:15.483Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>زندگی</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*5NFbwcj46rRAt9PKhI2b0g.jpeg" /></figure><p>کار تمام وقت واسه آدم فرصت فکر کردن نمیذاره. من دو سه روز وقت لازم دارم که تجدید قوا کنم و تا میام به خودم بیام و ببینم دنیا دست کیه دوباره دوشنبه است و موقع رفتن سر کار.</p><p>رویا <a href="http://royaa.net/weblog/2016/04/19/%D8%A7%D8%B1%D8%B2%DB%8C%D8%AF%D9%86/">مطلب</a> خوبی نوشته درباره ارزیدن. منم خیلی وقتا فکر میکنم ‌کار تمام وقت به پولی که میگیری و به ازاش همه زندگی و انرژی و وقتتو میذاری می‌ارزه؟ واقعا اگه خونواده پول دار و ارث و میراث نداشته باشی و قرعه کشی هم برنده نشده باشی و مجبور باشی کار کنی، راه حل دیگه ای هم هست؟</p><p>حالا ناشکری هم نمیکنم، هم کارم خوبه و هم همکارام. ولی وقتی با این وجود دارم به این چیزا فکر میکنم دیگه واویلا اگه کارمم دوست نداشتم.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6a75a8ce239" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/mydailys/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-6a75a8ce239">زندگی</a> was originally published in <a href="https://medium.com/mydailys">mydaily(s)</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[تعارف]]></title>
            <link>https://medium.com/mydailys/%D8%AA%D8%B9%D8%A7%D8%B1%D9%81-ed28904a0f54?source=rss----617522e6b2cd---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ed28904a0f54</guid>
            <category><![CDATA[اجتماعی]]></category>
            <category><![CDATA[فارسی]]></category>
            <category><![CDATA[سیاسی]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pejvak]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 19 Nov 2016 15:10:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-19T15:10:03.618Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>تعارف</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xxafUDyQgwOyjTcH9pszrw.jpeg" /></figure><p>آدما به یه سنی که میرسن میزنه به سرشون. حالا نمیدونم سنه، یا تاریخه یا یهو از خواب اینطوری بیدار میشن. حالا این سنه ممکنه برای بعضی ها شصت و پنج باشه، برای بعضی ها بیست و پنج.</p><p>شایدم نمیزنه به سرشون، همیشه همینطوری بودن، ولی یهو تصمیم میگیرن دیگه تو این عمر کوتاه رودروایسی رو بذارن کنار و افکار واقعیشونو نشون بدن.</p><p>برای نمونه رجوع کنید به خیلی از مثلا روشن فکران وطنی (از پیر و جوان)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ed28904a0f54" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/mydailys/%D8%AA%D8%B9%D8%A7%D8%B1%D9%81-ed28904a0f54">تعارف</a> was originally published in <a href="https://medium.com/mydailys">mydaily(s)</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[شتاب زمان]]></title>
            <link>https://medium.com/mydailys/%D8%B4%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-76202b4b7d1c?source=rss----617522e6b2cd---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/76202b4b7d1c</guid>
            <category><![CDATA[فارسی]]></category>
            <category><![CDATA[زمان]]></category>
