Vandaag maken we bekend dat Blendle is overgenomen door het Franse Cafeyn.

Als je Blendle in Nederland gebruikt vraag je je misschien af: “en wat betekent dat voor mij?”. Goede vraag. Je kunt binnenkort genieten van nieuwe functionaliteiten. En we gaan de Cafeyn-catalogus van meer dan 2500 kranten en tijdschriften, met daarin toptitels als The Guardian en L’Équipe, zo snel mogelijk voor je beschikbaar te maken. De komende tijd gaan we daarnaast hard werken om alle functionaliteiten van Blendle beschikbaar te maken in de apps van Cafeyn en andersom, zodat mensen door heel Europa kunnen kennismaken met onze ideeën.

Cafeyn is een bedrijf dat in Nederland nog niet zo bekend is, maar in alles voelt het als ons oudere broertje: zij maken ook een app waarbij je een tientje betaalt voor kwaliteitsjournalistiek uit verschillende bronnen. Cafeyn heeft een gelijke visie en passie voor journalistiek en een vergelijkbare cultuur. En daarnaast hebben ze, net als wij, de ambitie om snel te groeien in het buitenland. De kans om dat samen te gaan doen konden we niet laten liggen.

Het begin

Ik denk de afgelopen dagen vaak terug aan het begin van Blendle: toen we in 2013 en 2014 onder een trap van wetenschapsmuseum Nemo in Amsterdam met een klein groepje bij elkaar zaten om een prototype te bouwen van de dienst die vandaag de dag gebruikt wordt door meer dan 100.000 mensen in Nederland, Duitsland en de VS. De basale vraag was toen dit: hoe maak je een journalistiek product waardoor je zelfs jongeren zover krijgt dat ze ervoor betalen? Ons idee was dit: als je alle goede journalistiek van het land bij elkaar zet, en je maakt het zo toegankelijk mogelijk, dan gaan mensen (óók jongeren) betalen.

We wilden een duurzaam bedrijf bouwen, waarbinnen we vette apps konden maken rondom een vrij activistische stelling: een florerende journalistiek is van levensbelang voor ons land en onze democratie. Maar de distributie van journalistiek was in 2014 volkomen sleets geworden, innovatie was nodig om geschreven media weer relevant te maken voor een jonge generatie. Tegelijkertijd constateerden we: uitgeverijen zijn geen technologiebedrijven. Dus we moeten helpen. En we moeten een context creëren waarin uitgevers voor het grotere goed kunnen samenwerken. Om alle goede journalistiek toegankelijk te maken voor iedereen.

We hadden toen al veel ideeën die jaren later een plekje zouden vinden in Blendle. Curatoren, die bekend staan om hun expertise op een bepaald gebied, lezen voor jou de kranten en tijdschriften, en pikken eruit wat zij interessant vinden. Een onbeperkt abonnement waardoor je zoveel als je wilt kunt snacken van geweldige verhalen, maar ook betalen per artikel zodat je gemakkelijk toegang hebt tot alle recente topjournalistiek (met een niet-goed-geld-terug-garantie). Een redactie die goede, maar ogenschijnlijk saaie verhalen, aan je presenteren op een manier dat je ze *wil* lezen. Een algoritme dat je sportverhalen aanraadt als je van sport houdt, maar het laat als je sport haat. Onbeperkt kunnen luisteren naar verhalen voor als je onderweg bent, ingesproken door professionele stemmen. Apps en een site die zo mooi vormgegeven zijn dat ze werken als een magneet.

Maar zover was het nog niet in april 2014. Toen het prototype af was dachten we dat er geen haan zou kraaien naar onze lancering. Maar, toen we bekende Nederlanders (van politici tot DJ’s en columnisten) uitnodigden voor de eerste Blendle-accounts kwamen ze deze hoogstpersoonlijk ophalen. Toen we een persbericht rondstuurden waren we opeens de hele dag te horen op de radio — welke zender je dan ook aanzette, het ging over Blendle. En toen we een lanceerfeestje organiseerden in Amsterdam Noord was het daar afgeladen met journalisten en cameraploegen. Van de lokale krant tot de Telegraaf, van de BBC tot The Economist. De lancering van Blendle was nieuws in het Acht uur Journaal en zelfs, ja zelfs: op teletekst. In de jaren die volgden hoorden mensen van over de hele wereld over The Dutch Startup That Is Trying To Reinvent Journalism. Bij CNBC vanaf The New York Stock Exchange, in de grootste krant van Japan, de New York Times, de Financial Times, de Wall Street Journal.

En niet alleen schréven ze over ons. Ze wilden ook nog eens meedoen. De grootste journalistieke bastions ter wereld wilden allemaal op de eerste rij zitten bij die startup uit Utrecht, en stelden hun kroonjuwelen beschikbaar aan de digitale kiosk.

Al snel dienden investeerders zich aan. Met miljoenen buitelden ze over elkaar heen. We hadden geen idee wat ons overkwam, en hebben de aanbiedingen een tijdje genegeerd, tot de bankrekening dermate leegliep dat we ons realiseerden dat het wel handig was om de salarissen te kunnen blijven betalen. Toen we een investering kregen van onze helden van The New York Times en Axel Springer hadden we geen tijd om te vieren: er moesten meer IKEA bureaustoelen in elkaar geschroefd worden. Later volgden de belangrijkste durfinvesteerder van Nederland: INKEF, het Japanse Nikkei en Novamedia, het moederbedrijf achter de Postcodeloterij, waar de topmannen en vrouwen met energie hun kennis en ervaring deelden om Blendle en de journalistiek te helpen.

We begonnen Blendle met een droom: alle kwaliteitsjournalistiek op één plek, om goede artikelen toegankelijk te maken voor iedereen. Daardoor konden we toptalent aan ons binden. We bouwden een team van bijzonder getalenteerde programmeurs, designers en redacteurs. Mensen die werken aan een missie die ertoe doet. In de afgelopen jaren hebben meer dan 250 mensen aan Blendle gewerkt. Ik ben ongelofelijk trots op hen, en ik ben ontzettend dankbaar voor wat ze tot nu toe allemaal gegeven hebben voor onze missie om de journalistiek te helpen. Dankzij hen, en dankzij onze lezers, konden we sinds onze oprichting meer dan 10 miljoen euro overmaken naar uitgevers van kwaliteitsjournalistiek.

Goede journalistiek is belangrijker dan ooit

Journalistiek helpt je de wereld beter te begrijpen. In een gepolariseerde wereld, helpt het je herinneren dat je niet alleen bent. Als je je realiseert dat anderen ook maar mensen zijn, net als jij, dan heb je sneller de neiging je iets van ze aan te trekken. Journalistiek is de dorpspomp die ons eraan herinnert dat we allen één zijn. We kunnen daar heus de verschillen beschrijven en met elkaar in debat te gaan, maar ook daardoor begrijpen we elkaar uiteindelijk beter.

Er zijn genoeg (media)bedrijven en politici bij gebaat om juist mensen uit elkaar te drijven, want daar kun je geld mee verdienen. Dat is het Youtube-algoritme dat steeds radicalere video’s vertoont, dat is Thierry Baudet die begrijpt: dit politieke geluid levert stemmen op. Zo wordt alles steeds extremer. Journalistiek op z’n best brengt het weer bij elkaar.

Maar goede journalistiek kost geld. Daarom schreeuwen we het bij Blendle al zes jaar van de daken dat er geld betaald moet worden voor journalistiek. Die journalist die maandenlang iets uitpluist, moet een brood kunnen kopen. En bij Blendle geloven we dat hoe meer journalisten en uitgevers we bij elkaar brengen, en hoe mooier en makkelijker we onze apps maken, hoe groter de kans is dat (jonge) mensen zullen betalen voor journalistiek.

En dat is nodig, want de mate waarin de business van journalistiek onder druk staat is in het buitenland een nog veel groter probleem dan in Nederland. In landen als Frankrijk, België, Spanje en Italië kopen mensen nog steeds fysieke kranten in de kiosk. En overal staan de advertentietarieven, helemaal tijdens deze crisis, onder grotere druk dan ooit. Het is altijd onze droom geweest om het groots aan te pakken in Europa. Door samen te gaan met Cafeyn kunnen onze producten nog sneller in de handen van miljoenen Europeanen krijgen. En dat is belangrijker dan ooit.

Blendle heeft altijd veel tongen losgemaakt. Ik heb dat altijd heel bijzonder gevonden, en gevoeld als een steun in de rug: dat wat we doen ertoe doet. We maken Blendle voor jou. En we gaan daar gewoon mee door. Het wordt eigenlijk alleen maar mooier.

CEO ben ik binnenkort niet meer. Ik geef het stokje over aan Ari Assuied die Cafeyn, inclusief Blendle gaat leiden. Ik zal plaatsnemen in de board van Cafeyn en me richten op de journalistieke visie van het bedrijf.

Er staat hier een trots man.

Dankjewel.

Vandaag maken we bekend dat Blendle is overgenomen door het Franse Cafeyn. was originally published in On Blendle on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Journalistiek toegankelijker maken is ons doel, en technologie is ons middel. Samen met ongeveer 50 programmeurs, designers, journalisten, marketeers en analisten zetten we ons daar elke dag voor in.

Voor mij persoonlijk is Blendle na zes jaar dan ook nog steeds een ware speeltuin: er is geen leukere plek denkbaar om journalistiek, ondernemerschap en technologie te combineren. En het blijft m’n nieuwsgierigheid prikkelen om steeds de volgende stap te verzinnen.

In die zoektocht heb ik veel losse gedachten: een mix van voorspellingen, trends en soms een opdracht aan mezelf. Het zijn gedachten die soms nergens heen gaan, en soms de basis vormen voor nieuwe functionaliteit in Blendle. Ik zou ze voor mezelf kunnen houden, maar liever maak ik ze openbaar. Wie weet heb je er wat aan.

Sommige lezers willen een beetje van alles – en betalen daarvoor

De gebruikers van Blendle lezen meer gefragmenteerd dan ooit. Vooral sinds we de mogelijkheid hebben toegevoegd om onbeperkt tijdschriften te lezen, blijken veel gebruikers graag te grasduinen. Het gemiddelde leesgedrag ziet er zo uit: een lange lijst titels – van Vrij Nederland tot Grazia, van Quote tot Filosofie Magazine – waarvan de gebruiker allemaal een paar artikelen gelezen heeft. Niet heel veel van één titel, maar een beetje van alles.

