<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Peachiia’s Blog - Medium]]></title>
        <description><![CDATA[The sleepless journey of a newbie developer. - Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/peachiia?source=rss----c53c62bd46f6---4</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*TGH72Nnw24QL3iV9IOm4VA.png</url>
            <title>Peachiia’s Blog - Medium</title>
            <link>https://medium.com/peachiia?source=rss----c53c62bd46f6---4</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 18:18:06 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/feed/peachiia" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[จะส่งเสริมให้เด็กๆฉลาดขึ้นได้อย่างไร…? [แปลตรงๆ]]]></title>
            <link>https://medium.com/peachiia/%E0%B8%88%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%A1%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B9%87%E0%B8%81%E0%B9%86%E0%B8%89%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%94%E0%B8%82%E0%B8%B6%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%A3-%E0%B9%81%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B9%86-88023a8ba597?source=rss----c53c62bd46f6---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/88023a8ba597</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Pongsakorn Wechakarn]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 15 Apr 2018 17:50:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-04-15T17:57:09.725Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Itvs22XNn5USkY4ofMSv0g.png" /></figure><p>ถอดความจาก How to Raise Smarter Children โดย Neil deGrasse Tyson</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FtbX6aMfPtEw%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DtbX6aMfPtEw&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FtbX6aMfPtEw%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/92be6dc3893b8cea8e55b9ce8ba97c19/href">https://medium.com/media/92be6dc3893b8cea8e55b9ce8ba97c19/href</a></iframe><p>เด็กๆ คือนักวิทยาศาสตร์โดยกำเนิด</p><p>พวกเค้ามักจะหยิบหมุนหินไปมา และดึงกลีบดอกไม้ออกมา พวกเค้ามักจะทำสิ่งต่างๆ ที่ถ้าขยายความแล้ว ก็คือการทำลายล้างนั่นแหละ<br>(ผู้ชมหัวเราะ)</p><p>นั่นคือสิ่งที่”การสำรวจ”เป็น… คุณแยกของต่างๆออกเป็นชิ้นๆ โดยที่ไม่สนว่าคุณจะรู้วิธีประกอบมันกลับหรือไม่ก็ตาม… นั่น… คือสิ่งที่เด็กๆคำ</p><p>นักวิทยาศาสตร์ผู้ใหญ่ คือ เด็กที่ไม่เคยโตขึ้น <br>นั่นคือสิ่งที่นักวิทยาศาสตร์ผู้ใหญ่ทำ</p><p>แล้วสื่งที่เกิดขึ้นที่บ้านเป็นยังไง…?</p><p>เด็กๆไปที่ตู้เย็น หยิบไข่ออกมาแล้วเริ่มเอามาโยนเล่น สิ่งแรกที่คุณทำในฐานะพ่อแม่คืออะไร?</p><blockquote>“หยุดเล่นกับไข่! เดี๋ยวมันแตก! เอากลับไปเก็บ!!”