Member-only story
Söylenebilme
özgürlüğü, mecburiyeti, terapisi
Yazmaktan kaçtığım kaçıncı ay…
En son aralık ayında yıl tahlilimi yazmaya niyetlenmiştim ki o da bitemedi, son bir buçuk yıldır hayatım öyle ilerliyor ki ne ben yetişiyorum ne o benim yetişmemi dert ediyor.
Aquafaba ve fındık sütlü, daha portakallı olmasını beklediğim kekimle bu yazıyı yazıyorum, evet işe yarayan tek şey izlediğim vegan yemek videoları, bir şeylerin muadilini biliyorum.
İşe gitmekten keyif almıyorum, oysa işe gitmekten hep keyif alırım diye düşünüyordum.
İş sayesinde sahip olduğum çok şey var, hepsi sanki otomatik varmış gibi geliyor. Şükürler olsun rabbime verdiği tüm nimetler için.
Cümlelerim aşırı kopuk, bahsetmek istediğim çok şey var ama nereden başlasam bilmiyorum, içim huzursuz, mutsuz ve anlamsız.
4.sınıftayken bu ruh haline girmiştim, hiçbir şeyden keyif almıyordum, sonra korona oldu ve bir silkelendim, felaket olmasından değil de felaketten nasibim varmış.
Çünkü koronadan sonra çok daha fazla felaketler oldu, iki hafta önce depremin yıl dönümüydü, depremden sonra ben nasiplenemedim. O kadar yoruldum, o kadar tükendim ki.
Bu ifadelerimi yoruma açık, ikili konuşmalarımda konuşmayı sevmiyorum, herkes bir cevap verme peşinde, bazen sadece…