Voor mij is dat extra bewijs voor een theorie die ik al langer had: er is een grote groep mensen die niet genoeg fan is van één krant of tijdschrift om er een abonnement op te nemen, maar wél graag uit verschillende bronnen leest. En, heel belangrijk, bereid is daarvoor te betalen. Bij Blendle lezen inmiddels al tachtigduizend mensen via Premium (proef)abonnementen.

Er is dus een markt voor. Ik voorspel dan ook dat aggregators steeds normaler worden voor nieuwsconsumenten, maar ook voor nieuwsmakers. De eerste tekenen zijn er al: DPG Media, uitgever van onder andere de Volkskrant, Trouw en AD, heeft met Topics. verschillende titels onder één dak gebracht. The New York Times heeft het afgelopen jaar Audm gekocht, een app die journalistieke verhalen voorleest uit onder andere The Atlantic, The New Yorker, Harper’s Bazaar. The New York Times is daarmee bij mijn weten de eerste uitgever die ook artikelen van andere uitgevers gaat aanbieden.

Heel hoopgevend, vind ik. Vorig jaar vroeg ik me in mijn annual letter een tikkie verontwaardigd af ‘waarom de Volkskrant geen artikelen van NRC verkoopt (en andersom)’. Ik ben blij dat de eerste uitgevers nu voorzichtig over hun eigen muren durven kijken. Natuurlijk zijn er ook genoeg mensen die alleen een abonnement op NRC willen – prima. Maar er is ook een groep die een beetje van alles wil. Als daar vraag naar is, moet je daar achteraan gaan.

Bundelen en ontbundelen is de name of the game

Wij ontbundelen wat gebundeld is, en bundelen wat los is – na zes jaar Blendle kan ik zeggen dat dit is waar het op neer komt. Dat is niet gek, en we hebben het ook niet zelf uitgevonden. Ziggo biedt basis-internetpakketten aan, waar je films of andere services aan toe kunt voegen. Uitgevers verkopen losse kranten, weekabonnementen, zaterdagabonnementen. Sommige lezers willen de papieren krant alleen op zaterdag, omdat dat het enige moment is dat ze er tijd voor hebben. Als een uitgever zou zeggen: ‘Nee, je krijgt hem alleen als je hem zes dagen per week koopt’, zouden veel mensen geen abonnement nemen.

Als je die gedachte doorvoert: waarom kan je dan eigenlijk geen abonnement nemen op een katern? Ok, alleen het sportkatern is misschien wat dun. Maar waarom voegen we de sportkaternen van de Volkskrant, De Telegraaf, AD, en NRC niet allemaal samen?

Blendle wil onderwerpbundels gaan maken. Gebruikers kunnen dan een abonnement nemen op bijvoorbeeld al het politieke nieuws van de Nederlandse kranten. Interesse in politiek is voor veel mensen niet genoeg reden om een heel abonnement op een krant te nemen, maar ze willen waarschijnlijk wél betalen voor een bundeling politiek nieuws. We zouden ook bundels met niche-onderwerpen kunnen bieden, architectuur ofzo. Daarover schrijven kranten relatief weinig, maar die selectie kunnen we aanvullen met specialistische tijdschriften.

In de praktijk zijn we er al een beetje mee begonnen. Sinds anderhalf jaar maken we onze boekenbrief, een wekelijkse nieuwsbrief met artikelen over schrijvers en boeken. Ongeveer tienduizend mensen zijn erop geabonneerd, en die brief levert heel veel reacties op – veel meer dan onze normale dagelijkse nieuwsbrief die naar veel meer mensen gaat. Heel grappig, abonnees mailen consequent terug met tips en bedankjes. Gebruikers hebben het gevoel dat die brief speciaal voor hen en een klein groepje andere mensen is. Daardoor zijn ze meer geneigd zich erbij betrokken te voelen en erop te reageren. Het is een soort community. Dat is een interessant zaadje om een betaald abonnementsmodel omheen te bouwen.

Individuele journalisten zouden hierin een belangrijke rol kunnen spelen. Het zou mooi zijn als journalisten de lezers deelgenoot maken van hun zoektocht, dat ze bijvoorbeeld ook vertellen op welke vragen ze geen antwoord hebben gekregen. Zo kunnen journalisten hun achterban betrekken in de berichtgeving, en kunnen lezers commentaar sturen en een band opbouwen met de journalist. Ik kan me voorstellen dat het niet logisch voelt dat in de krant te doen, maar in een nieuwsbrief zou het juist heel goed passen.

Kranten zijn nu nog wat huiverig de journalist zo naar voren te schuiven. Alsof ze bang zijn dat de journalist straks groter is dan hun eigen merk. Daar moeten ze echt overheen stappen. Het is juist super interessant voor kranten dat ze abonnementen op een sterjournalist kunnen gaan verkopen!

Net als de onderwerpbundels is het één van de manieren om een specifieke doelgroep aan te spreken die bereid is te betalen, omdat die bundel een heldere toegevoegde waarde biedt – in tegenstelling tot het algemene basisproduct ‘krant’. Het is de volgende stap naar de journalist als ster, en de uitgever als talent-agentschap.

Waarom is er nog geen ‘uit-knop’ voor het Corona-nieuws? (We moeten niet bang zijn te personaliseren)

De komst van Corona heeft het Blendle-gebruik door het dak doen gaan; mensen willen nu eenmaal graag geïnformeerd worden door betrouwbare bronnen. Maar. Er zijn ook mensen die niks over Corona willen lezen. Waarom zit er eigenlijk geen knop in de app van een krant of in Blendle waarmee je Corona even ‘uit’ kunt zetten? Zoals we in Blendle ook een knop hebben waarmee lezers Engelstalige artikelen kunnen uitschakelen.

Ik weet het, dit is een gevoelig gebied. Sommige redacties vinden dat hun blik op de wereld heilig is – zij weten wat ‘goed’ is voor de lezers. Het is dezelfde houding die het ontbundelen en bundelen tegenhoudt: ‘Nee lezer, je neemt de héle krant, en dan krijg je het gezondheids- en buitenlandnieuws erbij, want dat is HEEL BELANGRIJK hoor.’ Die neiging vind ik irritant, want het is best gerechtvaardigd dat mensen eventjes niks over Corona willen lezen.

Geef lezers de optie om de dag te beginnen met de verhalen die binnen de eigen interessen van de lezer vallen. Tuurlijk moet het wel een mogelijkheid zijn om te zien wat de redactie het belangrijkst vindt, maar voor een deel van de abonnees is dat echt niet de reden om een abonnement te hebben. Er zijn genoeg mensen die als eerste hun lievelingscolumnist lezen, of die in de papieren krant meteen doorbladeren naar bijvoorbeeld de wetenschapspagina’s. Het idee dat je de lezers eerst langs andere artikelen moet slingeren alsof het kassakoopjes zijn onderweg naar waar ze eigenlijk naar toe willen – ik vind dat zo’n vreemde stuip. Het houdt iedere vorm van experiment tegen, terwijl experiment nu juist zo keihard nodig is.

Laten we nu eens teruggaan naar het basale idee dat het goed is als zoveel mogelijk mensen betalen voor journalistiek. En dat meer mensen betalen voor journalistiek wanneer het voelt alsof die precies voor hen gemaakt is. Dan nemen zij een abonnement dat bij hen past, omdat ze de artikelen krijgen die voor hen belangrijk zijn. Dan is het helemaal niet zo’n gekke stap om bijvoorbeeld de artikelen te verbergen waar ze geen zin in hebben. Ik zeg niet dat het nieuws alleen nog moet gaan over onderwerpen die de lezer leuk vindt. Maar ik vind dat de groep die wél zo wil consumeren, ook bediend moet worden. Met een generalistisch ‘one size fits all’ wordt die groep nu weggejaagd.

Ik geef toe: we denken stiekem dat iedereen met ons bezig is

Dit doen we bij Blendle slecht: we besteden ontzettend veel tijd aan nieuwe features, en vergeten vervolgens de gebruikers te vertellen dat die functies bestaan. We maakten laatst een lange lijst van alle features – van de archieffunctie tot Blendle Audio, van de dagelijkse nieuwsbrief tot de zoekfunctie – en analyseerden hoeveel procent van de gebruikers die features gebruikt. Ik schrok me dood. Er zijn features waar we een jaar aan hebben gewerkt, maar die door 80 procent van de gebruikers nooit worden geopend.

Het gebeurt zelfs dat Blendle-gebruikers hun abonnement opzeggen en als reden het ontbreken noemen van een functie die we AL LANG HEBBEN. Dat is frustrerend. Maar het is onze eigen fout. Wij zijn een beetje arrogant eigenlijk, want we overschatten de mate waarin mensen met ons product bezig zijn. Wij laten één keer een schermpje zien met ‘We hebben iets nieuws!’, en verwachten dan dat mensen het weten. Maar mensen hebben wel wat beters te doen, klikken dat schermpje weg, en komen er nooit meer terug. We zouden veel meer en beter moeten laten zien wat het product inhoudt.

Het klinkt misschien als een intern ding, maar het verandert veel aan de manier waarop we dingen maken. Voordat we een nieuwe feature maken, tikken we tegenwoordig eerst een persbericht waarin we doen alsof de functie al gelanceerd wordt. Die werkwijze hebben we gejat van Amazon. Daarnaast schrijven we eerst een business case met aannames over hoeveel mensen de feature gaan gebruiken, hoe vaak, hoeveel minder mensen hierdoor hun abonnement gaan opzeggen. Zo proberen we beter af te wegen waaraan we wel en niet werken. Want ik moet toegeven: tot nu toe maakten we de meeste keuzes op onderbuikgevoel. We bouwden functies waarvan we dachten dat mensen er behoefte aan hadden, en onderzochten niet goed genoeg of dat ook echt zo was. En vervolgens vergaten we de mensen ervan op de hoogte te brengen. Zonde.

Chantal Janzen en Wendy van Dijk moeten ook aan de podcast

Audio is voor Blendle inmiddels belangrijker dan tekst: gebruikers die luisteren naar artikelen blijven langer abonnee dan gebruikers die lezen. Vorig jaar schreef ik al dat podcasts een waanzinnige kans bieden voor journalisten. Maar als beginnende luisteraar kom je nog steeds terecht in een jungle. Ten eerste: welke podcastapp moet je gebruiken? Apple Podcasts, Stitcher, Spotify – mensen hebben geen flauw idee wat de verschillen zijn.

Nog belangrijker: als je eenmaal in zo’n app zit, is het verdomd moeilijk te vinden wat bij je past. Het heeft iets weg van een ouderwetse bibliotheek met bordjes boven de boekenkasten: ‘dit zijn de podcasts over politiek’. Maar dat is niet hoe mensen willen consumeren! Instagram zegt toch ook niet: ‘Dit zijn alle foto’s van een strand’? Daarnaast is het moeilijk de beslissing te nemen of je een podcast gaat beluisteren. Trailers zijn er nauwelijks. Meestal moet je het doen met een plaatje en een alineaatje tekst. Dat slaat natuurlijk nergens op.