            <category><![CDATA[شخصی]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pejvak]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 19 Nov 2016 15:08:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-19T15:08:04.283Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>شتاب زمان</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BZWGrR2_s7kNXpWj0Pz5tA.jpeg" /></figure><p>یادمه بچه که بودم کلی طول میکشید که یک سال بگذره و عید بشه. یا سه ماه تعطیلی تابستون به نظر یه عمر میرسید. الان که سر کار میرم و روزها شبیه همه، یهو چشم به هم میزنم میبینم ای وای چیزی که به نظر دو سه هفته پیش میرسید در واقع شش ماه ازش میگذره.</p><p>اولا که اومده بودم استرالیا و دانشگاه میرفتم اون دو سال تحصیلی کلی طول کشید. حالا که نگاه میکنم میبینم الان بیشتر از شش ساله که فارغ التحصیل شدم. اول فکر میکردم فقط به نظر خودم میرسه که سرعت گذر زمان ثابت نیست و شتاب داره. ولی چند وقت پیش دیدم که یه هنرمندی به اسم مکسیمیلان کینر یه <a href="http://www.maximiliankiener.com/digitalprojects/time/">وبسایتی</a> طراحی کرده که سرعت گذر زمان نسبت به سن آدم رو به صورت خطی نشون میده.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/636/1*s5ckrTiv8XuoewuYb540Xw.jpeg" /></figure><p>مبنای این کارش رو هم بر این نظریه گذاشته که ما گذر زمان رو نسبت به کل زمانی که زندگی کردیم مقایسه میکنیم. مثلا برای یه بچه یک ساله یک هفته بیست درصد عمرشه، ولی برای یک آدم پنجاه ساله، بیست درصدعمرش میشه یک سال تمام.</p><p>حالا تو این وبسایت، این نظریه رو به صورت گرافیگی نشون میده. هر چی جلوتر میرید میبینید که سال ها به نظر کوتاه تر و کوتاه تر میان. در حین جلو رفتن جمله هایی هم روی صفحه ظاهر میشن که این جریان رو با مثال های عینی توضیح میدن.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=76202b4b7d1c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/mydailys/%D8%B4%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-76202b4b7d1c">شتاب زمان</a> was originally published in <a href="https://medium.com/mydailys">mydaily(s)</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[گربه]]></title>
            <link>https://medium.com/mydailys/%DA%AF%D8%B1%D8%A8%D9%87-59cb8c4f9735?source=rss----617522e6b2cd---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/59cb8c4f9735</guid>
            <category><![CDATA[شخصی]]></category>
            <category><![CDATA[فارسی]]></category>
            <category><![CDATA[گربه]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pejvak]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 19 Nov 2016 15:02:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-19T15:04:23.339Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>گربه</p><p>اوضاع طوریه که انگار اینجا خونه گربه هاس و من مهمونم و مزاحم. الان که دارم اینو مینویسم یکیشون رو صندلی کامپیوتر لم داده و من رو لبه با بدبختی نشستم و مواظبم هم این له نشه هم خودم نیافتم.</p><p>اون یکی هم تا یه خورده دیر برم تو تخت، میخوابه اون وسط و من مثل این عکس، باید مانور بدم دورش. تازه خر و پف هم میکنه نمیذاره بخوابم.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*9tQJg4oFKMX7SQlztUDvog.gif" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=59cb8c4f9735" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/mydailys/%DA%AF%D8%B1%D8%A8%D9%87-59cb8c4f9735">گربه</a> was originally published in <a href="https://medium.com/mydailys">mydaily(s)</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ترک شکر]]></title>
            <link>https://medium.com/mydailys/%D8%AA%D8%B1%DA%A9-%D8%B4%DA%A9%D8%B1-9b433762d1a3?source=rss----617522e6b2cd---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9b433762d1a3</guid>
