The Cloud Capped Star (1960, Ritwik Ghatak)
นิตาเป็นลูกสาวคนที่สองของบ้านที่ประกอบขึ้นด้วยพ่อปัญญาชนผู้ยากจน แม่ที่ขมขื่น พี่ชายคนโตที่อยากเป็นนักร้องเสียจนละทิ้งทุกสิ่งอย่าง และน้องชายน้องสาวที่ใช้ชีวิตประสาวัยรุ่นไปวันๆ บ้านทั้งหลังอยู่ยนหลังไหล่ของเธอ ที่อุทิศตัวทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย เงินเดือนเอาไปเป็นค่าใช้จ่ายทั้งในบ้านและของน้องๆ นิตารักกับหนุ่มนักเรียนวิศวะคนหนึ่งที่ยากจนพอๆกับเธอ และพึ่งพาเงินจากเธออยู่บ่อยครั้ง ทั้งชีวิตของเธอความฝันคือการได้เห็นพี่ชายกลายเป็นนักร้องจริงๆและเกเก็นคนรักของเธอประสปความสำเร็จ
Get Wiwat Lertwiwatwongsa’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
แต่เท่านั้นก็ยากเกินไป ยิ่งหลังจากพ่อล้มเจ็บ เธอต้อวออกจากวทิยาลัยมาทำงานเต็มตัว น้องชายออกไปทำโรงงานและปลีกตัวออกไป แม่กลัวเธอจะแต่งงานแล้วย้ายออกไป เลยวางแผนให้น้องสาวแย่งคนรักไปจากเธอ ทุกสิ่งเกิดขึ้นต่อหน้า เธฮทำอะไรมไ่ด้นอกจากเก็ยความขื่นขมไว้กับตัว คนที่รักเธอล้วนเป็นคนทุกข์ที่อ่อนแอ ทั้งพ่อที่ป่วยไข้ และพี่ชายที่ตัดสินใจออกไปจากบ้านเพื่อประท้วง และเธอตัดสินใจจะทำงานต่อไป ทำทุกข์อย่างต่อไป อกไหม้ใส้ขมต่อไปโดยลำพัง และปล่อยให้ทุกอย่างเกิดขึ้นกับเธอแม้แต่โรคร้ายและความตาย
น่าจะเป็นหนึ่งในสิ่งที่งดงามที่สุดในรอบหลายปีที่ได้ดู หนังเมโลดราม่าผู้หญิงหัวใจทองคำแบบทศวรรษ 50–60 ที่สามารถ หนังแบบที่เรียกน้ำตาผู้ชมอย่างไม่ปรานี(ร้องหน้าเบี้ยวแล้วเบี้ยวอีก) ขณะเดียวกันมันก็ไม่ใช่หนังที่ทำมาเพื่อตอกย้ำค่านิยมการเสียสละ ไม่ได้เล่นกับความรู้สึกฉาบฉวยของความอยุติธรรมที่แม่พระได้รับ มันพูดถึงชีวิต และถึงที่สุดยังคงทำให้ตัวละครเป็นมนุษย์ที่ต้องการชีวิต ในแง่นี้ฉษกท้ายๆของหนังเลยทำให้นึกถึงจตอนจบของนิยาย นี่แหละโลก ของดอกไม้สด เมื่อในช่วงท้ายของหนังนีตาต้องเสียสละอีกครั้งการเสียสละของเธอเป็นทั้งการลงโทษตัวเอ ลงโทษครอบครัวที่เห็นเธอเป็นเพียงเครื่องจักรปั๊ทเงิน ความตั้งใจที่จะตายของเธอจึงเป็นการประท้วงที่มุ่งมั่น และการที่พอมาขอให้เธอออกจากบ้านหลังจากป่วยหนัก เป็นทั้งการขับไล่ไสส่งและปลดปล่อยเธอจากพันธนาการที่เธฮถูกครอบครัวนี้ล่ามไว้ และในสุดท้าย เธอตระหนักได้ว่าไม่ใช่ความตายที่เธอปรารถนา เธอปรารถนาชีวิต ชีวิตที่เธอกดข่มไว้แล้วให้ทุกคนแย่งไปจากเธอ
หนังมีฉากงดงามทรงพลังเยอะมาก ฉษกบึงน้ำริมทางรถไฟทีี่ที่เธอกับพี่ชาย เธอกับคนรักไปนัดพบกัน รถไฟที่เธอไม่เคยได้ขึ้น หรือท่าทางของนักสแดง ทั้งการลูบผมตัวเองที่ทำจนเหมือนเป็นนิสัย หรือในทุกครั้งที่เจ็บปวด เธอจะแหงนหน้าขึ้นจับคอตัวเอง เหมือนจะกลืนก้อนสะอื้นลงไปไม่ก็บีบคอตัวเองให้ขาดอากาศ หรือฉากที่เธอของให้พี่ชายสอนเพลงของรพินทรนารถ ฐากูร สองพี่น้องร้องเพลงอ้อนวอนในความมืด เป็นฉากที่ทรงพลังอย่างยิ่ง
แต่อย่างไรก็ตาม กลายเป็นว่าตัวละครที่ตนึงเราที่สุดคือแม่ ในฉากหนึ่งที่นีตาย้ายออกจากบ้านมาอนอนในหอ้งแยก ไม่บอกทุกคนว่าป่วยไข้ แม่ที่รู้สึกผิดบาปสุดใจแต่ทำอะไรไม่ทันล้วเดินเข้ามาในห้องยังคงทำตัวขึงขังเพราะการแสดงความรักเป็นสิ่งที่แม่ไม่เข้าใจ นีตาเพิกเฉยและตัดแม่ออกจากชีวิตด้วยการดำรงอยู่แต่ไม่ยอมเป็นส่วนหนึ่ง แม่ด่าเธอ และพูดขึ้นว่า ไอ้ลิ้นของฉันมันก่อกำแพงของฉันกับโลกใบนี้ แล้วแม่ก็ออกไป เพราะรู็ว่าในที่สุดตัวเองได้ทำลายลูกสาวตนลงไปเสียแล้ว