Blendle kan hierin een interessante rol spelen: zoals we geschreven stukken aanbevelen, zouden we dat ook voor podcast kunnen doen. Via tekstherkenning kan een machine begrijpen waar de podcast over gaat; die onderwerpen kunnen we matchen aan het leesgedrag van gebruikers. Zo voorkomen we ook het cold start problem, want beginnende luisteraars krijgen meteen aanbevelingen die bij hen passen.

Aangezien gebruikers bij ons al betalen voor ingesproken artikelen, is het makkelijk daar betaalde podcasts aan toe te voegen. Want dat is mijn tweede audio-frustratie: al die mooie podcasts worden gratis weggegeven. Zo wordt het normaal dat kwaliteit gratis is. Ik vind dat niet handig. Het gaat er bij mij niet in dat mensen wél bereid zijn te betalen voor Netflix, en niet voor gesproken woord. Experimenteer op z’n minst met betaalmuren voor audio. Daar is het nu echt hoog tijd voor, want podcasts zijn al bijna mainstream geworden.

Weet je hoe podcasts in één klap mainstream zouden worden? Als RTL4- of NPO1-sterren ook een podcast zouden hebben. Waarom heeft Wendy van Dijk of Chantal Janzen nog steeds geen eigen podcast? Wanneer mensen in de auto zitten, kunnen ze niet naar Chantal Janzen kijken, maar dat betekent niet dat ze niet naar haar zouden willen luisteren. Ik schreef het vorig jaar al, maar er is nog steeds een overwaardering voor de ogen, en een onderwaardering voor onze oren.

Ik wil een ‘Blendle voor Journalisten’

Spotify heeft Spotify for Artists, een app waarmee muzikanten allerlei data over hun luisteraars kunnen inzien. Wie luisteren hun tracks, waar komen ze vandaan, welke muziek luisteren ze nog meer? Daar kunnen muzikanten hun beslissingen op aanpassen, bijvoorbeeld om te bepalen in welke steden ze concerten geven.

Journalisten kunnen naar Chartbeat kijken, en krijgen lijstjes toegestuurd om te achterhalen hoe hun artikelen het gedaan hebben. Het is iets, maar het blijft behoorlijk amateuristisch. Ik zou graag een Blendle voor Journalisten maken, dat journalisten toegang geeft tot gedetailleerde statistieken over hun lezers, en hen de mogelijkheid geeft om – net als in Spotify for Artists – met hun fans te communiceren.

Het is geen vereiste, maar het moet voor journalisten toch op z’n minst mogelijk zijn om zelf hun werk te promoten? In Spotify for Artists kunnen muzikanten een persoonlijke tekst schrijven bij hun track, waarin ze bijvoorbeeld uitleggen wat hen heeft geïnspireerd bij het maken van het. nummer. Ze kunnen hun fans ook muziek van andere muzikanten aanbevelen.

Al die dingen zouden uitgevers – en Blendle – ook kunnen aanbieden voor journalisten. Waarom kan een columnist of journalist niet naar z’n hele fan base een berichtje sturen om een bijzonder artikel aan te raden van zichzelf of een ander? Nee, niet via Twitter. Het is veel interessanter om dat in je eigen app te integreren (zie ook punt 5 van vorig jaar), en zo de interactie met lezers binnenboord te houden. Hoe dat er allemaal uit moet zien, weet ik nog even niet. Maar het lijkt me logisch dat die tools er moeten komen. Ook omdat ik denk dat sommige journalisten er heel blij van worden – dat is een doel op zich.

***

Ik ben benieuwd naar jouw gedachten naar aanleiding van dit stuk – daar leer ik ook weer van. Laat van je horen op alexander@blendle.com.

Met dank aan Huig Markus voor de bijpassende illustraties.

Journalistiek in 2020: mijn 5 belangrijkste lessen was originally published in On Blendle on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

We hebben nog nooit zo’n ongelofelijk pakket aan crisismaatregelen uitgerold zien worden in zo’n korte tijd. Daardoor ligt opeens het openbare leven stil, en is het een complete kakofonie qua informatieaanbod. We worden overspoeld met nieuws. Persoonlijk check ik talloze nieuwssites, maar zit ik ook in allerlei whatsapp-groepjes waar mensen praten over coronanieuws en lees ik op Twitter een eindeloze stroom aan nieuwe feiten en grafieken. Soms heb ik het gevoel dat ik minder weet nadat ik meer heb gelezen.

Journalisten zijn in deze tijd professionele filters. Zij nemen alle informatie tot zich, onderscheiden feit van fictie en leggen de nadruk op de dingen die nu echt belangrijk zijn.

En we zien dat abonnees van Blendle grote behoefte hebben aan context in deze crisis. Nog nooit werd ons platform zoveel gebruikt, en werd er gelezen uit zoveel verschillende bronnen. Daarom hebben we hard gewerkt om de meest geliefde functionaliteit uit de eerste versie van Blendle versneld te brengen naar onze abonnees: bladeren door volledige kranten. Voor een totaaloverzicht in warrige tijden. Lezers kunnen vanaf vandaag bladeren door meer dan 35 nationale en internationale kranten.

Misschien krab je je even achter de oren, omdat we vorig jaar vrij publiekelijk zijn gestopt met betalen-per artikel voor niet-abonnees. Doorgaan met het gratis aanbieden van de dienst kon helaas niet meer. Maar, voor abonnees is het een ander verhaal. We zijn erg gelukkig dat we bladeren door hele kranten kunnen toevoegen. De prijs voor Blendle Premium is onveranderd, en voor het lezen van extra verhalen (bovenop de dagelijkse selectie) betaal je per artikel.

Hoe werkt het?

Bladeren is gratis, en als je een artikel wil lezen betaal je een klein bedrag. Krantencredits kunnen worden aangeschaft in bundels van € 2,50 voor 50 credits. Dat is genoeg voor 4 tot 10 extra verhalen, afhankelijk van de lengte van een stuk.

De populairste onderdelen van het vroegere Blendle zijn ook weer terug, maar nu als onderdeel van het abonnement. Als je maar even door een extra artikel bladert, lees je gratis – omdat we er vanuit gaan dat je het niet hebt kunnen lezen. En als een extra artikel aan het eind van de rit niet bevalt, krijg je je geld terug.

Dankbaar

Bij Blendle werken we op dit moment met z’n 50-en vanuit huis, en proberen we bijna elke maand nieuwe functionaliteit te shippen, waardoor abonnees van Blendle nog makkelijker relevante artikelen kunnen vinden. We blijven maandelijks nieuwe tijdschriften toevoegen (recentelijk New Scientist, &C en VARAGids) die je onbeperkt kunt lezen voor een vast bedrag per maand. Daarnaast werkt onze redactie dag en nacht om de pareltjes te vinden in onze enorme database van artikelen. En we zien hoe onmisbaar Blendle Audio voor veel mensen is geworden: elke dag een selectie uit de kranten voorgelezen krijgen door professionele stemmen.

We werken in de wetenschap dat meer dan 60.000 abonnees erop vertrouwen dat we hen toegang geven tot informatie uit verschillende, betrouwbare bronnen in verwarrende tijden. We zijn dankbaar voor dat vertrouwen.

Gezonde scepsis van columnisten en journalisten (vooral die gespecialiseerd zijn in de zorg of economie) zijn nu ook belangrijker dan ooit. Ze tonen ons verschillen in Nederlands beleid ten opzichte van dat in het buitenland, en proberen inzicht te geven in wat ons nog te wachten staat. Juist zij kunnen meningen van verschillende experts tegenover elkaar zetten en ons gidsen door de mist.

Maar journalisten zijn er op dit moment ook om supporter te zijn van mensen met goede initiatieven. De pagina’s van kranten staan nu ook vol met hartverwarmende verhalen. Van verschillende generaties die met elkaar in quarantaine gaan. Over zorginstellingen die creatieve oplossingen verzinnen om veilig contact te regelen tussen inwoners en familie. Over buurtinitiatieven om lokale ondernemers en horeca te steunen.

In deze donkere tijd is de realiteit soms niet te harden. Maar als je door de kranten bladert zie je Nederland nu ook op z’n allermooist.

Bladeren door kranten en betalen per artikel beschikbaar voor abonnees van Blendle was originally published in On Blendle on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Als ik even onbescheiden mag zijn: het is geen hyperbool om te stellen dat Blendle een bijdrage heeft geleverd (en blijft leveren) aan de toekomst van de journalistiek. Elke dag bouwen we aan nieuwe functionaliteiten en businessmodellen om ervoor te zorgen dat de beste tijd voor de journalistiek *voor* ons ligt, in plaats van achter ons.

Veel mensen houden van Blendle. En we doen ook wel eens dingen waarmee we even geen vrienden maken (*kuch* uitgevers die ermee stoppen of mensen die boos zijn over micropayments *kuch*). Maar altijd werken we door aan onze missie sinds dag 1: het makkelijker maken om te genieten van (en te betalen voor) kwaliteitsjournalistiek.

En we nemen onze missie bloedserieus. We zien het helpen van de journalistiek als een van de belangrijkste opdrachten van deze tijd. In een tijd van algoritmes en verdeling, geloven wij erin dat hoe meer mensen goede verhalen lezen, hoe meer we elkaar leren begrijpen. Hoe meer we zorgen dat de macht gecontroleerd wordt. Hoe betere keuzes we kunnen maken in ons leven.

Facebook, Google en Apple hollen de journalistiek uit. En digitale krantenabonnementen compenseren nog *lang* niet wat er ooit verdiend werd met papieren kranten. Ondertussen betalen 3 miljoen Nederlanders wel al voor muziek via Spotify. Hoeveel Nederlanders krijgen we met z’n allen aan een betaalmodel voor kwaliteitsjournalistiek? Bij Blendle doen we elke dag niets anders dan deze puzzel oplossen.

Maar we hebben dus een vacature.

Onze gebruikers zijn blij met Blendle als we ze artikelen aanbevelen die ze interessant vinden. We gebruiken data scientists en een redactie om de juiste artikelen aan te bevelen. We geloven erin dat

• Mensen graag lezen over hun fascinaties, of dat nou recente stukken of briljante stukken uit het archief zijn
• Het potentiële bereik van ieder goed stuk veel groter is dan dat het nu krijgt
• We de drempel om goede journalistiek te consumeren zo laag mogelijk moeten maken – lezen voor als je zin hebt om te lezen, audio als je zin hebt om te luisteren.