</blockquote><p>ขอโทษเถอะ! แต่นี่มันคือการทดลอง เรื่องความแข็งแรงของวัสดุแบบ… <br>(ผู้ชมหัวเราะ)</p><p>ปล่อยให้เด็กได้รู้ว่า เมื่อมันตก มันจะแตก นี่เป็นการทดลองทางฟิสิกส์ ที่วินาทีต่อมาก็กลายเป็นการทดลองทางชีววิทยาการได้เลยนะ <br>(ผู้ชมหัวเราะ)</p><p>ไข่แดงแตกออกมา คุณก็บอก</p><blockquote>“นี่! วันหนึ่งมันจะกลายเป็นลูกไก่”</blockquote><p>โอเคมั้ย?</p><blockquote>“เดี๋ยวนะ!? แล้วไข่แดงมันกลายเป็นไก่ได้ยังไง?”<br>“อ้อ! มันเป็นเรื่องชีววิทยาหน่ะ มาลองหาคำตอบกัน”</blockquote><p>แล้วไข่มันจะซักกี่ตังค์กัน 20 เซนต์หรอ?</p><blockquote>อธิการบดีของฮาร์วาร์ดท่านหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า <br><em>ถ้าคุณคิดว่าการศึกษามันแพง คุณควรลองคิดค่าใช้จ่ายของความโง่เขลาดู</em></blockquote><p>นั่นแหละ, เรามีผู้ใหญ่ที่เข้าใจหรือรู้คุณค่าของความความอยากรู้อยากเห็นโดยธรรมชาติของเด็กไม่มากพอ เพราะพวกเขาต้องการควบคุมความเป็นระเบียบภายในบ้านของเค้า</p><p>เด็ก ๆ เดินเข้าไปในห้องครัวและดึงหม้อดึงกระทะออกมาวาง แล้วก็เริ่มตีพวกมัน สิ่งแรกที่คุณพูดในฐานะผู้ปกครองคืออะไร?</p><blockquote>“หยุดทำเสียงพวกนั้น!”<br>“หยุดเคาะ!! แกทำหม้อไหกระทะสกปรกหมดแล้ว!!”</blockquote><p>คุณเพิ่งขัดขวางการทดลองเกี่ยวกับเสียง!</p><p>ดังนั้น ผมไม่ได้กังวลเรื่องเด็กๆเลย,</p><p>คนมักถามผมว่า</p><blockquote>“ฉันจะทำยังไงได้บ้างเพื่อให้ลูกๆของฉันสนใจวิทยาศาสตร์?”</blockquote><p>พวกเขาสนใจวิทยาศาสตร์ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว… คุณนั่นแหละตัวปัญหา!</p><p>ความทุ่มเทของผม มุ่งเน้นไปที่ผู้ใหญ่ เพราะพวกเขามีจำนวนมากกว่าเด็ก, <br>พวกเขาลงคะแนน, พวกเขาครองโลก, พวกเค้าใช้โอกาส</p><p>เด็กๆ ไม่เป็นอะไรหรอก</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=88023a8ba597" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/peachiia/%E0%B8%88%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%A1%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B9%87%E0%B8%81%E0%B9%86%E0%B8%89%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%94%E0%B8%82%E0%B8%B6%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%A3-%E0%B9%81%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B9%86-88023a8ba597">จะส่งเสริมให้เด็กๆฉลาดขึ้นได้อย่างไร…? [แปลตรงๆ]</a> was originally published in <a href="https://medium.com/peachiia">Peachiia’s Blog</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[หนวดเสาอากาศของเซลล์ประสาทในสมอง และภาวะอ้วน]]></title>
            <link>https://medium.com/peachiia/%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%A7%E0%B8%94%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A8%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%8B%E0%B8%A5%E0%B8%A5%E0%B9%8C%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%87-%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B0%E0%B8%AD%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%99-4c051db7123f?source=rss----c53c62bd46f6---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4c051db7123f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Pongsakorn