            <category><![CDATA[فارسی]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pejvak]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 19 Nov 2016 14:59:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-19T14:59:40.475Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ترک شکر</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/620/1*PECEdpNbaubr8gVdwvV0ww.jpeg" /></figure><p>تصمیم گرفتم که از اول ماه می شکر رو ترک کنم. نه شکر که به طور طبیعی توی میوه ها هست، فقط شکر افزوده.</p><p>دلیل اصلیش دیدن چند تا فیلم مستند این اواخر بود در مورد شکر افزوده به غذاها. اینکه چطور شرکت های غذایی توی هر چیزی همینطوری شکر اضافه میکنن و به عنوان غذای سالم به ملت میفروشن. یه فیلم خیلی خوب که در این مورد دیدیم <a href="http://www.imdb.com/title/tt2381335/">فد آپ</a> بود.</p><p>تو این فیلم نشون میداد چطور این نسل از همه نسل های قبلی چاق تر و ناسالم تره، و این با وجود همه برنامه های غذایی و رژیم های مختلف و ورزش های عجیب غریبیه که این روزا همه جا پیدا میشن. بعد ریشه یابی کردن و دیدن که دو دهه هشتاد و نود ملت از چربی ترسیدن و شرکت های غذایی هم چربی رو از هر چی دستشون میرسید حذف کردن و برای حفظ طعم به جاش تا دلتون بخواد شکر ریختن توش.</p><p>بعد اثرات شکر افزوده به غذا رو بررسی کردن و دیدن که اثرش خیلی شبیه اثر مواد مخدر روی مغزه. شکر به آدم حس خوشحالی و شادابی موقت میده و برای حفظ این حالت آدم مدام دلش میخواد چیزهای شیرین بخوره.</p><p>خلاصه بعد از دیدن دو سه تا فیلم و خوندن چند مطلب تصمیم گرفتیم که شکر افزوده رو از رژیم غذاییمون حذف کنیم. برای اول کار هم برای اینکه سنگ گنده برنداشته باشیم تصمیم گرفتیم که برای یک ماه امتحان کنیم که ببینیم چطور پیش میریم.</p><p>ماه می گذشت و الان اواسط ژوئنه و به نظرم بهترین کاری که هر کسی میتونه با سلامتیش بکنه اینه که شکر افزوده رو به طور کامل حذف کنه. در واقع به نظرم این کار هم آسون تر و هم سخت تر از چیزیه که فکرشو میکنید.</p><p>آسون تر از چیزیه که فکرشو میکنین برای اینکه غیر از یکی دو هفته اول که آدم تو حالت ترک به سر میبره، بقیه اش واقعا راحته. برای مقایسه، من قبلا همیشه بین صبحونه و نهار باید یه اسنک میخوردم. بعد هم ناهار و بعد از ناهار هم هوس یه چیز شیرین میکردم و بعد از ظهر هم چای با قند. عصر هم که میرسیدم خونه همیشه به شدت گشنه ام بود. یه عصرونه ای چیزی تا موقع شام. الان که فکرشو میکنم میبینم همیشه شیرینی هوس میکردم. الان بعد از دو ماه میبینم تا موقع ناهار نه تنها گشنه ام نمیشه، بلکه خسته هم نیستم به اندازه قبل. بعد از ظهر هم نه هوس خوراکی شیرین میکنم نه دلم چای میخواد. الان که فکرشو میکنم میبینم شاید دلم چای میخواسته بیشتر به خاطر قندش تا خودش چای.</p><p>همزمان میگم سخت تر از چیزیه که فکرش رو میکنین برای اینکه پیدا کردن غذاهایی که شکر افزوده ندارن واقعا سخته. از وقتی که شروع کردم به خوندن دقیق بسته بندی ها، متوجه شدم که تقریبا توی همه چی شکر اضافه میریزن. حالا تازه چیزهای واضح رو هم نمیگم، مثل شکلات و بستنی و آبمیوه و این جور چیزها که خوب معلومه کلی شکر دارن (گاهی تا سی درصد). وقتی میخونی میبینی توی کورن فلیکس و صبحانه های بسته ای در حد نوشابه شکر هست. خیلی از سس ها، غذاهای آماده، و بسته بندی شده پر از شکر افزوده اند. حتا خیلی از بسته های آجیل که حتا شیرین هم نیستند و آدم فکرش رو هم نمیکنه شکر دارن. یا مثلا بسته های چیپس رو که میخونی میبینی شکر جزو مواد افزوده است. یه جا خوندم که هشتاد درصد مواد خوراکی که توی فروشگاه هست شکر افزوده دارن.