Untold Short Story

#1 A guy who I haven’t met.

ฉันคิดว่า ระยะ 3 ปีกว่า มันคงทำให้สมองของฉันลืมความทรงจำแรกที่พบเขาได้ง่ายดาย เหมือนทุกๆความทรงจำที่ผ่านเข้ามาในชีวิตฉัน แต่ตลอดระยะเวลาเกือบ 1,275 วัน ไม่เคยลบเสี้ยววินาทีที่ฉันเห็นเขาในครั้งแรกของวันนั้นได้เลย

ในคืนหนึ่งของวันนั้น ฉันออกเสพย์ศิลป์ตามไลฟ์สไตล์ปกติและฉันได้รับคำเชิญชวนจากคนที่ฉันรู้จัก ให้ไปดูนิทรรศการของรุ่นพี่คนหนึ่งของเขา พอถึงงานเราสองคนต่างแยกย้าย เพราะว่าคนที่ฉันรู้จัก เขาก็ทักทายคนที่เขารู้จักจากสถาบันเดียวกัน ที่มากันอย่างอุ่นหนาฝาคั่งในคืนนั้น

ส่วนฉันก็ก้าวเท้าเข้าไปในบาร์เล็กๆ ที่จัดชั้น 2 และ ชั้น 3 เป็นแกลอรี่
ฉันพบเขาครั้งแรกที่ชั้น 2 ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงเสี้ยววินาทีเล็กๆ ที่เขากำลังทักทายคนที่รู้จักและเดินผ่านฉันไป เสมือนคนแปลกหน้า

ฉันว่า เสี้ยววินาทีนั้น ไม่ถึง 3 วินาทีด้วยซ้ำ แต่ฉันว่า “ฉันตกหลุมรักเขาแล้วนะ” ถึงแม้ว่า นักจิตวิทยาจะกล่าวว่า มนุษย์เราต้องใช้เวลา 8 วินาทีในการตกหลุมรักใครสักคน

เป็น 3 วินาที ที่ฉันยังจำได้ ณ ตอนนี้
“ รอยยิ้มของเขาที่ส่งมอบให้คนอื่น ก่อนที่จะหันมาทางฉันและเดินผ่านไป เสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงยีนส์ ดูเป็นคนสบายๆ และในมือถือขวดเบียร์ ”

ฉันชอบตัวเองเวลาที่หัวใจเต้นแรงและฟุ้งซ่านถึงใครสักคน แม้ว่าฉันจะบอกกับตัวเองและคนอื่นในหลายๆครั้ง ว่าฉันไม่ศรัทธาในความรักแล้วก็ตาม

ณ ตอนนั้น ฉันอมยิ้มให้กับตัวเองที่มีความรู้สึกแบบนี้ได้อีกครั้ง และก็เขิลให้กับคนที่ฉันไม่เคยเจอและไม่แม้กระทั่งได้ทำความรู้จักกัน ฉันบอกกับตัวเองทันทีว่าอย่าเพ้อเจ้อ กับคนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อจะดีกว่า

แต่ Do you believe in destiny?
เขาคือรุ่นพี่ของคนที่พาฉันไป เขาคือคนที่คนรู้จักของฉันจะแนะนำให้ฉันรู้จัก เพราะว่างานที่มีฝีแปรงรุนแรงของเขา ตรงจริตที่ฉันชอบ เขาคือหนึ่งในศิลปินที่แสดงงานในวันนั้น

บอกตรงๆเลยว่า ฉันจำไม่ได้และไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรด้วยซ้ำ ในช่วง artist talk เพราะฉันได้แต่มองหน้าเขา อมยิ้ม และหูก็ดับไป ณ ห้วงเวลานั้น เหมือนฉันดูละครใบ้ ที่มีเขาขยับปากไปเรื่อยๆ แล้วสิ่งรอบๆตัวของเขานั้น มันช้าจนเกือบจะหยุด

ฉันใช้เวลาเป็นปีๆ เพื่อจะลืมความทรงจำนี้ แต่เหมือนว่าสมองของฉัน อยากจะทรยศฉันเสียเหลือเกิน เลยเปลี่ยนความทรงจำนี้เป็นภาพจำ เพื่อตอกย้ำความรู้สึกที่ฉันมีให้เขาอย่างเงียบๆไปเรื่อยๆ เหมือนสมองของฉันมันอยากจะบอกว่า

“ ถ้าเธอเงียบ ฉันจะตะโกน ถ้าเธอไม่ระบาย เธอจะไม่มีวันลืม ”