Chmura w gazie
Rocki to już nie dla mnie. Być może jest tak, że każda muzyka ma swój czas, a ja po prostu się zestarzałem. Być może uwierać zaczęła mnie mało elastyczna forma. Być może irytacja tzw. rockowym emploi (rock’n’roll, harley, łyski, skóra, cycata blondynka) osiągnęła wystarczająco wysoki poziom. Z niepokojem przystąpiłem więc do słuchania Owczego pędu “Chmury”, bowiem cenię i lubię chłopaków z zespołu.
Get Artur Telwikas’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
“Chmurę” wielokrotnie słyszałem “na żywo”. Zawsze było solidnie i rześko. Pamiętam ich koncert, kiedy bębny zostały odtworzone z komputera. Wtedy też było solidnie i rześko, mimo tego że z bębniarzem, który nie słucha bandu, gra się bardzo ciężko. Płyta jednak to inna para kaloszy.
Krążek zawiera dziesięć kompozycji i jest przyzwoicie wydany. Oprócz ze smakiem zaprojektowanej okładki mamy też wkładkę z tekstami. Na płycie znajdziemy m.in. Świat twego boga, Tragifarsę i Grawitację z kapitalną partią solową Tomasza Pawlusia. Najważniejsze jednak jest to, że całość brzmi bardzo solidnie. Gitary grają szeroko. Wokal nie wystaje jak psia kupa z topniejącego śniegu, tylko jest z wyczuciem umiejscowiony w reszcie dźwięków. Sekcja się klei. Może nieco brakuje niskiego dołu gitarze basowej, ale pewnie tak miało być.
Teksty są proste i trafiają tam, gdzie mają trafiać. Nikt tu nie sili się na zagmatwaną metaforykę i wielopiętrowe gry znaczeniowe. Kiedy Maniek śpiewa Hej, hej, podaj rękę, to czuję, że dobrze by było tę rękę podać i że być człowiekiem to ważna dla nas obu sprawa.
Kto gra, ten wie, że przychodzi taki moment, kiedy trzeba podjąć decyzję: robimy krok naprzód albo dalej siedzimy w kanciapie i popijając piwko marzymy o wielkich scenach i gigach. “Chmura” postanowiła zrobić krok naprzód. I jest to bardzo solidny i pewny krok.
