<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[myorder - Medium]]></title>
        <description><![CDATA[How development team at My Order doing in-work and after-work - Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/myorder?source=rss----b06f7f4aa9f6---4</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*TGH72Nnw24QL3iV9IOm4VA.png</url>
            <title>myorder - Medium</title>
            <link>https://medium.com/myorder?source=rss----b06f7f4aa9f6---4</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 12:40:33 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/feed/myorder" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[ทำไมสัปดาห์แรกของการฝึกงานของผม ถึงเป็นสัปดาห์ที่ไม่มีวันลืม!?]]></title>
            <link>https://medium.com/myorder/%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%9B%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B9%8C%E0%B9%81%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9D%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9C%E0%B8%A1-%E0%B8%96%E0%B8%B6%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%9B%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B9%8C%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%A5%E0%B8%B7%E0%B8%A1-2b046b71b27f?source=rss----b06f7f4aa9f6---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2b046b71b27f</guid>
            <category><![CDATA[thailand]]></category>
            <category><![CDATA[quality-of-time]]></category>
            <category><![CDATA[intern]]></category>
            <category><![CDATA[internships]]></category>
            <category><![CDATA[work]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Teepakorn Kl]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 17 Nov 2026 03:20:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-17T03:33:43.906Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xGflS4qWaNMV8IR-awTsQA.png" /><figcaption>ภาพมุมมองการ Pitching</figcaption></figure><p>ถ้าถามว่าภาพจำของการฝึกงานสัปดาห์แรกที่เคยเห็นมาเป็นยังไง คงเป็นการปฐมนิเทศเบื้องต้น ทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมงาน เรียนรู้งานภายในบริษัท และค่อยๆปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมของบริษัท</p><blockquote>ซึ่งผมคิดเช่นนั้น :)</blockquote><p>แต่ดูเหมือนว่าสัปดาห์แรกของผมจะไม่ได้เริ่มต้นอย่างนั้นซักเท่าไหร่ เพราะตลอดสัปดาห์ ผมรู้สึกเหมือน <em>Brain-Freeze</em> ไปเลย มีทั้งเรื่องที่เพิ่งเคยได้ยิน เรื่องที่ยังไม่เข้าใจและอีกหลายอย่างที่รู้ตัวเลยว่าต้องกลับไปศึกษาเนื้อหาเพิ่มเติมอีกเยอะ เพราะยิ่งได้เห็นโลกการทำงานจริงมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้ว่ามีอะไรให้ศึกษาอีกเยอะมากมาย</p><p>และนี่คือเรื่องราวของสัปดาห์แรกที่ผมไม่ได้มีโอกาสแค่ทำความรู้จักกับบริษัท แต่ยังได้เรียนรู้ ลงมือทำ ทำงานร่วมกับคนอื่น และก้าวออกจาก <em>Comfort Zone</em> ของตัวเองด้วย</p><h4>Day 1–2 First Impression With System Design Workshop</h4><p>เดินเข้ามาด้วยความตกใจว่า ทำไมคนเยอะอย่างงี้!? เพราะเราคิดภาพจากขนาดตัวอาคารเลยดูตกใจว่าคนขนาดนี้ นั่งทำงานกันตรงไหนเบียดกันไหม (ภายหลังทราบว่ามาจากต่างสาขามารวมกันที่นี่เลยคนเยอะ)</p><p>ตลอด 2 วันนี้ผมได้เรียนรู้จากพี่วิทยากรหลายอย่างเกี่ยวกับ System Design ว่าการออกแบบที่ดีเป็นอย่างไร มีอะไรอยู่เบื้องหลัง โดยผมจะเขียนเป็นอีก Blog นึงแยกไว้เพราะเนื้อหาค่อนข้างเยอะ</p><p>วันแรก กิจกรรมในช่วงเช้าเป็นการนั่งฟังบรรยายจากพี่วิทยากร ส่วนที่น่าสนใจไม่ได้มีแค่ช่วงเช้า โดยในช่วงบ่ายคือ Session ของการ Workshop โดยทั้งสองวัน Workshop จะไม่เหมือนกัน เป็น Workshop ที่เปิดโอกาสให้ผมได้ทดลองจริงเลย</p><blockquote>“ให้ทำอะไร”</blockquote><p>นั่นคือคำถามในหัวผมในวันแรก เพราะผมไม่ค่อยมี <em>“Context” </em>กับบริษัทเท่าไหร่ว่าอะไรเป็นอะไร รู้แค่ว่าบริษัทนี้ทำเกี่ยวกับอะไร เราเลยรู้สึกสงสัยเอามากๆ</p><p>โดยโจทย์แรกของ Workshop ที่ได้รับคือ</p><blockquote>Workshop Detective : สืบหาต้นตอสาเหตุที่คิดว่าเป็นไปได้มากที่สุด</blockquote><p>Workshop นี้เราจะได้ API(Application Programming Interface) มา 1 เส้นที่มีการทำงานผิดพลาดอยู่ โดยให้หาต้นตอของสาเหตุที่คิดว่าน่าจะเป็นไปได้มากที่สุดที่ทำให้ API เส้นนี้ทำงานผิดพลาด โดยไม่มีการรันโค้ดโปรแกรม โดยเป็น API จริงภายในบริษัท</p><p>ในวันแรกก่อนที่จะ Workshop จะมีการแบ่งทีมเป็น 10 ทีม ซึ่งผมเป็นนักศึกษาฝึกงานใหม่เลยยังไม่มีชื่อเป็นตัวเป็นตนในบริษัท เลยได้รับการแบ่งทีมโดยใช้นามแฝงในการแบ่งทีมชื่อว่า</p><blockquote>“Intern 2”</blockquote><p>จากนั้นผมได้เข้าร่วมกลุ่มกับพี่ๆ อีก 5 คน ความรู้สึกของผมตอนนั้นคือตื่นเต้นและงงกับโจทย์ที่ได้รับอยู่และมีคำถามในหัวมากมาย คำถามแรกที่ผมถามในทีมคือ</p><blockquote>“ผมจะช่วยอะไรพี่ได้ไหมเนี่ย ”</blockquote><p>พี่ๆในทีมต้อนรับผมอย่างดี หลังจากเข้าทีมมาไม่นาน ผมก็ได้รับหน้าที่แรกคือการทำสไลด์สำหรับนำเสนอ แน่นอนว่าผมก็รับหน้าที่มาและทำให้อย่างดี</p><p>ในระหว่างที่ Workshop อยู่นั้น พี่ที่เป็น Leader ในทีมได้มอบหมายงานที่สองให้ผมคือการการไล่อ่านโค้ดในระบบ ซึ่งตอนนั้นผมบอกพี่ Leader ว่า</p><blockquote>“ผมไม่มี Access อะไรในบริษัทเลยครับตอนนี้”</blockquote><p>พี่เขาดูไม่ตกใจและทำการส่ง Package ของระบบบางส่วนให้ผม เพื่อให้ได้ทำงานที่ได้รับมอบหมาย โดยสรุปท้ายสุดผมได้มีส่วนร่วมในการตั้งสมมติฐานสาเหตุการเกิดข้อผิดพลาดของ API เส้นนี้และได้นำเสนอให้กรรมการฟังในวันแรก ความรู้สึกตอนนั้นคือแอบดีใจเล็กๆ ที่สามารถช่วยอะไรคนในทีมได้บ้าง</p><p>วันที่สองของกิจกรรม System Design โดยช่วงเช้าจะเป็นเนื้อหาที่เป็นการออกแบบระบบแบบภาพรวม โดยโจทย์ของ Workshop ในวันที่สองคือ</p><blockquote>Workshop : your hot path, on the card ถอดรหัสเส้นทางหลัก พลิกมุมมองการออกแบบระบบ</blockquote><p>Workshop นี้เราจะได้ Busiest Path คือเส้นทางของระบบที่มีการใช้งานหนาแน่นมาโดย 1 เส้นทาง โดยแต่ละโจทย์จะมีโจทย์ละ 2 ทีม เพื่อให้ท้ายที่สุดแล้วมีการถกเถียงกันระหว่างกลุ่มทั้ง 2 กลุ่ม โดยขั้นตอนการทำ Workshop นี้คือ เริ่มต้นที่การเขียนภาพการ Design ปัจจุบันออกมาก่อนเพื่อวิเคราะห์ จากนั้นตั้งคำถามกับตัวระบบว่า</p><blockquote>ถ้าหาก . . .?</blockquote><p>ถ้าหากตรงนี้ทำงานผิดปกติหรือจุดนี้ทำงานช้า ทีมเราจะมีแผนการรับมือ (Move) ทีมเราจะ Redesign แผนภาพเดิมยังไงให้ตอบกับคำถามที่เราตั้งไว้</p><p>โดยทีมที่จัดจะเป็นทีมใหม่ ไม่ซ้ำกับทีมในวันแรก แต่ไม่ว่าจะอยู่ทีมไหนก็จะมี Leader ที่ดูพึ่งพาได้สุดๆเสมอ โดย Leader ในวันที่ 2 ผมรู้สึกได้เองว่าพี่เขามีสกิลในการสื่อสารเป็นทีมที่สูงมาก น้ำเสียง น้ำหนักการพูด การลำดับเรื่องราว แล้วคนในทีมก็รับส่งข้อมูลกันดีอีก ทำให้เรารู้สึกว่า</p><blockquote>หึ้ย. . .บริษัทนี้มีแต่คนเก่งๆวะ !</blockquote><p>หน้าที่ที่ได้รับใน Workshop ที่ 2 จะไม่ได้เยอะเหมือนในวันแรกเพราะเป็นการไล่ ระบบของบริษัทว่าเดินยังไง จากไหนไปไหน ไม่ได้เป็นส่วนที่การไล่ดูโค้ดจะช่วยได้มากนัก โดยจะได้รับหน้าที่เป็นผู้คิดคำถามต่างๆ เพียงเท่านั้น และเป็นการจบในส่วนของ System Design Workshop ทั้งสองวันอย่างสวยงาม</p><p>นอกจากความรู้เกี่ยวกับ System Design แล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่ได้จาก Workshop คือการได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับคนอื่น ๆ โดยเฉพาะการได้เห็นมุมมองและวิธีคิดที่แตกต่างกันในการแก้ปัญหาเดียวกันจากพี่ๆในทีม</p><p>แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสัปดาห์เท่านั้น</p><h4>Day 3–5 Hackathon</h4><p>ใช่ครับ Hackathon! ตัวผมที่ไม่เคยลงการแข่งขัน Hackathon ในชีวิต นี่จะเป็นครั้งแรกในการออกจาก <em>Comfort Zone </em>ของตัวผมเองในการลงแข่งขันครั้งนี้ กิจกรรมเกิดขึ้นทันที</p><p>หลังจากที่ผ่าน System Design อันเข้มข้นมาแล้ว 2 วัน เราได้เข้าร่วมการแข่งขัน Hackathon ที่บริษัทจัดขึ้น โดยมีเงินรางวัลรวม 40,000 บาทซึ่งเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ก้าวออกจาก Comfort Zone คือการแข่ง Hackathon</p><p>โจทย์ของ Hackathon ปี 2026 นี้มี 3 หัวข้อให้เราเลือกคือเราจะทำฟีเจอร์ใหม่หรือไม่หรือทำเครื่องมือการตลาดในระบบใหม่ และสุดท้ายคือเลือกทำแคมเปญใหม่ๆ โดยบริษัทมีเครื่องมืออำนวยความสะดวกต่างๆ ให้ได้เข้าถึงกันทุกคน สำหรับใครที่เข้าร่วม การแข่งขัน Hackathon คือ Claude Coding Pro และ AWS AI Credits ให้ใช้เต็มที่!</p><p>วันแรกของการแข่ง Hackathon จะเริ่มด้วยการกำหนดเป้าหมายอย่างชัดเจนจาก Tech Leader ว่าเราต้องทำอะไร มีอะไรให้ใช้บ้าง เกณฑ์การวัดผลมีอะไรบ้าง เวลาในการนำเสนอ</p><p>ในช่วงเริ่มต้นการแข่งขัน ผมกับเพื่อนฝึกงานอีก 2 คนจมอยู่กับการหาไอเดียซะส่วนใหญ่ นั่งด้วยกัน 3 คน ในห้อง นั่งมองหน้าซ้ายก็แล้ว ขวาก็แล้ว เจอแต่กลุ่มคนที่ก้มหน้าก้มตา เดินตามหมุดหมายในใจของตน ลงมือทำ ราวกับว่าคิดไว้แล้วหรือมีสิ่งที่อยากทำอยู่แล้วในระบบบริษัท</p><p>จากนั้นมองมาที่โต๊ะตนเอง เป็นคนที่นั่งแกว่งเท้าไปมา ไม่มีหมุดมหมายใดๆ ในหัวนั้นโล่งเอามากๆ ตอนนั้นรู้สึกเคว้ง เหมือนนั่งอยู่ในทุ่งโล่งๆ ไม่มีทางไป หันไปหาเพื่อนๆเจอคำถามเดิมซ้ำไปมาว่า</p><blockquote>“แล้วเราจะทำอะไรดีวะ?”</blockquote><p>ด้วยความไม่รู้ จึงเริ่มจากความไม่รู้ เดินไปหา mentors เพื่อสอบถามข้อมูลของบริษัทเบื้องต้นก่อน แต่ยังไม่ทันเดินออกไป ก็มีพี่คนนึงเดินเข้ามาแถวๆโต๊ะที่พวกเรานั่งอยู่ ผมจึงไม่รอช้าที่จะเปิดปากถามออกไปด้วยคำถามง่ายๆ ดูไม่คิดอะไร ว่า</p><blockquote>“พี่มีไอเดียไหมพี่?”</blockquote><p>พี่เขาหยุดนิ่งและเริ่มที่จะสอบถามเรากลับว่าเราอยากทำอะไร ผมจึงตอบไปว่า “ก็คงเป็นแคมเปญมั้งครับพี่ เพราะผมไม่น่าทำฟีเจอร์ใหม่ในระบบได้ ไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลได้มากนัก” พี่เขาคิดสักพัก “พี่อาจจะไม่มีไอเดียนะแต่ว่าพี่จะเล่าอะไรให้ฟัง ตอนนี้บริษัทเราเนี่ย. . . . .” ผมหลังจากที่ฟังแล้วก็ยังไม่ได้ไอเดียแต่ว่าความรู้สึกมันเปี่ยมล้นอย่างบอกไม่ถูก อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ว่าตอนนั้นการที่เราไม่รู้แล้วเรากล้าถามออกไปตรงๆแล้วได้ข้อมูลเชิงลึกกลับมา เป็นจุดที่ทำให้บางอบ่างในสมองมันทำงาน จากที่มันตื้อๆตันๆ</p><blockquote>“พี่ครับ…ผมมีคำถามครับ”</blockquote><p>นี่คือคำพูดที่ผมรู้สึกว่าเวลาที่พูดไปแล้ว สิ่งที่ได้รับกลับมา มันทรงคุณค่าเสมอ ในวันนั้นผมได้ถามพี่คนนึงด้วยคำถามประมาณว่า “มี Pain Point ตรงไหนไหม?” กับพี่สักคนนึงที่เราไม่เคยรู้จักและไม่รู้เขาทำอะไรในบริษัท แต่เรารู้แค่ว่าเขาน่าจะอยู่กับบริษัทมานาน เมื่อถามเสร็จเรายืนคุยกันสักพัก จากนั้นมีพี่คนนึงเข้ามาร่วม และผมไม่รอช้าที่จะเล่า purpose ของทีมในระดมไอเดียว่าต้องการแบบไหน หลังจากที่เล่าเสร็จแล้วยิงคำถามไป พี่เขายืนคิดสักพักแล้วตอบแบบไฟแล่บ ยิงข้อมูลออกมารัวๆ “น้องลองไปดูเรื่องนี้” “พี่คนนี้เคยทำเรื่องนี้” “ถ้ามัน. . . มันจะแสดงคุณค่าของมันเอง” “เอา key words นี้ไป” นั่นคือเหล่าชุดข้อมูลที่ทำให้เราต้องไปนั่งศึกษาต่อมันทั้งหมด ระหว่างที่คุยกับเหล่าพี่ๆ mentors แม้จะเป็นเวลาที่สั้น แต่คุณค่าของมันไม่น้อยเลย</p><p>ความรู้สึกในวันแรกคือการระดมไอเดียที่เราได้คุยมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนในบริษัท ทุกคนพร้อมช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เป็นบรรยากาศที่ดี</p><blockquote>“Hackathon วันแรกเป็นวันในสัปดาห์ที่ทรงคุณค่าที่สุด”</blockquote><p>นั่นคือสิ่งที่ผมรู้สึกหลังจากผ่านมาหนึ่งสัปดาห์ และผมยังรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ด้วยหลายๆองค์ประกอบ ที่ก่อขึ้นในใจ ทำให้ยากที่จะลืมมันลงจริงๆ</p><p>วันที่สองของการแข่งขัน Hackathon วันนี้เป็นวันลงมือทำหลังจากที่เราได้ระดมไอเดียจากวันแรกมาแล้วนั้น เราได้ลงมือทำไอเดียเราจริงๆ โดยทีมจะไม่ใช่ทีมสามคนอีกต่อไป ทีมจะถูกแบ่งเป็น สองและหนึ่ง เพราะเพื่อนมีไอเดียที่อยากทำเหมือนกันเลยขอลองทำไอเดียตนเอง ซึ่งไอเดียเพื่อนเจ๋งเอามากๆ ถ้าหากมันเกิดขึ้นจริง โดยในวันที่สองจะไม่มีอะไรเป็นพิเศษ นอกเสียจากขนมเบรก ล้อเล่นครับ:)</p><p>ความรู้สึกวันที่สองเป็นวันที่เอื่อยๆเฉื่อยๆ ไม่มีอะไรมากนัก แค่ทำไอเดียเราให้ออกมาเป็นรูปเป็นร่าง สาเหตุที่มาของความเฉื่อยนี้คือไม่ค่อยตื่นเต้นเหมือนวันแรก หา mentors ที่ต้องการคุยด้วยไม่เจอ เรามีสิ่งที่จะถามค่อนข้างเยอะพอสมควร เพื่อยืนยันสิ่งที่เราทำให้มั่นคงเต็มสองเท้า แต่คงจบวันอย่างเฉื่อยๆอย่างนี้ สุดท้ายของวันที่ 2 เราก็ทำออกมาเป็นรูปเป็นร่างสำเร็จจนได้ โดยเพื่อนอีกคนนึงก็ทำออกมาเป็นรูปเป็นร่างแล้วเหมือนกัน</p><p>วันที่สาม Pitching Day เป็นวันที่เริ่มต้นได้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ในช่วงเช้าจะเป็นการคุยกันกับทีมเพื่อทำความเข้าใจให้ตรงกัน ว่าสิ่งที่เราทำคืออะไร โดยในช่วงระหว่างวันได้มีโอกาสคุยกับพี่คนนึง ด้วยความรู้สึกที่ว่า หาใครคุยสักคนหน่อย ซึ่งพี่เขาบอกว่าเขาค่อนข้างเป็นคนเก็บตัวเงียบๆ แต่เวลาพี่เขาอธิบาย พูดออกมาได้อย่างฉะฉาน ฟังสบาย ซึ่งตรงนั้นเป็นการคุยกันที่นานพอสมควร คำถามส่วนใหญ่เป็นคำถามเกี่ยวกับบริษัทแทบทั้งหมด หลังจากคุยกันสักพักใหญ่ก็กลับมานั่งทบทวนของตัวเอง จวนจะใกล้เวลาที่ต้อง Pitch แล้ว ผมเริ่มรู้สึกตื่นเต้น หลังจากเห็นรายชื่อกรรมการเป็นเหล่าผู้บริหาร ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น เมื่อใกล้ถึงเวลา ได้ส่งชื่อทีมและ Pitch Deck ไปในระบบและจากทั้งหมด 23 ทีม ทำการสุ่มเพื่อหาลำดับในการ Pitching</p><blockquote>“ทีมผมได้ลำดับการ Pitching เป็นทีมแรก”</blockquote><p>ความรู้สึกตอนนั้นแอบดีใจ และตื่นเต้นสุดๆ ที่ได้เป็นทีมแรก เพราะหากเป็นทีมหลังๆ คงต้องนั่งตื่นเต้นอยู๋ในห้อง Pitching อีกนาน แต่ทีมเราได้ทีมแรก ทำให้มันดี ทำให้มันจบ โดยการ Pitching จะมีเวลาให้แต่ละทีม 7 นาทีและ 3 นาทีเป็นคำถามจากกรรมการ</p><blockquote>“ถึงเวลาการ Pitching”</blockquote><p>เวลา 15:00 น. เมื่อเวลานั้นมาถึง ผมได้เดินเข้าห้อง Pitching ที่บรรยากาศแปลกตา ดูไม่มีอะไร มีโพเดียมสำหรับผู้พูดและโต๊ะกรรมการที่ว่างเปล่า อาจเป็นเพราะสิ่งนี้เป็นได้ที่ทำให้บรรยากาศดูแปลกไป เมื่อเข้าถึงต้องรีบจัดเตรียมอุปกรณ์ให้เรียบร้อยเพราะทีมผมเป็นทีมแรก ระหว่างทดสอบอยู่นั้น มีเสียงประตูดังขึ้น</p><blockquote>“คณะกรรมการเดินเข้ามาในห้อง”</blockquote><p>ผมรู้สึกประหม่าทันทีเพราะไม่เคยเห็นกรรมการอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันขนาดนี้มาก่อน มือสั่นเล็กน้อย ไม่ทันใดเมื่อกรรมการมาครบแล้ว การ Pitching จึงจะเริ่มต้นขึ้น ผมได้ทำการเล่าสิ่งที่ผมทำมาให้ดีที่สุด โดยผมรู้ตัวเองดีเลยว่าน้ำเสียง จังหวะ ผิดรูปแบบไปหมด จากความตื่นเต้นที่ไม่ลดลงเลย และสายตาของกรรมการที่จ้องมอง ยิ่งทำให้ขึ้นตื่นเต้นเป็นพิเศษ เมื่อทำการเล่าไอเดียจนจบก็จะเข้าสู่ช่วง</p><blockquote>“Session Question”</blockquote><p>นี่จะเป็นช่วงที่ผมรอคอย เพราะผมอยากรู้ว่าคณะกรรมการจะถามเราแบบไหน ความเข้มข้นของมันระดับไหน มันคงจะดีที่เราได้ถามตอบกับคณะกรรมการ หากเราตอบได้น่าจะเป็นสิ่งที่ดี</p><p>แต่ในระหว่างการตอบคำถามกลับไม่เป็นอย่างที่คิด อาจเป็นเพราะไอเดียไม่ถูกใจหรือไม่เห็นทางของมัน คณะกรรมการไม่มีคำถามซะส่วนใหญ่ และเสริมจากกรรมการว่าไอเดียของผมเหมือนกับบางสิ่งในบริษัทซึ่งผมก็ไม่มีอะไรโต้แย้งกับสิ่งนั้นเพราะเราอธิบายในสิ่งที่กรรมการบอกไม่ถูก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่พูดมีในบริษัทแล้ว ทำได้แค่พยักหน้าเพื่อเข้าใจในสิ่งที่กรรมการพูดและเป็นการจบในส่วนของ Pitching จากทีมผม ผมเดินออกมานั่งฟังผู้บรรยายคนอื่นกับคำถามในหัวว่าสิ่งนั้นที่กรรมการบอกคืออะไร หาข้อมูลไม่พบ หรืออาจเป็นสิ่งที่บริษัทเคยทำแล้วไม่ได้ทำต่อ หรือเป็นที่ผมเองหาข้อมูลไม่ดีพอ นั่งคิดสักพักก่อนจะปล่อยมันผ่านไป การ Pitching เป็นทีมแรกเหมือนได้ไปปลดล็อกอะไรซักอย่างในใจ ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มกิจกรรม รู้สึกโล่งสบาย ไม่มีความกังวลใด และเป็นการจบสัปดาห์ที่สวยงาม</p><p>หากมองย้อนกลับไปจากในวันนี้ 5 วันที่ผ่านมา สิ่งที่ได้รับคงมีมากกว่าความรู้ในส่วน System Design Workshop หรือจะประสบการณ์ในการแข่งขัน Hackathon</p><p>แต่เป็นโอกาสได้การได้ลองทำสิ่งใหม่ๆ ที่อาจจะไม่เคยได้ทำในห้องเรียน</p><p>การฝึกคิดวิเคราะห์แก้ปัญหา การแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ซึ่งกันและกัน การทำงานร่วมกันเป็นทีม รวมไปถึงการนำเสนอไอเดียของผมเอง</p><p>การได้มาซึ่งความรู้ไม่ได้เกิดจากการนั่งอ่านหรือนั่งฟังเพียงอย่างเดียว หลายตัวเราอาจจะเข้าใจมันจริงๆมาขึ้นหากเราได้สัมผัสประสบการณ์นั้นเสียเอง ลองผิดลองถูก ทดลองสิ่งใหม่ๆ เผชิญกับสถานการณ์ใหม่ๆ</p><p>ขอขอบคุณบริษัทที่จัดกิจกรรมดีๆขึ้นมา ความคาดหวังและตั้งใจจริงๆของกิจกรรมมันจะผลิดอกออกผลอย่างแน่นอน อาจจะมีเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ราบรื่นแต่ Feedback จากผมมันคงมีแต่คำชื่นชมในตัวกิจกรรมและองค์ประกอบหลายๆอย่างที่ทำให้กิจกรรมออกมาดีมากจริงๆ</p><p>สำหรับสัปดาห์แรกของการเป็นนักศึกษาฝึกงาน อาจจะไม่ได้คำตอบสำหรับทุกเรื่องที่สงสัย และยังมีเรื่องเรียนรู้อีกมากมาย</p><p>แต่มีสิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้คือภาพของการเรียนรู้ของคนคนนึงมันเปิดกว้างขึ้น ชัดเจนยิ่งขึ้นกว่าที่เคย</p><p>และนี่เป็นสัปดาห์แรกที่ประทับใจจนลืมไม่ลง</p><p>ขอบคุณครับ :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2b046b71b27f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/myorder/%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%9B%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B9%8C%E0%B9%81%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9D%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9C%E0%B8%A1-%E0%B8%96%E0%B8%B6%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%9B%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B9%8C%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%A5%E0%B8%B7%E0%B8%A1-2b046b71b27f">ทำไมสัปดาห์แรกของการฝึกงานของผม ถึงเป็นสัปดาห์ที่ไม่มีวันลืม!?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/myorder">myorder</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tempo 101: เวลามีคนถามว่า “ใครยิง API นี้บ้างนะ อยากดูเองง่ายๆ แต่ งง ว่าอะไรเป็นอะไร?”]]></title>