Wechakarn]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 19 Mar 2018 11:58:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-03-19T11:57:20.503Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ซีเลีย (cilia) คือส่วนของเซลล์ที่ยื่นออกมามีลักษณะคล้ายขน มีหน้าที่หลายอย่าง เช่น โบกสะบัดเพื่อช่วยในการเคลื่อนที่สำหรับสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Na1jnsT8_mNg-Yrv4_Kyvw.jpeg" /></figure><p>ส่วนในร่างกายของสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนขึ้นมาหน่อย ก็พบว่ามีซีเลียที่โผล่โด่เด่ขึ้นมาหยั่งกะ”หนวดเสาอากาศ”ในหลายๆส่วน เช่น ใน Neural Tube (จุดที่สมองและเส้นประสาทไขสันหลังเริ่มเจริญเติบโต) หรือถ้าในสมองก็เช่นที่ Hypothalamus และจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยจะรู้หน้าที่ที่แน่ชัดของมันซักเท่าไหร่ (อ่ะ!! พักไว้ก่อน)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WYayTCcF_C2LX9qejrhfwQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/859/1*TsqpxMYxyu4BQTUONXH-tA.jpeg" /><figcaption>[1] เซลล์ประสาทของหนู(สีแดง) และ primary cilium (สีเขียว)</figcaption></figure><p>Hypothalamus เป็นส่วนของสมองที่มีหน้าที่เอาไว้คุยกับต่อมไร้ท่อและจัดการเรื่องเกี่ยวกับฮอร์โมนในร่างกาย เช่น คอยตรวจจับระดับฮอร์โมน leptin ที่จะถูกปล่อยออกมาจากเซล์เพื่อไปบอกสมองว่า “เฮ้ย!! มีพลังงานเก็บมากเกินพอละนะ! ยังไม่ต้องกิน ยังไม่ต้องเก็บพลังงาน”<br><br>ซึ่งถ้าในสมองมีความผิดปกติในการรับรู้ระดับ leptin ก็อาจจะทำให้เป็นโรคอ้วนได้ ซึ่งปกติแล้วส่วนที่ใช้ในการตรวจจับสารนี้ก็อยู่ในส่วนๆนึงใน Hypothalamus นั่นแหละ <br><br>แต่มันมีเคสที่ส่วนนี้ทำงานตามปกติ แต่ก็ยังมีภาวะอ้วนอยู่…<br><br>ประจวบเหมาะกับทีมนักวิจัยจาก UCSF อีกทีมนึง กำลังวิจัยหาสาเหตุว่า ทำไมคนไข้ที่มีความผิดปกติทางพันธุกรรมที่ส่งผลให้เกิดความผิดปกติต่อไอเจ้าหนวดเสาอากาศหรือ Primary Cilium นั่น ถึงได้อ้วนเอ๊า อ้วนเอา…<br><br>ก็เลยโป๊ะเช๊ะ!! เจอว่า Primary Cilium ของอีกส่วนหนึ่งใน Hypothalamus มีผลต่อการส่งสัญญาณจากตรงส่วนที่ใช้ตรวจจับ leptin ไปที่สมองส่วนอื่นๆด้วย พอเป็นโรคที่ทำให้เสาอากาศนี่ผิดปกติ ก็เลยพาลทำให้เกิดภาวะอ้วนได้ด้วย อะไรประมาณนั้นแหละ</p><p><em>ปล. เราอธิบายตามที่เข้าใจแบบย่อ(มากๆ)นะ <br>ถ้าผิดพลาดหรืออยากเสริมตรงไหนมาช่วยแก้ได้เลยเน้อ!!</em></p><p><strong>ข้อมูลเพิ่มเติม<br></strong>1. <a href="https://www.nature.com/articles/s41588-017-0020-9">https://www.nature.com/articles/s41588-017-0020-9</a><br>2. <a href="http://science.sciencemag.org/content/313/5787/629.full">http://science.sciencemag.org/content/313/5787/629.full</a><br>3. <a href="http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1038/oby.2006.310/pdf">http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1038/oby.2006.310/pdf</a><br>4. <a