We maken de grootste nieuws-nieuwsbrief van Nederland. Elke dag krijgen 400.000 Nederlanders de gepersonaliseerde Blendle-email. Die artikelen en nog veel meer verschijnen in de app (waar je die artikelen ook nog eens kunt luisteren, en waar je nog veel meer persoonlijke aanbevelingen krijgt). We zoeken een senior redacteur die de kar komt trekken om onze gebruikers nog betere artikelen aan te bevelen. Inhoudelijk, en qua vorm.

• Je zet de toon. Je wordt de stem van Blendle. We gaan jou allemaal napraten. Op journalistenborrels vertelt iedereen je dat Blendle zo’n leuke tone of voice heeft. En dat komt door jou.
• Je scherpt onze redactionele strategie aan. Je zorgt ervoor dat we onderscheidend blijven in onze keuzes.
• Er zitten genoeg management-skills in je om (jongere) redacteuren te coachen. Want je doet het allemaal niet alleen. Daarnaast help je om iedereen efficiënter te laten werken.
• Je denkt na over de laaaaaaange termijn. Misschien leuk om dit jaar met de Kerst iets raars te doen terwijl iedereen bezig is met jaaroverzichten. Om maar wat te noemen.

Lijkt het je wat? Laat van je horen. Dan spreek ik je binnenkort bij Blendle in Utrecht.

Ik zoek een journalist was originally published in On Blendle on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Dat kan ik natuurlijk lekker voor mezelf houden, maar ik denk dat het zinniger is om *juist* transparant te zijn over de richting die ik zie voor de journalistiek.

Dit is de eerste jaarlijkse brief over m’n werk in het toegankelijker maken van journalistiek. Ik probeer zo transparant als mogelijk m’n gedachten te delen over waar vooruitgang wordt geboekt en waar die blijft steken – bij Blendle en in de industrie.

In krantenland heerst optimisme. De digitale fundering is gelegd: bijna allemaal hebben ze mooie sites, apps en recht-toe-recht-aan betaalmethoden. Uitgevers spreken trots over stijgende digitale inkomsten. Er heerst weer hoop, zelfs een aardige dosis zelfverzekerdheid — een opvallend andere toon dan vijf jaar geleden, toen de sfeer best grimmig en radeloos was.

In tijdschriftenland zijn er de afgelopen vijf jaar talloze uitgeverijen samengegaan. Er zijn minder uitgeverijen over. En waarschijnlijk worden het er nog minder. Er blijven een paar sterke bedrijven over. Op digitaal gebied gebeurt er (behalve bij LINDA en VI) niet veel — het lijkt erop dat de overgebleven tijdschriftenuitgevers vooral inzetten op print.

Vijf dingen die me opvallen.

1. Waarom lost de krant mijn problemen niet op?

Stel. Mijn printer is stuk. Ik moet een nieuwe. Dus ga ik naar thewirecutter.com, waar ze me zonder omhaal vertellen: ‘Deze moet je kopen, dit is de beste.’ En ja, dat doe ik dan, zo ongeveer blindelings. Ik vertrouw The Wirecutter, omdat ze eigendom is van The New York Times. Het zijn journalisten en wetenschappers die de producten testen, achtergrondonderzoek doen, en experts interviewen. Ze werken volgens de ethische journalistieke principes van onafhankelijkheid.

The New York Times, nota bene de sjiekste krant van allemaal, neemt de praktische problemen van lezers serieus. Ze investeert in allerlei diensten die het leven van hun gebruikers gemakkelijker maken — van de vraag ‘welke serie zal ik kijken?’ tot ‘wat zullen we eten vanavond?’

In de Nederlandse journalistiek wordt de servicerubriek helaas schromelijk verwaarloosd. Tuurlijk, er is de befaamde AD-oliebollentest, iedere krant heeft boeken- en restaurantrecensies, en laten we vooral de weerblokjes op de websites niet vergeten. Maar wat nou als ik vanavond uit eten wil in mijn stad, en alle recensies uit mijn lievelingskrant wil zien van vegetarische restaurants die hoger scoorden dan een zeven? Dat kan dus niet. In plaats daarvan krijg ik in een willekeurig wekelijks ritme een willekeurige recensie in mijn gezicht geduwd over een restaurant in een plek waar ik niet woon, en waar ze ook nog eens veel vlees serveren. Dat is het probleem: de informatie is er wel, maar zit opgesloten in een of andere ongestructureerde database.

We zouden nog veel verder kunnen gaan dan de juiste printer of het beste restaurant. De journalistiek kan (nee, moet) mensen helpen slimmere keuzes te maken. Stel, ik wil klimaatvriendelijker leven: waar moet ik beginnen? Minder vliegen? Minder douchen? Veganistisch eten? Er zijn bij iedere optie twintig journalistieke artikelen te vinden die vóór pleiten, maar ook twintig die uitleggen dat nu juist deze optie niet zo zinnig is.

Ik zou willen dat de journalistiek mij helpt bij die zoektocht — en niet slechts door me een algemeen overzichtsartikel voor te schotelen, want waarom zou voor jou hetzelfde verhaal relevant zijn als voor mij? Misschien vlieg jij veel meer, ben je al lang veganistisch, of heb je meer geld te besteden dan ik. Het zou zo mooi zijn als de journalistiek aansluit bij de individuele situatie van de gebruiker, en de vorm hierop aanpast. Misschien is dat een app, misschien iets heel anders. Waarom maakt de krant eigenlijk geen meditatie-app? Of een stappenplan ‘beginnen met hardlopen’? In ieder geval is de standaardvorm — een artikel of dossier — lang niet altijd de beste.

Als de journalistiek mij zou helpen m’n levensproblemen op te lossen, zou het een veel belangrijker rol innemen in mijn leven. Wanneer ik denk dat mijn kind ziek is, ga ik googlen — heb je enig idee op welke afgrijselijke fora vol bange ouders ik terecht kom? In zo’n geval snak je naar journalisten. Ik zou het zó fijn vinden als ik met dat soort vragen terecht kon bij het journalistieke medium dat ik vertrouw — of dat nou de Telegraaf, AD of Trouw is. Dat ik bijvoorbeeld de geboortedatum van mijn kind kan invoeren, en dat ik af en toe een pushbericht van de krant krijg: “Je kind is nu zeven maanden, in deze fase gebeurt er x.” Zo wordt journalistiek veel relevanter in mijn leven.

Op scholen voor journalistiek wordt graag hoog opgegeven over het belang van journalistiek voor de democratie. Maar ga 25-jarigen eens vertellen dat ze een abonnement op een krant moeten betalen vanwege de democratische noodzaak — veel succes. Mensen weten welke rol Netflix speelt in hun leven, maar de kránt? Het blijft bij vage bewoordingen over slijpstenen van geesten, verruiming van kennis — bla. Daar ben ik bang voor: dat het voor gebruikers onduidelijk is geworden welk probleem de kranten oplossen. Terwijl die democratische functie er natúúrlijk is.

De kracht zit hem dus in de combinatie. Doordat de krant mij helpt keuzes te maken, is ‘ie relevant in mijn leven, begrijp ik de meerwaarde van het abonnement, en gebruik ik hem dus ook als bron voor nieuws, politieke analyse en achtergrondverhalen. Andersom heb ik vertrouwen in de service, juist omdat ik weet dat de krant onafhankelijk is en democratische idealen heeft.

2. Hoezo is nieuwer altijd beter?

Journalisten — nee, ik vrees wij allemaal — vinden een stuk dat vandaag in de krant staat per definitie relevanter dan een stuk dat in de jaren zeventig gepubliceerd werd. We hebben last van recency bias. Als we een boek kopen of een film uitzoeken op Netflix zijn we eerder geneigd er eentje te kiezen die onlangs is verschenen, dan eentje van tien jaar geleden.

Het krantenarchief wordt door journalisten dan ook nauwelijks benut. Dat briljante verhaal van een jaar geleden over wat er bij Prorail achter de schermen gebeurt als er blaadjes op de rails liggen, is nog steeds heel relevant wanneer een jaar later in september het treinverkeer plat ligt — dat hoef je écht niet nog eens te schrijven. En toch, daar gaan we weer, iedere keer als het herfst is, of iedere keer als de klok een uur voor- of achteruit wordt gezet. Ik zal niet opnieuw beginnen over restaurantrecensies (zie hierboven) of receptenrubrieken, maar bij dat soort verhalen is het al helemáál achterlijk dat we die alleen op een bepaalde dag te zien krijgen.

Ook hier geldt: de verhalen zijn er wel, we moeten ze alleen naar boven halen op een moment en manier dat ze relevant zijn voor de gebruiker. Ik kan onwijs veel redenen verzinnen waarom het prima is een oud verhaal te lezen. Van heel simpel — ‘er liggen blaadjes op de rails, hier is dit artikel van een jaar geleden’ — tot zo complex als je maar wil. Houdt de gebruiker van architectuur? Met het archief van Vrij Nederland zou je een complete cursus over architectuur kunnen samenstellen.

3. Waarom verkoopt de Volkskrant geen artikelen van NRC (en andersom)?

Voor dit punt moeten we eerst even naar de VS. Daar haalden de kranten tot voor kort het grootste deel van hun inkomsten uit advertenties, het abonnementsmodel was daar lang niet zo wijdverbreid als hier. Maar nu de advertentiemarkt is ingestort, maken de paywalls hun opmars. Eerst alleen nog bij de kranten, maar in een jaar tijd zitten ineens ook Buzzfeed, The Atlantic, Vox, The New Yorker en Wired geheel of gedeeltelijk achter een betaalmuur.

Aggregators (Twitter, Facebook, Google, Apple, etc.) spelen een toenemende rol in nieuwsconsumptie van mensen. Maar aggregators zoals Apple News hebben door al die nieuwe betaalmuren ineens een probleem: veel content kunnen ze niet meer aanbieden omdat die achter de paywalls is verdwenen. Ik geef je op een briefje: binnen nu en een jaar hebben zij allemaal een betaalde component. Binnen een jaar kloppen technologische bedrijven — Apple, maar ook Amazon, misschien zelfs Facebook, godbetert — bij de uitgevers aan: ‘Hi, mogen we jouw spullen verkopen?’ Eerst gaan ze de Amerikaanse uitgevers langs, daarna komen ze met die vraag onvermijdelijk ook naar Europa.