            <link>https://medium.com/myorder/tempo-101-%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%96%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2-%E0%B9%83%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%A2%E0%B8%B4%E0%B8%87-api-%E0%B8%99%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B8%9A%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%99%E0%B8%B0-%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%94%E0%B8%B9%E0%B9%80%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%87%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%86-%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%87-%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%AD%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%A3-71b7bea905a9?source=rss----b06f7f4aa9f6---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/71b7bea905a9</guid>
            <category><![CDATA[dashboard]]></category>
            <category><![CDATA[grafana]]></category>
            <category><![CDATA[grafana-tempo]]></category>
            <category><![CDATA[tempo]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Uthen DEV]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 30 Sep 2026 00:36:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-25T04:03:52.876Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/993/0*uazqMBkLvsKJqNa3.png" /></figure><p><em>*ฉบับเพื่อน Dev เล่าให้ฟังแบบจอยๆ จบในห้านาที *</em></p><p>&gt; “API ของ product service เนี่ย ใครเรียกบ้าง? web, mobile หรือ service อื่น?”</p><p>เปิด dashboard ดู metrics ก็เจอแค่ว่า path ไหนถูกเรียกกี่ครั้งต่อวินาที แต่<strong>**บอกไม่ได้ว่าใครเป็นคนเรียก**</strong></p><p>คำตอบไปอยู่ในของที่หลายคนมีอยู่แล้วแต่ไม่ค่อยได้เปิดดู ชื่อว่า <strong>**Tempo**</strong> 👇</p><p><strong>## Tempo คืออะไร?</strong></p><p>พูดง่ายๆ คือ <strong>**ฐานข้อมูลที่เก็บ “trace”**</strong></p><p><strong>**trace**</strong> คือบันทึกของ request หนึ่งครั้ง ตั้งแต่เข้ามาจนตอบกลับ ข้างในแบ่งเป็นท่อนเล็กๆ เรียกว่า <strong>**span**</strong> เช่น</p><p>- ช่วงที่ผ่าน gateway</p><p>- ช่วงที่ service รัน handler</p><p>- ช่วงที่ไป query DB</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bzXxEAI9ZJIb-WzAO9S9oQ.png" /></figure><p>ของดีอยู่ตรงที่แต่ละ span มี <strong>**attribute**</strong> ติดมาด้วย เช่น `http.route`, `http.method`, `status_code` และ `http.user_agent`</p><p>เห็น `user_agent` ไหม? ตัวนี้แหละที่บอกว่าใครเรียก 🎯</p><p>- ขึ้นต้นด้วย `Mozilla/` = browser</p><p>- ขึ้นต้นด้วยชื่อ app = mobile</p><p>- `axios/` = service ยิงหากันเอง</p><p><strong>## ข้อมูลไหลยังไง?</strong></p><p>มีแค่ 2 ขา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OTgNlFyQqvjZYM6rkE6cGw.png" /></figure><p>- <strong>**ขาเขียน:**</strong> browser ยิง API → service จดเป็น span → ส่งไปเก็บที่ Tempo <strong>**อันนี้ทำงานตลอดเวลา**</strong></p><p>- <strong>**ขาอ่าน:**</strong> เราเปิด Grafana → Grafana ไปถาม Tempo → ได้ผลกลับมาวาดกราฟ <strong>**อันนี้เกิดเฉพาะตอนมีคนเปิดดู**</strong></p><p>ที่หลายคนเข้าใจผิดคือ <strong>**Grafana ไม่ได้เก็บข้อมูลอะไรเลย**</strong> มันเป็นแค่คนถามกับคนวาด ข้อมูลจริงอยู่ที่ Tempo</p><p><strong>## ขาเขียน: ไม่ต้องเขียนโค้ดเพิ่มเลย</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Q8sbXLMquLSE2VCsT6mOAQ.png" /></figure><p>ในโปรเจกต์ Node.js ของเรา แค่เรียก init OpenTelemetry บรรทัดเดียวตอน start app แค่นั้นจบ</p><p><strong>**OpenTelemetry SDK**</strong> จะแปะตัวจับไว้กับ http, express, mongodb, bullmq ให้อัตโนมัติ ทุก request เลยกลายเป็น span เอง</p><p>จากนั้น span จะถูกส่งเป็นก้อนผ่านโปรโตคอล <strong>**OTLP**</strong> ไปที่ <strong>**Grafana Alloy**</strong> (ตัวกลางรับของใน cluster) แล้ว Alloy ส่งต่อให้ Tempo</p><p><strong>## ข้างใน Tempo (ฉบับย่อ)</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vZIo0XIK28eRhM_UD_Qonw.png" /></figure><p>ไม่ต้องจำชื่อ component ก็ได้ จำประโยคเดียวพอ:</p><p>&gt; <strong>**Tempo ไม่ได้สรุปตัวเลขเก็บไว้ล่วงหน้า ทุกครั้งที่ query มันต้องไล่สแกน span ดิบใหม่**</strong></p><p>ข้อดีคือละเอียดมาก จะถามเจาะอะไรก็ได้ ข้อเสียคือช้ากว่า metrics และถ้าจะนับเป็นตัวเลข (metrics query) ขอได้ทีละไม่เกิน 3 ชั่วโมง</p><p><strong>## ขาอ่าน: ถามด้วย TraceQL</strong></p><p>ภาษา query ของ Tempo ชื่อ <strong>**TraceQL**</strong> อ่านซ้ายไปขวาเหมือนท่อ แค่ 3 ท่อน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*a5lmHyMepzj4EIsyxngMvQ.png" /></figure><p>```</p><p>{ resource.service.name = “product-management-service”</p><p>&amp;&amp; kind = server</p><p>&amp;&amp; span.http.user_agent =~ “Mozilla/.*” } ← 1) กรอง</p><p>| count_over_time() ← 2) คำนวณ</p><p>by (span.http.method, span.http.route) ← 3) จัดกลุ่ม</p><p>```</p><p>1. <strong>**กรอง `{ }`**</strong> เลือก span ที่สนใจ</p><p>- `resource.` = ข้อมูลของ service ที่ส่ง</p><p>- `span.` = ข้อมูลของ request นั้น</p><p>2. <strong>**คำนวณ `|`**</strong> ใช้ `rate()` ถ้าอยากได้กราฟต่อวินาที หรือ `count_over_time()` ถ้าอยากได้ตัวเลขนับ</p><p>3. <strong>**จัดกลุ่ม `by()`**</strong> แตกผลออกเป็นแถว เช่น 1 แถวต่อ 1 route</p><p>ผลที่ได้คือตารางบอกว่า web เรียก route ไหนกี่ครั้ง เปลี่ยน regex เป็นของ mobile ก็ได้อีกตาราง จบคำถามแรกของเรา ✌️</p><p>💡 <strong>**Tip:**</strong> ถ้าใช้แค่ท่อน `{ }` อย่างเดียว จะได้รายการ trace ให้คลิกเปิดดูทีละอันเลย เอาไว้ debug request ช้าๆ ได้ดีมาก</p><p><strong>## สรุปสั้นๆ</strong></p><p>- <strong>**Tempo**</strong> = ที่เก็บ trace ของทุก request ส่วน <strong>**Grafana**</strong> = ตัวถาม ตัววาด</p><p>- ข้อมูลเข้าเอง: service (OpenTelemetry) → Alloy → Tempo</p><p>- ดึงออกด้วย <strong>**TraceQL**</strong>: กรอง → คำนวณ → จัดกลุ่ม</p><p>- อยากรู้ว่า “<strong>**ใคร / request ไหน**</strong>” ใช้ Tempo</p><p>- ลองเองได้ที่ Grafana → <strong>**Explore**</strong> → เลือก datasource Tempo → แท็บ <strong>**TraceQL**</strong></p><p><strong>## ตอนหน้า 👀</strong></p><p>Tempo เป็นแค่ 1 ใน 3 ขาของ observability เท่านั้น</p><p>ถ้าเนื้อหานี้ดี เรื่องต่อไปจะมาเล่ากันต่ออีก 2 ตัว:</p><p>- <strong>**Mimir**</strong> เก็บ metrics ยังไงให้ดูย้อนหลังได้ยาวๆ แบบเร็วๆ และ PromQL เขียนยังไงไม่ให้งง</p><p>- <strong>**Loki**</strong> เก็บ log ยังไง ค้นด้วย LogQL แบบไหน และกระโดดจาก log ไป trace ใน Tempo ได้ยังไง</p><p>กด 👏 หรือทิ้งคอมเมนต์ไว้ได้เลยว่าอยากให้เล่าเรื่องไหนก่อน แล้วเจอกันตอนหน้าครับ 🙌</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=71b7bea905a9" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/myorder/tempo-101-%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%96%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2-%E0%B9%83%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%A2%E0%B8%B4%E0%B8%87-api-%E0%B8%99%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B8%9A%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%99%E0%B8%B0-%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%94%E0%B8%B9%E0%B9%80%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%87%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%86-%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%87-%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%AD%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%A3-71b7bea905a9">Tempo 101: เวลามีคนถามว่า “ใครยิง API นี้บ้างนะ อยากดูเองง่ายๆ แต่ งง ว่าอะไรเป็นอะไร?”</a> was originally published in <a href="https://medium.com/myorder">myorder</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[กินเลี้ยงหลังเลิกงาน ไปทำไม?]]></title>
            <link>https://medium.com/myorder/%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B8%A2%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%B4%E0%B8%81%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99-%E0%B9%84%E0%B8%9B%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%84%E0%B8%A1-f64b6ffa9016?source=rss----b06f7f4aa9f6---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f64b6ffa9016</guid>
            <category><![CDATA[office-dinner]]></category>
            <category><![CDATA[life-after-work]]></category>
            <category><![CDATA[company-meal]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Apipol Sukgler]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 20 Sep 2026 14:19:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-20T22:14:58.527Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1JgianugnEMnsT4mZj_L6g.png" /></figure><p>สำหรับคนรุ่นใหม่ การต้องอยู่ต่อ เกินเวลางาน เป็นเรื่องที่ไม่ได้พบเห็นได้บ่อยนัก<br>หรือ ต่อให้ได้ไปสังสรรค์ เหล่าน้องๆ Gen Z ก็จะกินเสร็จแล้วก็แยกย้าย</p><p>ซึ่งเข้าใจได้ มันเป็นค่านิยมปกติของคน Gen Z แยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกัน ดังนั้น เวลามีกินเลี้ยงบริษัท หลังเลิกงานที่ต้องอยู่ต่อกับคนที่ทำงาน จะทำให้ไม่อินน์ หรือไม่ก็กินเสร็จก็กลับ</p><p>แล้วจริงๆ นอกจากไปกินแล้ว เราจะได้อะไรจากการไปกินเลี้ยงละ?</p><p>ผมก็จะเล่าจากประสบการณ์ที่ผ่านมาของผมละกัน</p><h4>ช่วงฝึกงาน</h4><p>ตอนนั้นก็ชวนพี่ๆ ที่ทำงานในแผนกคุย <br>ลองหาดูว่าพี่ๆ เค้าทำอะไรกันมั่ง เป็นไงมาไงมาอยู่ตรงนี้</p><ul><li>พี่บางคน ย้ายสายมา แล้ว work ละก็เล่าให้ฟังว่า <br>ทำไงที่เค้าอยู่รอดได้ โดยไม่ได้จบ IT</li><li>พี่บางคน ความฝันคือ <br>จะไปสอบราชการให้ได้ แต่ก็อยากทำ IT ให้มีเงินเลี้ยงชีพก่อน</li><li>พี่บางคน ทำ app หารายได้ Freelance ด้วยการใช้ adsense</li><li>เพื่อนบางคน เน้น buzzword โดดไปโดดมา ไม่ focus</li></ul><p>ได้เห็นทั้งประสบการณ์และมุมมองของวัยทำงาน ก่อนนะเข้าสู่โลกทำงานจริง</p><p>ทำให้ผมรู้ว่า การอยู่บริษัทขนาดใหญ่ มันไม่ใช่ แนวทางที่ผมอยากทำ</p><h4>ช่วงทำงานใหม่ๆ</h4><ul><li>นั่งฟัง เหล่า Founder ของบริษัท <br>แชร์ประสบการณ์ ว่า กว่าจะรันบริษัทมาได้ X ปี ต้องผ่านอะไรมาบ้าง</li><li>คุยกับพี่ที่เค้ากำลังจะออก<br>ว่าเค้าจะไปไหนต่อ เค้าวางแผนอะไรไว้</li><li>คุยกับเพื่อนที่ทำคนละทีม<br>เค้าทำอะไรอยู่ เจ็บปวดอะไรบ้าง</li></ul><p>เราได้เห็นภาพอนาคตบางส่วน ทั้งที่เรามีโอกาสได้สัมผัสด้วยตัวเอง และไม่มีโอกาสสัมผัสด้วยตัวเอง</p><h4>ช่วงทำงานได้ระยะหนึ่ง</h4><ul><li>ชวนพี่เจ้าของบริษัท <br>ถามถึงแนวคิด อะไรที่ทำให้พี่เค้ามาอยู่จุดนี้ได้?</li><li>เคลียร์ความเข้าใจกับหัวหน้า<br>แอบถามเลย คาดหวังอะไรกับเราอยู่ งานล่าสุดพี่คิดยังไง</li><li>ถาม คำถามที่เรายังตอบตัวเองไม่ได้ ว่าถ้าเป็น เพื่อน/รุ่นพี่/หัวหน้า/เจ้าของบริษัท เค้าจะตอบแบบเดียวกับเราไหม หรือมีมุมมองอื่นที่เราไม่เคยเห็น</li></ul><p>สำหรับผมแล้ว มันคือ ช่วงเวลาทอง<br>เวลาที่จะได้ฟังแนวคิดของคนภายในบริษัท<br>ทั้งรุ่นพี่ รุ่นเดียวกัน และเจ้าของบริษัท<br>หลายๆ คำถาม อาจจะไม่สามารถถามได้ในเวลางาน<br>อีกทั้งกินๆ ข้าวไปก็เป็นธรรมดาที่จะมีแอลกฮอล์เข้าปาก<br>ทำให้บางครั้งเราสามารถล้วงความลับออกจากปากบางคนได้</p><p>ซึ่งแน่นอน การจะได้ยินคำตอบเหล่านี้จากช่องทาง Online <br>เป็นเรื่องที่ เป็นไปได้ยาก มาก</p><p>เลยขอยก Quote จากหนังสือ สังสรรค์สไตล์อินาโมริ มา</p><p>“ที่ที่ผู้บริหารกับพนักงาน เจ้านายกับลูกน้อง เพื่อนร่วมงานมาจับเข่าปรับทุกข์และหาทางแก้ปัญหาเกี่ยวกับวิธีการ ทำงาน การดำเนินชีวิต คุยกันไปดื่มกันไป ทำให้แต่ละคนมีการพัฒนาใน ฐานะมนุษย์ ทำให้ทุกคนสนิทกัน ซึ่งมีผลไปถึงความเป็นนำ้หนึ่งใจเดียวกัน ของคนในบริษัท”</p><p>Note อยากหาอ่านเรื่องนี้ก็แนะนำหนังสือ <a href="https://s.shopee.co.th/3VkPQd312p">สังสรรค์สไตล์อินาโมริ</a></p><p>หรือบางทีไอเดียที่เจ๋งๆ ก็ออกมาจังหวะแบบนี้แหละ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/312/0*FRlAy36h5rUFVyj-" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f64b6ffa9016" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/myorder/%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B8%A2%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%B4%E0%B8%81%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99-%E0%B9%84%E0%B8%9B%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%84%E0%B8%A1-f64b6ffa9016">กินเลี้ยงหลังเลิกงาน ไปทำไม?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/myorder">myorder</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[5 เรื่องที่ Software Engineer ควรใส่ใจมากขึ้นในยุค AI]]></title>
            <link>https://medium.com/myorder/5-%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-software-engineer-%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%AA%E0%B9%88%E0%B9%83%E0%B8%88%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%B6%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%84-ai-972dc8321ba8?source=rss----b06f7f4aa9f6---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/972dc8321ba8</guid>
            <category><![CDATA[software-engineering]]></category>
            <category><![CDATA[ai]]></category>
            <category><![CDATA[developer]]></category>
