Ali Cabbar

Emir Can İğrek’ten İlhamla

ChatGBT tarafından oluşturulan görsel. Telif hakkı yazara aittir.

Küçük kardeşinin doğumunda annesini kaybettiğinde, köyün üstüne çöken kar gibi sessizdi dünya Ali Cabbar için. Ne ağıtlar, ne dualar, ne de insanların omzuna koyduğu eller o küçük yüreğin acısını dindirebilmişti.

Yedi yaşındaki Ali Cabbar, o günden sonra babasının peşinden köy köy gezmeye başladı. Babası davul çalar, o da elindeki küçük gırnatayla eşlik ederdi.

Köy, sabahları tandır dumanıyla uyanır, akşamları davul sesleriyle uyurdu. Kadınlar harmanda şarkı söyler, erkekler yorgun elleriyle tütün dizerdi. Herkes bir şekilde yaşardı ama kimse bir çocuğun gözlerindeki o suskunluğu fark etmezdi. Ali’nin gözlerinde bir çocuk değil, sanki bir yetişkinin sessiz kabullenişi vardı.

Bir gün Hasan Ağa, ıslık çalarak yürüyen Ali Cabbar’ı gördü ve gırnatayı ona uzattı.

“Al bakalım şunu, senin sesin güçlüymüş,” dedi.

O günden sonra Ali Cabbar’ın parmakları o gırnatadan hiç ayrılmadı. Zamanla gırnatasını öyle güzel çalmayı öğrendi ki, köyün en sevinçli düğünleri onun parmaklarından dökülürdü. Halaylar uzar, çocuklar bağırır, yaşlılar dualar eder ve maşallah derdi. Ama o her notada, annesinin yokluğuna, kendi sessizliğine bir ağıt çalardı farkında olmadan.

Her düğün sonrası herkes evine döner, o ise köyün kenarındaki söğüt ağacının altına…