Uitgevers komen voor het dilemma te staan: ‘Doen we mee of niet? Gaan we naast onze concurrenten liggen in een winkeltje dat niet van onszelf is, waar we niet beschikken over klantendata en we veel minder controle hebben over de verkoopomgeving?’ In eerste instantie zullen ze geneigd zijn niet mee te doen: ‘Nee, als je The New York Times wil lezen, moet je dat op de site van The New York Times doen, in de app van The New York Times’. Maar al snel zullen ze inzien dat ze in hun eentje niet de grootst mogelijke (betalende) lezersgroep bereiken. Door de betaalmuur wordt het publiek verkleind. Er is altijd een groep gebruikers die sowieso wel wil betalen voor een krant, en een groep die sowieso nooit wil betalen voor een krant, maar daartussenin zit de grootste groep. Dat zijn de mensen die best een beetje willen betalen, maar niet genoeg fan zijn om een heel abonnement te nemen. Die groep verlies je.

Ik ben heel benieuwd welke strategie de uitgevers zullen kiezen. The New York Times heeft ‘ja’ gezegd tegen Blendle, maar dat is makkelijk: Blendle is klein en ongevaarlijk. Apple is een heel ander verhaal: je denkt wel drie keer na voordat je daarmee in zee gaat.

Mijn hoop is dat de uitgevers de aggregatie zelf gaan doen en meer gaan samenwerken. Ik kan niet wáchten tot The New York Times ook een artikelselectie van The Wall Street Journal aanbiedt. Ik denk dat kranten hun lezers een betere dienst bewijzen en meer zouden verdienen als ze niet alleen hun eigen spullen verkopen. Sommige NRC-abonnees zouden nooit een abonnement nemen op de Volkskrant, maar vinden het misschien wél heel interessant om Volkskrant-stukken te lezen die NRC hen aanraadt. Het is vloeken in de kerk, ik weet het, maar je hoort toch ook niemand klagen dat er NPO-series in Netflix zitten? Uiteindelijk is het een simpel verhaal: de klant heeft altijd gelijk. En de klant wil niet bij elk nieuw artikel dat ‘ie aanklikt een betaalmuur krijgen.

Het zal nog wel een aantal jaar duren voordat de uitgevers hier mentaal klaar voor zijn. Blendle kan helpen faciliteren, misschien zelfs een beetje de weg leiden. In eerste instantie zagen de uitgevers het immers ook totaal niet zitten om met concurrenten in één app te komen. Nu vinden ze dat, enige uitzonderingen daargelaten, niet zo raar meer. Dat vind ik echt vooruitgang. Ik hoop dat de uitgevers op tijd tot inzicht komen, want Apple, Facebook, en al die andere technologische bedrijven zetten gebruiksgemak altijd voorop, maar handelen niet in het belang van de journalistiek. We moeten dus zo min mogelijk macht aan ze overdragen.

Uitgevers zouden infrastructuur en inhoud meer moeten scheiden. Infrastructuur (hoe komen je artikelen bij de lezer) is een opgelost probleem. Met wat tweaken van de betaalmuur kun je optimaliseren (de volgende hype wordt: algoritmische paywalls), maar ook daarmee gaan ze snel een plafond bereiken. De enige oplossing die echt zoden aan de dijk zet is: samenwerken. Startups gaan ook niet meer hun eigen webservers in elkaar klussen (maar gebruiken gewoon de cloud) en niemand soldeert zijn eigen PIN-terminal in elkaar. Toch geven uitgevers enorm veel geld uit aan infrastructuur. Dat is zonde, want al die infrastructuur is binnen een paar jaar een commodity. Ze kunnen hun inkomsten beter uitgeven aan journalistiek.

4. Zijn onze ogen echt meer waard dan onze oren?

‘Geen tijd’ is de vaakst genoemde reden om een krantenabonnement op te zeggen. Dat kan twee dingen betekenen: of men wil er geen tijd voor vrijmaken omdat de journalistieke inhoud niet goed genoeg is (dat lijkt me in mindere mate het geval), of de journalistiek wordt niet in de juiste vorm aangeboden. Precies om die laatste reden zijn wij met Blendle Audio gestart. Mensen blijken namelijk wél tijd te hebben om te luisteren.

Podcasts bieden een waanzinnige kans voor journalisten. Er is veel meer ruimte voor niche en experiment — anders dan die eenheidsworst die op Facebook hoogtij viert. Ik denk dan ook dat nog véél meer mensen gaan luisteren dan er nu doen. Ook uitgevers hebben het gevoel dat ze er ‘iets’ mee moeten — al hebben de meeste nog geen idee wat. Podcasts vormen een totaal onontgonnen gebied, en je voelt aan alles: we staan aan het begin van iets heel groots.

Toch zijn er drie zaken die me heel onrustig maken. Ten eerste kun je niet vinden wat je zoekt. Podcasts doorzoeken voelt als het web vóórdat Google er was. Vrienden bevelen elkaar podcasts aan, websites en bladen geven soms tips — leuk en aardig, maar het onderstreept vooral dat de podcastsaanbieders er niet in slagen je de programma’s aan te reiken die passen bij je voorkeuren en behoeften.

Ten tweede worden al die goeie programma’s zomaar gratis weggegeven. Grátis! We maken met open ogen precies dezelfde fout als de kranten in de jaren ’90 maakten. Ze vertrouwen op advertentie-inkomsten. Nota bene in mijn eigen podcast die ik met mijn vriend Ernst-Jan Pfauth maak, zitten we ongemakkelijke teksten voor te lezen namens adverteerders. Ik vind dat ongemakkelijk, want in feite verpak je een commerciële boodschap als een objectieve. Advertenties gaan in de kern niet samen met journalistiek.

Het stomme is dat advertenties bij podcasts de standaard en de enige optie zijn om geld te verdienen. Terwijl ik denk dat juist voor podcasts mensen in hoge mate bereid zijn te betalen. Waarom proberen we dat niet eerst uit, in plaats van die mensen nu gratis spullen uit te delen? En dan zeker straks als het te laat is ineens proberen alsnog een betaalmodel in te voeren? Waarom kunnen luisteraars geen abonnement nemen op een pakket aan goeie journalistieke podcasts?

Zo kom ik op het derde bizarre punt: audio wordt ernstig ondergewaardeerd. De CEO van Spotify, Daniel Ek, zei het begin dit jaar ook al: wist je dat in de markt voor video tien keer zo veel geld omgaat als in de audio-business? Terwijl consumenten aan audio en video ongeveer evenveel tijd besteden. Zijn onze ogen echt tien keer meer waard dan onze oren? Waar slaat dat op?

Ik zou dus willen onderzoeken wat er zou gebeuren als we onze oren evenveel waarderen als onze ogen. Het zou me niet verbazen als audio uiteindelijk het uitgangspunt wordt bij ieder bijzonder journalistiek verhaal — en daarnaast maakt de journalist er nog iets extra’s bij in geschreven vorm. Bij Blendle werken we naar die situatie toe: bij alles wat we doen, staat audio op nummer één.

5. Is het niet zonde dat we alle gesprekken weggeven aan WhatsApp en Twitter?

Als een vriend een foto op Instagram zet, laat ik hem niet via een WhatsApp-bericht weten wat ik van die foto vind, maar ik stuur hem een direct message via Instagram. Of ik zet mijn commentaar bij zijn foto. Logisch. Maar als ik een artikel lees in Trouw en ik wil er met mijn vriend over praten — oh boy. Dan moet ik: uit de Trouw-app, naar WhatsApp, die vriend opzoeken, de url van het artikel opzoeken, plakken, zorgen dat die vriend door de paywall kan — niet handig.

Het is niet alleen onhandig, het is ook heel raar dat uitgevers het moment dat het écht interessant wordt — namelijk wanneer de journalistiek onderdeel wordt van het sociale verkeer — uit handen geven aan een ander bedrijf. Ze lijken niet te beseffen hoeveel culturele waarde ze daarmee verliezen. Men zegt: ‘Het is nou eenmaal zo. Als Sylvia Witteman over haar column praat, doet ze dat nu eenmaal op Twitter.’ Maar waaróm? Omdat de uitgevers zelf er geen beter platform voor bieden.

Ok, een paar jaar geleden hadden zo ongeveer alle kranten reactiepanelen onder hun artikelen. Dat werd zo’n open riool dat iedereen zei: doe maar snel weer dicht. Maar de onderliggende gedachte dat lezers iets waardevols kunnen toevoegen, is nog steeds geldig — de vorm bleek alleen niet zo handig. De Correspondent heeft de ‘conversatie met lezers’ nu weer enigszins terug gebracht. NRC volgt langzaam. Ik vind dat iedere uitgever technisch een platform zou moeten bieden om de kans zo groot mogelijk te maken dat er goede gesprekken plaatsvinden over de artikelen.

Zo’n gesprek kan allerlei vormen hebben: persoonlijke ervaringen uitwisselen, links delen naar andere artikelen, een discussie met de auteur van het stuk. En het zou op allerlei niveaus moeten kunnen: één op één (mijn vriend en ik in discussie over het Trouw-artikel), maar ook in vriendengroepen, en zelfs in grotere groepen waarin mensen elkaar niet kennen maar wel bijvoorbeeld allemaal een interesse in psychologie delen en graag LINDA lezen. Hoe dan ook moeten de groepen gefilterd zijn — dat is het verschil met die reactiepanelen waar iedereen zomaar kon trollen. De beperking van de groep maakt de kwaliteit van het gesprek. Zie het ondergrondse succes van besloten Slack- en Whatsappgroepen ten koste van publiek debat op Facebook en Twitter.

Natuurlijk moeten journalistieke diensten niet alles mogen meelezen wat mensen tegen elkaar zeggen naar aanleiding van een artikel, maar het lijkt me erg welkom dat we meer besef krijgen van hoe een artikel leeft. Als we zelf het platform voor discussie bieden, zijn we niet meer afhankelijk van black boxes als Whatsapp. Bovendien ontstaat dan hetzelfde effect als bij Instagram: gebruikers zullen de krantenapp niet meer verlaten wanneer ze een gesprek over een artikel te voeren. Sterker nog, het is een extra reden om de krantenapp te openen.

Ten slotte

Er wordt me veel gevraagd of ik optimistisch ben over de toekomst van de journalistiek. Het antwoord: absoluut. De kracht van de combinatie: journalisten én talentvolle programmeurs, designers en product-mensen (zoals dat heet bij technologiebedrijven) die helpen om journalistiek toegankelijker te maken voor veel meer mensen en bijdragen aan een duurzaam businessmodel voor kwaliteitsjournalistiek.

Dalende oplages, fake news, de verstikkende werking van sociale media, grote hoeveelheden bullshit die je overspoelen, de onbetrouwbaarheid van Facebook en gebrekkige lokale journalistiek — je zou er haast apathisch van achterover leunen, hopend dat alles vanzelf beter wordt. Maar het is onze verantwoordelijkheid om er alles aan te doen om de boel in een betere richting te duwen.

