Cennette susuz yaşayan bir kedi… Bazen geziyor fakat genellikle uyuyor. Kimse sorgulamıyor. Sanki olmasa da olurmuş gibi. Cennetten dünyaya düşse basit bir meyveden daha önemsizmiş gibi… Ceza, lütuf yok. Sessiz sakin yaşıyor.
Cennette kendi kendine dolaşırken bu kedi durup bir an düşünüyor, yukarıda yazılan durumu. Bir değerim yoksa neden buradayım?(Aslında gereksiz bir soru, çok abartmayın)
Etrafta gezinmeye devam ediyor. Cennet bu ya, sonsuz iyilik…
Yukarıdaki sorunun cevabı çok geçmeden yanıtlanıyor; küçük bir çocuk kediyi kovalamaya başlıyor. Herkesin konuştuğu fakat hiçbir şey yapmadığı zorbalık söz konusu değil.
Get Çeyrek Edebiyatçı’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Büyüklerin kendi değer yargılarıyla büyütmeye daha doğrusu şekillendirmeye çalıştığı bir çocuk…
Yetişkin olunca hepimiz yargılar geliştiririz. İyi-kötü… Yanlış- doğru… Hiç sormayız kendimize ya hata yapıyorsak bazı konularda? Ya bizim beklentilerimiz aslında çok düdükse? Hababam Sınıfı filminden bahsetmiyorum. Kendi yargılarımız çok doğru gelir ve herhangi bir çabayı çok ciddiye almayabiliriz. Bizim dediğimiz olmadı ya, gerisi laf ü güzaf!(Yabancı kelimeler için bakabilirsiniz)
Şarkılar çalar arka fonda. Şikâyet edebiliriz; bazıları kulağa hoş gelir. Biz yaşam kavgasındayken değer yargıları onaylanır, gelişir, büyür. Şarkılar söylenir.
Cennette susuz büyüyen kedi çocuktan kaçar. Çünkü bilir; büyüdükçe değişecektir. Sevgisi bencilleşecektir. Fakat bir çocuğun özündeki neşe değişir mi? Saf duygulardan kaçılır mı? Bizim kedide kaçamadı ve kısa süreliğine küçük kıza arkadaşlık etti.
Küçürek hikâye gibiydi kız çocuğuyla duygusal bağı. Zarif, yoğun ve etkileyici. Ayrıca hikaye türünün adına dikkat edin.
İkisinin hikayesi bitti bir gün. Kedi belki çok özleyecekti kız çocuğunu. Yeni bir hikâye yazabilmek için bazı hikâyeler bitmelidir. Kız çocuğu özlemle ansa da kediyi belki büyümesi için uzaklaşmaları gerekliydi. Dünyada hiçbir şey yok olmaz ki! Yaşamasını bilene dünya cennet olmaz mı?
Şimdi ikisi de farklı hikâyelerde mutlu olmalılar. Kalpte mekan sahibi olunca, dua da yer edinince dünya güzelleşmez mi?
