<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Medium in Persian - Medium]]></title>
        <description><![CDATA[قندِ فارسی - Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/persian-medium?source=rss----e567f46fe4ef---4</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*7jcf55_MGwl6fNkX.jpeg</url>
            <title>Medium in Persian - Medium</title>
            <link>https://medium.com/persian-medium?source=rss----e567f46fe4ef---4</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 20:17:20 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/feed/persian-medium" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[جریان: زندگی و فرهنگ دیجیتال]]></title>
            <link>https://medium.com/persian-medium/758b3023e7b4?source=rss----e567f46fe4ef---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/758b3023e7b4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 11 Nov 2014 23:37:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-11-11T23:37:20.923Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>در <a href="http://jaryaan.ir/">جریان </a>باشید.‏</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=758b3023e7b4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/persian-medium/758b3023e7b4">جریان: زندگی و فرهنگ دیجیتال</a> was originally published in <a href="https://medium.com/persian-medium">Medium in Persian</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[طنز به نرخ روز]]></title>
            <link>https://medium.com/persian-medium/-7025cdb2071b?source=rss----e567f46fe4ef---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7025cdb2071b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 11 Nov 2014 23:34:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-11-11T23:34:32.775Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>طنز به نرخ روز</p><p>بعد از بالا گرفتنِ ماجرایِ اعتراض به طنزِ ژوله و ژوله‌ای، کسانی گریبان درانده‌اند که اگر طنزنویس این‌ها را ننویسد و با جنسیتِ آدم‌ها شوخی نکند، پس چه کند؟ سنگرِ مثالی‌شان هم طبقِ معمول طنزهایِ خارجی و البته فرندز است.<br>به گمانِ من مشکل اینجاست که این‌ها نمی‌دانند کُجایِ سُرنا فوت‌کردنی است. مساله نه در فرو رفتنِ میل‌لنگِ خاور است و نه در بیرون آمدنِ شیر سماور. که طنزنویسِ معرکه، لابد برای عقب‌نشینیِ استراتژیک و تجدیدِ قُوا برایِ وارد آوردنِ ضربتِ خنده‌داری دیگر، شتاب‌زده دست به حذف این‌ها زده است.<br>مساله اینجاست که در یک لایه پایین‌تر، طنزنویسان و طنزپسندان و دیگرانی از جامعه، بر این خیال‌اند که جنسِ زن «کار»ی از دستش بر نمی‌آید. چه داوریِ فوتبال، چه تشویقِ تیمِ فوتبال، چه هورا کشیدن برای سعید معروف، چه قضاوت، چه وکالت و چه هر کارِ «مردانه»یِ دیگری. اینان «کار» زن را نه با کیفیتِ کاری که زن انجام می‌دهد، که با کیفیت بدنش سنجه می‌زنند و به نظرشان زنان تنها از راهِ به خدمت گرفتنِ اندامِ زنانه و «فریفتنِ مردان» می‌توانند روی صندلیِ وکالت و قضاوت بنشینند.<br>درنگی کوتاه در موردِ همان سریالِ فرندز می‌تواند روشن کند که شخصیت‌هایِ زنِ آن سریال چقدر متفاوت‌اند با شخصیت‌هایِ زنِ سریال‌ها، فیلم‌های طنزِ وطنی. سریال‌ها و فیلم‌هایی که حالا دیگر باید تئاترهایِ زرق و برق‌دارِ ایرانشهریِ کمدی را هم به فهرست‌شان اضافه کنیم. ریچل طراحِ لباسی می‌شود برای یکی از بهترین برندهای جهان، مونیکا سرآشپزِ یکی از بهترین رستوران‌های نیویورک است و شخصیتِ فیبی گرچه هجویه‌ای است بر هیپی‌هایِ دهه‌های شصت و هفتاد (و نه هیپی‌هایِ زن)، اما هر جا که لازم باشد می‌تواند کار کند. در کدام سریالِ کمدیِ وطنی زنی را سراغ دارید که اهلِ کاری باشد؟ که باهوش باشد؟ که هویتش فراتر از مردان تعریف شود؟ لابد دلیل می‌آورید که صدا و سیمایِ ضرغامی نمی‌گذاشت این شخصیت‌ها روی صفحه‌ی تلوزیون برود، اما چنین استدلالی هم در بهترین حالت، تنها نان-به-نرخ-روز-خوریِ استدلال‌کُننده را نشان می‌دهد.</p><p>پی‌نوشت: در تحریریه‌ی روزنامه‌ای، مردی روشن‌اندیش که در حوزه‌یِ صفحه‌یِ آخر فعالیت می‌کند، به همکارِ زنی اعتراض می‌کرد که تو که نمی‌دونی والیبال چیه، برایِ چی می‌ری ورزشگاه بازی ایرانو ببینی؟ خوشبختانه امتیازِ میزبانیِ والیبال از ایران ستانده شد و حالا خیالِ دوست‌مان احتمالاً راحت‌تر است که خطرِ ورودِ زنان به تفریحِ تشویقِ والیبالیست‌ها، از بیخِ گوش‌مان گذشته است.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7025cdb2071b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/persian-medium/-7025cdb2071b">طنز به نرخ روز</a> was originally published in <a href="https://medium.com/persian-medium">Medium in Persian</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[درباره‌یِ واژه‌یِ نادیدنیِ زبانِ فارسی  ]]></title>
            <link>https://medium.com/persian-medium/-bf275b46e8a?source=rss----e567f46fe4ef---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bf275b46e8a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Jun 2014 20:44:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-06-09T20:43:41.789Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>فکر می‌کنم بسیاری با این موضوع موافقند که نوشتن در فضایِ وب، زبانِ محاوره و نوشتار را بیش از گذشته به هم نزدیک کرده. به این‌که این نزدیک شدن به نفعِ چه کسانی و به ضررِ کیان، کاری ندارم. امّا هستند بسیاری که با بعضی از این ساده‌نویسی‌ها مشکل دارند و حق هم دارند. یکی از این دردسرها مربوط می‌شود به ترکیب‌هایِ «موصوف و صفتی» و «مضاف و مضافُ الیهی». ترکیب‌هایی مثلِ «توپِ آبی»، یا «توپِ من» که کم نیستند کسانی که «توپه آبی» و «توپه من» می‌نویسندشان. نوشته‌هایی مثلِ این هم کم نیستند در محیطِ وب که می‌نالند از بی‌سوادیِ نسلِ جدید و میانه‌یِ کم‌رنگ‌شان با کتاب خواندن و زبانِ فارسی. بخشِ دومِ حرف‌شان احتمالاً هنوز هم درست است. می‌گویم هنوز چون من هم مانند یکی از رفقا فکر می‌کنم این بی‌سوادی ژنتیکی است و ربطی به این نسل و آن نسل ندارد. بماند. بحثش به من نیامده. اما نکته‌ای که به نظرِ من می‌رسد این است که این حجم اشتباه در نوشتنِ موصوف و صفت‌ها و مضاف و مضافُ الیه‌ها، از کجا آب می‌خورد؟ مگر می‌شود چنین اشتباهی این همه تکرار شود و آن هم بی‌دلیل؟ به گمانم دلیلی باید داشته باشد. داریوش آشوری، در مقاله‌یِ «چند پیشنهاد درباره‌یِ روشِ نگارش و خطِ فارسی»، به کسره‌یِ اضافه اشاره می‌کند: «آنچه در میانِ اهلِ دستورِ زبان «کسره‌یِ اضافه» نامیده می‌شود، کلمه‌ای است یا نشانه‌ای برایِ بیانِ نسبت، رابطه، تعلّق، ملکیّتِ میانِ دو اسم یا نسبت دادنِ صفتی به چیزی یا کسی… محمدرضا باطنی…کسره‌یِ اضافه را… یک کلمه به شمار آورده… امّا هرمز میلانیان… اصطلاحِ «واژه‌بست» را برایِ آن به کار برده است.» این کسره‌یِ اضافه، هر چه که باشد –کلمه یا واژه‌بست- همانی است که این همه دردسرساز شده و دلیلِ اصلیِ آن هم این است که در نگارشِ فارسیِ کنونی، نشانه‌ای رسمی ندارد. آشوری در همان مقاله اشاره می‌کند که کسره‌یِ اضافه در خطِ پهلوی نشانه‌ای مخصوص داشته و به صورتِ کلمه‌ای جداگانه نوشته می‌شده است. پیشنهادِ آشوری برایِ پایان دادن به این آشفتگی، این است که از همین علامتِ کسره‌یِ فعلی برایِ نشان دادنِ این واحدِ زبانی استفاده کنیم.</p><p>اگر این بحث را در ذهن داشته باشیم و بارِ دیگر به ترکیب‌هایِ «اشتباهی» مانندِ «توپه من» برگردیم، می‌بینیم که چندان هم اشتباه به نظر نمی‌رسند. نویسنده‌یِ چنین ترکیب‌هایی، به شکلی غریزی علامتی برایِ نشان دادنِ آن واحدِ زبانیِ ناپیدا می‌سازد و استفاده می‌کند. احتمالاً از آن‌جا که آموخته لازم نیست زیر و زبرِ کلمات را بگذارد، در این‌جا هم فکر می‌کند نباید از علامتِ کسره برایِ نشان دادنِ «کسره‌یِ اضافه» استفاده کند. و رفته رفته یاد می‌گیرد که همه جا به جایِ «توپِ من» بنویسد «توپه من». به نظرم این مشکل پیش از آن‌که به بی‌سوادیِ نویسنده برگردد، به یکی از مشکلاتِ خطِ فارسی بازمی‌گردد و به خوبی آن را نشان می‌دهد. شاید بهتر باشد این واحدِ تا کنون نادیدنیِ زبانِ فارسی را به رسمیت بشناسیم و کم‌کم آن را بنویسیم و ببینیم و از حضورش لذّت ببریم!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bf275b46e8a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/persian-medium/-bf275b46e8a">درباره‌یِ واژه‌یِ نادیدنیِ زبانِ فارسی  </a> was originally published in <a href="https://medium.com/persian-medium">Medium in Persian</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[سینما در کوچه خدایار ]]></title>
            <link>https://nayerehrahgozar.medium.com/a6505a383b6d?source=rss----e567f46fe4ef---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a6505a383b6d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Nayereh Rahgozar]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 08 Jun 2014 15:47:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-06-08T15:47:41.907Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*KPRt99mdzsjbdPB8dOArkw.jpeg" /></figure><p>مدتها پیش ازآن روزی که دخترخاله های بزرگتر از غیبت مادرم سوع استفاده بکنند و سر بقیه بچه هارا شیره بمالند که ،،نیره مریض شده و میبریمش دکتر تا آمپولش بزنیم ،،و با کلی دوز و کلک مرا از خانه بیرون بکشند ، تا به اولین سینمای زندگیم ببرند ، ما ، در کوچه<br>خدایار سینما تاتر بسیار پیشرفته ای داشتیم</p><p>جریان از این قرار بود که دخترخاله های دم بخت من ، پوستر فیلم فرخ لقا و امیر ارسلان را بالای یک سینما دیده بودند و هرسه باهم قسم خورده بودند که من شبیه فرخ لقا ( هنر پیشه ؟ ) هستم و در بزرگی کپیه او میشوم !!!! دور از چشم مادرم و یواشکی مرا به سینما بردند تا بوسیله من سرحرف را با بعضی ها …….باز کنند ، که مثلن ببینید این بچه چقدر شکل فرخ لقاست ،،،،، و منهم در مقابل نیشگون هایی که غریبه ها لطف میکردند و از لپم میگرفتند ، خجالت بکشم و ساکت بمانم . واگرنه دختر خاله های دم بخت من آنقدر با خودشان حرف داشتند که نیازی به همکلامی با یک بچه پنج ساله نبود .<br>آنروز از صبح جلوی آیینه بخودشان ور میرفتند و پچ پچ میکردند — عصر سرو صورتم را شستند ، موهایم را شانه کردند و پاپیون زدند و کلی سفارش که مبادا به خاله حرفی بزنی ،، یک جای خوب میبریمت ، و دور از چشم بچه ها و بزرگترها از در حیاط خلوت به کوچه زدیم . دم در سینما هم یک پشمک صورتی خریدند و دستم دادند .<br>تاریکی ووسعت سینما بدجوری مرا گرفته بود ، از لابلای صندلی های بهم چسبیده دستم را میکشیدند و به عقب سالن سینما بردند . تماشا کردن فیلم را بلد نبودم ، اضطراب مرا گرفته بود ، میترسیدم ، بغض داشتم ، گریه ام میامد ، دختر خاله هاهم سخت مشغول تماشا بودند و با بعضی از صحنه ها ، وای و یا وویی میکردند که من سر درنمیاوردم .<br>تنها صحنه ای که از این فیلم در خاطرم مانده ، صحنه جدایی امیر ارسلان از فرخ لقا بود که دختر خاله ها با صدای بلند زدند زیر گریه و گریه کردن برای من آسان شد — اضطراب و ترس هایم را با اشگ از چشم بیرون ریختم و همگی ، با چشم های پف کرده بخانه برگشتیم ،،،، خانم والده زودتر از موعد معین برگشته بود و …….. بعضی حرفها گفتن ندارد ، خودتان حدس بزنیدکه چه شد ………..</p><p>قبل از این تماشای پر دردسر ، من سینما تاتری را در کوچه خدایار دیده بودم که با وجود امکانات محدودش بسیار پیشرفته بود .<br>این سینما تاتر در انتهای بن بست منتظم و در فاصله ۶و۵ متری خانه مابود .<br>گردانندگانش سه پسر نوجوان کوچه بودند ، به نامهای ناصر و شهریار و دزی ( که هرچه فکر میکنم ، عقلم نمیرسد که دزی مخفف چه اسمی بود ؟ ) . پسرهای بسیار با استعدادی که عاشق سینما و تاتر بودند و بنظر میآمد که هیچ فیلمی را ندیده نگذاشته بودند .