            <category><![CDATA[software-development]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aphidech Mahakoat]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 13 Sep 2026 04:36:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-13T04:36:29.209Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wgbAEg1l8gelVjW_b8iFbQ.png" /></figure><p>ช่วงนี้ผมรู้สึกว่า Software Engineering กำลังมีปัญหาใหม่ที่น่าสนใจ</p><p>ไม่ใช่เพราะเราเขียนโค้ดไม่เร็วพอ</p><p>แต่เพราะเราเขียนมันได้เร็วเกินไป</p><p>เมื่อก่อนการสร้าง feature หนึ่งต้องใช้เวลาเขียน code, เขียน test, refactor และค่อย ๆ แก้กันไปทีละจุด วันนี้เราให้ AI ทำหลายอย่างพวกนี้ได้ในไม่กี่วินาที</p><p>Function หนึ่ง<br>Test อีกชุดหนึ่ง<br>หรือแม้แต่ refactor code ทั้งก้อน</p><p>ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก</p><p>แต่ความเร็วตรงนี้กลับไม่ได้ทำให้ทุกอย่างเร็วขึ้นตามไปด้วย</p><p>เพราะสุดท้ายเรายังต้องเป็นคนตัดสินใจว่า code ที่ถูกสร้างขึ้นมานั้น <strong>ควรเป็นแบบนี้จริงหรือเปล่า</strong></p><p>พอเป็นแบบนี้ คำถามสำคัญจึงอาจไม่ได้อยู่ที่</p><blockquote><em>“เราจะเขียนโค้ดให้เร็วขึ้นได้อย่างไร?”</em></blockquote><p>แต่อาจกลายเป็น</p><blockquote><em>“เราจะทำอย่างไรให้โค้ดที่ถูก generate ขึ้นมา เป็นโค้ดที่เราตัดสินใจแล้วว่าควรมีอยู่จริง?”</em></blockquote><p>ผมเลยคิดว่ามี 5 เรื่องที่ Software Engineer น่าจะต้องใส่ใจมากขึ้นในยุคนี้</p><h3>1. Error Handling ไม่ใช่แค่เรื่องของ try/catch</h3><p>เวลาเขียน Go เราจะเจอ pattern อย่างนี้บ่อยมาก</p><pre>user, err := getUser(id)<br>if err != nil {<br>    return err<br>}</pre><p>ตัว function เองก็บอกเราค่อนข้างชัดว่ามันมี failure state อยู่</p><pre>func getUser(id string) (User, error)</pre><p>แต่ใน TypeScript เราอาจเขียนเป็น</p><pre>async function getUser(id: string): Promise&lt;User&gt; {<br>  // ...<br>}</pre><p>แล้วปล่อยให้ error ถูก throw ออกมา</p><p>ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ try/catch ไม่ดี หรือเราต้องเอา try/catch ไปครอบทุก function</p><p>หลายครั้งการปล่อยให้ error bubble ขึ้นไปแล้ว handle ที่ boundary ก็เป็น design ที่ดีด้วยซ้ำ</p><p>ปัญหาจริง ๆ คือ signature ของ function ไม่ได้บอก caller ว่า</p><blockquote><em>“Function นี้ fail ได้ และมัน fail ด้วยเหตุผลอะไรบ้าง”</em></blockquote><p>ลองเทียบกับแบบนี้</p><pre>type UserError =<br>  | { type: &quot;NOT_FOUND&quot; }<br>  | { type: &quot;NETWORK_ERROR&quot; }<br>  | { type: &quot;SERVER_ERROR&quot;; status: number };<br><br>type Result&lt;T, E&gt; =<br>  | { ok: true; data: T }<br>  | { ok: false; error: E };<br>async function getUser(<br>  id: string<br>): Promise&lt;Result&lt;User, UserError&gt;&gt; {<br>  // ...<br>}</pre><p>ทีนี้ failure กลายเป็นส่วนหนึ่งของ contract ไปแล้ว</p><p>caller ไม่ต้องเดาว่า function นี้จะ throw อะไรออกมา เพราะมันเห็นอยู่ใน type</p><p>แน่นอนว่าไม่ได้แปลว่าทุก project ต้องหันไปใช้ Result หรือเอา <a href="https://effect.website/">Effect</a> เข้ามาทั้งระบบ</p><p>มันมี trade-off ของมันเอง ทั้งเรื่อง verbosity, learning curve และ complexity</p><p>แต่ผมรู้สึกว่ามุมมองเรื่องนี้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน</p><p>สมัยก่อนเรามักถามว่า</p><blockquote><em>“ทำไมต้องเขียน boilerplate เยอะขนาดนั้น?”</em></blockquote><p>เพราะมนุษย์ต้องเป็นคนเขียนมันเอง</p><p>แต่วันนี้ AI เขียน boilerplate ให้เราได้ในไม่กี่วินาที</p><p>ดังนั้นเราน่าจะถามใหม่ว่า</p><blockquote><em>“แบบไหนที่ทำให้ compiler และ tooling ช่วยตรวจสิ่งที่เราพลาดได้มากที่สุด?”</em></blockquote><p>นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ผมคิดว่า explicit error handling น่าสนใจขึ้นในยุค AI</p><p>ไม่ใช่เพราะ Result สั้นกว่า try/catch</p><p>แต่เพราะเรากำลังย้ายความรู้บางส่วนจาก “สิ่งที่ programmer ต้องจำ” ไปอยู่ใน “สิ่งที่ compiler ช่วยตรวจ”</p><h3>2. Comment ที่ดีไม่ควรอธิบายว่าโค้ดกำลังทำอะไร</h3><p>ผมไม่ได้หมายความว่าเราควรเลิกเขียน comment</p><p>แต่ comment ที่อธิบายแค่สิ่งที่โค้ดทำอยู่แล้ว มักไม่ได้เพิ่มข้อมูลอะไร</p><pre>// ตรวจสอบว่า user เป็น admin หรือไม่<br>if (user.role === &quot;admin&quot;) {<br>  // อนุญาตให้เข้าถึงระบบ<br>  allowAccess();<br>}</pre><p>คนอ่านโค้ดก็น่าจะเข้าใจอยู่แล้ว</p><p>สิ่งที่ comment ควรบอกกลับเป็นเรื่องที่โค้ดเองบอกไม่ได้มากกว่า</p><p>พูดง่าย ๆ คือ</p><blockquote><em>Code บอกว่า </em><strong><em>What</em></strong><em><br>Comment ควรบอกว่า </em><strong><em>Why</em></strong></blockquote><p>เช่น</p><pre>// ต้องรอ 200ms เพราะ Payment Gateway ตัวนี้ส่ง webhook<br>// ช้ากว่า request สำเร็จ และไม่มี polling endpoint ให้ใช้<br>await sleep(200);</pre><p>หรือ</p><pre>// ห้ามเปลี่ยนเป็น bulk insert<br>// เพราะ downstream service ใช้ event ต่อ record<br>// เพื่อคำนวณ quota แยกกัน</pre><p>ข้อมูลแบบนี้มีค่ามาก เพราะมันเป็น context ที่ไม่ได้อยู่ใน syntax ของโปรแกรม</p><p>และผมคิดว่ามันยิ่งสำคัญขึ้นในโลกที่มี AI</p><p>อีกหกเดือนข้างหน้า อาจไม่มีแค่ developer คนใหม่ที่มาเปิดไฟล์นี้อ่าน</p><p>อาจมี AI agent ที่ถูกสั่งให้ refactor function นี้ด้วย</p><p>ถ้ามันเห็นแค่โค้ด</p><pre>await sleep(200);</pre><p>มันก็มีเหตุผลเต็มที่ที่จะคิดว่า</p><blockquote><em>“ตรงนี้ดูแปลก เดี๋ยวผมเอาออกให้”</em></blockquote><p>แต่ถ้ามันเห็น context ว่าทำไมต้องมี 200ms และข้อจำกัดมาจากไหน มันก็มีข้อมูลเพิ่มขึ้นในการตัดสินใจ</p><p>ดังนั้นในโลกที่ code generation ถูกลงเรื่อย ๆ สิ่งที่มีค่ามากขึ้นกลับกลายเป็น <strong>context ที่คนหรือ AI เดาจากโค้ดเองไม่ได้</strong></p><h3>3. Best Practice ไม่มีอยู่โดยไม่มี Context</h3><p>หนึ่งในสิ่งที่ผมคิดว่า Software Engineer ควรระวังมากขึ้น คือการใช้คำว่า “Best Practice”</p><p>เราเห็นบทความหนึ่งบอกว่า Clean Architecture ดี</p><p>อีกบทความบอกว่าต้องใช้ Repository Pattern</p><p>อีกคนบอกว่าควรแยก service ออกเป็นหลาย layer</p><p>อีกคนบอกว่า dependency injection คือสิ่งที่ดี</p><p>ทั้งหมดอาจถูก</p><p>แต่ปัญหาคือมันไม่ได้แปลว่าเราต้องใช้ทั้งหมดพร้อมกัน</p><p>สมมติเรามี backend service เล็ก ๆ</p><p>ทีมมี 2 คน</p><p>ระบบมี business logic ไม่เยอะ</p><p>ไม่มีหลาย implementation ของ dependency</p><p>และ codebase ทั้งก้อนยังไม่ถึงหลักหมื่นบรรทัด</p><p>การเอา architecture ที่มีหลาย layer มาใส่ตั้งแต่วันแรกก็อาจทำได้</p><p>แต่คำถามคือ เราได้อะไรกลับมาจาก abstraction เหล่านั้น คุ้มกับ complexity ที่เพิ่มขึ้นหรือไม่</p><p>ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ Clean Architecture</p><p>ปัญหาอยู่ที่การหยิบ pattern มาใช้โดยไม่คิดถึง trade-off</p><p>บางครั้ง code ที่ง่ายกว่า ดูแลถูกกว่า อ่านง่ายกว่า และเปลี่ยนเร็วกว่า ก็คือ design ที่ดีกว่าสำหรับระบบนั้น</p><p>ดังนั้นผมเริ่มรู้สึกว่าเราไม่ควรถามแค่ว่า</p><blockquote><em>“Best Practice คืออะไร?”</em></blockquote><p>แต่ควรถามว่า</p><blockquote><em>“Best Practice นี้เหมาะกับ context ของเราหรือเปล่า?”</em></blockquote><p>AI จะยิ่งทำให้เรื่องนี้น่าสนใจขึ้นอีก เพราะมันมีความสามารถในการ generate code ตาม pattern ที่เราอยากได้สูงมาก</p><p>บอกว่าอยากได้ Clean Architecture</p><p>มันก็ generate ให้</p><p>อยากได้ Repository Pattern</p><p>มันก็ generate ให้</p><p>อยากได้ DI</p><p>มันก็ generate ให้</p><p>ปัญหาคือ AI เก่งมากในการตอบว่า</p><blockquote><em>“ถ้าจะใช้ pattern นี้ ต้องเขียนอย่างไร”</em></blockquote><p>แต่คำถามที่สำคัญกว่าคือ</p><blockquote><em>“เราควรใช้ pattern นี้ตั้งแต่แรกหรือเปล่า?”</em></blockquote><p>อันนี้ยังเป็นเรื่องของ engineering judgment</p><h3>4. สิ่งที่อาจกลายเป็น bottleneck ไม่ใช่การเขียนโค้ด แต่คือการ Review</h3><p>เมื่อ AI เขียนโค้ดได้เร็วขึ้นมาก กระบวนการทั้งหมดไม่ได้เร็วขึ้นตามไปแบบเส้นตรง</p><p>เพราะสุดท้ายเรายังมีคนที่ต้องอ่านมัน</p><p>ลองนึกภาพว่าเมื่อก่อน developer คนหนึ่งใช้เวลาสองวันเขียน feature และเปิด PR 300 บรรทัด</p><p>วันนี้ AI อาจช่วยให้เขาเขียน PR 1,000 บรรทัดได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง</p><p>แต่ reviewer ไม่ได้อ่านเร็วขึ้น 3 เท่า</p><p>ตรงนี้เองที่ผมคิดว่า <strong>PR fatigue</strong> จะกลายเป็นปัญหาที่ชัดขึ้นเรื่อย ๆ</p><p>PR ที่ใหญ่ไม่ได้มีปัญหาเพราะจำนวนบรรทัดอย่างเดียว</p><p>ปัญหาคือ reviewer ต้องใช้พลังในการสร้าง mental model ของสิ่งที่เปลี่ยน</p><p>ยิ่ง change ใหญ่ ยิ่งมีหลายเรื่องปนกัน ก็ยิ่งยากที่จะตอบคำถามว่า</p><blockquote><em>“จริง ๆ แล้ว PR นี้กำลังพยายามแก้ปัญหาอะไร?”</em></blockquote><p>และนี่อันตรายมากกับ AI-generated code</p><p>เพราะ code อาจดูสะอาด</p><ul><li>naming ดี</li><li>format ถูก</li><li>test มี</li><li>CI เขียว</li></ul><p>ทุกอย่างดูเรียบร้อย</p><p>แต่ business logic ข้างในอาจผิดได้เหมือนเดิม</p><p>เมื่อ reviewer เริ่มเหนื่อย การ review ก็มีโอกาสกลายเป็นการ scan แบบผ่าน ๆ</p><p>และสุดท้ายก็กลายเป็น</p><blockquote><em>LGTM</em></blockquote><p>ทั้งที่จริง ๆ แล้วไม่มีใครสร้าง mental model ของ change ชุดนั้นขึ้นมาได้ครบเลย</p><p>ดังนั้นผมไม่คิดว่าคำตอบคือ “ห้ามใช้ AI”</p><p>แต่ process ต้องเปลี่ยนตาม</p><p>PR ควรมี scope ที่แคบพอให้คน review ได้จริง</p><p>คนเปิด PR ควรเป็นคนอธิบาย context ของ change</p><ul><li>อะไรเปลี่ยน</li><li>ทำไมต้องเปลี่ยน</li><li>มี assumption อะไร</li><li>มีจุดไหนที่ reviewer ควรให้ความสนใจเป็นพิเศษ</li></ul><p>ไม่ควรโยน diff 800–1,000 บรรทัดให้คนอื่นแล้วหวังว่า AI จะจัดการทุกอย่างให้หมด</p><p>เพราะต่อให้ AI generate code ได้เร็วแค่ไหน</p><p><strong>ความสามารถในการ verify ของมนุษย์ยังมีขีดจำกัด</strong></p><h3>5. Test Quality สำคัญกว่า Coverage</h3><p>อันนี้อาจเป็นเรื่องที่เห็นชัดที่สุดจากการใช้ AI</p><p>ทุกวันนี้เราสั่ง AI ได้ง่ายมากว่า</p><blockquote><em>“เขียน unit test ให้หน่อย”</em></blockquote><p>แล้วมันก็ทำให้ได้จริง</p><p>ปัญหาคือ</p><p><strong>Coverage บอกว่า code ถูก execute ไปกี่ส่วน ไม่ได้บอกว่า test จับ bug ได้ดีแค่ไหน</strong></p><p>Test แบบนี้อาจทำให้ pipeline เขียวสวย</p><pre>it(&quot;should deduct balance correctly&quot;, async () =&gt; {<br>  const mockWallet = {<br>    deduct: jest.fn().mockReturnValue(true),<br>  };<br><br>const service = new PaymentService(mockWallet);<br>  const result = await service.pay(100);<br>  expect(mockWallet.deduct).toHaveBeenCalledWith(100);<br>  expect(result).toBe(true);<br>});</pre><p>Coverage อาจเพิ่มขึ้น</p><p>แต่เรายังไม่ได้ตอบคำถามสำคัญเลยว่า</p><p>ถ้าเงินมีอยู่แค่ 50 แล้ว user พยายามจ่าย 100 จะเกิดอะไรขึ้น?</p><p>หรือถ้า payment fail หลังจาก deduct เงินไปแล้วล่ะ?</p><p>หรือ payment สำเร็จ แต่ event ที่ต้องส่งออกไปล้มเหลวล่ะ?</p><p>สิ่งที่สำคัญจริง ๆ จึงมักเป็น business rule และ invariant</p><pre>it(&quot;should not deduct balance when amount exceeds current balance&quot;, async () =&gt; {<br>  const wallet = new UserWallet({<br>    initialBalance: 50,<br>  });<br><br>const service = new PaymentService(wallet);<br>  await expect(<br>    service.pay(100)<br>  ).rejects.toThrow(&quot;INSUFFICIENT_FUNDS&quot;);<br>  expect(wallet.getBalance()).toBe(50);<br>});</pre><p>Test นี้ไม่ได้สนใจแค่ว่า function ไหนถูกเรียก</p><p>มันกำลังบอกว่า</p><blockquote><em>“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นใน flow นี้ เงินของ user ต้องไม่หายถ้ายอดเงินไม่พอ”</em></blockquote><p>และนี่คือสิ่งที่ผมคิดว่า AI ยังต้องการ input จากมนุษย์อยู่มาก</p><p>AI สามารถ infer implementation จาก code ได้เก่ง</p><p>สามารถ generate happy path ได้เก่ง</p><p>สามารถเติม test case ที่ดูสมเหตุสมผลได้เก่ง</p><p>แต่คำถามว่า</p><blockquote><em>“ระบบของเรามีกฎอะไรที่ห้ามพังเด็ดขาด?”</em></blockquote><p>เป็นคนละเรื่องกัน</p><p>ดังนั้นแทนที่จะถามแค่ว่า</p><blockquote><em>“Coverage ถึง 80% หรือยัง?”</em></blockquote><p>ผมคิดว่าเราควรถามเพิ่มว่า</p><blockquote><em>“Test ชุดนี้กำลังปกป้องอะไร?”</em></blockquote><p>และ</p><blockquote><em>“ถ้ามีคนเขียน implementation ผิด Test นี้จะจับได้ไหม?”</em></blockquote><h3>แล้ว Software Engineer ยังสำคัญตรงไหน?</h3><p>สิ่งที่น่าสนใจของทั้ง 5 ข้อนี้คือ มันไม่ได้เกี่ยวกับ syntax มากนัก</p><p>Error Handling ไม่ได้อยู่ที่ว่าเขียน try/catch ยังไงให้สวย</p><p>Comment ไม่ได้อยู่ที่ว่าเขียน comment เยอะแค่ไหน</p><p>Best Practice ไม่ได้อยู่ที่ว่าเราจำ pattern ได้กี่แบบ</p><p>PR Review ไม่ได้อยู่ที่ว่าเราตาม diff ได้เร็วแค่ไหน</p><p>Testing ก็ไม่ได้อยู่ที่ว่า coverage ขึ้นไปถึงกี่เปอร์เซ็นต์</p><p>สิ่งที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดคือเรื่องเดียวกัน</p><p><strong>Context, Trade-off และ Judgment</strong></p><p>ผมคิดว่านี่อาจเป็นหนึ่งใน paradox ที่น่าสนใจของยุค AI</p><p>ยิ่ง AI เขียน code ได้ดีขึ้น</p><p>การเขียน code เองอาจกลายเป็น skill ที่ differentiates เราน้อยลง</p><p>แต่การรู้ว่า</p><ul><li>อะไรควรเขียน</li><li>อะไรไม่ควรเขียน</li><li>failure แบบไหนที่สำคัญ</li><li>abstraction ไหนจำเป็น</li><li>test ไหนมีความหมาย</li><li>change ไหนควร merge</li><li>และ assumption ไหนที่ห้ามผิด</li></ul><p>กลับสำคัญขึ้น</p><p>AI ทำให้ <strong>cost of producing code</strong> ลดลงอย่างมาก</p><p>แต่ <strong>cost of deciding what good code should be</strong> ไม่ได้ลดลงตาม</p><p>และบางทีในอนาคต สิ่งที่ทำให้ Software Engineer ต่างจากคนที่ “สร้าง code ได้” อาจไม่ใช่ความสามารถในการเขียน function ที่ซับซ้อนที่สุด</p><p>แต่อาจเป็นความสามารถในการรู้ว่า</p><blockquote><strong><em>function นั้นควรมีอยู่หรือเปล่าตั้งแต่แรก</em></strong></blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=972dc8321ba8" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/myorder/5-%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-software-engineer-%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%AA%E0%B9%88%E0%B9%83%E0%B8%88%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%B6%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%84-ai-972dc8321ba8">5 เรื่องที่ Software Engineer ควรใส่ใจมากขึ้นในยุค AI</a> was originally published in <a href="https://medium.com/myorder">myorder</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[13 เรื่องที่หัวหน้าอยากให้เราทำ แต่ไม่เคยพูดออกมาตรงๆ]]></title>
            <link>https://medium.com/myorder/13-%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AB%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B8%B3-%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B9%80%E0%B8%84%E0%B8%A2%E0%B8%9E%E0%B8%B9%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B9%86-d35872942bc4?source=rss----b06f7f4aa9f6---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d35872942bc4</guid>
            <category><![CDATA[communication]]></category>
            <category><![CDATA[career-advice]]></category>
            <category><![CDATA[book-review]]></category>
            <category><![CDATA[thailand]]></category>