Vijf dingen die mij opvallen over journalistiek anno 2019 was originally published in On Blendle on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

It took us two years, three months, and five days.

One million people now have a Blendle account. If you’re not one of those yet, you’re only a click away (or, if you’re in the U.S., a click and a short time on a waiting list.) And become one in one million people who read from the world’s most trusted sources, on Blendle, without a subscription, and with a money back guarantee if you didn’t like a story.

When we first started, we wanted to make high quality journalism available for everyone, breaking down the barriers of an ever growing number of paywalls, helping people to find the best reads from quality sources, and giving that quality journalism a chance in a news environment that has become — and to a large extent still is — a clicktatorship.

It seemed like utopia.

If you’ve never heard of Blendle, this is what we’re doing: on our journalism platform, young people discover premium journalism that is hidden on paper or behind paywalls. They can purchase stories they want to read, and get their money back if they didn’t enjoy it. We wanted to do this to make the best work of journalists available to young people. And in the past year, they got even younger: The largest chunk of our users is now 30 years old, down from 35 years. I remember how we first introduced the concept to a publisher. They thought we were crazy.

Two years in, one million people have given us more confidence that we’re on the right track with this crazy experiment. We feel more committed than ever to improve upon what we built.

Helping our users find the best stuff, quickly

The key to our success is not only that we’re offering journalism in a frictionless, beautiful way. It’s curation. Our team of journalists reads a combined forty hours a day, to find the best stories for you. They pick the most compelling, most surprising, most inspiring pieces. Groundbreaking investigations, truly unique essays, and fun, helpful, and beautifully written stories on whatever matters that day, that week, that year. Articles that won’t make this world seem more pleasant, but more understandable.

Before we reached one million readers on Blendle, we invited some of our most active readers into our office to show them something we’ve been working on. We call it the Blendle Premium Feed. The goal is to create the internet’s most interesting, most compelling and most informative stream of stories, tailored to every single one of our users. A stream of stories that are hand selected by our team of journalists and then placed in streams, each compiled to each of our readers’ unique interests and tastes.

Journalists and technologists working together

The reactions to the Blendle Premium Feed ranged from excited to a bit more enthusiastic. But there was one point most of them agreed on. A lot of people we invited told us that they feel uneasy about personalization. The fear being that they get presented articles they agree with, instead of stories that challenge. Articles that don’t help them to understand the world better, but just make them feel better about themselves. Journalism that divides and doesn’t inform. It’s a worry we share.

Journalism was always at the heart of Blendle, and that’s why we wanted our algorithms to work like a journalist. A team of roughly a dozen data scientists and journalists together, built an algorithm to pop the filter bubble. And is mindful of nerds. That creates a stream of stories that will show you the need-to-know stories, but also gets you the stuff that surprises you and stuff that is important to you, but maybe not a lot of other people. Like that super wonky politics story, or that crazy detailed history of the computer chip, or that silly piece about some celebrity.

Right now we’re testing this, and our first results are very encouraging. Sometimes only a handful of people see a story, and often half of them go ahead and read it. Your marketing friend might call that a 50 percent clickthrough rate, and he’ll agree that it’s unheard of.

So in the coming months, we’ll start slowly rolling out the Blendle Premium Feed to all of our users. It sounds, again, a little bit like utopia: A stream you’ll find interesting, compelling, useful, informative — but that still doesn’t cage you in a filter bubble. But at one million users, we have the feeling it’s not the technology that kept this from us. It’s the will to do it.

Wanna help? Recommend and share this post.

Join one million people, sign up for Blendle right here. And always find something amazing to read on Twitter and Facebook.

In the United States? Get in line for our private beta here.

One million was originally published in On Blendle on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

We live in extraordinary times. And it’s easy to be distracted by a 24-hour news cycle that allows us little time to reflect on what’s actually happening. This was true-as-ever during the U.S. conventions earlier this month, with a constantly whirring schedule of speeches, briefings, and fringe events. But on Blendle, people took a step back to see the bigger picture.

Among our most popular stories during the RNC and DNC, the amount of political stories spiked, as you’d expect. But the four political stories that made it into our most-read top 10 had one distinct characteristic — they were about Trump, Trump’s family, and the RNC. Clinton and the DNC were not the subject of any story in our top 10 during those two weeks, even though Blendle editors surfaced and recommended stories on both candidates in equal measure. No sign of Trump fatigue here.

Those most-read stories also revealed something about the type of convention coverage you were looking for. Our #1 story of the two weeks was Newsweek’s Donald Trump Can Win, Really — an exploration of polling and population change explaining how the numbers could actually work in Trump’s favor come November, away from the hysteria. Coming in a close second was The Atavist’s Biased and Phony Media Descend on Cleveland to Cover Very Tremendous Convention — an offbeat, heavily satirical series of daily dispatches from the Quicken Loans Arena that offered an insight into the dark, unscrupulous, and downright farcical underbelly of political conventions.

There was also The New York Times’ inside account of Melania Trump’s speech fiasco, How Melania Trump Sent Speech Veering Off Course. And bringing up the rear was TIME’s cover story, What A President Needs to Know — an interview with Trump on the subject of his “presidential literacy”. As I discussed in my last Medium post on what people read when they’re paying for news, each of these four pieces provides a unique viewpoint or insight into the conventions away from the 24-hour cycle of breaking stories, that helps voters make sense of the news and perhaps ultimately inform their vote.

But what if we look closer, at a state by state level, at some of those areas predicted to be crucial battlegrounds this November — could that tell us something more? Using the New York Times’ live poll of polls tracker, we compared some of the swing states’ average margins with their most popular stories on Blendle during the conventions.

In those states where the average margin between Clinton and Trump is less than 3%, we saw some similarities in the most popular stories. For example, in New Hampshire and Florida, where Hillary leads with an average margin of 1.2% and 1.3% respectively, the most popular story was the previously-mentioned Times’ analysis of How Melania Trump’s Speech Veered Off Course. The same was true in Georgia, where Trump leads with an average of 2.6%. And in North Carolina (+2.3% Clinton) and Ohio (+0.2% Clinton), the most popular story was Newsweek’s Donald Trump Can Win, Really. We don’t have data on the political persuasion of the people reading these stories, but in those places where the race is tightest, it seems people wanted to read about how the Trump campaign may have been damaged by Melania’s “borrowing” (of equal interest to both Trump and Clinton supporters), and how close this fight really could be. Makes sense.

In Pennsylvania and Virginia where Clinton’s average lead sits slightly higher (+3.5% and +3.8% respectively) the most popular story was The Atavist’s Biased and Phony Media Descend on Cleveland to Cover Very Tremendous Convention. Clinton has polled ahead pretty consistently in these states, and readers appear to have turned to something that sends up the Trump campaign — perhaps searching for reassurance about their choice.

And then we come to Wisconsin, where Clinton’s average margin sits at 7%, and the most popular story was something that has not featured in this discussion so far: The Economist’s searing leader, The Dividing of America — on how Trump’s nomination “will put a thriving country at risk of a great, self-inflicted wound”. The Times’ tracker shows Clinton has led in state polls here since January, but her margin has narrowed in recent weeks — and Wisconsin readers appear to be contemplating the weight of their decision.

We can’t know for certain what drives people’s reading choices around a particular subject without focus groups or in depth interviews. But as the most bitterly fought election in a generation heats up, it’s interesting to see which stories Blendle users are choosing to inform their political nous, what subjects they feel so strongly about that they will pay to read them, and examine these reading patterns in a wider context.

You can join Blendle’s beta here, follow us on Twitter or like us on Facebook. And download our apps for iOS and for Android too!

Worrying about America: What people read when things get serious was originally published in On Blendle on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Would it change what people read? Would they really be willing to pay for a story, and if so, how much? And with Blendle’s one-click refund feature, wouldn’t they just read stuff and then refund everything?

We opened our U.S. beta to 10,000 people on March 23, giving readers a platform where they could find the best writing from The New York Times, The Wall Street Journal, TIME Inc, The Financial Times, The Washington Post, Newsweek, Bloomberg Businessweek and others, without paywalls or ads. Three months on, these are a few things I’ve learned through our experiment so far.

The thing that’s surprised me most is that two out of our three best-selling stories have been, on the face of it, “self-help” stories: a TIME cover feature on “How To Stay Married” and a Wall Street Journal piece on “Why Making Friends is Harder for Grown-Ups”. Lamentations about shrinking social circles as we age aren’t new, and there is a ton of self-help pieces on the free web offering advice on how to make new friends. Ditto the reams of instruction on how to keep your marriage alive/“this one change could save your relationship” features. So why were people willing to pay for these particular pieces?

This would be my guess: Firstly, they’re from The Wall Street Journal and TIME, signalling quality, and are the subject of hard paywalls. Unless you have a TIME and/or Journal subscription, there’s no other way to access these pieces online. But most importantly, once you get inside, these are so much more than puff self-help features. They both use scientific studies, psychiatry professors, and therapists to explain the problem and offer truly expert advice. They are quality reads, based in study and science, on common problems many of us share. And so we reward them.

The rest of our best-selling top 10, so far, looks like this:

1. Fiercely Frail Millennials, National Review, $0.25. Senior feature writer David French’s blistering opinion feature on why upper-middle-class parenting styles are to blame for the “frail” psychology of millennials.
2. How To Stay Married, Time, $0.35. Time cover feature looking at why staying married is “more challenging than ever… But new data says it’s worth it.”
3. Why Making Friends is Harder for Grown-Ups, The Wall Street Journal, $0.49 The Journal’s relationship columnist looks at the academic research that explains why we lose friends as we get older, and expert advice on how to make new ones.
4. Fear Trumps Hope, The Economist, $0.59. The Economist visited Trump Tower and came back with a stark warning about the presumptive nominee: he’s “terrible news for Republicans, America and the world”.
5. Porn and the Threat to Virility, TIME, $0.35. The negative effects of watching porn have been much discussed. This investigation into “porn-induced erectile dysfunction” includes interviews with men affected, psychologists and a search for scientific evidence.
6. My Year in Start-up Hell, Fortune, $0.35. This extract from Dan Lyons’ much-hyped book Disrupted, on his experience of working at start-up Hubspot, was published in Fortune before the book was available in paperback.
7. How to Win Friends and Influence People, The Economist, $0.59. In-depth analysis of how Facebook turned itself into one of the world’s most influential tech giants, and what it will do next.
8. Democracies End When They Are Too Democratic, New York Magazine, $0.19. Andrew Sullivan’s essay on how America has become “a breeding ground for tyranny”, discussing Plato, Trump, and everything in between.
9. What If He Wins, Newsweek, $0.19. Beginning on January 17 2017 with a newly-sworn-in President Trump, Newsweek Political Editor Matthew Cooper analyzes what a Trump presidency would look like.
10. We Don’t Know Why It Came To This, The Washington Post, $0.19. A part of The Post’s series “Unnatural Causes: Sick and dying in small-town America”, staff reporter Eli Saslow examines why white, mid-life American women are dying at a rate not seen since the AIDS epidemic.