<br>با چند چوب بلند و چادر شب و ملافه ، خیمه ای به پا کرده بودند که محل نمایش محسوب میشد . ابزار کارشان بغیر از نگاتیو هایی که متری دوقران از خرازی شبستری در امیریه میخریدند ، یک گرامافون بود که با باطری کار میکرد — دوتا صفحه از موزیک های پر هیجان کلاسیک غربی ( شبیه قطعاتی از موزیک چایکوفسکی ) که شهریار از خانه خودشان میآورد — ذغال برای گریم ، که بیشتر صرف ریش و سبیل میشد — و یک سری اشیایی که با توجه به سناریو تغییر میکرد ، مثل ملافه سفید برای لباس قیصر رم — متکا برای نمایش سند باد بحری — کفگیر مسی بجای میکروفون — چتر برای شمشیر بازی گلادیاتورها ، و چیزهایی از این قبیل که بچه ها یواشکی والدین از وسایل خانه کش میرفتند . بیشترین چیزی که برای اجرا مورد نیازبود ، باطری برای گرامافون و چراغ قوه بود ، که دزی یا ناصر میخریدند ووقتی کفگیرشان به ته دیگ میخورد و پولی برای خرید در دستشان نبود ، وظیفه بچه های داوطلب بود که با جان ودل یواشکی از وسایل خانه کش بروند ، تا سهمی در تولید این اثر هنری داشته باشند ، — و چقدر سر این موضوع بچه هایی که گیر میافتادند ، از والدینشان کتک خوردند …….<br>سینمای کوچه خدایار آنقدر جذاب و سرگرم کننده بود که عصرها موقع اجرا از چند کوچه دورتر بچه ها هجوم میآوردند و برای تماشا صف میکشیدند .<br>فعالیت بچه ها برای اجرا و گریم و ارایش صحنه ، از پیش از ظهر شروع میشد ، در طول نمایش موزیک قطع نمیشد — چند بریده از صحنه های پر حادثه نگاتیو را قیچی میکردند و با نخ بهم وصل میکردند و با چراغ قوه و ذره بین و نخی که از میان یک جعبه کفش ، ناصر بحرکت در میآورد ، ، نمایش متحرکی تولید میشد که توام با موزیک و نقالی و بازی های پر هیجان شهریار و دزی ، بسیار جذاب و تماشایی از آب در میآمد . دزی برای اجرای نقش تارزان ، آن قسمتی که جیمی را میخواست از دهان سوسماریا تله میان جنگل بیرون بکشد ، دو سه متر از تیر چراغ برق بالا میرفت و از ان بالا با صیحه ای که تارزان میکشید ( آها ها هاااااااا) خودش را به پایین پرت میکرد ،،نقالی این نمایش هارا ناصر میکرد ، برای نقش های ساده تر، یا بقول معروف رل نعش ، از بچه های داوطلب استفاده میکردند . چند بار هم این افتخار نصیب من شد ، بشرط انکه حرف نزنم و تکان نخورم ، روی چهارپایه مینشاندندم ، یک آبکش ، یا در قابلمه را روی سرم دمرو میکردند ، میشدم کلوپاترا یا نفرتی تی ، ملکه مصر .<br>آخر هر نمایشی هم این سه پسر ،دستهاشان را مشت میکردندو با غرور به هم میکوبیدند و بجای جام شراب به سلامتی پیروزی یا عهد صلحی که پادشاهان با هم بسته بودند ، سر میکشیدند .<br>در یکی از این نمایش ها برای اجرای یک فیلم فضایی ، کارگردان تصمیم گرفت که به یک تلمبه امشی نیاز هست — خانه من نزدیک ترین خانه به خیمه نمایش بود . یادم دادند که بی سرو صدا و یواشکی تلمبه امشی را از خانه بیاورم . ، تلمبه امشی را به اهستگی از کنار حوض برداشتم ، یک پایم بیرون در بود و یک پا داخل خانه که خانم والده از پشت مچم را گرفت که تلمبه امشی را کجا میبری ؟<br>نتیجه این شد که نه تنها از تماشای نمایش محروم ماندم ، بلکه با گفتگویی که خانم والده با پدر شهریار داشت ،، سینما تاتر کوچه خدایار برای همیشه تعطیل شد . نیره</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a6505a383b6d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[نقل طایفه ما]]></title>
            <link>https://nayerehrahgozar.medium.com/7bfcde92a965?source=rss----e567f46fe4ef---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7bfcde92a965</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Nayereh Rahgozar]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 08 Jun 2014 20:56:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-15T18:02:01.413Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*Umgv1r0aLFcqRuE_cEUS_g.jpeg" /></figure><p>داداش فرخ و زنش از دوران دبیرستان عاشق هم بودند و جدا نشدنی ، با هم دیپلم گرفتند، با هم کنکور دادند، داداش فرخ قبول شد ، پروین جون نشد . با وجود تهدیدها و گریه زاری ها و غش کردن های مامان، داداش زیر بار نرفت و انصراف داد. یک سال به پای نامزدش نشست، صد تا کتاب و جزوه را با هم زیر و رو کردند، تا سال بعد که هر دو با هم کنکور دادند و قبول شدند. همه چیز به خوبی پیش می رفت. بعد ازلیسانس هم یکی در سازمان برنامه و آن یکی هم در شرکت نفت مشغول به کار شدند و عروسی کردند.اما بعد از عروسی، قضیه شکل دیگری پیدا کرد و کار این دو از اختلاف و دعوا و مرافعه گذشت و به خودکشی رسید. شاید باورتان نشود اگر بگویم این دو چند بار دست به خودکشی زدند، که ما حساب از دستمان در رفته.طایفه ی پروین جون که آنقدر برای داداش عزیز بود و با هر سرماخوردگی ساده ای، با دسته گل به دیدن شان می رفت، یکدفعه تبدیل شدند به قوم الظالمین. خانه پدرزن اش قلهک بود. به طایفه ی زنش می گفت کابینه ی قلهک. چهارتا خواهر زن داشت که داداش به غیر از سومی که اسم اش را گذاشته بود وزیر کشاورزی، از همه شان بیزار بود. اسم خواهر زن بزرگه وزیر جنگ بود. دومی رئیس ساواک و آخری وزیر کشور. سومی که همان وزیر کشاورزی بود و داداش از او بدش نمی آمد یک چشم اش چپ بود و اعتماد به نفس نداشت و یا به قول خودشان بچه مظلوم بود. و به مادرزنش هم می گفت وزیر جهانگردی، چون هر جا داداش و زنش می رفتند، در پی شان می رفت. اسم پدرزنش را هم گذاشته بود حاجی کلک انداز. از خودکشی های داداش فرخ و زنش می گفتم: در طایفه ی ما با وجود این که هیچکس جرأت ندارد اسم صادق هدایت را به زبان بیاورد، خودکشی آنقدر متداول بوده و هست که من گاهی اوقات فکر می کنم، شاید ما از نسل امپراتوران ژاپن ایم.در این طایفه کسی نیست که در طول زندگی اش حداقل یک یا دو بار اقدام به خودکشی نکرده باشد. حتی خانم بزرگ. یک بار که سر ملک اراک با دایی جر و بحث اش شده بود خودم شاهد بودم که تا سه روز لب به گوشت و تخم مرغ نزد. پیرزن با رنگ و روی پریده رو به قبله دراز کشیده بود و با مامان که گریه کنان سعی می کرد سوپ ماهیچه به خوردش بدهد، قال و مقال می کرد که ولم کنید بگذارید بمیرم.