</p><p>تنها راهی که آدم میتونه مطمئن باشه که شکر اضافه توی غذا نیست یا اینه که با دقت پشت بسته ها و لیست مواد اولیه رو کامل بخونه، یا اینکه همه چیز رو تازه بخره و همه چیزو توی خونه درست کنه. بعد جالبه که خیلی از شرکت ها به جای اینکه به طور واضح بنویسن شکر، اسم های شیمیایی عجیب و غریب مینویسن که آدم متوجه نشه. ولی وقتی پیگیر میشی میبینی یعنی همون شکر! مثل کریستالاین فروکتوز، دکسترن، دیاستتیک مالت، دایاتیس، اتیل مالتول، گالاکتوز و اسم های عجیب و غریب دیگه که همشون در واقع شکر اند.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/630/1*XwPOjX-lnJS4z23hrIIbUg.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9b433762d1a3" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/mydailys/%D8%AA%D8%B1%DA%A9-%D8%B4%DA%A9%D8%B1-9b433762d1a3">ترک شکر</a> was originally published in <a href="https://medium.com/mydailys">mydaily(s)</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[پنج شنبه عصر]]></title>
            <link>https://medium.com/mydailys/%D9%81%D8%A7%D8%B1%D9%BE%D9%86%D8%AC-%D8%B4%D9%86%D8%A8%D9%87-%D8%B9%D8%B5%D8%B1-caad1224e591?source=rss----617522e6b2cd---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/caad1224e591</guid>
            <category><![CDATA[فارسی]]></category>
            <category><![CDATA[شخصی]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pejvak]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 19 Nov 2016 14:57:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-19T15:00:40.036Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>پنج شنبه عصر</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/650/1*Sl8-Rv6--XHpDHri4fNpig.jpeg" /></figure><p>عصر پنج شنبه است. بیرون هوا به شدت ابری و تاریکه. فکر کنم داره بارونم میاد. از صبح همینطوری نم نمک بارون اومده. هر از گاهی شدید میشه و دوباره قطع میشه.</p><p>اینجا هوا اینطوریه. بارون که میاد همینطوری یهو واسه چند روز میاد. وسط روز هوا مثل شب تاریک میشه. تو محل کار که چراغا همیشه روشنن و فرقی نمیکنه که بیرون هوا ابری باشه یا آفتابی. هر چند، وقتی هر از گاهی سرتو بلند میکنی و میبینی بیرون چقدر هوا تاریکه، دلت میخواد پاشی بری یه لیوان چای درست کنی، بگیری دستت و بشینی دم پنجره.</p><p>امروز اینجام ساکت و آرومه. رئیس مریض بود و رفت خونه، بقیه بچه های تیم هم سرشون به کارشون گرمه. منم دارم تو اسپاتیفای با گوشی اهنگ گوش میدم و وسط پنجره های مختلف، ایمیل های کاری، ریپورت ها و کدهای اس کیو ال، هر از گاهی نگاهی هم به پنجره ساختمون میندازم. اینجام امروز ساکت و آرومه. تونستم امروز به یه سری کارای عقب مونده برسم، یه سری کارام هم هنوز مونده. هنوز یکی دو ساعتی به آخر ساعت کاری مونده، برای همین دلم نمیکشه یه کار جدید شروع کنم که ممکنه درگیرش شم زیادی تو این موقع. از اون طرف هنوز اونقدر دیر نیست که بشه رفت خونه.</p><p>خیلی ها از دوشنبه ها بدشون میاد، ولی به نظرم پنج شنبه طولانی ترین روز هفته است. دوشنبه ها معمولا بد نمیگذره، آدم سرحاله، انرژی داره، خوشحاله، پا میشه با انگیزه میاد سر کار که کارشو انجام بده. ولی پنج شنبه خیلی مزخرفه. اونقدر از هفته گذشته که کوفته ات کرده باشه، در ضمن هنوز به آخر هفته هم کلی مونده. معمولا هم واسه من پنج شنبه ها کند میگذره. هر چند امروز روز خوبی بود. به کارام رسیدم، هوای ابری بیرون رو هم دوست دارم. آهنگی هم که تو گوشمه خوبه. با ماشین هم نیومدم و قراره به زودی بیان دنبالم. حس خوبیه.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=caad1224e591" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/mydailys/%D9%81%D8%A7%D8%B1%D9%BE%D9%86%D8%AC-%D8%B4%D9%86%D8%A8%D9%87-%D8%B9%D8%B5%D8%B1-caad1224e591">پنج شنبه عصر</a> was originally published in <a href="https://medium.com/mydailys">mydaily(s)</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[گربه داری]]></title>
