Tafla
Fala za falą zmieniają percepcję; zniekształcają, ale czy na pewno?
Obserwuję świat odbity w tafli jeziora. Zastanawiam się, czy jest prawdziwy — ten odbijający się, ale też ten odbity.
Get Robert M. Wysocki’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Jezioro nie ma umysłu, jezioro nie projektuje swoich doświadczeń, swojej przeszłości; swoich ran i blizn. Więc może to właśnie tafla pokazuje prawdę, a nie moje oczy? “Odbicie” — myślę sobie; ale może świat jest właśnie tam — w tafli — a nie ponad nią, gdzie próżność kieruje mój wzrok? Może fale nie zniekształcają obrazu świata, ale właśnie pokazują jego niezmienną zmienność? Pycha każe sądzić mi, że jest tak, jak widzę — zapominam przez to widzieć, jak jest.
Zauważam fale na tafli, nie widząc zniekształceń w umyśle. Uwięziony pomiędzy “kiedyś było” a “kiedyś będzie” miotam się, nie rozumiejąc, że fala, nieświadoma przeszłości i nie dbająca o przyszłość, niesie niekwantyfikowalne “teraz”. Tafla okazuje się być narządem znacznie bardziej czułym i dokładnym, niż oko; fala rozumie znacznie lepiej, niż umysł — zupełnie o to nie dbając.
Bo w tafli wszystko jest jednym.