همیشه پس از هر بگو مگویی یک نفر که حرفش به جایی نرسیده بود، می دوید که خودش را بکشد و چند نفر به دنبالش که متوقف اش کنند. این خودکشی ها با وسایل مختلفی از قبیل برق، تریاک، بنزین، قرص والیوم، قورت دادن سوزن، نفت و استفاده از چند فقره وسایل عجیب و غریب صورت می گرفت، ولی متداول ترین آن ها قرص والیوم بود.طبق آمار دقیق من، 98 درصد خودکشی ها با قرص و الیوم صورت می گیرد. به طوری که اگر مملکت در و پیکر حسابی داشت، به جرم حرام کردن هزاران قرص والیوم و صدها سطل پرمنگنات که به مدد آن قرص ها را بالا بیاورند، باید این ها را روانه ی زندان می کردند. داداش فرخ و زن اش رکورد را شکسته و همه را به عذاب آورده بودند.یک بار هر دو با هم دست به خودکشی زدند و بیمارستانی شدند.وقتی با عمه جان به عیادت شان رفتیم، عمه از کوره در رفت و به داداش گفت: چرا تو و زن ات در این بیمارستان آبونه نمی شید که ماهی یک بار با پای خودتون بیایید این جا و سطل پرمنگنات را سر بکشید و وقت و بی وقت تن ما را نلرزانید؟ از داداش وسطی برایتان بگویم، تا وقتی که مجرد بود خودکشی نکرد ولی هر بار که با عرق نخودچی می خورد مسموم می شد و به حال مرگ می افتاد (البته این طور می گفتند خدا می داند چی قاطی عرق می کرده) کشان کشان زیر بغل اش را می گرفتند و می رساندیم اش بیمارستان و همان بساط شلنگ و پرمنگنات ـ این قضیه چند بار در سال تکرار می شد ولی همسایه ها هیچوقت داستان عرق و نخودچی را باور نکردند. می گفتند این مدل خودکشی ها مربوط به مردهایی است که عاشق زن شوهردار می شوند. داداش ارسلان از همه ی پسرهای فامیل آقاتر بود، دو بار بیشتر خودکشی نکرد ـ یک بار دوره ی دبیرستان سر مسائل عشقی یک بار هم سر چاپ کتاب اش. داداش شاعر بود ولی هیچ ناشری حاضر نمی شد دیوان کامل اشعارش را چاپ کند. می گفتند رسم نیست تا شاعر در قید حیات است، دیوان کامل اشعار داشته باشد. داداش هم حاضر نمی شد اسم کتاب اش را عوض کند، سرخورده شد و یک پاکت مرگ موش را خورد و رفت زیر مجسمه ی فردوسی دراز کشید. او بعد از این که از مرگ حتمی نجات یافت دیگر شعر نگفت، هروئینی شد و غرق شد در مسائل فلسفی، با مقرری مختصری در تک اتاق گوشه ی حیاط به تنهایی زندگی می کرد. در هیچ گردهمایی شرکت نمی کرد نه عروسی نه عزا. خودش را از ذهن همه بیرون کشیده بود غرق شده بود در مسائل فلسفی. اتاقش با آن هوای غلیظ و بوی تند سیگار پناهگاه فکری ی من بود. نگاه متواضع اش حکایت از دانشی عظیم می کرد، انگار که دست جهان و حوادثش برای او رو شده بود. به ندرت حرف می زد و من مفتون دانش پنهانش و دستیابی به آن بودم. از همه چیز برایش می گفتم تمام وجودم از التماس پرپر می زد تا نظرش را بدانم. داداش پس از شنیدن هر ماجرایی یا سرش را تکان می داد که هر تکانی معنای متفاوتی از دیگری داشت، یا با حرکتی در ناحیه ی پیشانی و ابرو نظرش را می داد. یا با نیم کلامی مثل اوه ه ـ آه ه ـ پوف …که هر کدامش برای من حکم یک کتاب را داشت پاسخ ام می داد. بعضی وقت ها هم دو سه جمله ای می گفت که باید آن را با آب طلا می نوشتند و قاب می کردند. وقتی از اختلافات داداش فرخ و زن اش می گفتم گفت: مسئله را باید از همان زمان آدم و حوا بررسی کرد. با این جوابش من سبک شدم، انگار که قضیه یک جوری در افکار من ساده و بی رنج شد. من شیفته ی دانش پنهان داداش ارسلان بودم، دانشی که در چشمانش، در صورت رنگ پریده اش، در راه رفتن اش از کنار دیوار، در کلمات اندک اش موج می زد ولی با بیان همخوانی نداشت و قابل توضیح نبود.خودکشی آنقدر در این طایفه تکرار می شد که من از کودکی به سلسله مراتب آن آشنا بودم وقتی مسموم را با کمک سوپور محل و چند نفر از همسایه ها کشان کشان به طرف ماشین می بردیم کنار مسموم می نشستم تا با نیشگون و انگولک و پرحرفی از خواب رفتن اش جلوگیری کنم.دایی منوچهر تحصیل کرده ی امریکا و متجدد بود. زن اش را به کاباره و دیسکوتک می برد. با لباس و آرایش اش هم هر چه بود مشکلی نداشت ولی اجازه نمی داد که زن دایی به لب هایش ماتیک بمالد. همیشه هم سر این قضیه اختلاف و بگو مگو داشتند و زن دایی حرف اش به جایی بند نمی شد، ولی یک روز دایی دچار سردرد می شود و پیش از ظهر راهی ی خانه می شود تا بخوابد ،زن دایی را می بیند که ماتیک غلیظی مالیده و از کوچه به طرف خیابان راهی است. دنیا جلو چشم دایی سیاه می شود. دو تا لوله تریاک را در یک لیوان عرق حل کرد و سر کشید و یکسر آمد خانه ی ما. پنج ریال به من داد تا برایش یک دفتر شصت برگ بخرم، داشت وصیت نامه اش را می نوشت که مامان سرک کشید و فهمید. رساندیمش به بیمارستان، حالش آنقدر بد بود که خونش را هم عوض کردند. همه گریه می کردند و به سر و کله شان می کوبیدند. مامان چهار تا گوسفند نذر کرد، ولی دایی پس از بهبودی حاضر نشد پول گوسفندها را به مامان بدهد. رو در روی مامان ایستاد و گفت تو نذر کردی به من چه.خواهر و برادر یک سال و نیم سر همین قضیه با هم قهر بودند، تا در مجلس ختم زن دایی که خودکشی کرده بود با هم آشتی کردند.پاره ای از این خودکشی ها با وسایل غیر متداول و عجیب و غریب صورت می گرفت، مثل یکی از خودکشی های داداش کوچکه. مامان که از دست قرتی بازی هاش به ستوه آمده بود، همه ی لباس هایش را گذاشت وسط باغچه و آتش زد. دادش جلوی چشم همه یک مشت سنجاق قفلی را قورت داد.یا خودکشی های متعدد خاله کوچکه که داروسازی خوانده بود. او طی یک سلسله مراتب طولانی، کافور و آبجو را مخلوط می کرد بعد سرنگ را از این مایه ی غلیظ پر می کرد، هوایش را خالی می کرد تا به خودش تزریق کند، هیچ کس هم نمی دانست که اگر تزریق کند چه اتفاقی می افتد. چون همیشه قبل از این که سوزن سرنگ به پوست نزدیک شود یکی با دادن قولی جلوی دست اش را می گرفت.یا خودکشی های پسرخاله فریدون که پیت نفت را روی سرش خالی می کرد بعد دور حیاط به دنبال کبریت می دوید. این پسرخاله یک سال بعد از ازدواج اش در پی اختلافی که با زنش پیدا کرد خودش را با بنزین آتش زد و مرد. می گفتند به غیر از جای کمربند چرمی اش همه جای بدنش ذغال شده بود.هما دختر خاله ام، زخم معده داشت، یک قلمبه جوهر لیمو را در دهانش می گذاشت و می گفت: اگر جلو بیایید قورت می دهم.خاله وسطی، سنجاق های سرش را درمی آورد و به طرف پریز برق حرکت می کرد.