            <link>https://medium.com/mydailys/%DA%AF%D8%B1%D8%A8%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-d4205fe584d4?source=rss----617522e6b2cd---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d4205fe584d4</guid>
            <category><![CDATA[فارسی]]></category>
            <category><![CDATA[شخصی]]></category>
            <category><![CDATA[گربه]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pejvak]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 19 Nov 2016 14:49:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-19T14:49:15.070Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>گربه داری</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ind1u7PIsbAg0S7XH-5cIg.jpeg" /></figure><p>ما یه گربه دیگه آوردیم. یعنی یه گربه داشتیم، یکی دیگه آوردیم.</p><p>اون گربه اولیه، استلا، از بچگی پیش خودمون بوده. حدودا دو ماهه بود که یه جا تو اینترنت دیدم که مادرش چهار قلو زاییده و صاحبش گفته بود که نمیتونه از همشون نگهداری کنه و میخواد بچه ها رو بده برن. مام رفتیم استلا رو برداشتیم آوردیم. بر خلاف تصور اولیه من، گربه ها اتفاقا موجوداتی بسیار اجتماعین و همیشه دوست دارن یکی دور و برشون باشه. برای همین چند باری که مساقرت رفتیم و بچه رو سپردیم به این و اون، بعدا برامون تعریف کردن که از تنهایی خونه موندن خیلی بدش میومده. بعدم همش میخواد بدوه و بازی کنه و خیلی وقتا آدم از سر کار که میاد حوصله دویدن دنبال گربه رو نداره واقعا. هر چند که من بیشتر شبا سعی میکنم با چند تا موش پلاستیکی و نخ و طناب و مداد و هر چی آت آشغال که به عنوان اسباب بازی دور خودش جمع کرده سرگرمش کنم.</p><p>برای همین گفتیم شاید بد نباشه که یه همبازی براش بیاریم که شاید لااقل سر همدیگه رو گرم کنن. سوال اول این بود که بچه گربه بیاریم بهتره یا گربه بالغ. هیچ کس جوابی برای این سوال نداشت، بعضی ها میگفتن بچه گربه بهتره چون با اوضاع خونه بهتر وفق میشه، خیلی هام میگفتن گربه جدید بهتره هم سن و سال گربه قدیمی باشه چون ممکنه گربه اولی زیادی تو سر جدیده بزنه و رابطه شون خراب بشه.</p><p>خلاصه مام چند باری که رفته بودیم از این جاهایی که گربه های بی سرپرست رو نگه داری میکنن، یکی رو دیده بودیم که در عین مظلومی و بینوایی، با محبت و گدای توجه به نظر میومد و تازه بالغ هم بود. وقتی درباره اش پرسیدیم گفتن گویا قبل از یک سالگی بچه دار شده و برای همین خیلی از نظر جسمی رشد نکرده. از لاغری تمام استخون های بدنش زده بود بیرون و موهای زیر شکمش رو هم تراشیده بودن و معلوم بود که تازه عمل شده. توی قفس هم نشسته بود و اجازه میداد هر کی از راه میرسه نازش کنه (که برای یه گربه خیلی عجیبه، این استلا باید کلی التماسش کنی که شاید اجازه بده سی ثانیه ای نازش کنی).</p><p>اسمش رو زده بودن الینا. تصمیم گرفتیم که همین خوبه، هم به یه گربه بدبخت خونه میدیم صواب داره، هم اینکه برای ا ستلا همبازی جور میکنیم، تقریبا هم سن و سالم هستن.</p><p>بدبختی از همین جا شروع شد.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XEArCyfLCUDsv_v2WmL2pw.jpeg" /></figure><p>میدونستم که معرفی کردن گربه به خونه جدید، و معرفی کردنش به گربه قدیمی دردسر داره و درباره اش کلی مطلب خونده بودم. طبق کلی مطلب تو اینترنت و بروشور هایی که اونجا بهمون دادن و ویدئو های یوتوب، برای الینا یه اتاق جدا درست کردیم با توالت و ظرف غذا و آب مخصوص که به قولی “اتاق امن” خودشو داشته باشه. توشم یه سری از اسباب بازی های استلا رو گذاشتیم که هم به بوی اون عادت کنه، هم سرش گرم شه.