Vadesiz Zaman

Nehir boğmaz insanı, yüzmemek boğar.

Tuval beyaz değil, aslında boyamamak boşluktur.

Hamur şekilsizdir, eğer kendi haline bırakırsan…

Sözün özü şudur ki; hünerdir insanı aydınlatan,

Elindekinin kıymetini bilmektir, kahveye bulanmadan…

Bir yangın ki rüyalarda gezindirir. Uzak değil yakın değil. Lakin ruhtan bir parça…

Beyaz kafeslendi son kez

Gülüşler soğukluğa gebe

Ölü doğan her kötü niyet

Elem diner mi kalede

Sorgu fırtınası yıllarca

Kıyamete dönüşmesine ramak kala,

Akikler parlar mı kalpten bakana?

Ya kalp akikse?

Kelimeleri aş, sinek kuşuna ulaş!

Dalgın yürür İstanbul

Bir yığın dertli caddeler

Dalgın bakar İstanbul

Denizi görmezse ölür

İstanbul sihir küpüdür,

Her düşe ev sahipliği yapar.

Olimpiyat fikrine düşer,

Fakat herkes kendi mücadelesinde…

İstanbul kuyusu öyle bir keşmekeş ki, bu İstanbul kuyusuna Hz. Yusuf düşse bulunur mu? Bilinmez. Kıtlık düşse kimse…