            <category><![CDATA[what-your-boss-wants]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Thanaphat Ketsani]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 25 Aug 2026 08:50:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-04T06:20:30.088Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6WMOqg3rFrrflVUMuJ5gkw.png" /></figure><p>สวัสดีครับ blog นี้จะเป็นการสรุปบทที่ 1 ของหนังสือ “จริงๆแล้ว เจ้านายต้องการอะไรจากเรา” จากผู้เขียน ฮิเดฮิโกะ ฮามาดะ บทต่อๆไปจะทยอยตามมาครับ</p><h3>Hou Ren Sou (ほうれん草 (hōrensō) = ผักโขม)</h3><p>โดยชื่อของบทแรกนะครับจะชื่อว่า “Hou Ren Sou เพื่อให้ได้รับมอบหมายงานด้วยความไว้วางใจ” สำหรับคนที่สงสัยนะครับว่า Hou Ren Sou คืออะไร จริงแล้วคำนี้มันเป็นคำย่อ 3 คำในภาษาญี่ปุ่นครับ</p><ul><li>報告 (hōkoku) = รายงาน หรือในบริบทของหนังสือเล่มนี้ก็คือ บอก “ความคืบหน้าและผลของงานที่เราได้รับมอบหมาย” กลับไปที่คนสั่งงาน</li><li>連絡 (renraku) = แจ้ง / ติดต่อ หรือในบริบทของหนังสือเล่มนี้ก็คือ ส่งต่อ “ข้อเท็จจริง” ให้คนที่เกี่ยวข้องรู้ จุดต่างจากข้อแรกคือ <strong>ไม่ใส่ความเห็นส่วนตัว</strong> และไม่จำกัดทิศทาง(ไม่จำกัดทิศทาง หมายถึง แจ้งเพื่อนร่วมทีม แจ้งทีมอื่น แจ้งใครก็ได้ที่ต้องรู้)</li><li>相談 (sōdan) = ปรึกษา หรือในบริบทของหนังสือเล่มนี้ก็คือ ตอนที่ลังเล ตัดสินใจเองไม่ได้ หรือติดปัญหา แล้วไปขอคำแนะนำจากหัวหน้าหรือรุ่นพี่ <strong>ก่อน</strong>จะลงมือ</li></ul><p>3 คำนี้มันเกี่ยวกับเรื่องนี้ยังไงเดี๋ยวลองอ่านไปจะเข้าใจเองครับ</p><p>ที่มาของคำนี้นะครับ ในปี 1982 คุณ <strong>ยามาซากิ โทมิจิ (山崎富治)</strong> ประธานบริษัทหลักทรัพย์ยามาทาเนะ คิดคำนี้ขึ้นมา(hou-ren-sou พอรวมกันแล้วแปลว่าผักโขม) แล้วทำเป็นแคมเปญในบริษัท พอปี 1986 ออกหนังสือชื่อ <em>“ผักโขมทำให้บริษัทแข็งแรง”</em> แล้วขายดี คำนี้ก็เลยฮิตในวงการธุรกิจญี่ปุ่นครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/200/0*ZkomBKmqXGS3HKkk.png" /><figcaption>หนังสือที่เล่าถึง campaign</figcaption></figure><h3>ไม่ Hou-Ren-Sou เอาเสียเลย!</h3><p>คือ ในตัวของหนังสือจะมีการเขียนปนะโยคที่ว่า “ไม่ Hou-Ren-Sou เอาเสียเลย” ซึ่งถ้าตามความหมายของ 3 คำนี้ก็หมายถึงประโยคที่หัวหน้าที่บ่นลูกน้องทำนองที่ว่า</p><ul><li>ไม่ยอมบอกเลยว่างานถึงไหนแล้ว หัวหน้ากลับต้องเป็นคนถามเอง</li><li>เจอปัญหาแล้วเก็บไว้คนเดียว คิดว่าเดี๋ยวแก้เองได้ (ไม่ปรึกษา)</li><li>ไม่แจ้งใครว่ามีอะไรเปลี่ยน คนอื่นรู้ทีหลังตอนกระทบตัวเองแล้ว</li><li>โผล่มาอีกทีตอนเดดไลน์ พร้อมคำว่า “มันไม่ทันครับ”</li></ul><p>อะไนทำนองนี้ครับโดยบทที่ 1 ของหนังสือเล่มนี้จะมี 13 เรื่องหลักๆที่เจ้านายต้องการจากเราครับ มาดูกัน</p><h3>1. <strong>รายงานก่อนโดนทวง</strong></h3><p>การรายงานไม่ใช่ภาระ แต่มันคือ “โอกาส present ตัวเองแบบฟรีๆ” ของเรา<br>จังหวะทองคือเดินไปบอกก่อน <strong>3 วันที่หัวหน้าจะมีประชุมใหญ่</strong> โดยไม่ต้องรอให้เขาเป็นฝ่ายเอ่ยปากถาม (แต่ที่ myorder ต้องรายงานทุกวันนะ)</p><h3>2. <strong>แยกข้อมูลจริงออกจากความเห็น</strong></h3><p>หัวหน้าชอบบอกว่า “เอาแต่ข้อมูลจริงพอ ไม่ต้องออกความเห็น” แต่พอเราทำตามจริงๆ ก็โดนอีกว่า “ทำงานตามสั่งอย่างเดียว ไม่มีไอเดียเลย” ฟังดูขัดกันเองครับ แต่จริงๆแล้วเขาไม่ได้ห้ามเราคิดนะ เขาแค่ไม่อยากให้เอาข้อเท็จจริงกับความเห็นมาปนกันจนแยกไม่ออกว่าอันไหนเป็นอันไหน วิธีง่ายสุดคือแบ่งเป็นสองท่อนครับ</p><blockquote>เล่าสิ่งที่เกิดขึ้นจริงให้จบก่อน แล้วค่อยต่อด้วยความเห็นเรา</blockquote><p>ตอยที่พูดข้อเท็จจริงต้องมีตัวเลขและคำพูดตรงๆ อย่าพูดว่า “มีคนถามเข้ามาเยอะ” หรือ “ลูกค้าดูเหมือนจะยังลังเล” ให้บอกไปเลยว่า 12 คน และลูกค้าพูดออกมาว่าอะไร พอเล่าชัดขนาดนั้น หัวหน้าจะถามเองว่า “แล้วยังไงต่อ” นั่นแหละคือสัญญาณว่าถึงคิวความเห็นเราแล้ว</p><h3>3. เสนอความเห็นให้ชัดว่าเป็นของเรา</h3><p>ผู้เขียนเล่าว่าหัวหน้าหลายคนบ่นตรงกันว่าลูกน้องยุคนี้พูดจาคลุมเครือ โดยเฉพาะสามคำนี้</p><ul><li>“คิดได้ว่า…”</li><li>“ดูเหมือนว่า…”</li><li>“ควรจะ…”</li></ul><p>ดูเหมือนคำทั่วๆไปใช่มั้ยครับแต่จริงๆแล้วไม่เลย เพราะในหูของหัวหน้ามันแปลไปคนละทางเลยครับ</p><ul><li>“คิดได้ว่า” = ไม่กล้ารับผิดชอบความคิดตัวเองเหรอ?</li><li>“ดูเหมือนว่า” = เดาลอยๆ โดยไม่มีหลักฐานรึเปล่า?</li><li>“ควรจะ” = ยัดความเห็นตัวเองมาปนกับข้อมูลรึเปล่า?</li></ul><p>วิธีแก้สำหรับคนที่มีอาการนี้ก็ง่ายกว่าที่คิด แค่เติมตัวเองลงไปในประโยคครับ</p><ul><li>จาก “ควรจะทำแบบนี้” เป็น “ผมคิดว่าควรทำแบบนี้”</li><li>จาก “ดูเหมือนว่าลูกค้าไม่โอเค” เป็น “ผมเห็นว่าลูกค้าไม่โอเค”</li></ul><h3>4. <strong>พูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อม</strong></h3><p>เวลามีปัญหา คนเราชอบเล่าอ้อมๆเพื่อปกป้องตัวเองก่อนว่า “ไม่ใช่ความผิดของผมนะ” แต่เชื่อไหมครับว่ายิ่งพูดวกวน หัวหน้ายิ่งจับได้ว่ากำลังแก้ตัวและจะยิ่งอยากเอาผิดเรามากขึ้น ทางแก้คือให้สลับลำดับการพูดใหม่ เริ่มจากขอโทษก่อน บอกตรงๆ ว่าเกิดปัญหาอะไร แล้วค่อยอธิบายที่มาที่ไป แค่เปลี่ยนลำดับ หัวหน้าจะรู้สึกได้เลยว่าเรารับผิดชอบ และพร้อมจะช่วยเราหาทางแก้ไขแทนที่จะมานั่งด่าเรา</p><h3>5. ข่าวร้ายต้องมาก่อน</h3><p>สิ่งที่หัวหน้ากลัวที่สุดคือการได้ยินแต่เรื่องดีๆ แล้วอยู่ๆ ปัญหาใหญ่ก็โผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัว ลูกน้องหลายคนกลัวโดนดุเลยเลือกที่จะแอบเก็บปัญหาไว้คนเดียว ซึ่งการแบกความเครียดไว้ข้ามสัปดาห์มันทำร้ายเรามากกว่าการโดนหัวหน้าดุอีก เอาจริงๆ นะเรื่องงานไม่มีอะไรที่ทำให้ถึงตายหรอกครับ ยิ่งบอกเร็ว หัวหน้าก็ยิ่งมีเวลาช่วยเราแก้</p><h3>6. รายงานระหว่างทางสั้นๆ ก็พอ</h3><p>ลูกน้องส่วนใหญ่มักคิดว่าแค่ส่งงานให้ทันเดดไลน์ก็พอแล้ว แต่สำหรับหัวหน้า “ความไม่รู้” น่ากลัวกว่าการส่งช้า ระหว่างทางถ้าเราเงียบหายไปเลย หัวหน้าจะเริ่มกังวลจนไม่กล้าจ่ายงานสำคัญให้เราในอนาคต ความจริงเราไม่ต้องเขียนรายงานยาวเป็นหน้าๆครับ แค่ส่งข้อความสั้นๆ ว่า <em>“ตอนนี้ทำส่วน A เสร็จแล้ว คืบหน้าไป 40% ครับ”</em> อัปเดตสั้นๆ แบบนี้แหละที่ทำให้หัวหน้าไว้ใจ</p><h3>7. <strong>พูดสรุปให้เป็น (Less is More)</strong></h3><p>หัวหน้าหนึ่งคนต้องดูแลคนเยอะมาก ไม่มีเวลานั่งฟังใครสาธยายยาวๆ หรอกครับ สาเหตุที่เราพูดเวิ่นเว้อมาจากความกังวลว่า “ไม่พูดเผื่อไว้ เดี๋ยวเสียใจทีหลัง” ให้ตัดความคิดนั้นทิ้งด้วยหลัก Less is More แล้วฝึกตัดน้ำให้เหลือแต่เนื้อ หรือถ้าคิดอะไรไม่ออก ให้ฝึกพูดคำว่า <strong>“สรุปง่ายๆ ก็คือ…”</strong> ให้ติดปากครับ พอประโยคนี้หลุดออกจากปาก เราก็ต้องหาคำสั้นๆ มาต่อให้ได้ ไม่งั้นมันค้าง</p><h3>8. <strong>เริ่มต้นจากข้อสรุป (Bottom Line First)</strong></h3><p>ไม่มีหัวหน้าคนไหนอยากนั่งฟังเรื่องเล่ายาวเหยียดตั้งแต่ที่มาที่ไป เพื่อรอลุ้นคำตอบในตอนท้ายสุดหรอกครับ ในโลกการทำงาน ให้โยนฟอร์แมตรายงานวิชาการทิ้งไป แล้วขึ้นต้นด้วยประโยคนี้เลย <strong>“ถ้าให้พูดจากข้อสรุปก็คือ…”</strong> ยิงผลลัพธ์หรือคำตอบให้หัวหน้ารู้ก่อนเลยใน 10 วินาทีแรก แล้วค่อยขยายความรายละเอียดตามหลัง</p><h3>9. <strong>ปรึกษาก่อนตัดสินใจ (เกณฑ์ 3 ระดับ A, B, C)</strong></h3><p>หัวหน้าชอบพูดว่า “อย่าตัดสินใจอะไรเอง” แต่พอเราไปถามทุกเรื่องก็โดนอีกว่า “เรื่องแค่นี้ไม่ต้องมาถามได้ไหม” จริงๆ เขาไม่ได้พูดขัดกันเองนะ สิ่งที่เขาหมายถึงคือ “คุณแยกเองไม่ได้เหรอว่าเรื่องไหนควรถาม เรื่องไหนตัดสินใจเองได้” แล้วเส้นแบ่งมันอยู่ตรงไหน ถามหัวหน้าตรงๆ ก็ไม่ได้คำตอบที่ชัดหรอก ฮามาดะเลยแนะให้เราตั้งเกณฑ์ของตัวเองไว้สามระดับ</p><ul><li>A คืองานที่กระทบตัวเลขหรือผลงานขององค์กร อันนี้ปรึกษาเสมอ</li><li>B คืองานระดับกลาง แค่แจ้งไว้พร้อมข้อเสนอว่า “ผมคิดจะทำแบบนี้ หัวหน้าเห็นว่าไงครัย”</li><li>C คืองานที่ไม่กระทบอะไรมาก ตัดสินใจเองได้เลย</li></ul><p>ที่ควรรู้คือระดับ A เราไม่ได้ปรึกษาเพื่อหัวหน้านะ แต่เพื่อตัวเอง เพราะพอหัวหน้าร่วมตัดสินใจด้วยแล้ว ถ้ามันพลาดขึ้นมาหัวหน้าก็ร่วมรับผิดชอบ ไม่ใช่เราแบกอยู่คนเดียว</p><h3>10. <strong>อย่าลืมกลับไปบอกผลหลังปรึกษา</strong></h3><p>เวลาเราไปขอคำปรึกษา ผ่านไป 2–3 วันหัวหน้าจะเริ่มค้างคาใจและรอฟังผลเสมอ ถ้าผลยังไม่ออก ให้เดินไปบอกความคืบหน้าภายใน 2 สัปดาห์ อย่าปล่อยให้อีกฝ่ายคิดว่าเราเงียบหาย แต่ถ้าผลออกมาแย่ ก็ให้เข้าไปขอบคุณคำแนะนำและบอกว่าจะนำไปปรับปรุงในครั้งหน้า คนเราจะจำได้ว่า <strong>“เราเป็นคนมีความรับผิดชอบที่กลับมารายงานผล”</strong> มากกว่าจะจำว่าผลออกมาดีหรือแย่ด้วยซ้ำครับ</p><h3>11. หัวเรื่อง email/รายงาน <strong>สรุปได้ใน 5 บรรทัดแรก</strong></h3><p>หัวหน้าส่วนใหญ่ได้อีเมลวันละเป็นร้อยฉบับ และแทบไม่เคยอ่านจนจบทุกฉบับ เพื่อไม่ให้อีเมลสำคัญของเราถูกมองข้าม ให้ใส่ Tag ชัดๆ ที่หัวเรื่อง เช่น [ด่วน/ขออนุมัติ] หรือ [เพื่อทราบ] พร้อมใส่ชื่อเฉพาะเจาะจงลงไป และที่สำคัญคือต้องเขียนใจความสำคัญทั้งหมดให้จบภายใน <strong>5 บรรทัดแรก</strong> คิดซะว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องมารยาทการทำงาน แต่คือ &quot;กลยุทธ์ป้องกันตัวเอง&quot; ไม่ให้งานของเราตกหล่นครับ</p><h3>12. CC != การรายงาน</h3><p>หลายคนคิดว่าแค่กด CC ถึงหัวหน้าก็ถือว่ารายงานแล้ว แต่ความจริงคือหัวหน้าแทบไม่ได้เปิดอ่านละเอียดเลยครับ สิ่งที่อยู่ใน CC คือเรื่องในอดีต (สิ่งที่คุยจบไปแล้ว) แต่สิ่งที่หัวหน้าอยากรู้จริงๆ คือ <strong>แผนการในอนาคต</strong> ของเราต่างหาก ทางแก้ง่ายนิดเดียวครับ ทุกครั้งที่มีการ CC ให้พิมพ์ข้อความสั้นๆ บอกหัวหน้าเพิ่มอีก 1 บรรทัดว่า <em>“โครงการที่ผม CC ไปนี้ ผมตั้งใจจะทำให้เสร็จภายในสิ้นเดือนครับ”</em> แค่นี้ก็เคลียร์และสบายใจทั้งสองฝ่าย</p><p>CC ย่อมาจาก Carbon Copy (สำเนาเอกสาร) การส่งสำเนาอีเมลฉบับนั้นให้อีกคนรับรู้ด้วย เพื่อแจ้งให้ทราบเฉยๆ (FYI)</p><h3>13. ถ้านั่งใกล้กัน ก็เดินไปคุยเถอะ</h3><p>คนรุ่นใหม่มักติดส่งเมลเพราะอยากเก็บหลักฐาน แต่สำหรับคนรุ่นหัวหน้า สำหรับเขา การได้เจอหน้าคุยกันคือวิธีเดียวที่จะสนิทกับใครสักคน แถมในความเป็นจริง การเดินไปคุยกันตรงๆ ยังช่วยให้เคลียร์งานและตกลงกันจบเร็วกว่าการส่งเมลโต้ตอบกันถึง 5 เท่า ถ้ากลัวไม่มีบันทึกหลักฐาน ก็แค่คุยให้จบก่อนแล้วค่อยส่งเมลสรุปตามหลัง และจำกติกานี้ไว้เลยครับว่า <strong>“ถ้ารู้ตัวว่ากำลังจะพิมพ์อีเมลยาวๆ ให้ลุกเดินไปคุยแทน”</strong></p><p>สำหรับบทแรกมีประมาณนี้ครับบทที่เหลือจะทยอยตามมาครับ🙂</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d35872942bc4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/myorder/13-%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AB%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B8%B3-%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B9%80%E0%B8%84%E0%B8%A2%E0%B8%9E%E0%B8%B9%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B9%86-d35872942bc4">13 เรื่องที่หัวหน้าอยากให้เราทำ แต่ไม่เคยพูดออกมาตรงๆ</a> was originally published in <a href="https://medium.com/myorder">myorder</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Agile Thailand: Behind MyOrder internal tools PART 2]]></title>
            <link>https://medium.com/myorder/agile-thailand-behind-myorder-internal-tools-part-2-192594f8617f?source=rss----b06f7f4aa9f6---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/192594f8617f</guid>
            <category><![CDATA[agile-thailand-2026]]></category>
            <category><![CDATA[internal-tools]]></category>
            <category><![CDATA[generative-ai-use-cases]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Apipol Sukgler]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 18 Jul 2026 17:13:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-18T17:13:54.788Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><a href="https://medium.com/myorder/agile-thailand-behind-myorder-internal-tools-part-1-1538877c295e">Agile Thailand: Behind MyOrder internal tools PART 1</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1A_JfJ9fsp9Vi4bgFRnS-w.png" /></figure><p>มาต่อกันที่ A-DAPT Blueprint Project</p><p>หลายคนอาจจะเคยเห็นสิ่งนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8P4OwgzQcgvmvW0_F0Yycg.png" /><figcaption>A-DAPT Blueprint first version</figcaption></figure><p>A-DAPT Blueprint เป็น Tool ที่ สยามชำนาญกิจ คิดขึ้น เพื่อใช้ในการพัฒนาซอฟต์แวร์ ในแนวทาง Acceptance Test Driven Development</p><p>ซึ่งประยุกต์มาจาก Service Design Blueprint มาใช้ในมุมของการออกแบบ Software ในแต่ละ Layer</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*lKoYjGbH-7jfTgKo.png" /></figure><p>ซึ่งก่อนยุค COVID ที่เรายังทำงานอยู่ในรูปแบบ Physical<br>เราใช้ Post-IT กับ Flipchart ขนาดเท่าฝาบ้านในการ visualize ว่า <br>scenario นี้มีเงื่อนไขทางธุรกิจอะไรบ้าง และใช้ Data อะไรในการทดสอบ<br>UI Test, API Test, Unit Test ต้องเขียนอย่างไร</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JBypSMRouaFsZBGyk3g71w.png" /><figcaption>ภาพตัวอย่างจาก <a href="https://www.youtube.com/watch?v=yZCjo_Ru3H8">https://www.youtube.com/watch?v=yZCjo_Ru3H8</a></figcaption></figure><p>พอเข้าสู่ยุค COVID เราทำงานออนไลน์กันมากขึ้นก็เลยหนีไป Miro</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*W8DFDQk67b3ruZzWaIqkGA.png" /></figure><p>แต่สิ่งที่ Miro ไม่ตอบโจทย์คือ</p><p>เราไม่สามารถเอาของที่ plan ไว้บน miro มาทำงานต่อได้<br>- ก็ต้องเปิด Miro ไป นั่ง convert รายละเอียดใน miro ไปเป็น Task งานเอง <br>- จะเริ่มพัฒนาก็ต้องเปิด miro เปิดคู่กับ VS Code ดูว่า <br> ส่วนที่ออกแบบไว้ ต้องเขียนยังไง<br>- ถ้า 1 บอร์ด plan หลาย scenario จะเริ่มเจอความกระตุกถึงขั้นกินแรมหนักกว่า chrome<br>- ถ้าทีมขี้เกียจเขียน เขียนไม่ละเอียดจะขาด details</p><p>บวกกับ เคยลองดูว่า Miro มี API ให้ต่อไหม<br>มีแหละ แต่ว่าใช้ยากมากเลยถึงเวลาสร้างเอง</p><p>โดยโปรเจ็คนี้แต่เริ่มต้นให้น้องๆ ฝึกงานใน My Order รังสรรค์ first version ขึ้นมา<br>แต่หลังจากที่ได้ first version ละก็เอา AI Agent มาช่วยเติมเต็มให้ A-DAPT ครอบคลุมมากขึ้น<br>ลด manual task ที่เคยต้องทำมือ</p><ul><li>สร้าง customer journey ด้วยการลากวาง node</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Xr5clUBNDdNnVwQW0IZOxg.png" /></figure><p>หรือจะใช้ import mermaid เข้ามาก็ได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BeQGjlAXtAw3dbNAA81dIw.png" /></figure><p>พอเราวาง flowchart เสร็จแล้ว<br>เพื่อดูว่ามี customer journey มี กี่ Scenario เราสามารถ generate scenario <br>เพื่อทำ Details design แยกแต่ละ scenario ได้ทันที</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/636/1*TDj7LkXdwRQr84UjTITBKQ.png" /></figure><p>จากนั้นเราก็ไปลง detail ในการออกแบบแต่ละ scenario</p><p>โดยกำหนด Layer ที่อ้างอิงจาก <a href="https://martinfowler.com/articles/microservice-testing/">microservice testing</a> ของลุง martin fowler</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/844/1*tTxIEAGwd88WCmmLFhwGZw.png" /></figure><p>ซึ่งพอทีมลง spec กันว่า</p><ul><li>scenario นี้วิ่งยังไง</li><li>data หน้าตาเป็นยังไง</li><li>UI มีอะไรบ้าง</li><li>ต้องมี API อะไร</li><li>API 1 เส้น จะเขียนกี่ function (ต่อ db ไหม ต่อ 3rd party หรือเปล่า)</li></ul><p>เราก็จะได้ภาพที่ BA, Tester, Developer ตกลงร่วมกันที่พร้อมเอาไปทำงาน</p><p>ซึ่งหากคุณเป็น fan ของ extreme programming คุณจะเห็นว่า โอ้ <br>Spec Driven ที่กำลังอินเทรนด์ XPer ใช้มาตั้งนานแล้ว<br>ซึ่ง Classic เรา focus เรื่องการ integrate ก่อน พอเราได้ contract ระหว่างแต่ละจุดแล้ว ทำให้เราสามารถทำงานได้แบบ parallel ได้ (เหมาะกับ multi agent!)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/962/1*JIkgFkfidRPXOzI9CKGWqQ.png" /></figure><ul><li>คนเขียน UI Test ได้ detail ว่า customer action จะกดอะไรบ้าง<br>gen playwright script ขึ้นมาได้เลย</li><li>คนเขียน API Test ได้ detail ว่ามี API Call chain กี่เส้น<br>แล้วจะใช้ data อะไรในการทดสอบและต้อง assert ผลลัพธ์ตรงไหนบ้าง<br>สามารถเช็คได้ว่า Test Script ใช้งานได้ (รัน test กับ mock api) ก่อนจะเริ่ม dev</li><li>คนเขียน frontend สามารถหยิบ mock API ไป เขียน frontend แล้วเทสกับ mock api โดยไม่ต้องรอ API ทำเสร็จ</li><li>คนเขียน backend สามารถกระจายงานกันได้ เพราะ เรากำหนด interface ภายใน project ละ แล้วก็เห็นได้ว่า task ไหน depends on อันอื่น ทำให้เลือกทำอันที่สำคัญแต่ depends on น้อยกว่า หรือเลือกทำที่จะให้อันอื่นทำได้ก่อน ก็ได้</li></ul><p>หลังจากนั้นก็ generate task ออกมา <br>ด้วยความที่พอเราสร้าง canvas tool เอง ทำให้เรากำหนด Structure ของแต่ละอย่าง แล้วแตก Task ละเอียดได้ (Systematic ล้วนๆ) โดยที่ไม่ต้องใช้ AI Gen หรือคนมานั่งสร้าง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Yzg45XcVSU4DAA7AntcPxQ.png" /></figure><p>ส่วนหลังจากนี้พอเรา confirm ว่า scenario นี้ verify ละ จังหวะทำก็แล้วแต่ทีมเลยว่าจะทำเองหรือจะ spawn ai มาทำแต่ละ task แล้วค่อยมาประกอบร่างรวมกัน</p><p>ด้วยความที่เราทำเป็น task ย่อยทำให้ agent ที่หยิบไปทำไม่กิน token เยอะ และใช้ model เล็กได้เพราะ context แต่ละ task มันแยกออกจากกัน</p><p>ซึ่งจะเห็นว่า Board นี้มันเป็น Canvas ให้คนลากวาง AI จะใช้ยังไงนะ</p><p>แน่นอน ทุก step ที่กล่าวมาคือ AI ทำได้ ผ่าน MCP</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/784/1*xOGLo-TYAHLTq36s0C6lJg.png" /></figure><p>ทีนี้ก็แล้วแต่ทีมเลยว่าจะใช้ AI ตัวไหน หรือจะ plan ด้วยมือก็ได้หมด</p><p>เพราะแต่ละทีมก็มีแนวทางการใช้ AI ของตัวเอง แนวทางในการวาง spec ของตัวเอง<br>อย่างภายใน my order ก็มี</p><ul><li>SaaS Factory Skills ที่เอา Extreme Programming ไปถอดออกมาเป็น skills</li><li>Trust me bro AI ที่เป็น Newcomer AI ที่จะไปเรียนรู้วิธีการทำงานปัจจุบันในทีม</li><li>UX Copilot ที่เป็น skills สำหรับ UX Engineer ในการออกแบบ product</li></ul><p>แต่ไม่ได้มีใครคิดว่าจะเก็บ spec เล่านั้นไว้ร่วมกันทั้งทีมยังไง<br>นี่แหละเป็นที่มาที่ทำให้ผมสร้าง internal tools ตัวนี้ขึ้นมา <br>(นอกเวลางานช่วงกลางคืน)</p><p>ในอนาคตก็น่าจะเพิ่ม feature ที่เกียวข้องกับการเตรียมของล่วงหน้ามากขึ้นและ Support ในการออกแบบ Frontend structure เพิ่มขึ้น</p><p>แต่พอนึกภาพแล้วว่า นี่ฉันกำลังจะสร้าง figma ของตัวเองอย่างงั้นรึ ก็ได้แต่ถอนหายใจว่า นอนน้อยอีกแล้ว…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*u1A9jXPyVVAjsHvtnyzH3Q.png" /><figcaption>plan for feature</figcaption></figure><p>ใครสนใจ in details ก็ทักมาถามกันได้<br>หรือเจอกันในงาน <a href="https://www.facebook.com/welovebugbiz/posts/pfbid02PYq5obHEcwzdhn133F4Xds3fBzR6GG92ad4rqq9mcAtJzhoC8rZL5zLuC9JAEieFl?__cft__[0]=AZb3KN2RJ0gLJRqKHfBx_sfFnvXVq-Vl3Ck82Il_R9DxbXH9859iaXyDAtxxDk6_6yt0psnzVhA4YwMAI6PRjp1EcFnKgymxyyNv9QUAHSEtI9O5-nsqT1dSsUoHS_hxiqSnLFNY-y81VpYHMPFURA3Jbz1KouiR6_3KvpmU4f8jOg&amp;__tn__=%2CO%2CP-R">BUG DAY 2026</a> ได้<br>ว่าจะเอา Demo ไปโชว์</p><p>ส่วนใครอยากเข้าใจใน ADAPT Blueprint เพิ่มเติม วิดีโอนี้ดี</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FyZCjo_Ru3H8%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DyZCjo_Ru3H8&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FyZCjo_Ru3H8%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/a98984f138e7170a27da1d86cb609997/href">https://medium.com/media/a98984f138e7170a27da1d86cb609997/href</a></iframe><p>ทั้งนี้ยุค AI ผม recommend ให้กลับไปลองอ่าน Practice ใน Extreme programming</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rvKMQ8fK4U8YFKGkhfUeAg.png" /></figure><p>จะเห็นได้ว่าซ้อนทับกับยุค AI ได้ดี</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=192594f8617f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/myorder/agile-thailand-behind-myorder-internal-tools-part-2-192594f8617f">Agile Thailand: Behind MyOrder internal tools PART 2</a> was originally published in <a href="https://medium.com/myorder">myorder</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Agile Thailand: Behind MyOrder internal tools PART 1]]></title>