href="https://www.nature.com/articles/s41588-017-0022-7">https://www.nature.com/articles/s41588-017-0022-7</a><br>5. <a href="https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2953617/">https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2953617/</a><br>6. <a href="https://www.sciencenews.org/article/cilia-brain-may-be-busier-previously-thought">https://www.sciencenews.org/article/cilia-brain-may-be-busier-previously-thought</a></p><p><strong>อ้างอิงรูปภาพ</strong><br>[1] <a href="https://www.sciencenews.org/article/cilia-brain-may-be-busier-previously-thought">https://www.sciencenews.org/article/cilia-brain-may-be-busier-previously-thought</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4c051db7123f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/peachiia/%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%A7%E0%B8%94%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A8%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%8B%E0%B8%A5%E0%B8%A5%E0%B9%8C%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%87-%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B0%E0%B8%AD%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%99-4c051db7123f">หนวดเสาอากาศของเซลล์ประสาทในสมอง และภาวะอ้วน</a> was originally published in <a href="https://medium.com/peachiia">Peachiia’s Blog</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[สีส้มๆ ค่อนไปทางแดง]]></title>
            <link>https://medium.com/peachiia/its-orange-with-red-f291ad5ef15f?source=rss----c53c62bd46f6---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f291ad5ef15f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Pongsakorn Wechakarn]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 07 Aug 2017 13:52:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-03-13T19:49:20.843Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>5 สิงหาคม 2560, ช่วงบ่าย<br>ในห้องปิดสีดำที่มีแสงสลัวๆแห่งหนึ่ง</strong></p><p>พิธีกรชาย: เพื่อให้ทุกคนในห้องมีความเข้าใจที่ตรงกัน อยากจะให้น้องพลอยช่วยอธิบายความหมายของแต่ละสีให้พวกเราฟังหน่อยครับ ว่าในความเข้าใจของน้องพลอยนั้น สีน้ำเงิน สีเหลือง และสีแดง มีความหมายว่าอย่างไรบ้างครับ</p><p>(น้องพลอยเริ่มต้นอธิบายความหมายของสีน้ำเงิน ว่ามันเกือบจะดำ และให้ความรู้สึกเศร้า ส่วนสีเหลืองนั้นให้ความรู้สึกที่สดใส)</p><p>แล้วสีแดงหล่ะครับ?