Gitmek
Bir gün bir şey istemişti hayattan… Uzaklarda, çok uzaklardaydı istediği. Kavuşmak ve içindeki isteği nihayete erdirmekti niyeti. İnsan işte, hayatın planlarından habersiz nice isteğe yeltenebiliyordu.
Get yakamoz’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Günlerce, aylarca, yıllarca istedi. İçindeki tarifi zor bu isteği anlatmak da zordu, anlamak da. İnsanın içindeki istekler pürüzsüz olmuyordu genelde. Vardı geçmişle gelecekle bir bağları. İçimizle, içimizin en derinleriyle nice örgüler içinde büyümüş gelmiş istekler vardı. Önce örgüleri çözmek gerekiyordu istekleri anlamak için. Bir de tutkular vardı… İsteklerin içimizde kök salıp oluşturduğu memleketlerdendi tutkular. Sorgulamaya kapatmayı zihnimizin sevdiği alanlardı. Bir istek kıvılcımı bir kapalılıkla birleşti mi, ortaya insanı girdaba götüren tutkular çıkıyordu. Bunlar da sorgularla çözülecek ve anlaşılacaktı.
İçindeki istek dediği; sadece istek miydi yoksa sorgusuz tutkulardan biri miydi bilinmez. Fakat şu bir gerçek ki; hayattan gitmeyi talep ettikçe hayat onu kalmakla sınadı. Öyle bir sınadı ki, hikayenin başında gitmeyi arzulayan kendisinin hep yanından birileri gitti. Bazı gidişler öylesine kolaylıkla olurken bazıları da tam anlamıyla O’nun içindeki senaryoya uygun oldu. Biliyordu; yoldan geçerken çocukça bir ‘istiyorum’ ile tutturulan cinsten değildi içinde yaşattığı. Taşıdığı geçmişle ve arzuladığı gelecekle bağları vardı. Ve hayat, sahnelediği oyunlarla bu bağları sorgulattı, sanki arzularını terbiye etmişti.
İç dünyası çok uzaklardaydı artık. Belki de, arzuladığı uzakları kendi içinde bulmuştu. Kalmak da gitmek de şekil değiştirmişti O’nda. Anladı ki, her kalış yavaş yavaş gidişti aslında. Hayat talebini karşılamış gitmesine izin vermişti. Öyle gitti ki, bu gidişlerle geldi kendisine…
Hoş geldi.