            <link>https://medium.com/myorder/agile-thailand-behind-myorder-internal-tools-part-1-1538877c295e?source=rss----b06f7f4aa9f6---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1538877c295e</guid>
            <category><![CDATA[agile-thailand-2026]]></category>
            <category><![CDATA[internal-tools]]></category>
            <category><![CDATA[generative-ai-use-cases]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Apipol Sukgler]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 18 Jul 2026 15:45:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-18T15:45:08.973Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เนื่องจากคิดว่าพูดเรียบเรียงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จึงขอไถ่โทษด้วยการเขียนละกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JJz9PeCAtkt6YNGxjawKdw.png" /></figure><h3>เริ่มจาก Shelob — The Network graph</h3><p>ด้วยความที่ My Order เป็น Startup ที่อายุยังน้อยปั่นๆๆๆๆ เพื่อให้ได้ Feature ถึงมือลูกค้า ด้วยความเมามันส์นั้น ทำให้เราทำตาม Agile Manifesto อย่างดี</p><p>“<strong>ซอฟต์แวร์ที่นำไปใช้งานได้จริง</strong> มากกว่า เอกสารที่ครบถ้วนสมบูรณ์”</p><p>ดังนั้นใช่ครับ ยุคนั้นไม่มีเอกสาร!<br>ไม่มีใครรู้ว่า Service ทั้งหมดประมาณ​ 200 Services ภายในอันไหนคุยกับใครยังไงบ้าง และเมื่อไหร่ก็ตามที่มีใครสักคนอยากจะทำ System Architecture Diagram ทำไปได้ประมาณ​ 10–20 services ก็จะท้อใจและหยุดทำไปกลางทาง</p><p>แน่นอนว่า งานที่ใครๆ ก็ไม่อยากทำเหมาะมากสำหรับการลองหยิบ Generative AI มาใช้</p><p>ดังนั้นผมจึงเริ่มหยิบโจทย์นี้มาทำ</p><p>เริ่มไงดี จะให้ผม clone services ทั้ง 200 ตัวขึ้นมาแล้วก็เอา LLM ไปไต่เรียงตัวมันก็คงจะ Token ไม่พอ ดังนั้นจึงไม่ได้ทำวิธีนี้<br>ดีหน่อยที่องค์กรของผมนั้นมีสิ่งที่เรียกว่า GitOps<br>หรือก็คือการเก็บ Infrastructure ทั้งหมดในรูปแบบของ Git repository <br>โดยที่ใน gitops เราเก็บไว้ทั้ง</p><ul><li>service ประเภทอะไร (API, Scheduler, Consumer)</li><li>แต่ละ service มี database connection อะไรที่ต้องไปต่อบ้าง ผ่านทาง secret vault</li><li>แต่ละ service มี 3rd party อะไรที่ต้องไปต่อบ้าง ผ่านทาง configmap, environment variables</li></ul><p>ผมจึงเริ่มจากตรงนี้</p><h3>Round 1: Vibe Coding</h3><p>เริ่มจาก</p><blockquote>“hey LLM summarize network graph and visualize it on canvas”</blockquote><p>มันก็ไปตุบตับตุบตับ จนได้ script ที่จะ generate visualization version แรกออกมา<br>จากนั้นก็มีการคุยไปต่อเนื่องประมาณ 5–8 prompt <br>เพื่อให้มัน verify ว่าครบถ้วนไหม</p><p>ซึ่งแน่นอน ไม่!<br>เพราะ AI hallucination จับแพะชนแกะเมาไปหมด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/456/1*-TqHNWqOEgFHd9a6FEcnzA.png" /></figure><h3>Round 2: Vibe Coding + Structured Output</h3><p>ลองสร้าง script version ใหม่ขึ้นมา แต่เพื่อที่จะควบคุมให้ได้ ผลลัพธ์ที่ต้องการเลยหยิบวิธีการคุมผลลัพธ์ของ AI ด้วย concept</p><p>ตัวอย่าง json schema ที่ใช้ในการกำหนดให้ LLM พ่น structure แบบที่เราต้องการ</p><pre>{<br>    &quot;name&quot;: &quot;get_weather&quot;,<br>    &quot;description&quot;: &quot;Fetches the weather in the given location&quot;,<br>    &quot;strict&quot;: true,<br>    &quot;parameters&quot;: {<br>        &quot;type&quot;: &quot;object&quot;,<br>        &quot;properties&quot;: {<br>            &quot;location&quot;: {<br>                &quot;type&quot;: &quot;string&quot;,<br>                &quot;description&quot;: &quot;The location to get the weather for&quot;<br>            },<br>            &quot;unit&quot;: {<br>                &quot;type&quot;: &quot;string&quot;,<br>                &quot;description&quot;: &quot;The unit to return the temperature in&quot;,<br>                &quot;enum&quot;: [&quot;F&quot;, &quot;C&quot;]<br>            }<br>        },<br>        &quot;additionalProperties&quot;: false,<br>        &quot;required&quot;: [&quot;location&quot;, &quot;unit&quot;]<br>    }<br>}</pre><p>พอทำด้วยวิธีนี้มัน improve ขึ้นมาได้เล็กน้อย<br>แต่ก็ยังมีของที่ AI มันกาว</p><h3>Round 3: Spec Driven + Programmatics way</h3><p>ก่อนหน้าผมเลือกวิธีที่เชื่อ AI แต่เรารู้กันดีว่ามัน Non-deterministic <br>ซึ่งจริงๆ แล้ว network graph ความสัมพันธ์ของ service และ 3rd party ค่อนข้างจะมีความ deterministic อยู่เพราะ data ที่เก็บก็เป็น yaml <br>ถ้าเราเข้าใจว่า yaml ที่เก็บมัน structure เป็นไง แล้ว pattern อะไรที่ช่วยให้เราเชื่อมโยงข้อมูลได้</p><p>กลับไปสู่แนวทางของ Test First Approch <br>เรากำหนดก่อนว่า yaml ที่มีอยู่หน้าตาเป็นไง แล้วมันต้องแกะข้อมูลได้อะไรออกมา<br>แล้วก็ค่อยๆ เพิ่ม test เพิ่ม code ไปเรื่อยๆ จนในที่สุด ก็ครบทุก pattern ที่มีอยู่บน gitops จนได้หน้าตาประมาณนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*20EMkch5tDy2ZmYAeRF6NQ.png" /></figure><p>ซึ่ง Tool ที่เขียนขึ้นตัวนี้ ผมสร้างมันให้เป็น CLI <br>ที่ทุกครั้งถ้ามีการเพิ่ม/แก้ไข infrastructure ใน gitops มันจะทำการอ่านและ build network graph ใหม่เป็น json file และ html file สำหรับ load json ไป visualize</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/546/1*IEju4-AptVJnFFKvqJ1FvA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/696/1*i10SohCma0OWFPzB7azUxA.png" /></figure><p>สำหรับโปรเจ็คนี้ด้วยความที่อยากได้ชื่อเท่ๆ แต่คุณก็รู้ว่าโปรแกรมเมอร์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ตั้งชื่อได้ห่วยมาก ดังนั้นผมเลยเลือกชื่อที่มันมีอยู่แล้วดีกว่า <br>เห็นบริษัทต่างชาติอื่นๆ เอาตัวละครจากนิยายมาตั้ง<br>ผมก็เลยตั้งเป็น Shelob จาก The Lord of The Ring</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*erObGNTRJ1TAhw25.jpg" /></figure><p>จริงๆ แล้ว Shelob นอกจากจะอ่านจาก Gitops แล้ว<br>ผมยังทำให้มันไปไต่โค้ด Frontend ทั้ง Web และ Mobile ด้วย<br>และแน่นอน เราไม่เชื่อ LLM <br>เราหา pattern ของ project เราว่าเราเก็บ โค้ดที่เอาไว้ยิง api ตรงไหน แล้ว path api เรามีอะไรบ้าง แล้วก็เขียน ตัว Parser structure ขึ้นมา แทนที่จะให้ LLM ไปอ่านโค้ดเอง</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1538877c295e" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/myorder/agile-thailand-behind-myorder-internal-tools-part-1-1538877c295e">Agile Thailand: Behind MyOrder internal tools PART 1</a> was originally published in <a href="https://medium.com/myorder">myorder</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Google Cloud Pub/Sub คืออะไรนึกภาพไม่ออกเลย]]></title>
            <link>https://medium.com/myorder/google-cloud-pub-sub-%E0%B8%84%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%A2-a4c1f7cf82b7?source=rss----b06f7f4aa9f6---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a4c1f7cf82b7</guid>
            <category><![CDATA[pub-sub]]></category>
            <category><![CDATA[google-cloud-pubsub]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahaphap Ritnetikul]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 29 May 2026 04:51:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-29T04:51:51.871Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7Wute67k182Nr8n9HlPhXw.png" /></figure><p>เวลาที่ระบบ backend ต้องรองรับ request จำนวนมาก หรือมีงานหลังบ้านที่ใช้เวลานาน เช่น ส่ง SMS, ตัดสต็อก หรือเก็บ analytics หากให้ API ทำทุกอย่างใน request เดียว ระบบอาจช้าหรือหนักจนล่มได้</p><p>วิธีแก้ที่นิยมคือการแยกงานเหล่านั้นออกไปทำแบบ asynchronous ซึ่ง Google Cloud ก็มี service สำหรับเรื่องนี้ชื่อว่า Google Cloud Pub/Sub</p><p>Google Cloud Pub/Sub คือบริการส่งข้อความแบบ publish/subscribe messaging ที่ช่วยให้ service ต่าง ๆ สามารถสื่อสารกันได้แบบ asynchronous</p><p>ตัวอย่างเช่น เมื่อมี order ใหม่ ระบบ backend สามารถส่ง event เข้าไปใน Pub/Sub ได้ทันที ทำให้ฝั่ง client ตอบกลับผู้ใช้ได้เร็ว โดยไม่ต้องรอ process หลังบ้าน เช่น</p><ul><li>ส่ง SMS</li><li>ตัดสต็อกสินค้า</li><li>แจ้งร้านอาหาร</li><li>เก็บ analytics</li></ul><h4>ภาพรวมการทำงานของ Google Cloud Pub/Sub</h4><p>ระบบจะมีองค์ประกอบหลัก 3 ส่วน</p><ol><li>Publisher คือ Service สำหรับส่ง message ให้ Topic</li><li>Topic &amp; Subscription (Google Cloud Pub/Sub) ส่วนกลางสำหรับรับและกระจาย message</li><li>Subscriber คือ Service สำหรับ process message ที่ถูกส่งมาจาก Subscription (Publisher และ Subscriber คือ Service หรือ Repo ของเราที่สร้างเอง)</li></ol><p>โดย Topic และ Subscription เป็น resource ที่สร้างบน Google Cloud Pub/Sub หน้าที่ของ Topic</p><ol><li>รับ message จาก Publisher</li><li>กระจาย message ไปยัง Subscription</li><li>แยกประเภท event ของระบบ</li></ol><p>หน้าที่ของ Subscription</p><ol><li>เก็บ message ที่ได้รับ</li><li>ส่ง message ไปยัง Subscriber</li><li>Retry message อัตโนมัติเมื่อ worker ทำงานไม่สำเร็จ</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dW3wrRIbo-Brpc04vDyhAQ.png" /></figure><p>เสริมเรื่อง Dead Letter นิดนึง คือเป็นการจัดการ message บางตัวที่มีการ retry ไม่หยุด จึงต้องมีการจัดโดยการ</p><ul><li>สร้างตัว Dead Letter Topic เพื่อให้หยุด loop retry</li><li>สร้าง Dead Letter Subscription เพื่อเก็บ dead message เอาไว้ดู</li></ul><h4>Practice สำหรับการลองใช้งาน Google Cloud Pub/Sub</h4><p><strong>Setup Google Cloud Console และ Pub/Sub</strong></p><ol><li>เข้าไปที่ google cloud console และ login</li><li>สร้าง Project กำหนดชื่อ ID เช่น “pubsub-learning”</li><li>ค้นหา “Pub/Sub” กดเข้าไป โดยครั้งแรกจะมีการให้กด Enable Pub/Sub API</li><li>สร้าง Topic (ช่องส่งข้อความ) กำหนดชื่อ ID เช่น “chat-events”</li><li>สร้าง Subscription (ตัวรับข้อความ) กำหนดชื่อ ID เช่น “chat-events-sub”</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/657/1*TFaVoFLep1V4a2dwP1WUOw.png" /></figure><p><strong>Setup Publisher ด้วย Express</strong></p><p>สามารถทำ Publisher ได้แบบง่ายคือ local service โดยทำเป็น backend ไว้ Post ส่ง request ไปยัง Topic ที่เราได้กำหนดไว้</p><p>สิ่งที่จะต้อง setup อีกส่วนหนึ่งคือการใช้ gcloud command สำหรับ authenticate และ libraly using เพื่อให้ service สามารถส่ง message ให้ Topic ของเราได้</p><ol><li>Login ด้วย Google Cloud CLI</li></ol><pre>gcloud auth login<br>gcloud auth application-default login<br>gcloud config set project __Project_ID_เช่น_pubsub-learning-123456__</pre><p>2. เขียน Publisher Service แล้วกำหนด Project ID และ Topic ID/Name</p><pre>### publisher.ts<br>import &quot;dotenv/config&quot;;<br>import express, { type Request, type Response } from &quot;express&quot;;<br>import { PubSub } from &quot;@google-cloud/pubsub&quot;;<br><br>const projectId = process.env.PROJECT_ID ?? &quot;pubsub-learning-123456&quot;;<br>const topicName = process.env.TOPIC_NAME ?? &quot;chat-events&quot;;<br>const port = Number(process.env.PUB_PORT ?? 3000);<br><br>const app = express();<br>const pubSubClient = new PubSub({ projectId });<br><br>app.use(express.json());<br><br>type PublishRequestBody = {<br>  userId?: unknown;<br>  message?: unknown;<br>};<br><br>app.get(&quot;/health&quot;, (_req: Request, res: Response) =&gt; {<br>  res.status(200).json({ status: &quot;ok&quot;, service: &quot;publisher&quot; });<br>});<br><br>app.post(<br>  &quot;/publish&quot;,<br>  async (req: Request&lt;unknown, unknown, PublishRequestBody&gt;, res: Response) =&gt; {<br>    try {<br>      const { userId, message } = req.body;<br><br>      const payload = {<br>        userId,<br>        message,<br>        publishedAt: new Date().toISOString(),<br>      };<br><br>      console.log(&quot;Publishing message:&quot;, payload);<br><br>      const messageBuffer = Buffer.from(JSON.stringify(payload));<br>      const messageId = await pubSubClient.topic(topicName).publishMessage({<br>        data: messageBuffer,<br>      });<br><br>      console.log(`Message published with ID: ${messageId}`);<br><br>      res.status(200).json({<br>        success: true,<br>        messageId,<br>      });<br>    } catch (error) {<br>      console.error(&quot;Failed to publish message:&quot;, error);<br><br>      res.status(500).json({<br>        success: false,<br>        error: &quot;Failed to publish message&quot;,<br>      });<br>    }<br>  },<br>);<br><br>app.listen(port, () =&gt; {<br>  console.log(`Publisher server is listening on port ${port}`);<br>  console.log(`Local publish endpoint: http://localhost:${port}/publish`);<br>  console.log(`Project ID: ${projectId}`);<br>  console.log(`Topic name: ${topicName}`);<br>});</pre><p>3. เขียน Subscriber Service ที่ port 3001 (เพื่อไม่ให้ port ทับกันใน local)</p><pre>### subscriber.ts<br>import &quot;dotenv/config&quot;;<br>import express, { type Request, type Response } from &quot;express&quot;;<br><br>const port = Number(process.env.PORT ?? 3001);<br>const subscriptionName = process.env.SUBSCRIPTION_NAME ?? &quot;chat-events-sub&quot;;<br>const workerDelayMs = Number(process.env.WORKER_DELAY_MS ?? 0); // จำลอง delay<br>const sleep = (ms: number) =&gt; new Promise((resolve) =&gt; setTimeout(resolve, ms));<br><br>const app = express();<br>app.use(express.json());<br><br>type PubSubPushBody = {<br>  deliveryAttempt?: number;<br>  message?: {<br>    data?: string;<br>    messageId?: string;<br>    publishTime?: string;<br>    attributes?: Record&lt;string, string&gt;;<br>  };<br>  subscription?: string;<br>};<br><br>app.get(&quot;/health&quot;, (_req: Request, res: Response) =&gt; {<br>  res.status(200).json({ status: &quot;ok&quot;, service: &quot;worker&quot; });<br>});<br><br>app.post(<br>  &quot;/pubsub/push&quot;,<br>  async (req: Request&lt;unknown, unknown, PubSubPushBody&gt;, res: Response) =&gt; {<br>    try {<br>      const pubSubMessage = req.body.message;<br><br>      if (!pubSubMessage?.data) {<br>        console.error(&quot;Invalid Pub/Sub push payload:&quot;, req.body);<br>        res.status(400).json({ error: &quot;Invalid Pub/Sub push payload&quot; });<br>        return;<br>      }<br><br>      const decodedData = Buffer.from(pubSubMessage.data, &quot;base64&quot;).toString(<br>        &quot;utf8&quot;,<br>      );<br>      const parsedData = JSON.parse(decodedData) as unknown;<br><br>      console.log(&quot;Received Pub/Sub push message&quot;);<br>      console.log(&quot;Message ID:&quot;, pubSubMessage.messageId);<br>      console.log(&quot;Delivery attempt:&quot;, req.body.deliveryAttempt ?? &quot;(not provided)&quot;);<br>      console.log(&quot;Publish time:&quot;, pubSubMessage.publishTime);<br>      console.log(&quot;Subscription:&quot;, req.body.subscription);<br>      console.log(&quot;Decoded payload:&quot;, parsedData);<br><br>      if (workerDelayMs &gt; 0) {<br>        console.log(`Simulating slow work for ${workerDelayMs}ms...