Member-only story
Sammy
Parmaklarımı kara kafasının tüylerinde dolaştırırken ağlıyordum. İkimizde veteriner ofisinde yerdeki battaniye üstündeydik. Sammy son bir ayda 10 kilodan fazla kaybetmişti. Veteriner dalak kanseri demişti birkaç ay önce. Yapacak pek bir şey yoktu ama öğrendiğimizde bu kadar hızlı yayılacağını düşünememiştik.
Bu sabah hafta sonları yaptığımız gibi Sammy ile parka gitmiş, frisbee oynamaya başlamıştık. Bu Sammy’nin en sevdiği oyundu. Charley’nin attığı frisbee’yi yakalamak için koşmaya çalışan Sammy’nin bacakları dolanıp düşünce ikimizde bir anda döndük. Charley gidip sadece birkaç ay önce 70 kilo olan Sammy’yi kucakladı. Şimdi kocaman bir kemik torbasına benziyordu.
Charley “Direk veterinere gidiyoruz,” dedi. “Bunu daha fazla geciktiremeyiz artık.” Gözlerime dolan yaşları tutmaya çalışarak başımı salladım. Arka koltuğa uzanmış Sammy’nin başını kucağıma alarak yanına oturdum. Başını hafiften çevirip bana baktı, sonra uzanıp elimi yaladı.