In a note to beta users to mark our launch, our founder Alexander Klöpping wrote that Blendle’s 650,000 European users “mostly want to read about the “why” instead of the “what”. And The Washington Post’s Chris Cillizza also wrote a couple of months back about the journalistic equation of “what?”, “so what?” and “now what?”. In an age where you can find the “what” everywhere (and for free), he said the “‘now what’ began to rise”. That’s exactly what the list above reflects — the “so what” and “now what” rule on Blendle.

None of the top 10 are “what” stories, hot takes, or exploding watermelons (not that there’s anything wrong with insanely popular exploding watermelons, as part of a wider diet). Every story is analysis, investigation, opinion, or unique feature writing. People are stumping up cash for quality pieces that make them smarter, think deeper, or help them in a real way.

So if people are willing to pay for the stories they read online, how much are they willing to pay? Stories on Blendle range in price, depending on publisher and length, from $0.09 to $0.59, and the average price of an article bought using Blendle during our first few months was $0.33. But you *could* simply refund everything you buy. Well, our average refund rate right now is 7% — a bit lower than the average refund rate on Blendle in The Netherlands and Germany, which is just under 10%.

So currently, more than 90% of people buying stories on Blendle think those stories are worth their money. We do tend to see higher refund rates for stories at the higher-end of the price scale — people need to be convinced that a story is worth more than the average amount. But far from offering a loophole, the refund feature is creating a competition of quality, with people choosing to support the journalism they love.

It’s a great start, but we also know Blendle’s not perfect yet — far from it. You’re telling us you want more sources, and so do we. Since our launch, we’ve added National Review, Fortune, and Advertising Age, and there will be more in the coming weeks and months. Every day our beta users are letting us know improvements they’d like to see, and we’re listening.

But what we can say after the first three months of our small experiment (we opened up to just 10,000 people to begin with, and have been letting a handful more in each week) is that our first beta users are putting their hands in their virtual pockets one story at a time to support original, probing, insightful journalism.

The New York Times’ Global’s Editorial Director Lydia Polgreen recently talked about how the introduction of The Times’ paywall had “reset the conversation with readers about the value of journalism we produce”. But she asked the same question I’ve discussed here: “Why should a news consumer lean forward to consume, and pay for, your journalism when so much is available for less money, or worse, for free?” Her simple answer:

“Supplying these news consumers with a steady diet of informative, compelling, useful and moving pieces of journalism they cannot find anywhere else is the key to our success.”

We second that.

Now here’s that exploding watermelon.

Jesse McLaren on Twitter

pic.twitter.com/Nfqf5PUwn5

You can join Blendle’s beta here, follow us on Twitter or like us on Facebook. And download our new apps for iOS and for Android too!

What are Americans reading on Blendle, and what are they willing to pay for it? was originally published in On Blendle on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Today, I sent this to the first beta users that signed-up to Blendle, my journalism startup backed by The New York Times and Axel Springer.

To our beta users,
Today, Blendle starts its beta in the United States. And I’m really glad you’re part of it. Together with the biggest media companies in the country and 9,999 other beta users, we’re looking to reinvent how you can discover and support the best journalism in the country.

Journalism needs a Spotify, a Netflix, an iTunes — whatever you want to call it

Music has Spotify. Video has Netflix. But journalism still didn’t have its own dedicated platform. As a former technology journalist myself, I thought that the lack of such a platform for journalism was pretty strange. Spotify not only helps me access all music, it also makes it easy to discover the best songs, and makes paying for it feel like second nature.

That made me think, naturally, why it was that my beloved journalism still made me visit tons of different websites to read what I liked. Where the best stuff is often behind paywalls. Where I was having to rely on Facebook or Twitter to find the best articles through an abundance of noise about what my old neighbor was reading from The Lad Bible. Where adverts kept popping up to ruin that great piece about the migrant crisis in Europe. And where I was expected to figure out by myself what’s real journalism and what’s clickbait. It wasn’t nice, and, at a personal level, it made me pretty upset as a young guy hoping to make a career writing (what I thought was) good substantive journalism.

Journalism needs a Spotify, a Netflix, an iTunes — whatever you want to call it. One website that houses the best newspapers and magazines in the country, that allows people to browse through everything and only pay for the stories they like, where you can see what your friends recommended. And where it’s really easy to just get the 8 or 10 best stories published every day, and discover those really great pieces.

Nobody built it, so we did it ourselves

A couple of years ago we set out to build something that did just that, from our offices in The Netherlands. But there was one small problem we needed to deal with: getting the highest profile media brands in the world, from The New York Times to The Economist to Time Magazine all on board to license all of their content to us.

I once read about how Daniel Ek, when he started Spotify, just went knocking on all record label’s doors in Sweden. Made sure he spoke to everyone at the labels. And that when he got told ‘no’ he’d just try again and again.

So that’s pretty much what we did with publishers in the United States. Cold emailed magazine executives. Blatantly asked newspaper CEO’s to dinner via Linkedin. Tried to meet with every person in publishing I could think of. And then, every month, I just took a plane from Amsterdam to New York City to go on knock on all those doors. For about two years. Flying economy on the red-eye flight on Sunday evening, back on Friday evening: my girlfriend didn’t like me much.

So, you can probably sense that I’m a little bit excited today to be able to say that it’s beginning to pay off.

Together with almighty institutions like The New York Times, The Wall Street Journal, The Washington Post, Time Inc., The Financial Times, New York Magazine, Newsweek, Bloomberg Businessweek, New York Review of Books and many others, today we’re starting a groundbreaking experiment. Our aim? You guessed it: to help you find the best journalism from the very best publications in the country. And make it easier than ever to support it.

We did it before

I guess what gave me and the team here the confidence to try in the United States was that we did it before — getting all publishers in a country on board. We did it twice actually. The first country was a bit smaller than the US though: The Netherlands, our home. A country hidden on Germany’s left, to the right of the UK and slightly above France. 16 million people in total.

I admit that when we started Blendle in The Netherlands, about five years ago (geees!), we had no idea if it was going to work there. Blendle was just an idea on a back of an envelope, and in the beginning Dutch publishers didn’t want to hear about it. But, when we built a prototype and showed it to them, a small magazine said yes. Then another. Then the publisher of one of the biggest quality dailies, Rien van Beemen, said yes. And then came another. And another. After a while we had to pinch our arms, because we seemed to have everybody willing to give us a try. We could launch with all the publishers on board.

When we launched on a sunny day in the Spring of 2014, in a restaurant on the north shore of Amsterdam, we were heartened by the amount of people that showed up for our launch. There were camera crews from all major Dutch news channels. We were on every news program that night. Every radio show. Every newspaper the next day. The Economist was there. The Financial Times wrote about us. It was surreal, but only the start of the hard work.

Around the same time, our heroes at Axel Springer (one of the most successful publishers in Europe) and The New York Times showed some interest in investing in our tiny company and expand our plans to other counties. Naturally, we didn’t think twice.

That propelled us to launching this experiment in Germany a couple of months ago, with all major publishers on board in Germany. In both countries, we have over 650,000 registered users who read millions of articles every month. Half of our users are under 35, people who would usually never pay for a piece of journalism. And with their feedback we developed the platform to where it is today.

Now, Amuuuurica

Really early every morning, our editors read all newspapers and magazines. They select the stories they like most and highlight them to you.

Just as Spotify’s Discover Weekly gets better over time because it gets to know you, so does Blendle. Every time you read an article it tell us something about what topics you like to read about, what your favorite magazines and newspapers are, which journalists you like to read. If you connect your Twitter and Facebook-accounts, we’ll let you know what your friends have shared (without all the noise of Facebook and Twitter itself).

We have some awesome users you can follow that curate the best stories in their field of interest. To name a few, Fusion senior editor Felix Salmon curates his view on the best business stories. BBC journalist Kim Ghattas covers politics. MediaShift’s Mark Glaser selects the best media stories. And Pulitzer Prize-winning critic for The New York Times, Michi Kakutani, shares the best in culture journalism.

Every day, you’ll get a digest of the best of the best in your mailbox. It’s a pretty particular mix. Important to mention: although Blendle is all about journalism, you won’t find a lot of “news” in Blendle. We’ve seen that our users don’t like to spend money on the news. It’s everywhere. What our users do like to read is investigative reporting, revelatory background articles, newsworthy analysis and hard-hitting interviews. In other words, users mostly want to read about the “why” instead of the “what”.

Our editors and algorithms help you find the best stuff. But you can also use Blendle on the web to see the full editorial selections across all brands. And you can browse our newsstand to see full editions of newspapers and magazines in their full print glory.

You’ll only need to pay a bunch of pennies for the stories you actually like. And every time you read something you don’t think was worthy of your money, you can instantly get your money back. Articles that get refunded a lot disappear from Blendle. And that means that on Blendle, clickbait can’t exist and only quality journalism starts trending.

Blendle is evolving constantly based on our user’s feedback. That’s why our community is incredibly important to us. That means you are our testing audience, and Blendle is your journalism laboratory.

Journalism should be less reliant on ads

The journalism industry is facing some big problems right now. Many publishers are in a professional struggle for attention. And because of that, many newspapers and magazines publish their best stories for free. Free stories get publishers a lot of traffic, and that traffic can be monetized through advertising. But more and more publishers realize they can’t or don’t want to build their businesses on that model. Income from advertising is declining, the competition of Facebook and Google is very strong, 41% of the younger people are already using ad-blocking plugins, more and more kids are browsing in incognito mode (leaving no cookies at all), and native advertising makes readers and journalists alike very uncomfortable.

In the word’s of The Economist’s Tom Standage:

“The Economist has taken the view that advertising is nice, and we’ll certainly take money where we can get it, but we’re pretty much expecting it to go away. I have nothing against advertising as a source of revenue as part of the mix, but I’m kind of amazed that people are trying to do that.”

Obviously, I think it would be a good thing to make journalism less reliant on ads. It would slow down the rat race for page views that often just results in clickbait. It would take out the shadowy ad tech companies that often spread malware. And publishers don’t have to be in the awkward position where they have to put native ads right next to their objective journalism.