`);<br>        await sleep(workerDelayMs);<br>      }<br><br>      console.log(&quot;Message processed successfully. Sending HTTP 204 ack.&quot;);<br>      res.status(204).send();<br>    } catch (error) {<br>      console.error(&quot;Failed to process Pub/Sub push message:&quot;, error);<br>      res.status(500).json({ error: &quot;Failed to process Pub/Sub push message&quot; });<br>    }<br>  },<br>);<br><br>app.listen(port, () =&gt; {<br>  console.log(`Worker server is listening on port ${port}`);<br>  console.log(`Push endpoint path: /pubsub/push`);<br>  console.log(`Local push endpoint: http://localhost:${port}/pubsub/push`);<br>  console.log(`Subscription name: ${subscriptionName}`);<br>  console.log(`Worker delay: ${workerDelayMs}ms`);<br>});</pre><p>โครงสร้างง่ายๆแบบนี้ก็ได้ <a href="https://github.com/sahaphap-rk/pubsub-example">https://github.com/sahaphap-rk/pubsub-example</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aKS-xAgEure2Wo50mmrI3A.png" /></figure><p>การ Push Subscription ให้ Subscriber ตัวไหนนั้น Subscriber จะต้องมี public URL เพื่อให้ยิง HTTP request เข้ามาหา Subscriber ได้</p><p>ทางที่ง่ายที่สุดสำหรับ local คือการใช้ ngrok สำหรับการทำ public URL ให้ Subscriber service API ถูกเข้าถึงได้ ลองไปอ่านได้ที่ <a href="https://devhub.in.th/blog/ngrok-test-local-website">Ngrok</a></p><p>เมื่อได้ public URL ให้ Port 3001 ของ Subscriber จาก ngrok แล้ว เช่น <a href="https://skinhead-purposely-stung.ngrok-free.dev/">https://skinhead-purposely-stung.ngrok-free.dev</a></p><p>จะสามารถนำไป Push ให้กับ Subscription ได้ โดยการ set ผ่าน google cloud console หรือผ่าน bash command แบบนี้ได้เลย</p><pre>gcloud pubsub subscriptions update chat-events-sub \<br>  --push-endpoint=https://skinhead-purposely-stung.ngrok-free.dev/pubsub/push \<br>  --project=pubsub-learning-123456</pre><p><strong>Publish message เพื่อทดสอบยิง request ไปที่ Publisher</strong></p><pre>curl -X POST http://localhost:3000/publish \<br>  -H &quot;Content-Type: application/json&quot; \<br>  -d &#39;{&quot;userId&quot;:&quot;user-1&quot;,&quot;message&quot;:&quot;hello from local publisher&quot;}&#39;</pre><p>จากนั้นดู terminal ของ Subscriber ควรเห็น log:</p><pre>Received Pub/Sub push message<br>Message ID: 19397599861858043<br>Publish time: 2026-05-11T06:30:52.535Z<br>Subscription: projects/pubsub-learning-123456/subscriptions/chat-events-sub<br>Decoded payload: {<br>  userId: &#39;user-1&#39;,<br>  message: &#39;hello from local publisher&#39;,<br>  publishedAt: &#39;2026-05-11T06:30:52.049Z&#39;<br>}<br>Simulating slow work for 6000ms...<br>Message processed successfully. Sending HTTP 204 ack.</pre><p>หรือสามารถดู metric บน google cloud console subscription นั้นๆได้ ว่ามี Sent message count ได้ว่าเป็นอย่างไร</p><p>ถ้าจะทำให้เห็นถึงข้อดีของ Pub/Sub คือการรับ Load Request ขนาดใหญ่ แทน Service ของเรา เพื่อป้องกันการ Overload</p><p>ทำการกำหนดค่าตัวแปร</p><ul><li>WORKER_CONCURRENCY=1 (มีกำลังทำงาน 1 งาน ณ เวลานั้น)</li><li>WORKER_DELAY_MS=5000 (มีกำลังทำงาน 1 งาน ณ เวลานั้น)</li></ul><pre>// update worker script<br>import &quot;dotenv/config&quot;;<br>import express, { type Request, type Response } from &quot;express&quot;;<br><br>const port = Number(process.env.PORT ?? 3001);<br>const subscriptionName = process.env.SUBSCRIPTION_NAME ?? &quot;chat-events-sub&quot;;<br>const workerDelayMs = Number(process.env.WORKER_DELAY_MS ?? 0);<br>/////++++ ใช้จำลองให้ worker ทำทีละ WORKER_CONCURRENCY งาน จะเห็นคิวรอชัดขึ้น<br>const workerConcurrency = Math.max(<br>  1,<br>  Number(process.env.WORKER_CONCURRENCY ?? 100),<br>);<br>/////<br>const failOnMessage = process.env.FAIL_ON_MESSAGE;<br>const sleep = (ms: number) =&gt; new Promise((resolve) =&gt; setTimeout(resolve, ms));<br><br>const app = express();<br><br>app.use(express.json());<br><br>/////++++<br>let activeJobs = 0;<br>const waitingJobs: Array&lt;() =&gt; void&gt; = [];<br><br>const acquireWorkerSlot = async () =&gt; {<br>  if (activeJobs &lt; workerConcurrency) {<br>    activeJobs += 1;<br>    console.log(<br>      `Worker slot acquired. Active: ${activeJobs}/${workerConcurrency}, queued: ${waitingJobs.length}`,<br>    );<br>    return releaseWorkerSlot;<br>  }<br><br>  console.log(<br>    `Worker concurrency limit reached. Waiting queue: ${waitingJobs.length + 1}`,<br>  );<br><br>  await new Promise&lt;void&gt;((resolve) =&gt; {<br>    waitingJobs.push(() =&gt; {<br>      activeJobs += 1;<br>      console.log(<br>        `Worker slot acquired. Active: ${activeJobs}/${workerConcurrency}, queued: ${waitingJobs.length}`,<br>      );<br>      resolve();<br>    });<br>  });<br><br>  return releaseWorkerSlot;<br>};<br><br>const releaseWorkerSlot = () =&gt; {<br>  activeJobs -= 1;<br>  console.log(<br>    `Worker slot released. Active: ${activeJobs}/${workerConcurrency}, queued: ${waitingJobs.length}`,<br>  );<br><br>  const nextJob = waitingJobs.shift();<br>  nextJob?.();<br>};<br>/////<br><br>type PubSubPushBody = {<br>  message?: {<br>    data?: string;<br>    messageId?: string;<br>    publishTime?: string;<br>    attributes?: Record&lt;string, string&gt;;<br>  };<br>  subscription?: string;<br>};<br><br>app.get(&quot;/health&quot;, (_req: Request, res: Response) =&gt; {<br>  res.status(200).json({ status: &quot;ok&quot;, service: &quot;worker&quot; });<br>});<br><br>app.post(<br>  &quot;/pubsub/push&quot;,<br>  async (req: Request&lt;unknown, unknown, PubSubPushBody&gt;, res: Response) =&gt; {<br>    try {<br>      const pubSubMessage = req.body.message;<br><br>      if (!pubSubMessage?.data) {<br>        console.error(&quot;Invalid Pub/Sub push payload:&quot;, req.body);<br>        res.status(400).json({ error: &quot;Invalid Pub/Sub push payload&quot; });<br>        return;<br>      }<br><br>      const decodedData = Buffer.from(pubSubMessage.data, &quot;base64&quot;).toString(<br>        &quot;utf8&quot;,<br>      );<br>      const parsedData = JSON.parse(decodedData) as unknown;<br><br>      console.log(&quot;Received Pub/Sub push message&quot;);<br>      console.log(&quot;Message ID:&quot;, pubSubMessage.messageId);<br>      console.log(&quot;Publish time:&quot;, pubSubMessage.publishTime);<br>      console.log(&quot;Subscription:&quot;, req.body.subscription);<br>      console.log(&quot;Decoded payload:&quot;, parsedData);<br><br>/////++++<br>      const releaseSlot = await acquireWorkerSlot();<br><br>      try {<br>        if (<br>          failOnMessage &amp;&amp;<br>          typeof parsedData === &quot;object&quot; &amp;&amp;<br>          parsedData !== null &amp;&amp;<br>          &quot;message&quot; in parsedData &amp;&amp;<br>          typeof parsedData.message === &quot;string&quot; &amp;&amp;<br>          parsedData.message.includes(failOnMessage)<br>        ) {<br>          console.log(<br>            `Simulating failure because message includes &quot;${failOnMessage}&quot;. Pub/Sub will retry this message.`,<br>          );<br>          res.status(500).json({ error: &quot;Simulated worker failure&quot; });<br>          return;<br>        }<br><br>        if (workerDelayMs &gt; 0) {<br>          console.log(`Simulating slow work for ${workerDelayMs}ms...`);<br>          await sleep(workerDelayMs);<br>        }<br><br>        console.log(&quot;Message processed successfully. Sending HTTP 204 ack.&quot;);<br>        res.status(204).send();<br>      } finally {<br>        releaseSlot();<br>      }<br>/////<br><br>    } catch (error) {<br>      console.error(&quot;Failed to process Pub/Sub push message:&quot;, error);<br>      res.status(500).json({ error: &quot;Failed to process Pub/Sub push message&quot; });<br>    }<br>  },<br>);<br><br>app.listen(port, () =&gt; {<br>  console.log(`Worker server is listening on port ${port}`);<br>  console.log(`Push endpoint path: /pubsub/push`);<br>  console.log(`Local push endpoint: http://localhost:${port}/pubsub/push`);<br>  console.log(`Subscription name: ${subscriptionName}`);<br>  console.log(`Worker delay: ${workerDelayMs}ms`);<br>  console.log(`Worker concurrency: ${workerConcurrency}`);<br>  console.log(`Fail on message: ${failOnMessage ?? &quot;(disabled)&quot;}`);<br>});</pre><p>ทดสอบยิงแบบ 5 message ซึ่งจะถูกส่งไปยัง Topic ในทันที 5 message</p><pre>for i in {1..5}; do<br>  curl -s -X POST http://localhost:3000/publish \<br>    -H &quot;Content-Type: application/json&quot; \<br>    -d &quot;{\&quot;userId\&quot;:\&quot;user-1\&quot;,\&quot;message\&quot;:\&quot;slow worker test $i\&quot;}&quot; &amp;<br>done<br>wait</pre><p>Log บางส่วนของ Subscriber</p><pre>Received Pub/Sub push message<br>Message ID: 18939091648392028<br>Publish time: 2026-05-11T06:56:19.545Z<br>Subscription: projects/pubsub-learning-495503/subscriptions/chat-events-sub<br>Decoded payload: {<br>  userId: &#39;user-1&#39;,<br>  message: &#39;slow worker test 5&#39;,<br>  publishedAt: &#39;2026-05-11T06:56:19.386Z&#39;<br>}<br>Worker concurrency limit reached. Waiting queue: 11<br>Received Pub/Sub push message<br>Message ID: 18938785874279732<br>Publish time: 2026-05-11T06:56:19.528Z<br>Subscription: projects/pubsub-learning-495503/subscriptions/chat-events-sub<br>Decoded payload: {<br>  userId: &#39;user-1&#39;,<br>  message: &#39;slow worker test 4&#39;,<br>  publishedAt: &#39;2026-05-11T06:56:19.387Z&#39;<br>}<br>Worker concurrency limit reached. Waiting queue: 12</pre><p>Worker ทำงานจริงได้ทีละ 1 message และแต่ละ message ใช้เวลา 5 วินาที</p><pre>message ที่ 1 ใช้ 5 วิ<br>message ที่ 2 รอ 5 วิ + ทำ 5 วิ = 10 วิ<br>message ที่ 3 รอ 10 วิ + ทำ 5 วิ = 15 วิ<br>message ที่ 4 รอ 15 วิ + ทำ 5 วิ = 20 วิ<br>message ที่ 5 รอ 20 วิ + ทำ 5 วิ = 25 วิ</pre><p>โดย Pub/Sub จะทำการ push message ให้เรื่อยๆ ถ้า message ที่ส่งไปก่อนหน้านี้ ไม่มีการ ack ตอบกลับ Pub/Sub เห็นว่า message บางตัว ยังไม่ได้รับ HTTP 204 ภายใน ack deadline ก็เลยส่ง message เดิมมาใหม่</p><p>ทำให้ queue โตจาก 4 เป็น 8, 12 แบบที่เห็น</p><pre>ตอนเริ่ม:<br>ทำอยู่: 1<br>รออยู่: 4<br><br>Pub/Sub รอนานเกินไป เลยส่งซ้ำอีก 4:<br>ทำอยู่: 1<br>รออยู่: 8<br><br>รอนานเกินไปอีก เลยส่งซ้ำอีก 4:<br>ทำอยู่: 1<br>รออยู่: 12</pre><p>โดยสิ่งที่ได้จาก Pub/Sub จะช่วยให้ Service Subscriber ของเราไม่ทำงานหนักเกินตัว และงานที่ยังไม่ถึงคิวก็จะไม่หายไปไหน ซึ่งช่วยการันตีได้ว่า งานทุกงานจะถูกส่งไปยัง Subscriber ให้ทำงาน ack กลับมาอย่างน้อย 1 ครั้งแน่นอน</p><p>แต่จะเห็นได้ว่า Pub/Sub เองก็จะทำให้เกิดปัญหาจากการส่ง message ซ้ำ เราจึงต้องจัดการป้องกันงานซ้ำที่เกิดข้ึน ซึ่งมีแนวคิดคือเรื่องของ Idempotency ที่กำลังศึกษาอยู่ ไว้เผื่อจะมาเขียนให้อ่านทีหลังครับ</p><p>reference<br><a href="https://devhub.in.th/blog/ngrok-test-local-website">https://devhub.in.th/blog/ngrok-test-local-website</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a4c1f7cf82b7" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/myorder/google-cloud-pub-sub-%E0%B8%84%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%A2-a4c1f7cf82b7">Google Cloud Pub/Sub คืออะไรนึกภาพไม่ออกเลย</a> was originally published in <a href="https://medium.com/myorder">myorder</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Postgres Partition Range by timestamp based UUIDs]]></title>
            <link>https://medium.com/myorder/postgres-partition-range-by-timestamp-based-uuids-38f7fb3f87b4?source=rss----b06f7f4aa9f6---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/38f7fb3f87b4</guid>
            <category><![CDATA[technology]]></category>
            <category><![CDATA[uuid]]></category>
            <category><![CDATA[optimization]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tanakon Vi]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 29 May 2026 04:51:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-21T02:28:34.538Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cCqrLHWcbm3EvfIEyH1fKQ.png" /></figure><p>ช่วงนึงที่ผมทำงานในทีม มักจะได้ยินคนพูดบ่อยๆ ว่าเวลาเราออกแบบ Database ใหญ่ๆ อย่าง Oracle หรือ Postgres สิ่งสำคัญที่ห้ามมองข้ามเลยคือเรื่อง Query Performance ซึ่งความเร็วของมัน จะขึ้นอยู่กับกลยุทธ์การแบ่งเก็บข้อมูลเป็นหลัก โดยปกติเขาก็จะไล่กันประมาณ:</p><p>Index -&gt; Partition -&gt; Cold storage</p><p>ส่วนตัวผมเองเคยเจ็บมาครบทุกสเต็ปแล้ว (ถึงแม้ส่วนใหญ่จะฟัดกับ Oracle มา) แต่พอต้องมาเจองานท้าทายชิ้นใหม่ที่ต้องใช้ Postgres ซึ่งถือว่าใหม่สำหรับผม เพราะกระบวนการเบื้องหลังและคำสั่งบางอย่างจะไม่เหมือนเดิม แต่โชคดีที่ ‘หลักการ’ คิดยังคล้ายๆ กันอยู่</p><blockquote>คนเก่งๆ หลายคนมักบอกกับผมเสมอว่า “ถ้าเราสามารถคาดเดาได้ว่า มีแนวโน้มจะเกิดขึ้น เราก็ควรจะคิดเผื่อ หรือทำเผื่อไปเลย ดีกว่ามาแก้ทีหลัง มันก็เหมือนหนี้ทางเทคนิค ที่เราแอบซุกมันไว้นั้นแหละ”</blockquote><p>งั้นเรามาดู ‘ท่าปกติ’ ที่คนส่วนใหญ่ชอบใช้กันก่อนครับ สมมติเรามีตารางหนึ่งตาราง แล้วเราตั้ง PK (Primary Key) เป็น ID ประเภท UUIDv4 แบบให้มันสุ่มสร้างอัตโนมัติ (Auto-generate) มองแวบแรกมันก็ดูโอเคดีใช่ไหมล่ะ? เพราะจุดเด่นของ UUIDv4 คือมันถูกออกแบบมาให้ Gen จากที่ไหนบนโลกก็ได้ โดยที่โอกาสที่ค่ามันจะมาซ้ำกันเนี่ย ต่ำซะจนแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย</p><p>ฟังมาถึงตรงนี้ คงเริ่มนึกภาพออกใช่ไหมครับ ว่ามัน Random!! หมายความว่า ถ้ามันถูกสร้างขึ้นมาใหม่ มันจะถูกแทรกตรงไหนไม่รู้ ถ้าเราทำ Index ตามภาพ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5tkpwpP0i45qCP1ADCSiZQ.png" /></figure><p>และเมื่อมันมีข้อมูลมากขึ้นเรื่อยๆ ในระดับ 50m+ rows ตัว index ก็อาจจะไม่เพียงพอ ให้ query เราทำงานได้เร็ว เพราะสุดท้ายมันต้องสแกนผ่าน B-Tree จำนวนมาก และเกิด สิ่งที่เรียกว่า <strong>Page Fragmentation</strong> กับ <strong>Index Bloat</strong> ตามมา</p><p><strong>Page Fragmentation / Index Bloat </strong>คือ?</p><p>มันคือการแบ่ง Page ของการทำ logic B-Tree ประมาณว่า ฐานข้อมูลเรามีกล่องใบหนึ่งที่ตัวกล่องระบุว่า กล่องใบนี้ใส่หนังสือชื่อขึ้นต้นด้วย A-D ซึ่งในกล่องนั้น สามารถมีหนังสือได้ 4 เล่ม โดยมี Ant ,Bird ,Cat ,Dog</p><p>ต่อมา มีหนังสือเล่มใหม่ ชื่อ Anna เข้ามา ทำให้กล่องต้องถูกแบ่งใหม่ เป็น</p><ul><li>ใบที่ 1 ชื่อ A-B ที่มีหนังสือ Ant ,Anna ,Bird (เหลือที่ว่าง 1 ช่อง)</li><li>ใบที่ 2 ชื่อ C-D ที่มี Cat ,Dog (เหลือที่ว่าง 2 ช่อง)</li></ul><p>จะเห็นได้ว่า ทั้งกล่อง 1 กับกล่องสองมันมีช่องว่าง อย่างละ 1 กับ 2 ตามลำดับ สิ่งนี้เรียกว่า <strong>Page Fragmentation</strong></p><p>อธิบายง่ายๆ ถ้าหนังสือมี 100 เล่ม มันควรจะมีแค่ 25 กล่อง แต่นี่มันโอกาสถึง 50 กล่อง!! ซึ่งเจ้ากล่องที่เกินๆมาจะถูกเรียกว่า <strong>Index Bloat</strong></p><p>เมื่อเกิด <strong>Page Fragmentation</strong> ทำให้เกิด <strong>Buffer Pool </strong>แบบไม่ยั้งคิดขึ้นอีก</p><p><strong>Buffer Pool Thrashing มันคืออะไรฟังดูน่ากลัวจัง?