</p><p>مرحله بعدی این بود که بذاریم از زیر در همدیگه رو بو کنن و صدای همو بشنون. الینا که عین خیالش نبود. برای خودش ذوق مرگ شده بود از خونه جدید و وسائل و غذای فراوون و تو اتاق بالا پایین میپرید. از اون طرف استلا که همیشه تنها گربه خونه بود یهو متوجه شد که یه گربه غریبه وارد قلمروش شده. چنان سر و صدایی راه انداخت که تا حالا ندیده بودیم. شروع کرد به زمین و زمان غرش کردن. میرفت مینشست پشت در اتاق صداهای عجیب غریب درمیاورد و تهدید میکرد. ما که زبون گربه حالیمون نیست ولی صداها یه چیزی تو مای ها فحش و بد بیراه بود از گربه جدید گرفته تا به ما و در و دیوار.</p><p>مرحله بعد این بود که دو سه روزی سعی کنیم غذاشونو دو طرف در بسته بدیم که نزدیک هم باشن و بوی همو حس کنن. روز سوم بنا شد که موقع غذا خوردن لای درو باز کنیم که همدیگه رو ببینن. منتها استلا همچنان به فحش دادن و بد و بیراه مشغول بود.</p><p>یه چند روزی گذشت و استلا از فحش دادن دست کشید که تصمیم گرفتیم طب دستورالعمل حضرت اینترنت، درو کامل باز کنیم و دو طرف اتاق بهشون غذا بدیم و باهاشون بازی کنیم. گویا دلیل این کار اینه که وقتی همدیگه رو در حال بازی و غذا خوردن میبینن و همزمان جایزه و محبت دریافت میکنن براشون خاطره خوب از هم درست میشه و تصمیم میگیرن که وقتی اون یکی گربه حضور داره اتفاق های خوب می افته.</p><p>یه کار دیگه هم که گفته بودن خوبه بکنیم این بود که هر از گاهی اتاق هاشون عوض کنیم. مثلا استلا رو میذاشتیم تو یه اتاق و میذاشتیم الینا بیاد بیرون و یه گشتی تو خونه بزنه و ببینه دنیا دست کنه. از اون ور الینا رو هر از گاهی میبردیم یه اتاق دیگه میذاشتیم استلا بیاد تو اتاق و بو بکشه و از وحشتش کم شه.</p><p>بعد از حدود یک هفته که از اومدن الینا گذشت و بعد از اینکه استلا از غرش و فحش دادن دست کشید و تقریبا به الینا بی توجهی میکرد تصمیم گرفتیم که در اتاق رو کامل باز کنیم و تربیت بچه ها رو بیرون از اتاق ادامه بدیم. تا حالا همیشه این استلا بود که داشت از قلمروش محافظت میکرد و الینا با بیخیالی تمام به خوردن و بازی مشغول بود.</p><p>چشمتون روز بد نبینه، حالا استلا که تصمیم گرفته بود به الینا بی محلی کنه و ما یه کم خیالمون از اون راحت شده بود، یهو دیدیم الینا به سرعت برق و باد پرید و با دست کوبید تو صورت استلا! بعد یک هفته تعلیم و تربیت و کار رو مخ استلا، تازه من کار دستم اومد که بابا این الینا قیافه مظلومش رو نبین، این گربه خیابونی بوده و بلده چطوری از خودش محافظت کنه. گویا الانم تصمیم گرفته که گربه برتر خونه باشه.</p><p>بعد از اون تصمیم گرفتیم که باید بیشتر رو الینا کار کنیم، چون مثلا یهو استلا رو میدید اون ور اتاق داره واسه خودش راه میره، یهو میدوید میزد تو صورتش. یا یه سری که داشتیم باهاشون بازی میکردیم، یک ثانیه که حواسم پرت شد الینا پرید پشت استلا. اون بیچاره هم هی وحشت میکنه و عقب عقب میره.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/0*U0bjJeCIDdBddlhI.jpeg" /></figure><p>بعد از ده روز تعلیم و تریبت تصمیم گرفتیم که چند پله عقب بریم و الینا الان دوباره برگشته تو اتاق و فقط اجازه داره موقع غذا خوردن بیاد بیرون و استلا رو ببینه. گفتیم یک هفته ای اینطوری پیش بریم ببینیم چطور میشه.</p><p>جالبه که الینا به تنهایی و وقتی خودش تنهاست، مهربون ترین و با محبت ترین گربه دنیاس. مثلا همین الان که من دارم اینو تایپ میکنم به صورت معکوس کنار دستم نشسته. قبلش رو کیبورد خوابیده بود و با بدبختی گذاشتمش کنار. بیشتر وقتام تا میشینم صاف میاد میشینه رو پام و سرشو میذارم رو دستیم و بالا رو نگاه میکنه و منتظر نوازش میمونه. یا وسائل استلا که اون دیگه الان سالهاست طرفشون نمیره رو انگار گنج پیدا کرده باشه با خوشحالی باهاشون بازی میکنه. از اون ورم استلا چپ چپ نگاه میکنه و فحش میده زیر لب.