Cahillik Mutluluk Mu?
Çocukluğumuzda bize hep ‘özel bir gücünüz olsa, ne olsun istersiniz?’ diye sorardı büyüklerimiz. Cevaplar genellikle birbirine benzer şekilde; uçmak, ışınlanmak, görünmez olmak gibi çoğunlukla izlediklerimizden etkilendiğimiz özellikler olurdu. Benim tek bir isteğim vardı ama: İnsanların zihinlerini okuyabilmek.
Çevremdekilerin hakkımda ne düşündüğüyle ilgili kaygılarım hep vardı, olmaya da devam eder muhtemelen. Bir insanın gözlerine baktığımda beni anlayıp anlamadığını ya da hakkımda iyi şeyler düşünüp düşünmediğini hiçbir zaman doğru tahmin edemedim.
Biz insanlar yalancı varlıklarız, kendimizi ya da karşımızdaki kişiyi düşündüğümüzü iddia ederek her zaman gerçekleri söylemeyebiliyoruz. Hoşlanmadığımız bir davranış gördüğümüzde gülüp geçerek ya da sevgimizi gururumuzun arkasına gizleyerek yalanlar söylüyoruz.
Peki hiç düşünüyor muyuz: karşımızdaki kişinin böyle yalanları olduğunu bilsek mutlu olur muyduk?
Get HBK’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Büyüdüğümün farkına vardığım nadir anlardan birindeyim işte. Ben artık kimsenin zihnini okuyabilmek istemiyorum. Ben galiba karşımdakinin davranışının yalan olup olmadığıyla da ilgilenmiyorum. Ben, gördüğüm şeyle mutlu olmak istiyorum yalnızca.
‘Bana ne?’ diyorum çoğu zaman. ‘Bana yalan söylüyorsa bu onun tercihi, bu onun sorunu. İstemiyorsa ya da istiyorsa doğruyu söyleseydi. Böyle davranıyor, çünkü böyle algılamamı ve ona göre bir cevap vermemi istiyor.’ diye düşünüyorum.
Cahillik diye tanımladığım bu durumdan mutluyum. Çünkü biliyorum ki gerçeği beni üzecek bir şey olmasaydı kimse yalan söylemek zorunda hissetmezdi kendini. Ya da bilmek bir tarafa, böyle olsun istiyorum. ‘Cahillik mutluluk mu?’ demiştik. Bence üzücü duyguların cahili olduktan sonra, evet, mutluluk.
Hayatta hepimizin yaşadığı büyük ya da küçük zorluklar var. Bu zorluklar arasında ayakta dimdik durup gülümsemek yeterince güç zaten. Havaya, suya, kuşa, buluta bakıp çiçekten bahanelere mutlu olmamız gerekirken insanların gerçek duygularına takılıp bunlar için üzülmek bana çok külfetli geliyor. Hele ki ‘insan’ dediğimiz varlıklar bu kadar değişken ruh hallerine sahipken…
Velhasıl; bu cahilliğimden duyduğum mutluluk yüzdesini yadsıyamam. Bana zarar vermediği sürece karşımdakini bu konuda cahil bırakmakta da bir sakınca görmüyorum. Mutlu olmak önemli. Mutlu olalım ki mutlu edebilelim. Tebessümlü günler dileklerimle…
HBK