یا خودکشی ی خواهر جون با پودر رخشتویی ی تاید بر سر انتخاب رشته ی تحصیلی. اصولا در طایفه ی ما به علم و تحصیلات کلاسیک بسیار اهمیت می دادند ولی صنعت در شأن ما نبود و متعلق به بچه های جنوب شهر بود. چنانچه وقتی رامین تصمیم گرفت فنی بخواند عمه جان سرش براق شد که می خوای آفتابه ساز بشوی؟ این که دیگر این همه پول خرج کلاس تقویتی کردن نداشت. رامین هم بدون خودکشی سرش را انداخت پایین و رشته ی دیگری انتخاب کرد.خواهر جون دو پایش را در یک کفش کرده بود که می خواهد ادبی بخواند در حالی که در طایفه ی ما رسم نبود به غیر از ریاضی و طبیعی کسی رشته ی دیگری انتخاب کند. می گفتند رشته ی ادبی مال بچه پرورشگاهی های عقده ای است. فنی هم مال بچه لات های محلات پایین است.کشمکش ها و مخالفت ها به خودکشی ی خواهر جون منتهی شد و ظاهرا پیروز شد، او اولین فردی بود که در این طایفه رشته ی ادبی را انتخاب کرد، البته بعدها بسیار پشیمان شد و به من اندرز می داد که مبادا اشتباه او را تکرار کنم. می گفت نه راه پس دارم نه راه پیش. این ها هر بلایی سر من بیاورند حق اعتراض ندارم تا دهان باز می کنم حرفی بزنم می گویند تو برو شعرت را بگو به این کارها کار نداشته باش. و وقتی اشک ام را درمی آورند مسخره می کنند که خانم رشته ی ادبی رفته حساس شده. خانم شاعر پیشه ی زر زرو و هزار جور زخم زبان دیگر. وقتی این ها را برای داداش ارسلان تعریف کردم سرش را دو بار به راست و یک بار به چپ تکان داد و گفت این هاااااااا……خودکشی ی دایی بزرگه هم حکایتی دیگر بود. دایی ناراحتی ی قلبی داشت، سنی هم از او گذشته بود وقتی با بحث و بگو مگو برای خواسته هایش با زنش به جایی نمی رسید، چهارتا لیوان آب آنار را سر می کشید و دور مطب دکتر آنقدر می دوید تا بیهوش می شد. مردم دکتر را خبر می کردند دکتر بلافاصله سر می رسید و آمبولانس و انتقال دایی به بیمارستان. بیمارستان رفتن دایی همان و دلیل موجه مامان و خاله برای نفرت از زن دایی همان. پیروزی ی دایی در اجرای خواسته اش همان و سرافکندگی و تسلیم عاجزانه ی زن دایی همان. تا نبرد قدرتی دیگر به قیمت جانی دیگر.البته جریان آب آنار و دویدن دور مطب را کسی نمی دانست. یک شب که دایی حسابی مست کرده بود برای آقا جان تعریف کرد و من شنیدم. آقا جان از خنده گوله شده بود و روی زمین می غلتید. بالاخره در جریان همین آب انار خوردن و دویدن ها دایی سکته کرد و مرد ولی خواهرانش می گفتند که زنش او را کشته.اصولا در این طایفه کسی نمی مرد، همه به یک دلیلی کشته می شدند.در مجالس ختم ما همیشه یک نفر شیون می زند که آی مادرم، یا برادرم یا ….. را کشتند بعد عده ای بلافاصله مرثیه اش می کنند. مرحوم اگر زن باشد مسلما شوهرش و اقوام شوهرش قاتل اند و اگر مرد باشد قاتل مسلما زن و اقوام اوست.</p><p>حتی خانم بزرگ که بعد از نود و چهار سال زندگی فوت کرد، دخترهایش در ختم اش زبان گرفته بودند که مادرمان را کشتند بس که حرص و جوشش دادند. (خانم بزرگ وقتی زنده بود با دایی و خانواده اش زندگی می کرد) داداش ارسلان پا به این مجالس نمی گذاشت نه عزا و نه عروسی. در مسائل فلسفی غرق شده بود.بشنوید از آقا جان که وقتی مامان سر به جانش می گذاشت به طرف کشوی داروها می رفت و با سر و صدای زیاد شیشه های قرص را زیر و رو می کرد تا مامان جلوی دست اش را بگیرد، ولی یک بار مامان تا می رسد می بیند دهان آقا جان پر است. هر چه سعی می کند با دست دهان آقا جان را باز کند نمی تواند. جیغ کشان با دو قاشق چوبی ی پهن حمله ور می شود به دهان آقا جان و به زور آن را باز می کند، ولی می بیند دهان آقا جان پر است از نان بربری. خودکشی تنها مسئله ی این طایفه نبود وقایع دیگری مثل جوانمرگ شدن پسرخاله یا زندانی شدن دایی کوچکه هم پیش آمد ولی در طول بحران ماجرا با وجود اندوه و گریه زاری های شبانه روزی هیچ کس خودکشی نکرد.دایی پس از آزادی از زندان دختری را که مامان برای ازدواج اش نشان کرده بود نپسندید. مامان که دختره را خیلی مناسب دیده بود و قول و قرارش را هم گذاشته بود سنگ روی یخ شد و با دایی بگو مگویش شد. مامان می خواست خودش را از بالکن پرتاب کند که آقا جان سر رسید و از پشت گرفت اش.اصولا در طایفه ی ما هیچ کس از ازدواج شانس نمی آورد. طبق آمار دقیق من نود و هشت درصد خودکشی ها هم بر سر اختلاف زن و شوهرهاست. دخترها و پسرهای طایفه ی ما چه جفت شان را خودشان انتخاب کنند چه انتخاب را به عهده ی بزرگترها بگذارند فرقی نمی کند مصیبت از همان شب عروسی شروع می شود.مجالس عروسی ی ما خاطره ی دشت کربلا را زنده می کند. طایفه ی ما باور دارند که از سپاهیان حسین مظلوم هستند و دیگران از لشگریان یزید. در ازدواج هیچوقت فامیلی که هم شأن طایفه ی ما باشد پیدا نشد. ما همگی ساده و بی شیله پیله هستیم و دیگران موذی و بدجنس. این طایفه از یک بدشانسی ی مزمن رنج می کشد.طبق آمار دقیق من هر یک از افراد این طایفه در طول عمر به طور متوسط ده میلیون و سیصد و چهل هزار بار تکرار می کند”این هم از شانس خراب ما”.در عروسی ها جنگ تن به تن از طرف طایفه ی ما آغاز می شود بعد دیگران با متلک و کلفت و زمخت به جان هم می افتند. مسئله ی اصلی هم همیشه حمایت از آبروست.در عروسی ی هما تا سر شام هیچ مسئله ای پیش نیامد ولی سر میز شام وقتی خاله متوجه شد که شام سرد است از این طرف میز به آن طرف میز داد زد که : هما این بود لیاقت تو که مردم شب عروسی ات غذای ماسیده بخورند؟ وای که آبرویمان رفت…بگو مگوها شروع شد و مجلس به هم خورد، هما از کیف سفید و ملیله دوزی اش یک تکه بزرگ جوهر لیمو بیرون آورد و در دهان گذاشت.وقتی این ماجرا را برای داداش ارسلان تعریف کردم، سیگاری روشن کرد و بدون این که به آن پک بزند آنقدر بی حرکت لای انگشتانش نگاه داشت تا تمامی ی آن خاکستر شد. داداش به نقطه ای روی دیوار خیره شده بود، انگار که فقط آن نقطه ی روی دیوار بود که قابلیت ارتباط با او را داشت.سکوت اش هم پر از معنا بود. گاهی اوقات به تکه روزنامه ای که پنیر لای آن پیچیده شده بود و از آب پنیر زرد و خیس شده بود آن چنان خیره می شد که انگار به نقشه ی دفینه ای دست یافته و من پر پر می زدم تا آن چه را که او می بیند بفهمم.بالاخره با گذشت زمان خودکشی ها در خانه ی داداش فرخ فروکش کرد و داداش مذهبی شد. داداش ارسلان وقتی شنید، پوزخند ملایمی زد و گفت “با اسلحه ی مذهب؟”ولی وقتی ماجرای مذهبی شدن دایی منوچهر را برایش گفتم گفت: خودش را خلع سلاح کرده.یک روز جسد داداش را در اتاق کوچکش پیدا کردند. با کت و شلوار و کراوات، یک جلد شاهنامه ی فردوسی هم روی سینه اش بود و آن دانش پنهان که با خود به گور برد.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7bfcde92a965" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[انفجار بزرگ]]></title>