</p><p>พลอย: สีแดงก็… อย่างที่บอกไปแล้วตั้งแต่ตอนต้นว่าอันดับแรกเลยที่เราได้ยินมาก็คือเรื่องของ ดวงอาทิตย์สีแดง แล้วเราก็รู้สึกถึงความร้อนของดวงอาทิตย์ เราก็จะจำว่าสีแดงเนี่ยมันคือความร้อน และก็ประกอบกับไอเรื่องของวงจรสีนี่อีก เราก็มาเรียนรู้ว่า “สีแดงนี่มันเป็นสีโทนร้อน” ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าสีโทนร้อนเนี่ยมันถูกจัดมาจากคำอธิบายยังไงหรือว่าจะใช้ภาษายังไงให้มันไปตรงกับความร้อนของดวงอาทิตย์ได้พอดี อะไรอย่างเงี้ยอ่าค่ะ…</p><p>มันก็จะเป็นความรู้สึกเราที่ยิ่ง… เราก็… เราก็จะรู้สึกว่าถ้าเราใช้สีแดงเยอะๆเนี่ย คน.. คนมองยังไง… คนจะมองสีแดงได้ไม่นาน เราก็จะเลือกใช้สีอื่นที่มันจะดูเบากว่า ถ้าเกิดในภาพที่เราต้องการให้มันดูซอฟท์ลงอะไรอย่างเงี้ยอ่าค่ะ…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BVt1rvP7y6Ug6ZaKCRXDiQ.jpeg" /></figure><blockquote><em>เราเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก<br>ว่าใครกันแน่ ที่ตาบอด…</em></blockquote><p>บันทึกจากบทสนทนาส่วนหนึ่งของ “น้องพลอย” นักเขียนและนัดวาดภาพ ผู้สูญเสียการมองเห็นมาตั้งแต่กำเนิด</p><p>Brain Smell Workshop (TED x BitStudio x NoseStory x BCI Lab) ,TEDxBangkok 2017, 5 Aug.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f291ad5ef15f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/peachiia/its-orange-with-red-f291ad5ef15f">สีส้มๆ ค่อนไปทางแดง</a> was originally published in <a href="https://medium.com/peachiia">Peachiia’s Blog</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ที่ได้มาโดย ชอบ-ทำ]]></title>
            <link>https://medium.com/peachiia/hello-world-c07d9a166280?source=rss----c53c62bd46f6---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c07d9a166280</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Pongsakorn Wechakarn]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 10 Jun 2017 18:00:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-10T18:37:05.809Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>10 มิถุนายน 2558, วันเดียวกันนี้เมื่อ 2 ปีก่อน</p><blockquote>พิธีกร: “พีชอยากจะฝากคำแนะนำอะไรถึงน้องๆที่อยากจะมาเรียนแบบพีชหรืออยากจะทำอะไรแบบนี้บ้างมั้ยคะ?”</blockquote><p>เราจำคำตอบที่เราพูดออกไปในตอนนั้นไม่ได้หรอกครับ เอาจริงๆ ก็ไม่น่าจะเรียกได้ว่าเป็นประโยคเลยด้วยซ้ำไป เราจำได้แค่ว่า สติเราหลุดทันที เพราะมันเป็นคำถามที่เราก็ไม่เคยถามตัวเองมาก่อนเหมือนกัน และนั่นก็กลายเป็นการตอบคำถามที่แย่ที่สุดครั้งนึงในชีวิตเลยก็ว่าได้…</p><p>สุดท้าย คำถามนั้นก็ไม่ได้ถูกนำมาออกอากาศ…</p><p>วันนี้ เฟซบุ๊คขึ้นมาเตือนความจำ แล้วก็ชวนให้นึกถึงว่า “เออ! เรามาอยู่ตรงนี้ตอนนี้ได้ยังไงวะ…”</p><p>เท่าที่นึกออก จุดเปลี่ยนใหญ่ๆก็คงเป็นตอนที่แบกเป้ออกไปเข้าค่ายครั้งนั้นนั่นแหละนะ…</p><h4>18 ปีก่อน</h4><p>ไม่นานหลังจากที่ได้ไปสอบแข่งคณิตศาสตร์รายการหนึ่ง ที่บ้านก็มักจะได้รับ <em>ตำรารวมข้อสอบ</em> ที่ทางหน่วยงานนั้นส่งมาให้ทางไปรษณีย์ ทั้งเคมี ชีวะ ฟิสิกส์ และคณิตศาสตร์ ซึ่งเราชอบมันมากๆ แม้ว่าจะไม่เคยทำมันได้ถึงครึ่งเล่มเลยก็ตาม</p><p>และที่มักจะพ่วงมาด้วยเป็นประจำ คือตำราเล่มหนึ่งที่มีแต่ภาษาอังกฤษเกือบทั้งเล่ม และแม้ว่าจะมีสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ที่ผมถนัดโผล่มาให้เห็นอยู่บ้าง