</strong></p><p>โดยปกติแล้ว ที่ฐานข้อมูลทำงานได้เร็ว นั้นเพราะมันเก็บข้อมูลที่ <em>‘hot’</em> ไว้ใน RAM (Buffer Pool) คือถ้าเราเพิ่มข้อมูลที่เรียงลำดับ (sequential) อย่างพวก <em>Timestamp</em> หรือ <em>Auto-Increment </em>มันจะไปต่อหลัง B-Tree ซึ่งใช้พื้นที่เล็กๆ เท่านั้น</p><p>แต่… กับ UUIDv4 ที่เมื่อเพิ่มจะไปแทรกตรงไหนก็ไม่รู้ นั้นบังคับให้ Database ต้องดึงข้อมูล Index ก่อนๆ รวมกับของใหม่<em> </em>ขึ้นมาจาก disk วางไว้ที่ RAM อย่างต่อเนื่อง นี่ไม่รวมว่าคุณจะต้องเสีย index Page อื่นๆไปจาก RAM ด้วยนะ</p><blockquote><strong>Buffer Pool Thrashing </strong>นี่แหละ เป็นเหตุผลหลักๆที่ทำให้เกิดค่าใช้จ่ายแฝงเพิ่มเข้ามา ฮา~</blockquote><p>งั้นเรากลับไปใช้ <em>Auto-Increment </em>ดีไหม?</p><p>คำตอบคือ… ไม่ เพราะมันมีข้อจำกัดหลายๆอย่าง</p><ol><li>ความปลอดภัย เพราะมันเดาง่ายเกินไป สมมติถ้าเราทำ http method GET แล้วรับเป็น (/users/100) ถ้างั้น (/users/101) ก็น่าจะถูกเดาได้ไม่ยาก</li><li>อย่างที่บอก UUIDv4 มันแก้เรื่อง ทำให้ id สามารถ Gen ที่ไหนก็ได้ ส่วน <em>Auto-Increment </em>ต้องรอ Database Gen เราจะกลับไปหาปัญหาเดิมทำไม?</li></ol><p>เพราะงั้น … จึงเกิด</p><h3><strong>UUID Version 7 (The New Standard)</strong></h3><p>บอกก่อนว่า ในที่สุด มันก็ถูกกำหนดออกมาเป็นมาตราฐานผ่าน IETF (Internet Engineering Task Force) ผ่าน <a href="https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc9562.txt">RFC 9562</a> Universally Unique IDentifiers (UUIDs), May 2024 หลังจากที่ ใช้ UUIDv4 มาอย่างยาวนานนน</p><p>แล้วเรื่องตลกคือ มันไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่ Community ของ GO เขาทำกันมาก่อนแล้ว ชื่อ ULID <em>(Universally Unique Lexicographically Sortable Identifier) </em>โดยทั้งสองอย่างอยู่บนหลักการคล้ายๆ กัน คือเพิ่ม timestamp เข้าไปใน 48 bit แรกของ uuid นั้นเอง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1016/0*eiTSBkVdhjae2HmL.png" /></figure><p>Structure: [ 48 bit unix_ts_ms ] - [ 4 bit var ] [ 12 bit random] - [ 2 bit var ] [ 62 bit random ]</p><blockquote>ต้องเป็น Postgres version 18 ขึ้นไปถึงจะรองรับ UUIDv7 ไม่งั้นต้องใช้ plug-in ทำแทน</blockquote><p>เราสามารถใช้ type UUID (128bit) เดิมของ postgres แทนได้เลย ไม่ต้องแก้ไขอะไร ทีนี่ลำดับของ uuid ที่เป็นปัญหาด้านบนก็ได้ถูกแก้ไข</p><p>ยังไม่จบ เพราะบทความเราพูดถึงการสร้าง Partition รูปแบบ Range จากปัญหาด้านบน การใช้ UUIDv4 จะมีปัญหา เมื่อแบ่ง Partition ของ Table ออกมาเป็นส่วนย่อยๆ ทำให้ต้องค้นหาว่า uuid ที่ระบุนั้น ซ้ำกับ row อื่นๆที่อยู่ในแต่ละ Partition ไหม?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aa2ByrYd4t-QSCXcZ1p8tA.png" /></figure><p>นั้นหมายความว่า เราจะเสียทรัพยากรในการ Write ข้อมูลลง Database มากขึ้น แถมตอนดึงข้อมูล เรายังต้องส่ง scope ของเวลาที่เราทำ Partition ลงไปอีก (Partition Scan) และที่สำคัญ การออกแบบ PK จะต้องรวมวันที่เข้าไปด้วย!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1n3scsv6xAqZUWDNO_nWNA.png" /></figure><p>ตัวอย่างการสร้าง Table Partition range ด้วย uuid แบบเดิม</p><pre>CREATE TABLE stock_trn(<br> id uuid DEFAULT gen_random_uuid() NOT NULL,<br> product_id varchar(255) NULL,<br> quantity numeric(18, 2) NULL,<br> created_at timestamptz DEFAULT now() NOT NULL,<br> updated_at timestamptz DEFAULT now() NULL,<br> deleted_at timestamptz NULL,<br> CONSTRAINT stock_trn_pkey <br> PRIMARY KEY (id, created_at) -- รวม created_at เข้าใน PK<br>) PARTITION BY RANGE (created_at);</pre><p>แต่ถ้าเราเปลี่ยนใช้ UUIDv7 ปัญหาข้างต้นจะหายไป เพราะเมื่อมีข้อมูลใหม่มา ลำดับมันจะไปอยู่บนสุดเสมอ เพราะ unix_time 48 bit แรก ได้เรียงลำดับให้เราแล้ว</p><p>นั้นหมายความว่า เวลาเราเขียน query อย่าง</p><pre>select * from stock_trn where id = &#39;xxx&#39;;</pre><p>มันจะเจออยู่ลำดับบนๆอย่างรวดเร็ว แล้วถ้าเป็นส่วนข้อมูลเก่าที่เราต้อง query โดยบอกวันที่ เราก็สามารถ แกะมันออกมาได้ผ่าน Postgres version 18 function <strong>uuid_extract_timestamp()</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6TT9KmgA_6RoyoR0TVaqTg.png" /></figure><p>ทีนี้เรามาพูดถึงวิธีสร้างกัน เนื่องจาก postgres ได้ออกฟังก์ชั่นแบบ Build-in ให้เราแค่ <strong>uuidv7</strong>() กับ <strong>uuid_extract_timestamp()<br></strong><a href="https://www.postgresql.org/docs/18/functions-uuid.html">https://www.postgresql.org/docs/18/functions-uuid.html</a></p><p>จะเห็นได้ว่า การสร้าง Partition ยังขาดกำหนดช่วงขอบเขตของ Range อยู่ครับ ซึ่งแบบเก่าเราใช้เป็น timestamp แบบนี้</p><pre>created_at timestamptz DEFAULT now() NOT NULL,<br>) PARTITION BY RANGE (created_at);<br>--สร้างด้วย timestamptz กำหนดวัน<br>CREATE TABLE IF NOT EXISTS stock_trn_y2025_m01 <br>PARTITION OF stock_trn FOR VALUES FROM (&#39;2026-01-01&#39;) TO (&#39;2026-02-01&#39;);</pre><p>แต่ถ้าเป็น Partition ที่กำหนดขอบเขตด้วย uuidv7 หลักการแยก จะอยู่ที่ id แบบนี้ จะทำยังไง</p><pre>CREATE TABLE stock_trn(<br> id uuid DEFAULT gen_random_uuid() NOT NULL,<br> product_id varchar(255) NULL,<br> quantity numeric(18, 2) NULL,<br> created_at timestamptz DEFAULT now() NOT NULL,<br> updated_at timestamptz DEFAULT now() NULL,<br> deleted_at timestamptz NULL,<br> CONSTRAINT stock_trn_pkey <br> PRIMARY KEY (id)<br>) PARTITION BY RANGE (id); --กำหนด range ด้วย id แทน!!</pre><p>จากจดหมายของ Jonathan Reis คุยกับ David Rowley ทำให้เราได้รู้เรื่องสำคัญ 2 เรื่องคือ</p><p><a href="https://www.postgresql.org/message-id/CAE_7N376toqc-RBpER%3Dp4goYvjb57xinEoCGHJ2Y70aDQJwn5w%40mail.gmail.com">https://www.postgresql.org/message-id/CAE_7N376toqc-RBpER%3Dp4goYvjb57xinEoCGHJ2Y70aDQJwn5w%40mail.gmail.com</a></p><ol><li>ยังคงมีการพูดถึงท่าที่ดีที่สุด ซึ่งในจดหมาย เขาแนะนำ 2 ท่า แต่เราจะแสดงแค่ท่าที่ 2</li><li>ยังไม่มีฟังก์ชั่นกลาง (Build-in) สำหรับแปลง timestamp ไปเป็น uuid 12 หลัก เพื่อกำหนดเวลา Range ของ Partition แต่โชคดีที่ในจดหมายบอกถึง ฟังก์ชั่น uuidv7_floor() เอาไว้!!</li></ol><blockquote>ฟังก์ชั่น uuidv7_floor() เป็น custom function ที่ต้องเพิ่มเอง ณ วันที่บทความถูกเขียน วันที่ 20–05–2026</blockquote><p>มาเริ่มกันเลย เราจะเริ่มด้วยการสร้าง Custom function สำหรับแกะ timestamp ออกเป็นภาษาคนก่อน</p><pre>CREATE OR REPLACE FUNCTION uuidv7_floor(ts timestamptz)<br>  RETURNS uuid<br>  LANGUAGE sql<br>  IMMUTABLE<br>AS $$<br>WITH ms AS (<br>  SELECT floor(extract(epoch FROM ts) * 1000)::bigint AS ms<br>),<br>     h AS (<br>       SELECT lpad(to_hex(ms), 12, &#39;0&#39;) AS h FROM ms<br>     )<br>SELECT (<br>         substr(h.h,1,8) || &#39;-&#39; ||<br>         substr(h.h,9,4) || &#39;-&#39; ||<br>         &#39;7000&#39; || &#39;-&#39; ||         -- version 7 + rand_a all zero<br>         &#39;8000&#39; || &#39;-&#39; ||         -- variant &#39;10&#39; + rest zero<br>         &#39;000000000000&#39;           -- zero node<br>         )::uuid<br>FROM h;<br>$$;</pre><p>จากนั้นสร้าง Table ขึ้นมา พร้อมกับ Partition ด้วย id จะสังเกตุได้ว่า uuidv7_floor ช่วยแปลงภาษาคนไปเป็น uuidv7</p><pre>CREATE TABLE stock_trn(<br> id uuid DEFAULT uuidv7() NOT NULL,<br> product_id varchar(255) NULL,<br> quantity numeric(18, 2) NULL,<br> created_at timestamptz DEFAULT now() NOT NULL,<br> updated_at timestamptz DEFAULT now() NULL,<br> deleted_at timestamptz NULL,<br> CONSTRAINT stock_trn_pkey <br> PRIMARY KEY (id)<br>) PARTITION BY RANGE (id);<br><br>create table stock_trn_y2026_m01 partition of stock_trn for values from<br>(uuidv7_floor(&#39;2026-01-01&#39;)) to (uuidv7_floor(&#39;2026-02-01&#39;));<br>--(&#39;019b755a-2280-7000-8000-000000000000&#39;) TO (&#39;019c14ff-4680-7000-8000-000000000000&#39;)<br>create table stock_trn_y2026_m02 partition of stock_trn for values from<br>(uuidv7_floor(&#39;2026-02-01&#39;)) to (uuidv7_floor(&#39;2026-03-01&#39;));<br>--(&#39;019c14ff-4680-7000-8000-000000000000&#39;) TO (&#39;019ca531-5680-7000-8000-000000000000&#39;)<br>create table stock_trn_y2026_m03 partition of stock_trn for values from<br>(uuidv7_floor(&#39;2026-03-01&#39;)) to (uuidv7_floor(&#39;2026-04-01&#39;));<br>--(&#39;019ca531-5680-7000-8000-000000000000&#39;) TO (&#39;019d44d6-7a80-7000-8000-000000000000&#39;)<br>create table stock_trn_y2026_m04 partition of stock_trn for values from<br>(uuidv7_floor(&#39;2026-04-01&#39;)) to (uuidv7_floor(&#39;2026-05-01&#39;));<br>--(&#39;019d44d6-7a80-7000-8000-000000000000&#39;) TO (&#39;019ddf55-4280-7000-8000-000000000000&#39;)<br>create table stock_trn_y2026_m05 partition of stock_trn for values from<br>(uuidv7_floor(&#39;2026-05-01&#39;)) to (uuidv7_floor(&#39;2026-06-01&#39;));<br>--(&#39;019ddf55-4280-7000-8000-000000000000&#39;) TO (&#39;019e7efa-6680-7000-8000-000000000000&#39;)</pre><p>จากนั้นลอง Insert เราจะพบว่าแต่ละ row ได้แยกไปในแต่ละ Partition โดยไม่จำเป็นต้องกำหนดวันที่แล้ว!</p><pre>--ไป stock_trn_y2026_m01<br>INSERT INTO stock_trn (id, product_id, quantity)<br>VALUES (uuidv7(INTERVAL &#39;-4 month&#39;),&#39;PROD-001&#39;, 10.00);<br>--ไป stock_trn_y2026_m05<br>INSERT INTO stock_trn (product_id, quantity)<br>VALUES (&#39;PROD-002&#39;, 10.00);</pre><p>หากต้องการดึงข้อมูลด้วยวันที่ เราก็ดึงผ่านไอดีได้เลย</p><pre>SELECT * FROM stock_trn <br>WHERE <br>  id BETWEEN uuidv7_floor(&#39;2026-01-01&#39;) <br>         AND uuidv7_floor(&#39;2026-02-15&#39;);</pre><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1UH1NdEFRGBOOaHtqbXPkg.png" /></figure><p><strong>แถม </strong>เราสามารถทำ index เพิ่มผ่านตัว Table หลักโดยมันจะกระจายไปยัง Partition ย่อยๆได้เลย นั้นก็นับว่าเป็นความสะดวกสบายอย่างนึงเพราะโดยปกติ Postgres ต้องทำแยกในแต่ละ Patition เอง</p><pre>CREATE INDEX stock_trn_product_id_id_idx ON stock_trn (product_id, id);</pre><p>ขอบคุณครับ Happy Coding.</p><p>อ้างอิง</p><ul><li><a href="https://pganalyze.com/blog/5mins-postgres-partition-tables-time-based-UUID">How to partition Postgres tables by timestamp based UUIDs</a></li><li><a href="https://elixirforum.com/t/partitioning-postgres-tables-by-timestamp-based-uuids/60916">Partitioning Postgres tables by timestamp based UUIDs</a></li><li><a href="https://www.thenile.dev/blog/uuidv7">UUIDv7 Comes to PostgreSQL 18</a></li><li><a href="https://www.postgresql.org/docs/18/functions-uuid.html">UUID Functions</a></li><li><a href="https://levelup.gitconnected.com/the-hidden-cost-of-uuid-primary-keys-in-high-load-systems-and-what-to-use-instead-9f673051404c">The Hidden Cost of UUID Primary Keys in High-Load Systems (And What to Use Instead)</a></li><li><a href="https://www.rfc-editor.org/info/rfc9562">RFC 9562 Universally Unique IDentifiers (UUIDs), May 2024</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=38f7fb3f87b4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/myorder/postgres-partition-range-by-timestamp-based-uuids-38f7fb3f87b4">Postgres Partition Range by timestamp based UUIDs</a> was originally published in <a href="https://medium.com/myorder">myorder</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Fundamentals of Software Architecture: เปลี่ยนจาก “เขียนให้รันได้” เป็น “ออกแบบให้โตได้”]]></title>
            <link>https://medium.com/myorder/fundamentals-of-software-architecture-%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81-%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89-%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99-%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B9%82%E0%B8%95%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89-f31c14869455?source=rss----b06f7f4aa9f6---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f31c14869455</guid>
            <category><![CDATA[software-architecture]]></category>
            <category><![CDATA[software-engineering]]></category>
            <category><![CDATA[programming]]></category>
            <category><![CDATA[software-development]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Monnat Phanchaipol]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 10 Apr 2026 04:27:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-10T04:27:47.349Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote><em>สรุปสิ่งที่ได้เรียนรู้จากคอร์ส Fundamentals of Software Architecture โดย คุณทวิร พาณิชสมบัติ (พี่รูฟ) จาก ODDS — เนื้อหาอ้างอิงจากหนังสือ Fundamentals of Software Architecture</em></blockquote><h3>เริ่มต้นด้วย 4 คำถามสำคัญที่ Architect ต้องตอบให้ได้</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*i8aHl54BUwRGMdAU4goR2w.jpeg" /></figure><p>ก่อนจะลงมือออกแบบระบบอะไรก็ตาม ลองถามตัวเองด้วย 4 คำถามนี้ก่อน:</p><p><strong>1) ระบบนี้ต้องมีคุณสมบัติอะไรบ้าง?</strong> (What qualities must this system have?) เช่น ระบบ e-commerce ต้อง “รับ load ได้สูง” ในช่วง flash sale หรือระบบ banking ต้อง “ความถูกต้องของข้อมูลเป็นอันดับหนึ่ง”</p><p><strong>2) เราจะทำให้ได้คุณสมบัติเหล่านั้นยังไง?</strong> (How do we achieve those qualities?) เช่น ถ้าต้องรับ load สูง → อาจต้องใช้ auto-scaling, caching, async processing</p><p><strong>3) เราจะสื่อสารการตัดสินใจเหล่านี้ด้วยภาษาอะไร?</strong> (What design language expresses these decisions?) เช่น ใช้ Architecture Decision Records (ADR), diagram, หรือ pattern ที่ทีมเข้าใจร่วมกัน</p><p><strong>4) ส่วนประกอบจริง ๆ ของระบบมีอะไรบ้าง?</strong> (What are the actual parts of the building?) เช่น services, databases, queues, API gateways — ชิ้นส่วนที่ประกอบกันเป็นระบบทั้งหมด</p><blockquote><strong><em>เปรียบเทียบง่าย ๆ</em></strong><em>: เหมือนสร้างบ้าน — ต้องรู้ว่าบ้านต้องทนแดดทนฝน (qualities), ใช้วัสดุอะไร (how), แบบแปลนเป็นยังไง (design language), และมีห้องอะไรบ้าง (actual parts)</em></blockquote><h3>Architecture vs Design: แตกต่างกันยังไง?</h3><p>หลายคนสับสนระหว่าง Architecture กับ Design — ง่าย ๆ คือ:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*f_-aQHmyRXntZxid_p2oAQ.png" /></figure><p>Architecture Design <strong>ระดับ</strong> ภาพรวมของระบบ (strategic) รายละเอียดในแต่ละส่วน (tactical) <strong>เปลี่ยนยาก?</strong> เปลี่ยนยาก ค่าใช้จ่ายสูง เปลี่ยนง่ายกว่า <strong>ตัวอย่าง</strong> เลือกว่าจะใช้ Microservices หรือ Monolith เลือกว่าจะใช้ Design Pattern อะไรใน class</p><blockquote><strong><em>สิ่งสำคัญ</em></strong><em>: Architecture และ Design ไม่ได้แยกขาดจากกัน แต่เป็น spectrum ที่ต่อเนื่อง — Architect ที่ดีต้องเข้าใจทั้งสองฝั่ง</em></blockquote><h3>The Unified Architectural Decision Matrix</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gvG1AhSIiStJlQLWSHjL9w.png" /></figure><p>เวลาตัดสินใจทาง architecture เราต้องพิจารณาหลายมิติพร้อมกัน ไม่ใช่แค่เลือก “อันที่ดีที่สุด” เพราะทุกตัวเลือกมี trade-off</p><p>Matrix นี้ช่วยให้เราเปรียบเทียบตัวเลือกต่าง ๆ อย่างเป็นระบบ โดยดูจากหลาย dimension เช่น cost, complexity, scalability, maintainability ฯลฯ แล้วให้คะแนนแต่ละตัวเลือกในแต่ละมิติ</p><blockquote><strong><em>ตัวอย่าง</em></strong><em>: เลือกระหว่าง REST vs GraphQL vs gRPC → แต่ละตัวมีจุดแข็งต่างกันในด้าน performance, ease of use, tooling, learning curve — ไม่มีคำตอบที่ “ถูกต้อง” มีแค่คำตอบที่ “เหมาะสมกับ context”</em></blockquote><h3>ทำไม Software Architecture ถึงสำคัญ?