            <link>https://nayerehrahgozar.medium.com/-b3bcfbd345de?source=rss----e567f46fe4ef---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b3bcfbd345de</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Nayereh Rahgozar]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 08 Jun 2014 15:55:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-15T17:52:49.563Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uki8aTrqse4VvsGP50tOnw.jpeg" /></figure><p>پس از گذشت سال ها قصد دارم از انفجار بزرگی که زندگی و جهان مرا در کودکی دگرگون کرد پرده بردارم. انفجاری، که یادآوریش، هنوز که هنوز است تنم را می لرزاند و مثل تماشای عکس های بمباران هیروشیما و ناکازاکی دل را به درد می آورد.</p><p>آن سالها من طفل کوچکی بودم ولی تنش این دگرگونی را از روزها قبل در خانه و محله حس می کردم. همه چیز به سرعت تغییر می کرد و دگرگون می شد، مردم با ولع روزنامه و مجله می خواندند و اخبار رادیو و تلویزیون را دنبال می کردند. درخانه، رفتار مامان با افراد خانواده عوض شده بود، طوری با ما رفتار می کردکه انگار ما سنگ سنگینی بودیم آویزان بر بال هایش و این سنگینی نیروی پرواز را از او گرفته، یک نوع فاصله روانی از همه گرفته بود. خانه را به هم ریخته بود و اسباب و اثاثیه را جابجا می کرد. تابلوهای نقاشی روی دیوار را عوض کرده بود و در دو تا از اتاق ها و راهرو پوستر بزرگی از انیشتین آویزان کرده بود (همان عکس انیشتین با چشم های گردش که انگشت سبابه اش را رو به خلق گرفته) مو هایش را هر روز شینیون می کرد و تا آخر شب با کفش پاشنه بلند در خانه راه می رفت.</p><p>آقا جان هم پس از سال ها غرغر بی نتیجه مامان که از انبوه کتاب های کتابخانه شکایت داشت و آن ها را مسئول گرد و خاک اضافی خانه می دانست، کتابخانه را یک خانه تکانی حسابی کرد و بیش از نیمی از کتاب هایی راکه به جانش بسته بود، بار گاری نمکی دوره گرد کوچه مان کرد و در جواب چطور شد مامان گفت: “عصر عصر فضاست، این ها کتاب های عصر شتر بود دیگر به درد نمی خورد.” و من کوچک ترین عضو این خانواده در میان این همه تغییر بدون تفسیر وول می خوردم.</p><p>شب حادثه شام لوبیا پلو داشتیم. دایی جان هم خانه ما بود. مامان دیس پلو را از آشپزخانه سر میز آورد. خواهر جون میز را چیده بود و لیوان ها را هم پر پپسی کرده بود. تا که آمد بنشیند، دایی جان رو به او گفت “دوغ ندارید؟” با عجله دوید به سمت آشپزخانه و یک بطری دوغ و یک لیوان دیگر را به سر میز آورد، در شیشه دوغ را بی هوا باز کرد و بوم!!!!!!! گاز دوغ بالا زد و کفی سفید دیس پلو و سبد سبزی خوردن و کاسه سالاد را سخاوتمندانه پوشاند. خواهر جون دستپاچه شد و شیشه دوغ از دستش روی میز سرنگون شد و قل خورد به طرف لیوان های پپسی، آنها را هم سرنگون کرد و رودی باریک از دوغ و پپسی از روی میز به طرف فرش جریان گرفت. غذاها دیگر قابل خوردن نبود. مامان از این طرف میز به آن طرف می دوید و هی می گفت آخ — وای — اه- وای و نمی دانست از کجا باید شروع کند. دایی جان پس از نگاهی پر شماتت به مامان گردنش را به چپ و راست چرخاند و چند بار گفت: پوف. پوف ف ف ف. نگاهش آن قدر گویا بود که من حاضرم همین امروز به سر تمام مقدسات عالم قسم بخورم که ترجمه اش می شد: “ای خواهر بی عرضه، با این دختر تربیت کردنت آبروی خانوادگی ما را جلوی شوهرت بردی!” دایی سرش را زیر انداخته بود. انگار یک جوری می خواست به آقا جان حالی کند که شرمنده است از این جنس بنجلی که تحویلش داده و دستش رو شده. آقاجان، پس از نمایش پوف پوف دایی جان، رو به دیوار کرد و با عصبانیت دستش را تکان تکان داد (یعنی این که ای دیوار با تو هستم نه کس دیگری) و غرید که آمریکا در ماه آدم پیاده کرده و آن وقت در این خانه یکی (مامان) یاد کسی (خواهرجون) نداده که در شیشه دوغ را چطور باید باز کرد! بعد با صدایی بغض آلود و به حد افراط شروع کرد از دایی جان عذر خواهی کردن. دایی جان با این عذر خواهی حال آمد. سرش را بلند کرد و رو به مامان و خواهر جون با صدایی مملو از خشم و گلایه و عجز گفت: “آخه پس شماها کی می خواهید درست شید، عصر، عصر فضاست! چرا حواستون رو جمع نمی کنید؟”</p><p>من و خواهر جان که گوله گوله اشک می ریخت چشم به دهان دایی جان دوخته بودیم و منتظر بودیم که هر چه زودتر همان نمایش تولید آرامش را که همیشه بعد از هر طوفانی با آقا جان بازی می کرد، شروع کند و اوضاع خانه را آرام کند.</p><p>هندوانه زیر بغل آقاجان می گذاشت و آقا جان آرام می شد. به آقاجان می گفت “شما حرص نخورید برای قلب تان خوب نیست” (در حالی که هیچ وقت آقا جان مشکل قلبی نداشت). یا با یک تشر به خواهر جون، به آقا جان حال می داد و بعد هم آمرانه رو به مامان که: “فرح زود باش برای جناب سرهنگ یک لیوان آب بیآر” و لیوان را به زور دست آقاجان می داد و می گفت اینو سر بکشید اعصاب خودتون رو خراب نکنید. و همیشه بعد از رد و بدل کردن چند پچ پچه ی نامفهوم بین این دو، آرامش برقرار می شد.</p><p>خواهر جون اشک می ریخت، مامان و آقا جان نگاهش هم نمی کردند انگار که پرده آبروی خانوادگی را دریده و هیچ جوری هم این پرده قابل وصله و پینه نیست. دایی جان پس از یک سخنرانی طولانی که چند بار هم در آن به عصر فضا اشاره کرد، خداحافظی کرد و رفت و ما ماندیم با بار سنگینی بر دوشمان، که از آن پس همه کارمان با پیاده شدن انسان روی کره ماه اندازه گرفته می شد. اگر زمین می خوردیم و شلوارمان سوراخ می شد، یا به جای نمره بیست شانزده می گرفتیم. مسئول عقب ماندگی قوم مان در تسخیر فضا بودیم.