</p><p>البته فکر کنم استلا هه هم فهمیده که رقیب پیدا کرده و این چند وقته اخیر خیلی مهربون تر شده.</p><p>آخر این هفته میشه دو هفته که این الینا اومده خونه ما و معنیش اینه که من دو هفته اس خواب و خوراک نداشتم و همش حواسم به اینا بوده. از یه طرف دلم برای الینا میسوزه که تو اتاق حبس شده، از اونور دلم برای استلا میسوزه که سه سال تمام کل خونه قلمروش بوده و حالا باید با یکی دیگه قسمتش کنه. منم استرس. خلاصه که امیدوارم زودتر با هم کنار بیان و بتونیم همه به زندگی عادی برگردیم.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d4205fe584d4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/mydailys/%DA%AF%D8%B1%D8%A8%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-d4205fe584d4">گربه داری</a> was originally published in <a href="https://medium.com/mydailys">mydaily(s)</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Smartphone Killed Social Interactions]]></title>
            <link>https://medium.com/mydailys/smartphone-killed-social-interactions-fe6e25833ec4?source=rss----617522e6b2cd---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fe6e25833ec4</guid>
            <category><![CDATA[english]]></category>
            <category><![CDATA[personal]]></category>
            <category><![CDATA[غر]]></category>
            <category><![CDATA[tech]]></category>
            <category><![CDATA[social-media]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pejvak]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 19 Nov 2016 14:42:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-19T14:42:44.334Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Smartphone Killed Social Interactions</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/599/1*fgk8rO1VvLrXOcBk7sIdtQ.jpeg" /></figure><p>Remember those good old days, before all these smartphones and the internet, you could make personal connections with your fellow passengers on the train to work? Do you remember the days when you could walk up to a stranger and ask how their day was?</p><p>Do you remember the times when things were much simpler and you could have actual conversations at the table?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/469/0*OdoXim7-fiUzuOKn.jpg" /></figure><p>Oh how everything is ruined and we have lost our humanity to the technology…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/620/1*7kdqnHlpM33x6ihDsdeYTQ.jpeg" /></figure><p>Yeah! Next time someone whined about smartphones and how we have lost touch with reality, or how social media has made us lonelier and more isolated, show them these.</p><p>Thank you very much, I’m quite happy with my smartphone and the internet and all the technology. Just pisses me off when people talk about pre-internet and pre-smartphone era like there was love everywhere, there were no wars and there were no lonely people.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oXwrQv9nzoQEjKht5s22aQ.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fe6e25833ec4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/mydailys/smartphone-killed-social-interactions-fe6e25833ec4">Smartphone Killed Social Interactions</a> was originally published in <a href="https://medium.com/mydailys">mydaily(s)</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>