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/735/1*yoj8JPKYMEIwHmDF6j0GmA.jpeg" /></figure><p><strong>1. Guides Development — เป็น Roadmap ให้ทีม</strong> Architecture ที่ชัดเจนช่วยให้ dev ทุกคนเข้าใจว่างานตัวเองอยู่ตรงไหนของภาพรวม ไม่ต้องเดา ไม่ต้องถามซ้ำ</p><p><strong>2. Improves Communication — ภาษาร่วมของทุกฝ่าย</strong> เมื่อมี architecture ที่ document ดี ทั้ง dev, QA, product, management พูดภาษาเดียวกันได้</p><p><strong>3. Enhances Scalability — โตได้โดยไม่ต้องรื้อใหม่</strong> ระบบที่ออกแบบดีสามารถรองรับการเติบโตได้ เช่น เพิ่ม service ใหม่, รับ traffic มากขึ้น โดยไม่ต้อง rewrite ทั้งหมด</p><p><strong>4. Increases Maintainability — ดูแลง่าย แก้ไขสะดวก</strong> ระบบที่แบ่ง module ชัดเจน เมื่อต้องแก้ bug หรือเพิ่ม feature ก็ทำได้เฉพาะจุดโดยไม่กระทบส่วนอื่น</p><blockquote><strong><em>ตัวอย่างจริง</em></strong><em>: ลองนึกถึงระบบที่ไม่มี architecture ชัดเจน — ทุกอย่างผูกกันหมด แก้จุดนึงพังอีกสิบจุด แบบนี้เรียกว่า “Big Ball of Mud”</em></blockquote><h3>Software Architect ≠ สิ่งที่คุณคิด</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*jOPfc7lftRiRqoMG.jpeg" /></figure><p>สิ่งที่ Software Architect <strong>ไม่ใช่</strong>:</p><ul><li>คนที่ไม่เขียน code แล้วสั่งอย่างเดียว (Ivory Tower Architect)</li><li>คนที่ตัดสินใจทุกอย่างคนเดียว</li><li>คนที่ design ระบบเสร็จแล้วโยนให้ทีมไปทำ</li><li>ตำแหน่งสูงสุดที่ไม่ต้องลงมือทำ</li></ul><blockquote><em>Architect ที่ดีต้อง </em><strong><em>ลงมือ code</em></strong><em> ด้วย ไม่งั้นจะตัดสินใจโดยไม่เข้าใจ reality ของทีม</em></blockquote><h3>Expectations of Architect: High Level</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uK7Rhl0tudpk2aI-1fSsjw.png" /></figure><p>สิ่งที่องค์กรคาดหวังจาก Software Architect:</p><ul><li><strong>Understand</strong> — เข้าใจเทคโนโลยีในวงกว้าง Architect ต้องมีความเข้าใจในเทคโนโลยี framework platform และ environment ที่หลากหลาย ไม่ใช่แค่เก่งตัวเดียวแล้วจบ เพราะงาน architect คือเลือกเครื่องมือที่เหมาะกับปัญหา ถ้ารู้จักเครื่องมือน้อย ก็เลือกได้แคบ</li><li><strong>Know</strong> — รู้จัก business domain เข้าใจว่า business ทำงานยังไง เงินเข้าจากไหน pain point ของ user คืออะไร ถ้า architect ไม่เข้าใจ business ก็จะออกแบบระบบที่ “เท่ทางเทคนิค” แต่ไม่ตอบโจทย์จริง</li><li><strong>Lead</strong> — นำทีมและมี interpersonal skills Architect ไม่ได้ทำงานคนเดียว ต้องสื่อสารกับ dev, QA, product, management ได้หมด ต้อง guide ทีมได้ ต้องรับฟังได้ และต้อง convince คนอื่นด้วยเหตุผลได้</li><li><strong>Navigate</strong> — รับมือกับการเมืองในองค์กร ฟังดูไม่ technical เลย แต่เป็นเรื่องจริงมาก การตัดสินใจทาง architecture มักถูกกระทบจาก budget, timeline, ความต้องการของแต่ละทีม, หรือแม้แต่ความชอบส่วนตัวของผู้บริหาร architect ที่ดีต้องรู้วิธี navigate สิ่งเหล่านี้เพื่อให้ผลลัพธ์ออกมาดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้</li></ul><h3>Thinking Like a Software Architect</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/0*EpX5B9tD8eTkpXSd" /></figure><p>การคิดแบบ Architect ต่างจากการคิดแบบ Developer ตรงที่:</p><p><strong>Developer คิด</strong>: “จะ implement ยังไงให้ work?” <strong>Architect คิด</strong>: “ระบบนี้ต้องรองรับอะไรบ้างใน 2–3 ปีข้างหน้า?”</p><p>สิ่งสำคัญคือ <strong>Technical Breadth</strong> มากกว่า <strong>Technical Depth</strong> — Architect ไม่จำเป็นต้องเชี่ยวชาญทุกเทคโนโลยีลึก ๆ แต่ต้อง “รู้ว่ามีอะไรบ้าง” ในวงกว้าง เพื่อเลือกเครื่องมือที่เหมาะสม</p><blockquote><strong><em>เปรียบเทียบ</em></strong><em>: Developer เหมือนช่างไม้ที่เก่งเรื่องไม้มาก ๆ / Architect เหมือนหัวหน้าช่างที่รู้ว่างานไหนควรใช้ไม้ เหล็ก หรือคอนกรีต</em></blockquote><h3>Balancing Architecture and Hands-On Coding</h3><p>Architect ต้องหาจุดสมดุลระหว่าง “คิด” กับ “ลงมือทำ” — ไม่ใช่เลิก code ไปเลย</p><p>เทคนิคที่ช่วยได้:</p><ul><li><strong>ทำ POC (Proof of Concept)</strong> ด้วยตัวเอง — ลอง implement ก่อนตัดสินใจ</li><li><strong>ทำ code review</strong> — ไม่ต้อง code เองทั้งหมด แต่ review เพื่อเข้าใจ codebase</li><li><strong>ทำ automation tools</strong> ให้ทีม — เช่น script, template, CI/CD pipeline</li><li><strong>Fix bug เล็ก ๆ</strong> เป็นครั้งคราว — ช่วยให้ไม่ห่างจาก codebase</li></ul><blockquote><strong><em>ข้อควรระวัง</em></strong><em>: Architect ไม่ควรเป็น bottleneck ของทีม — อย่ารับงาน critical path ที่ block คนอื่น</em></blockquote><h3>Cohesion and Coupling</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-ziDjgXLKVfTnuIj6d7D6g.png" /></figure><p>สองคำนี้เป็นหัวใจของการออกแบบ software ที่ดี:</p><p><strong>Cohesion (ความเกาะกลุ่ม)</strong> — ของที่เกี่ยวข้องกันควรอยู่ด้วยกัน</p><ul><li>High Cohesion = ดี → module หนึ่งทำหน้าที่เดียวที่ชัดเจน</li><li>Low Cohesion = ไม่ดี → module หนึ่งทำหลายอย่างที่ไม่เกี่ยวกัน</li></ul><p><strong>Coupling (การผูกมัด)</strong> — module ต่าง ๆ พึ่งพากันมากแค่ไหน</p><ul><li>Low Coupling = ดี → แก้ module A ไม่กระทบ module B</li><li>High Coupling = ไม่ดี → แก้จุดนึงพังอีกหลายจุด</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Npyj2zWXm_GWKGcv8mBf5g.png" /></figure><blockquote><strong><em>จำง่าย ๆ</em></strong><em>: อยากได้ </em><strong><em>High Cohesion + Low Coupling</em></strong><em> = ของที่เกี่ยวกันอยู่ด้วยกัน แต่ไม่ยุ่งกับส่วนอื่น</em></blockquote><blockquote><strong>ส่วน Connascence</strong> ไปหา search เอานะครับ 55555</blockquote><h3>Architectural Decisions</h3><p>การตัดสินใจทาง architecture ต้องทำอย่างมีหลักการ ไม่ใช่แค่ “ผมว่าอันนี้ดี”</p><p>วิธีที่ดีคือใช้ <strong>Architecture Decision Records (ADR)</strong> โดยบันทึก:</p><ul><li><strong>Context</strong>: สถานการณ์และปัญหาคืออะไร</li><li><strong>Decision</strong>: ตัดสินใจเลือกอะไร</li><li><strong>Consequences</strong>: ผลที่ตามมาทั้งดีและไม่ดี</li><li><strong>Status</strong>: Proposed / Accepted / Deprecated</li></ul><blockquote><strong><em>ทำไมต้อง record?</em></strong><em> เพราะ 6 เดือนหลังจากนี้ จะไม่มีใครจำได้ว่า “ทำไมถึงเลือก Kafka แทน RabbitMQ” ถ้าไม่เขียนไว้</em></blockquote><h3>Architecture Characteristics</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*S7TvA_cZs7SR2cSD1eYapw.jpeg" /></figure><p>Architecture Characteristics คือคุณสมบัติที่ระบบต้องมี — นอกเหนือจาก functional requirements</p><p>ตัวอย่างที่พบบ่อย:</p><ul><li><strong>Scalability</strong> — รองรับการเติบโตได้</li><li><strong>Availability</strong> — ระบบพร้อมใช้งานตลอด</li><li><strong>Performance</strong> — ตอบสนองเร็ว</li><li><strong>Security</strong> — ปลอดภัย</li><li><strong>Maintainability</strong> — ดูแลรักษาง่าย</li><li><strong>Testability</strong> — ทดสอบได้ง่าย</li></ul><blockquote><strong><em>สำคัญ</em></strong><em>: เราไม่สามารถ optimize ทุก characteristic ได้พร้อมกัน (กลับไปดู 1st Law) — ต้องเลือกว่าอะไรสำคัญที่สุดสำหรับระบบของเรา โดยทั่วไปเลือกแค่ 3–5 ตัวที่สำคัญจริง ๆ</em></blockquote><h3>Queue-based vs Topic-based: รู้ก่อนไปต่อ Architecture Styles</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1002/1*zen2_pJ78SoreeCK6uocaw.png" /></figure><p>ก่อนจะไปเข้าเรื่อง Architecture Styles ถ้าใครรู้อยู่แล้วว่า Queue กับ Topic ต่างกันยังไง ข้ามไปได้เลยครับ แต่ถ้ายังไม่แน่ใจ แนะนำให้อ่านตรงนี้ก่อน เพราะหลาย style โดยเฉพาะฝั่ง Distributed จะพูดถึงการสื่อสารระหว่าง component ซึ่งต้องเข้าใจสองตัวนี้เป็นพื้นฐาน</p><h3>Queue-based (Point-to-Point)</h3><p>Message ถูกส่งเข้า queue แล้วมี consumer แค่ตัวเดียวที่หยิบไปทำงาน พอหยิบไปแล้วก็หายจาก queue เลย ไม่มีใครอื่นเห็นอีก</p><p>เปรียบเทียบคือเหมือนคิวกดบัตรที่ธนาคาร — บัตรหมายเลข 42 ถูกเรียกไปช่องบริการ 3 แล้วก็จบ ช่องอื่นจะไม่เรียกหมายเลข 42 ซ้ำอีก</p><p>เหมาะกับงานที่ต้องการให้ message ถูกประมวลผลแค่ครั้งเดียว เช่น สั่งตัดเงินจากบัญชี ส่ง email สร้าง report — งานพวกนี้ถ้าทำซ้ำจะมีปัญหา</p><h3>Topic-based (Publish-Subscribe)</h3><p>Message ถูก publish ไปที่ topic แล้ว subscriber ทุกตัวที่สนใจ topic นั้นจะได้รับ message เหมือนกันหมด ไม่ได้หายไปหลังถูกอ่าน</p><p>เปรียบเทียบคือเหมือนวิทยุ FM — สถานีออกอากาศครั้งเดียว แต่คนฟังกี่คนก็ได้ยินเหมือนกันหมด</p><p>เหมาะกับงานที่ต้องการให้หลาย service รู้เรื่องเดียวกัน เช่น เมื่อ user สมัครสมาชิก → service ส่ง email ต้อนรับ, service สร้าง default profile, service บันทึก analytics — ทุกตัวรับ event เดียวกันแล้วไปทำงานของตัวเอง</p><h3>เลือกใช้ยังไง?</h3><p>ถ้า message นั้นต้องถูกจัดการโดย consumer ตัวเดียว ใช้ Queue เช่น process payment, generate invoice</p><p>ถ้า message นั้นต้องกระจายให้หลาย consumer รู้พร้อมกัน ใช้ Topic เช่น order created event ที่หลาย service ต้องรับรู้</p><blockquote>ในระบบจริง ๆ มักใช้ทั้งสองแบบผสมกัน อย่าง Kafka ใช้ topic-based เป็นหลักแต่ก็มี consumer group ที่ทำงานคล้าย queue ได้ ส่วน RabbitMQ เริ่มจาก queue-based แต่ก็ทำ fanout exchange แบบ topic ได้เช่นกัน</blockquote><h3>Architecture Styles: ภาพรวมทั้งหมด</h3><p>Architecture Style คือ “รูปแบบ” ในการจัดวาง component ของระบบ โดยแต่ละ style define 4 สิ่ง:</p><ul><li><strong>Component topology</strong> — component จัดวางยังไง</li><li><strong>Data topology</strong> — data จัดเก็บและไหลยังไง (shared DB? แยก DB? event stream?)</li><li><strong>Deployment topology</strong> — deploy ยังไง</li><li><strong>Communication topology</strong> — component คุยกันยังไง (sync? async? event?)</li></ul><p>แบ่งเป็น 2 กลุ่มใหญ่:</p><h3>Monolithic Styles</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*L67SjM52rIiyRC_H.jpeg" /></figure><p>ระบบทั้งหมด deploy เป็นก้อนเดียว (single deployment unit)</p><p><strong>1. Layered Architecture</strong> แบ่งเป็นชั้น ๆ เช่น Presentation → Business → Persistence → Database</p><ul><li>ข้อดี: เข้าใจง่าย, เริ่มต้นเร็ว</li><li>ข้อเสีย: แต่ละ layer ผูกกันแน่น, scale ยาก</li></ul><blockquote><em>เหมือนตึก 4 ชั้น — ต้องผ่านทุกชั้นถึงจะถึงชั้นล่าง</em></blockquote><p><strong>2. Pipeline Architecture</strong> ข้อมูลไหลผ่าน filter/processor เป็นลำดับ เหมาะกับงาน data processing</p><ul><li>ข้อดี: แต่ละ step แยกจากกัน, ทดสอบง่าย</li><li>ข้อเสีย: ไม่เหมาะกับ complex business logic</li></ul><blockquote><em>เหมือนสายพานโรงงาน — ของเข้าจุดแรก ผ่านแต่ละขั้นตอน ออกมาเป็นสินค้าสำเร็จรูป</em></blockquote><p><strong>3. Microkernel Architecture (Plugin Architecture)</strong> มี core system ที่เล็ก + plugin ต่าง ๆ ที่เพิ่มความสามารถ</p><ul><li>ข้อดี: extend ได้ง่ายมาก</li><li>ข้อเสีย: plugin อาจผูกกับ core version</li></ul><blockquote><em>เหมือน VS Code — ตัวแอปเล็ก ๆ แต่ลง extension ได้เยอะมาก</em></blockquote><h3>Distributed Styles</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*v64rW25MmG6O9PxG" /></figure><p>ระบบแบ่งเป็นหลาย deployment units ที่ทำงานร่วมกัน</p><p><strong>4. Service-Based Architecture</strong> แบ่งเป็น service ใหญ่ ๆ ไม่กี่ตัว (4–12 services) แชร์ database ได้</p><ul><li>ข้อดี: สมดุลระหว่าง simplicity กับ flexibility</li><li>ข้อเสีย: อาจมี coupling ผ่าน shared database</li></ul><blockquote><em>จุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับทีมที่อยากย้ายจาก monolith</em></blockquote><p><strong>5. Event-Driven Architecture</strong> component สื่อสารผ่าน event/message แทนการเรียกกันตรง ๆ</p><ul><li>ข้อดี: decouple สูงมาก, scale ได้ดี</li><li>ข้อเสีย: debug ยาก, ลำดับ event อาจซับซ้อน</li></ul><blockquote><em>เหมือนระบบส่งจดหมาย — ส่งแล้วไม่ต้องรอคำตอบ ปลายทางจัดการเอง</em></blockquote><p><strong>6. Space-Based Architecture</strong> ออกแบบมาเพื่อรับ load สูงมาก ๆ โดยกระจาย processing และ data ไปหลาย node</p><ul><li>ข้อดี: scalability สูงมาก</li><li>ข้อเสีย: ซับซ้อนมาก, ค่าใช้จ่ายสูง</li></ul><blockquote><em>เหมาะกับระบบที่มี spike traffic เช่น ระบบขายบัตรคอนเสิร์ต</em></blockquote><p><strong>7. Service-Oriented Architecture (SOA)</strong> enterprise-level ที่แชร์ service กันข้ามทั้งองค์กร ผ่าน ESB (Enterprise Service Bus)</p><ul><li>ข้อดี: reuse service ข้ามทีมได้</li><li>ข้อเสีย: ESB กลายเป็น single point of failure, ซับซ้อนมาก</li></ul><blockquote><em>แนวคิดจากยุค 2000s ที่หลายองค์กรใหญ่ยังใช้อยู่</em></blockquote><p><strong>8. Microservices Architecture</strong> แบ่งเป็น service เล็ก ๆ แต่ละตัวมี database เป็นของตัวเอง deploy อิสระ</p><ul><li>ข้อดี: scale แต่ละส่วนแยกกัน, ทีมทำงานอิสระ</li><li>ข้อเสีย: operational complexity สูง, distributed transaction ยาก</li></ul><blockquote><em>เหมือนร้านค้าใน shopping mall — แต่ละร้านจัดการตัวเอง แต่อยู่ในที่เดียวกัน</em></blockquote><h3>Laws of Architecture</h3><p>กฎสำคัญที่ Architect ต้องจำไว้เสมอ:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/0*-VqWejnB2uMkWbvy" /></figure><h3>1st Law: Everything in software architecture is a trade-off</h3><blockquote><em>“ทุกอย่างใน software architecture คือ trade-off”</em></blockquote><p>ไม่มี solution ไหนที่ดีหมดทุกด้าน — ได้อย่างก็ต้องเสียอย่าง</p><p><strong>ตัวอย่าง</strong>: เลือก microservices → ได้ scalability แต่เสีย simplicity และเพิ่ม operational complexity</p><h3>2nd Law: Why is more important than how</h3><blockquote><em>“ทำไม สำคัญกว่า ทำยังไง”</em></blockquote><p>การรู้ว่า <em>ทำไม</em> ถึงตัดสินใจแบบนี้ สำคัญกว่าการรู้ว่าทำยังไง เพราะ “ทำไม” ช่วยให้เราตัดสินใจถูกในอนาคตด้วย</p><h3>3rd Law: Most architecture decisions aren’t binary but rather exist on a “spectrum between extremes”</h3><p>การตัดสินใจทาง architecture ส่วนใหญ่ไม่ใช่ขาวหรือดำ ไม่ใช่เลือก A หรือ B แล้วจบ แต่มันคือ spectrum ที่เราต้องหาจุดที่เหมาะสมระหว่างสองขั้ว</p><blockquote><strong>ตัวอย่าง</strong>: ไม่ใช่เลือกว่า “Monolith หรือ Microservices” แบบตัดขาด แต่จริง ๆ มันมีหลายจุดระหว่างทาง เช่น Modular Monolith, Service-Based Architecture, Mini Services — คำตอบที่ดีอาจอยู่ตรงกลางไม่ใช่ที่ปลายสุดของ spectrum</blockquote><h3>สรุปทิ้งท้าย</h3><p>สิ่งที่ได้เรียนรู้จากคอร์สนี้คือ:</p><ol><li><strong>ไม่มี architecture ที่ดีที่สุด</strong> — มีแค่ architecture ที่เหมาะที่สุดกับในช่วงเวลานั้น</li><li><strong>ทุกอย่างคือ trade-off</strong> — ได้อย่างเสียอย่างเสมอ</li><li><strong>“ทำไม” สำคัญกว่า “ทำยังไง”</strong> — บันทึกเหตุผลการตัดสินใจไว้เสมอ</li><li><strong>Architect ต้องลงมือทำด้วย</strong> — ไม่ใช่แค่นั่งวาด diagram</li><li><strong>High Cohesion + Low Coupling</strong> — หลักการพื้นฐานที่ใช้ได้ทุกระดับ</li></ol><p>ขอบคุณคอร์สดี ๆ จาก ODDS และพี่รูฟที่ทำให้เรื่อง architecture เข้าถึงง่ายขึ้นมากครับ</p><p><em>บทความนี้สรุปจากคอร์ส “Fundamentals of Software Architecture” โดย ODDS เนื้อหาอ้างอิงจากหนังสือ Fundamentals of Software Architecture — Mark Richards &amp; Neal Ford</em></p><p>#MyOrder #SoftwareArchitecture</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f31c14869455" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/myorder/fundamentals-of-software-architecture-%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81-%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89-%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99-%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B9%82%E0%B8%95%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89-f31c14869455">Fundamentals of Software Architecture: เปลี่ยนจาก “เขียนให้รันได้” เป็น “ออกแบบให้โตได้”</a> was originally published in <a href="https://medium.com/myorder">myorder</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>