ก็ไม่ได้ทำให้เข้าใจได้มากขึ้นเลยแม้แต่น้อย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZduM8u59E08okS-d_Bqbfw.jpeg" /></figure><p>ซึ่งเราก็งงว่า เค้าจะส่งมาให้ทำไม(วะ!) ในเมื่อเราไม่เคยไปทำอะไรด้านนั้นเลย อ่านก็ไม่รู้เรื่อง และบ้านเราก็ยังไม่ได้มีคอมพิวเตอร์ด้วยซ้ำไป</p><h4>6 ปีต่อมา</h4><p>เรามักจะหาค่ายโน้นค่ายนี้เข้าช่วงปิดเทอมให้มากที่สุดเท่าที่จะมีให้ทำได้เพราะเบื่อโรงเรียน คิดถึงสนามสอบ คิดถึงสนามแข่ง คิดถึงค่าย ที่ที่เหมือนว่าจะมีคนที่เข้าใจเราเต็มไปหมด จนไปสะดุดกับใบปิดค่ายๆหนึ่งที่เขียนว่า</p><blockquote>เพื่อส่งเสริมให้นักเรียนรักและสนใจในการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ให้มีพื้นฐานและทักษะในด้านคณิตศาสตร์</blockquote><p>ซึ่งเราคิดว่าค่ายนี้แหละที่น่าจะตอบคำถามที่เราสงสัยมาตั้งนานได้ ว่าเค้าส่งตำราเล่มนั้นมาทำไม จึงตัดสินใจส่งใบสมัครและหอบกระเป๋าออกเดินทางไปเข้าค่ายที่อีกจังหวัดหนึ่งด้วยตัวคนเดียว</p><h4>1 สัปดาห์ต่อมา</h4><p>เมื่อกลับมาถึงบ้าน มุมมองต่อสิ่งที่อยู่รอบๆตัวของเราก็เปลี่ยนไป เรามองอะไรก็เป็น if- else และ loop เราเข้าใจแล้วว่า เค้าส่งตำราเล่มนั้นมาทำไม!!</p><blockquote>เราเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่สนุกมากๆเข้าให้แล้ว!!</blockquote><p>เราเริ่มสร้างอะไรต่อมิอะไรด้วยสิ่งที่เราเพิ่งเรียนมา เราร้อนวิชา และอยากปล่อยของ เราเริ่มทำหุ่นยนต์ เพราะมันรวมทุกอย่างทั้งเลข ฟิสิกส์ และคอมฯ เข้าไว้ด้วยกัน เริ่มลงแข่งและเข้าค่ายเข้าอบรมแบบไม่สนใจว่าตัวเองจะรู้หรือยังไม่รู้อะไรบ้าง ขนาดที่เบนเข็มจากเลขและฟิสิกส์ไปสมัครค่าย สอวน.คอมฯ ทั้งๆที่ตัวเองยังไม่เคยเขียนหรือไม่เคยรู้จักภาษา C เลยแม้แต่คำสั่งเดียว กะว่าไปเรียนเอาดาบหน้า ขอแค่ได้เข้าค่ายไปก่อนก็ยังดี (และก็เป็นโชคดีที่ปีนั้นข้อสอบรอบแรกเป็นเลขล้วนๆ)</p><p>หลังจากนั้นก็เรียกได้ว่าแทบจะไม่เรียนอะไรเลยยกเว้น คอมฯ…</p><h4>4 ปีต่อมา</h4><p>หลังจากที่พลาดโควต้ารับตรงของคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์จากมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งย่านบางเขน ก็เลยต้องมาสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง ซึ่งปีที่เราต้องสอบนั้นก็ดันเป็นปีที่เค้าเปลี่ยนแปลงระบบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นแบบใหม่ และก็ยังเป็นปีเดียวกันกับที่มีข้อสอบ O-Net คุณภาพอย่าง “ผ้าปูโต๊ะ” ซะด้วยสิ</p><p>เออ!! อุตส่าห์ทิ้งความฝันที่จะเป็นหมอ ทิ้งเคมี ชีวะ ฟิสิกส์ เพื่อมาลุยด้านคอมอย่างเดียว สุดท้ายก้ต้องกลับมาอ่านทุกตัว แถมต้องอ่านให้หมดเพราะไม่มีแนวข้อสอบ ทั้งๆที่เหลือเวลาอีกแค่ 3 เดือน!! อ่าห์..~</p><p>และเพราะว่าม.ที่อยากเข้านั้นมีคะแนนที่สูงเอามากๆ ก็เลยต้องหาข้อมูลและหาแผนสำรอง จนไปสะดุดเข้ากับชื่อของภาควิชาหนึ่งที่รวมเอาทุกอย่างที่เราชอบมาไว้ด้วยกัน และเมื่อหาข้อมูลมากขึ้นก็ยิ่งอยากรู้ มันคือความรู้สึกเดียวกันกับตอนที่กลับมาจากค่ายนั้นเมื่อ 4 ปีก่อน เราคาดหวังว่ามันต้องเปิดโลกให้เราอีกครั้งนึงได้แน่ๆ จึงตัดสินใจเปลี่ยนแผน และลุยเอาให้สุดด้วยเวลาเท่าที่ยังมี…</p><blockquote>โอกาสมันไม่มีขา ถ้าไม่มีคนส่งมา ก็ต้องออกไปหาเอาเอง</blockquote><p>จนถึงทุกวันนี้ เราก็ยังคงสะพานกระเป๋าออกเดินทางออกจากห้องนอนไปเจออะไรใหม่ๆ มันๆ เจ๋งๆ อยู่เรื่อยๆ แม้ว่าจะมีคนเก่งกว่าเต็มไปหมด แม้ว่าบางครั้งมันจะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่คนอื่นเค้าก็รู้อยู่ก่อนแล้ว แต่เราเพิ่งรู้ และเราก็ตื่นเต้นที่ได้รู้มากๆ ด้วย! มันก็พอแล้วนี่!!