</p><p>روزنامه ها و مجلات هم شورش اش را در آورده بودند و تا نفس داشتند مصاحبه های زن و بچه و کلفت و نوکر و سلمونی فضانوردان را ترجمه و چاپ می کردند. مردم شهر هم خط به خط می خواندند و در پی جستجوی راهی برای جبران این عقب ماندگی. معیارهاشان عوض می شد. بیشتر زنهای شهر موهاشان طلایی شده بود.</p><p>زیر سنگینی این بار، خواهرجون کینه ی آمریکایی ها را به دل گرفت و یک پوستر بزرگ یوری گاگارین، فضانورد روسی را با پونز بالای تختش چسباند. یک آدم دهن لقی هم بی ملاحظه گی کرد و به او گفت: “مگه تو کمونیستی؟” و تخم لق کمونیستی را در دهانش ترکاند.</p><p>خواهر جون رفت دنبال کتاب های کمونیستی و سیاسی کار شد و آن همه مکافات که از بگیر و ببند و زندان رفتن اش کشیدیم. من به شخصه سازمان ناسا را مقصر می دانم . ……</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b3bcfbd345de" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[اسکار بدون اسکار]]></title>
            <link>https://medium.com/persian-medium/-3bfe5b646f1a?source=rss----e567f46fe4ef---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3bfe5b646f1a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 Jan 2014 14:00:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-01-27T13:51:15.365Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*-ks1k8Fb-BTFuZU8dF0DGg.jpeg" /></figure><p>فیلمِ خوب رو می‌شه از همون پنج الی ده دقیقه‌یِ اول شناخت، یا حدس زد که خوبه. پنج دقیقه‌یِ اولِ گرگِ وال‌استریت رو دیدم و داره به نظرم میاد که یه فیلمِ حسابیه. دراگ، الکل، داف، پول... و اسکورسزی که استادِ فیلم کردنِ این دنیاست. دنیایی که آمریکن هاسل کپیِ دست چندمی از اونه و اون‌قدر رویِ قواعدِ همیشگیِ فیلمای هالیوودی جلو می‌ره که آخرش باید قهرمانِ فیلم به رستگاریِ پوشالی برسه و بیننده رو خوشحال کنه.<br>گمون می‌کنم اسکارِ به درد بخوری به گرگ وال‌استریت نخواهند داد. چرا؟ چون هالیوود دنبالِ فیلمایِ بی‌خطرِ جینگیل مینگیلِ اخلاقی افتاده این سال‌ها. اخلاق مد روز. فیلمایی شبیه به اسلامداگ میلیونر و دوازده سال بردگی و هِر و غیره. جایی برایِ اسکورسزی‌ها نداره هالیوود و می‌ترسم که دیگه به این زودی‌ها شاهدِ نسلی مثلِ نسلِ اسکورسزی نباشیم. و چیزی مثلِ نگاهِ سیاه به دنیایِ خشن و در عینِ حال دوست داشتنِ این دنیایِ خشن رو نتونیم به این زودی‌ها ببینیم.‏</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3bfe5b646f1a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/persian-medium/-3bfe5b646f1a">اسکار بدون اسکار</a> was originally published in <a href="https://medium.com/persian-medium">Medium in Persian</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[از نفس افتاده]]></title>
            <link>https://medium.com/persian-medium/2d53c1ac9c1?source=rss----e567f46fe4ef---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2d53c1ac9c1</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 13 Jan 2014 18:11:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-01-13T18:11:18.681Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>هنرِ روزمینیِ این روزهایِ ما، معجونِ پر زرق و برقیه از انواع ابتذال و پیشِ پا افتادگی و میان‌مایگی. پل چوبی و پالِت و نجفی و نامجو و نمایشِ شایعات و سالگشتگی هم نمونه‌هایی از این ابتذال. اما به نظر می‌رسه بیرونِ دایره‌یِ بسته‌یِ این سیرک، تنِ نحیفِ خلاقیتِ هنرمندانه داره نفس می‌کشه، هرچند امیدِ زیادی به نیرومند شدنِ این تنِ نحیف نیست، ولی بدونِ شک بی‌جون‌ترین نفس‌زدن‌هایِ این تنِ نحیف، خیلی بیشتر از تمامِ اون سیرک دوست‌داشتنی و محترمه.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2d53c1ac9c1" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/persian-medium/2d53c1ac9c1">از نفس افتاده</a> was originally published in <a href="https://medium.com/persian-medium">Medium in Persian</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[مسابقه‌یِ کتاب‌خوانی]]></title>
            <link>https://medium.com/persian-medium/7bf3fb3ae9d3?source=rss----e567f46fe4ef---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7bf3fb3ae9d3</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 12 Aug 2013 08:21:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2013-08-12T08:21:25.795Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>آیا کتاب‌خواندن جامعه را نجات می‌دهد؟</h4><p>در فیسبوک و وبلاگستان مسابقه‌یِ کتاب‌خوانی گذاشته‌اند. این بار مدلش کمی فرق می‌کند. آدم‌ها باید بگویند چه کتاب‌هایی را نخوانده‌اند، ولی به دروغ همه جا گفته‌اند که خوانده‌اند. ایده‌اش از یک خبری می‌آید که چند وقت پیش منتشر شد: خبری در موردِ کتاب‌هایی که مردم دوست دارند بگویند خوانده‌اند، بدون آن‌که واقعاً خوانده باشندشان. ‏</p><p>اگر فرض کنیم بشود هر روز یک کتاب خواند، در سال می‌شود 365 کتاب و یک نفر در طول عمرِ هفتاد ساله‌اش، می‌تواند 25 هزار و 550 جلد کتاب بخواند. این رقم بسیار کمتر از میلیون‌ها جلد کتابی است که نوشته شده و حتی روشنفکرها که حرفه‌شان نوعی کتاب‌خوانی است، بینِ رقم‌هایِ 5 هزار و 10 هزار متوقف می‌شوند. پس واقعاً هیچ کس نمی‌تواند همه‌ی کتاب‌های دنیا را بخواند، و حتّی خواندنِ تمامِ کتاب‌هایِ یک حوزه‌یِ خاص –مثلاً ادبیاتِ عامیانه‌یِ ایران- کوششِ چندین ساله می‌خواهد. اگر کمی واقع‌بین باشیم می‌بینیم که خواندن و نخواندنِ یک یا چند کتابِ معروف، خیلی هم مسأله‌یِ مهمی نیست و یک نفر اگر بخواهد در «مهمانی‌ها» حرف برای گفتن داشته باشد و پُزِ کتاب‌خوانی بدهد، با خواندنِ همین هَفَشدَه جلد کتابِ معروفِ همه‌پسند، می‌تواند «پُزِ واقعی» بدهد. سوژه‌هایِ این‌چنینی هم، سوژه‌های ژورنالیستی هستند که حول و حوشِ ده بیست کتابِ خاص شکل گرفته‌اند که «همه باید بخوانند» یا «قبل