At the same time, the distribution of journalism is changing rapidly right now. Tech companies like Facebook, Google and Apple are on a mission to control it. But make no mistake, they are not on a mission to save journalism. The platforms the tech giants come up with, from Facebook Instant Articles to Apple News: all of them are based around ads. They are making the industry even more dependent on ads, not less.

It’s why we need platforms like Blendle.

Will it work?

Will we get people to pay for journalism? There have been many people saying it won’t work. Back at home in Holland everybody said it couldn’t be done. And in the US, I can tell you that Mathew Ingram at Forbes is a true non-believer. And so is scholar Clay Shirky. And so was Frederic Filloux of industry blog Monday Note. After The New York Times and Axel springer invested in us he wrote: “Why The New York Times and Axel Springer are wrong about Blendle”. Ouch.

But, 10 years ago nobody paid for music on the web. Nobody paid for video on the web. And in journalism, there has been no substantive platform innovation on a decent scale. That’s exactly what we’re trying to do, with the major publishers in the United States on board.

Like Zeynep Tufekci said in a really good Medium piece:

“If people will pay for games, for services like Evernote, for music and books, and even for WhatsApp, they will pay for news and other content.”

By the way, a year after he wrote his original post, Frederic Filloux wrote this:

“Blendle is up to something big. The Dutch micropayment platform for articles is taking off in spectacular fashion”.

And Clay Shirky said this:

Clay Shirky on Twitter

Micropayments plus an Instant Refund option: https://medium.com/on-blendle/blendle-a-radical-experiment-with-micropayments-in-journalism-365-days-later-f3b799022edc ... This is the first interesting micropayments idea I've seen in 15 years

Also, Ev Williams announced that Medium will soon allow users to support the work of journalists on their platform.

The way we support journalism is changing. It’s great that it’s finally happening.

Thank you

So, one platform, that let’s you read the best journalism in the country. Helps you discover the best articles every day in a beautiful user interface. Where you only have to pay for what you love. Without paywalls. Without ads. Without clickbait. And with some of the biggest publishers in the country on board.

I’m really glad you’re an early part of this mission to help people discover and support the best journalism in the country. Thanks very much.

And if you’re not part of the beta yet, you can sign up here. We’re inviting 10,000 people first. Oh, and you can help us out a lot by recommending our story here on Medium.

And now, a gif of a penguin delivering a newspaper:

With the biggest publishers in the country on board, we’re launching our journalistic startup in… was originally published in On Blendle on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Sadly enough, I spent one of my vacation days right after Christmas staring at a screen. But what was going on there was kind of amazing. I was looking at the stats that tell me which articles are the most popular on Blendle, the pay-per-story journalism platform I started to work for a few months ago when it launched in Germany. That day, two stories were competing for the top spot. Both of which would never have made it to the top of that other other list, the one with Facebook’s trending articles.

One of the stories was a beautifully researched, dramatic piece about the days leading up to and following a monumental speech by Vladimir Putin in Munich in 2007. The other story was an insightful interview with Harvard nutrition researcher Walter Willet who talked about our eating habits, and how we will eat in the future. Both stories cost real money. One 35 cent, the other 65 cent.

At Blendle, my team and I help our over 500.000 users to discover the best journalism every day. We look for the smartest writing of the day, and send it to our users in a short email. So they not only know what the talk of the town is, but actually have something smart to say about it. Many of these are stories they wouldn’t find in their Facebook feeds. Stuff that is hidden behind paywalls or in paper magazines. In the four months I’ve been doing this, I realized just how much the behavior of people changes when you don’t just want to get them to click a story, but if you have to convince them that it is worth paying real money for.

So here are two lists that show what happens when you ask people to pay for journalism online. And when you give them the option to get their money back for each story.

These were the 5 best selling stories of Blendle’s first four months in Germany

1. Super informative interview. Harvard nutrition researcher Walter Willet talks about just how terribly we eat today, and what the future of food looks like. Published in Brigitte, one of Germany’s leading women’s magazines.
   “Kluge Leute trinken keine Cola”, Brigitte, € 0,65 »
2. Correspondent Wilfried Buchta describes describes two possible futures for the Middle East, in “Middle East 2035”. Clear, and understandable and smart.
   “Nahost 2035”, Cicero, € 0,35 »
3. Jan Böhmermann is the probably the coolest TV personality in Germany right now. In this interview he shares his entertaining and smart take on current affairs.
   “‘Wissen Ihre Kinder, was Sie tun? — ‘Ja, Quatsch!’”, Stern, € 0,65
4. How Tinder became the most popular dating app, and how it changed dating forever. Published in a magazine called profil that many Germans don’t even know because it’s from Austria.
   “Tingle Bells”, profil, € 0,89
5. Hysterical debate here. A heated discussion between columnist Harald Martenstein and pop star Peter Fox, both famous in Germany. They talk about life in Berlin, taxes and cars. Ridiculously fun and dead serious at the same time.
   “‘Das Auto ist meine Kapsel’ — ‘Harald, das ist absurd’”, Tagesspiegel, € 0,25

So that’s a pretty cool list. But here’s an even cooler one: the stories people not only chose to read, but chose to actually pay for — even if you give them the option not to. On Blendle, at the end of each story, you can ask for an instant refund. So if you really didn’t like a story, Blendle will give you back your money immediately.

The rate at which people refund is, to me, the ultimate number. Much more important than clicks, sales, everything. Just imagine you could get some sort of refund for every time you click a headline in your Facebook or Twitter newsfeeds, just to see that there’s a cheap video behind it, some ad or a shitty story, clearly put together in the shortest possible time. Overall, just under ten percent of the stories read on Blendle get refunded. These are overwhelmingly clickbaity stories that promise too much in the headline, the “You Won’t Believe What Happened Next” stories. So this list will tell you what kind of journalism people really care deeply about, enough to spend real money on it.

The ultimate list: These are the most popular, least refunded stories of the first four months of Blendle Deutschland

1. With the rise of IS “terror is pop” is one of the take aways of this piece. It’s a quote by researcher Javier Lesaca, who has analyzed all 1000+ propaganda videos of the Islamic State.
   “Islamischer Staat”: Die digitale Front, Tagesspiegel, € 0,25
   98% of people who read this story thought it was worth its money, refunds: 1,69%
2. Fascinating profile of Vitalik Buterin, the 21-year old “Blockchain”-wunderkind who is disrupting global finance.
   “Der digitale Lenin”, Capital, € 0,89
   97% of people who read this story thought it was worth its money, refunds: 2,59%
3. An in depth look at what organic food is today, and how large food corporations make the term “organic” basically meaningless.
   “Was ist noch bio?”, Welt am Sonntag, € 0,25
   97% of people who read this story thought it was worth its money, refunds: 3,17%
4. A truly mind blowing story of a woman who tricked everyone in her life into believing she was dying of cancer, including this newspaper.
   “Der Tod steht als mächtiger Schutzwall vor der Lüge”, Tagesspiegel, € 0,25
   97% of people who read this story thought it was worth its money, refunds: 3,20%
5. One of the top 5 stories on Blendle: an interview with Germany’s coolest TV personality, satirist Jan Böhmermann.
   “Wissen Ihre Kinder, was ihr Vater macht? — “Ja, Quatsch”, Stern, € 0,65
   97% of people who read this story thought it was worth their money, refunds: 3,24%
6. The emotional story of a burnt out worker, how his life broke apart because of the illness and how he managed to become healthy again.
   “Das erschöpfte Ich und seine Heilung”, Stern, € 0,65
   97% of people who read this story thought it was worth their money, refunds: 3,27%
7. Well researched reconstruction of the days that led up to and the ones that followed Vladimir Putins monumental speech in Munich in 2007.
   “War ich zu hart, Edmund?”, Cicero, € 0,35
   97% of people who read this story thought it was worth their money, refunds: 3,33%
8. Interview with chief politics correspondent of FAS on what happened after he criticized the extreme right in Germany. It wasn’t pretty.
   “Gier nach Gewalt”, Die Zeit, € 0,29
   97% of people who read this story thought it was worth their money, refunds: 3,36%
9. A gripping opinion piece on what leads young, arabic men to sexually molest women in mass events like the new year’s eve celebration in the city of Cologne.
   “Misere und Machismo”, Der Spiegel, € 0,75
   96% of people who read this story thought it was worth their money, refunds: 3,85%
10. Mindblowing profile on a 23-year-old woman who was brought up in Nazi camps, how she escaped and came to be an activist against Nazi tendencies in Germany.
    “Heidi und die Brandstifter”, Die Zeit, € 0,89
    95% of people who read this story thought it was worth their money, refunds: 4,5%

It can come off wrong when you celebrate sales in journalism. Many of these stories revolve around horrible things, terror, wars or sexual violence. But put yourself into the shoes of a journalist. What they think when they see that list of the best selling stories. They know that there were many stories written about these issues, but that this is the really well researched, well produced, well written stuff. It’s the stuff they’ve heard for years just “doesn’t work” online.

Not only in Germany, but everywhere, journalists get criticized on a daily basis. In the U.S., trust in media is lower than ever. And a lot of the criticism is totally fair. Journalists fuck up all the time. Some are just bad at their job. But some of the blame is on us. We need to set the incentives straight. And that’s exactly what happens on Blendle. Here, it’s not clicks that count. Here, you don’t only have to write a good headline, you have to write a great story. One that people find useful, even after they read it. Because you don’t have to get people to only click, but also to love. You have to fight for reader’s trust with every single story. That’s a win-win.

As a journalist I know that this is the coolest stuff to write. Because it’s impactful. As a reader I know that finding these kinds of pieces feels fucking amazing. Because you suddenly understand something that you’ve never understood before. Or you learn something that is useful, and helps you make better decisions in your life. And as a person working at Blendle, I can tell you that it’s awesome to see that this really good stuff is the stuff that is trending on our platform.

So about that vacation day: the interview with the nutritionist won. It sold about fifty or so times more than the story about Russian president Putin. It was a close race, and I really didn’t care too much, because both were winners. And both were really valuable stories that will probably give you at least one take away that you won’t ever forget. Now, I don’t remember what the top story was on Facebook that day. But right now it’s this:

So this is what Facebook’s designers and developers and business people think is the most important thing for me to see right now. I’ve seen it, it’s a fun video. Let’s just make sure no one confuses this with journalism.

Get the world’s best journalism delivered into your inbox. Sign-up for free, right here for the German version, and right here for the Dutch version. In the U.S.? Blendle is coming soon! Get early access here.

Two lists unlike all the others, or: what happens when you ask people to pay for journalism online was originally published in On Blendle on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.