Banalnie trudne pytania

- Babciu, a jakie mieliście wesele?

(Tydzień temu dotarło do mnie, że nic o niej nie wiem. Nie wiem, o czym marzyła, kiedy była dzieckiem, nie wiem jak oświadczył się jej dziadek ani jak się poznali, nie wiem, jaki jest jej ulubiony kolor. Tak potwornie mnie to zaczęło swędzieć, że wskoczyłam w pociąg, przyjechałam i męczę.)

Odrywa myśli od tego co dzisiaj, czyli od starości, samotności, boleści, lekarzy i lekarzy od siedmiu boleści.

Był luty. Początek. Napadało śniegu tak, że trzeba było tunele kopać, żeby dojść do domu. I przez taki własnie tunel dziadek przyszedł po babcię.

- Wódki zabrakło. Na zastawie chyba kradli i chowali za pazuchę. A my dokładali na stół i tak, że zabrakło na wesele. Więc jak kto się napił, to się mu rysowało krzyżyk na karku i jak podchodził drugi raz, to wiedzieliśmy, że już na pewno dostał. I tak było na weselach, bo wódki nie było tak, jak dzisiaj. I nikt się nie upijał.

I nie przejadał.

I wszyscy się bawili. Były tańce i zespół. Bębny, trąbka, puzon, harmonia…

- Jak szli po mnie to już grali. Z daleka słychać było. — śmieje się.

Get Wiola Myszkowska’s stories in your inbox

Join Medium for free to get updates from this writer.

Remember me for faster sign in

Nie tylko na weselach. Nie trzeba było wiele, żeby była zabawa. Tylko tych muzykantów było trzeba. Jak mieli ochotę to grali, śpiewali i tańczyli. Żadnego wysyłania zaproszeń, organizowania kilkudniowego, telefonów uprzedzających wizytę, konwenansów, mejkapu i hybryd, kupowania ciuchów na imprezę, butów, rozkmin, czy chce mi się, czy mi się to jednak nie chce.

(Kiedy opowiada, tę harmonię i śpiewy dziewczyn wpadają mi echem do głowy. To moja wyobraźnia podrasowana tym, że ostatnio słucham dużo folku. Ale potrafię ich przez chwilę usłyszeć, jak grają tu, przed tym domem.)

To fascynujące, że nie potrafi powiedzieć, jaki jest jej ulubiony kolor. Wydaje mi się, że chyba uważa to pytanie za nieco głupiutkie. Przecież lubiło się taki, jaki był!

- Ale nie ubrania, tylko tak w ogóle! — wyjaśniam.

I nadal nie umie odpowiedzieć na pytanie, na które dzisiaj każdy odpowiedziałby natychmiast, bez wahania. Mamy to przećwiczone, przez “złote myśli”, kwestionariusze w social media i miliony sytuacji, w których musieliśmy wybrać pomiędzy kubkiem w barwie “mechaniczna pomarańcza” oraz “zachód nad Amsterdamem”, co by nam pasował do obrusu i zasłon. Najprostsze pytanie na świecie, nad którym ona chyba nigdy się nie zastanawiała. Podejrzewam, że to dlatego, że wtedy nie było zbyt wiele “mój” i “ja”. A “lubię” i “nie lubię” to już w ogóle, bo człowieka cieszyło po prostu to, co miał. I że to miał.

- Jaką miałaś sukienkę? — kolejne, współcześnie banalne pytanie.

- A, po kimś. Pożyczaną. — i kolejna niebanalna odpowiedź. Zamiast rozprawy o gorsetach, koronkach, szyciach, guzikach, bufkach, dekoltach w karo, serce, łódeczkę czy inny kontenerowiec.

Na zdjęciu góra sukienki zasłonięta jest olbrzymim bukiem polnych kwiatów, takich, jak marzą się i mnie. Jak każda panna młoda, wygląda zjawiskowo. Chociaż to rozumiem, chociaż to jest ponadczasowe.

No, i to że najlepszym rodzajem słodyczy jest ciepła bułka z masłem. To mam po niej, jak się okazuje.

[♬] “Oj u Lisi” — Percival