از مرگ باید حتماً بخرند» یا «اگر نخوانند به بهشتِ ادبیاتِ قرنِ بیستم پا نگذاشته‌اند» یا «بدونِ آن‌ها نمی‌شود تمدّنِ انسان را درک کرد» و غیره. من که مطلقاً نمی‌فهمم چرا باید دروغ گفت، این را هم نمی‌فهمم که چرا باید کتابی ناخوانده یا نیمه‌خوانده را در دسته‌یِ کتاب‌هایِ خوانده‌شده جا زَد. ‏</p><p>فارغ از این، نوعی باورِ ایدئولوژیک هست که می‌گوید «کتاب‌خواندن نجات‌بخش است.» کسانی که به این موضوع باور دارند، دائم از این می‌نالند که نسلِ امروز تلویزیون می‌بیند و به اینترنت وَر می‌رَود و مشغولِ بازی با ایکس‌باکس است و خواندن را جدّی نمی‌گیرد. انگار که مثلاً نسلِ قبلی چقدر کتاب‌خوان داشته و نسلِ پیش از آن همه حافظ‌خوان و سعدی‌دان و فردوسی‌باز و گوته‌شناس و نیچه‌پژوه بوده‌اند. کُنشِ خواندن در دوره‌هایِ مختلف صورت‌های مختلف به خودش گرفته. تا جایی که می‌دانم، خواندنِ گسترده‌یِ داستان و رمان، از عادت‌هایِ شهرنشینیِ اروپایی است که پس از رنسانس باب می‌شود و بخشِ بزرگی از آن هم برایِ سرگرمی بوده است. به نظرم بخشِ بزرگی ازحسرتِ «وای کسی کتاب نمی‌خواند» و «اگر مردم کتاب می‌خواندند وضع‌مان این نبود» ریشه در مقایسه‌ای ناخودآگاه با این وضعیتِ «مصرفِ کتاب» در تمدّن معاصر اروپا دارد. این‌که آن‌ها کتاب می‌خوانند، در نتیجه پیشرفته‌اند و اگر ما هم کتاب بخوانیم، پیشرفت می‌کنیم. این‌جا هم ذهنیتِ برآمده از جهانِ زیردست، جایِ علّت و معلول را عوض کرده و حواسش نیست که «کتاب‌خوانی» یکی از نتایجِ «پیشرفت» است، و نه برعکس. پیشرفت، حاصلِ شرایطِ پیچیده‌ای است که یکی از آن‌ها باور و پیروی از روشِ علمی است. روشی که می‌گوید چطور می‌شود از یک سری گزاره‌هایِ مشاهده‌ای، به نتیجه‌ای نسبتاً درست رسید و قدم به قدم جلو رفت. ‏</p><p>به نظرِ من کنشِ کتاب‌خواندن، به دو بخشِ کلّی تقسیم می‌شود: یکی خواندن برایِ سرگرم شدن و دیگری خواندنِ حرفه‌ای. در اوّلی طرف می‌خواند که تفریح کرده باشد. همان‌طور که تلوزیون می‌بیند، سینما می‌رود، اینترنت‌گردی می‌کند، کنسرت می‌رود و ورزش می‌کند که تفریح کرده باشد. دومی به نوعی با حرفه‌یِ فرد گره می‌خورد. یعنی کارِ طرف طوری است که باید سیستماتیک و هدف‌مند کتاب بخواند. داستان‌نویس‌ها، تاریخ‌نویس‌ها، جامعه‌شناس‌ها، فیلسوف‌ها و غیره از این دسته‌اند. نباید این دو دسته را با هم خلط کرد. همان‌طور که کسی با تفریحی فیلم دیدن، دنیا را نجات نمی‌دهد و حتّی فیلم‌ساز هم نمی‌شود، کسی هم با تفریحی کتاب خواندن نمی‌تواند تاثیر چندانی بر بهبودِ وضعیتِ جامعه بگذارد و یا دست‌کم به نتایجی علمی و قابل اتّکا برسد. البته می‌تواند دانشِ عمومیِ خودش را بالا ببرد و به آدمِ بهتری برای معاشرت تبدیل شود و در این شکی نیست. موضوع این است که خواندن و دیدن و مهمانی رفتن و گپ‌زدن در موردِ این چیزها، عملِ قهرمانانه‌ای نیست، بلکه کنشی است معمولی و برآمده از نوعی عادت. ‏</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7bf3fb3ae9d3" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/persian-medium/7bf3fb3ae9d3">مسابقه‌یِ کتاب‌خوانی</a> was originally published in <a href="https://medium.com/persian-medium">Medium in Persian</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[امان از دستِ این فرهنگستانِ به دردنخور]]></title>
            <link>https://medium.com/persian-medium/c77cbb2f7c18?source=rss----e567f46fe4ef---4</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c77cbb2f7c18</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Hossein Rahmani]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 05 Aug 2013 23:20:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2013-08-05T23:20:38.663Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>یکی از <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/blogs/2013/08/130804_blog_l44_nazeran_farhangestan_farsi.shtml">بساط‌هایی </a>که برایِ «واژه‌هایِ پیشنهادیِ فرهنگستان» پهن می‌شود، به جز خندیدن به واژه‌هایِ خنده‌دار و دست انداختن و جوک ساختن برایِ آن‌ها، این است که عدّه‌ای درمی‌آیند «مگر زبان هم آقا بالاسر می‌خواهد؟» یا «هیچ کس نمی‌تواند برایِ حرف زدن، تعیینِ تکلیف کند» و غیره. دسته‌ای هم که خودشان را به مقامِ نگهبانی از پارسیِ باستان یا شعر و نثرِ شیرینِ پارسی منسوب کرده‌اند، پایشان را تویِ یک کفش می‌کنند که «زبان فقط زبانِ سعدی و حافظ و فردوسی.» جدا از بحثِ روابطِ قدرت و زبان، به نظرم نکته‌ای هست که اهمیّتی دستِ اوّل دارد.‏</p><p>آنانی که با زبانِ فارسی از نزدیک‌تر سر و کلّه می‌زنند، می‌دانند که به ویژه در ترجمه‌یِ متونِ نظری و علمی، و چه بسا نوشتنِ و تولید کردنِ چنین متن‌هایی، زبانِ فارسی کمبودهایی اساسی دارد. (دورانِ کارشناسی، ریاضی خواندم. همان موقع کتاب‌هایِ ریاضی، بله ریاضی، که به فارسی نوشته شده بودند، آزاردهنده و گاهی نفهمیدنی بودند، فهمیدنِ ریاضی از لابه‌لایِ متنِ انگلیسی، با همان دانشِ اندکِ انگلیسیِ دبیرستان، بارها ساده‌تر از فهمیدنِ همان‌ها از میانِ متنِ فارسی بود!) همین است که تقریباً هر مترجمی، به ویژه در حوزه‌یِ متونِ نظری، سبک و سیاقِ خودش را دارد و با آزمون و خطا پیش می‌رود. به عبارتِ دیگر مترجمان و پژوهش‌گرانی که با مفاهیمی سر و کلّه می‌زنند که تویِ زبانِ فارسی مطرح نبوده، بیرون از حوزه‌یِ زبانِ فارسی یا لااقل رویِ لبه‌هایِ این زبان گام برمی‌دارند.‏</p><p>کارِ اصلیِ «فرهنگستانی‌ها» هرچه باشد، یک دست کردنِ واژه‌هایی که از این طریق واردِ فارسی می‌شوند، و پیشنهاد برایِ جایگزین‌هایِ بهتر و کمک به کارکردِ بهترِ این زبان در این حوزه‌هاست.‏</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c77cbb2f7c18" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/persian-medium/c77cbb2f7c18">امان از دستِ این فرهنگستانِ به دردنخور</a> was originally published in <a href="https://medium.com/persian-medium">Medium in Persian</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>