</p><blockquote>มันก็คือความรู้สึกเดียวกันกับตอนที่สะพานเป้กลับมาจากค่ายครั้งนั้นนั่นแหละ</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bjGwsoZ34a--bVOhSVPEpg.jpeg" /><figcaption>ขวา: พี่แพร พิมพ์ลดา พิธีกรที่ถามผมในวันนั้น</figcaption></figure><p>ถ้าให้กลับไปตอบอีกครั้ง คงประมาณว่า “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ผมรู้แค่ว่าก็ทำเรื่อยๆ ทำไปอย่าหยุด แล้วมันก็มาตรงนี้ของมันเอง” หล่ะมั้งนะ…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c07d9a166280" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/peachiia/hello-world-c07d9a166280">ที่ได้มาโดย ชอบ-ทำ</a> was originally published in <a href="https://medium.com/peachiia">Peachiia’s Blog</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ห่านกับหงส์ (นิทานเรื่องนี้ไม่มีตอนจบ)]]></title>
            <link>https://medium.com/peachiia/a-goose-story-56a90c3b5a06?source=rss----c53c62bd46f6---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/56a90c3b5a06</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Pongsakorn Wechakarn]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 May 2017 12:43:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-24T12:43:55.930Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เรื่องโครตสั้นที่มีเค้าโครงจากเรื่องที่เราเคยได้ฟังมาเมื่อหลายปีก่อน…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LXQgZ2ZSeVIo9Mwod00lTA@2x.jpeg" /></figure><blockquote><em>หงส์ ชูคอสง่า ขนสลวยปีกสยาย บินถลาไกล ไปทุกที่ที่ใจฝัน</em></blockquote><p>วันหนึ่ง โชคชะตาเกิดนึกสนุก หยิบไข่หงส์ไปวางลงในรังห่าน แล้วจับไข่ห่านมาวางไว้ในรังหงส์</p><p>ลูกห่านลืมตาขึ้นดูโลก รอบๆตัวล้วนเต็มไปด้วยหงส์ ทุกตัวช่างสง่างาม บินได้ไกล และมีอิสระ ตนจึงออกบินบ้าง…</p><p>ลูกห่านบินไม่ขึ้น พลางคิดว่าปีกของตนยังไม่แข็งแรงพอ</p><p>วันรุ่งขึ้น ลูกห่านก็พยายามออกบินอีกครั้ง แต่ก็บินได้ไม่สูงอย่างใครเขา…</p><p>วันต่อมา ลูกห่านก็ออกบินอีกครั้ง…</p><p>ลูกหงส์ลืมตาขึ้นดูโลก รอบๆตัวมีล้วนเต็มไปด้วยห่าน ทุกเช้าก็ออกหากินตามพื้นดิน พลางเงยหน้ามองเหล่าหงส์บินบนท้องฟ้าอย่างสง่างาม</p><p>แล้วก็ก้มหน้าก้มตา เดินต่อไป…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=56a90c3b5a06" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/peachiia/a-goose-story-56a90c3b5a06">ห่านกับหงส์ (นิทานเรื่องนี้ไม่มีตอนจบ)</a> was originally published in <a href="https://medium.com/peachiia">Peachiia’s Blog</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>