Annem

Annem çok sıradan bir anne değildi. Bunu yeni yeni anlıyorum. Çocukken insan kendi evindekilerin her yerde aynı olduğunu düşünüyor. Mesela arkadaşlarımın anne babalarının kavga ettiklerini, birbirlerine bağırdıklarını duyduğumda çok şaşırmıştım. Bizim evde kavga olmazdı.

“Hayır” ın anlamı çok kesindi. Bir şeye hayır dendiyse o iş olmayacak demekti ve bunun için tartışmaya bile gerek yoktu. Bir gün anne annem, annemin hayır dediği bir şeyi yapmamızı önermişti, en ciddi tavrımla “Anneanne; annem hayır dedi, yapamayız.” dememi anneannem senelerce anlatmıştı. İlk okula başladığımda annem beni masaya oturtup “Bak; ben eczacıyım benim işim eczanede, baban doktor onun işi hasta hanede. Biz işimizi yapıyoruz, sen bizim işimizi yapıp yapmadığımızı takip etmiyorsun, şimdi sen okula başladın bu da senin işin. Ödevler, okul içindeki durumlar, okuldaki davranışların ve alacağın notlar senin sorumluluğun. Nasıl biz işimizi yapabileceğimizin en iyi şekliyle yapmaya çalışıyorsak sende bu görevi ciddiye alıp sorumluluklarını yerine getirmelisin. Bilemediğin, anlamadığın şeyleri sorabilirsin, yardım isteyebilirsin. Ama sonuçta okul senin görevin.” Bu konuşmadan sonra çok zorda kalmadıkça okulla ilgili hiçbir şeyde annemden ya da babamdan yardım istemedim. Ve kimse bana “Ödevini yaptın mı?” diye sormadı.

Okuldaki ya da sokaktaki kavgalarımda da durum ayni idi. Kanayan bir burun ya da patlamış bir dudakla eve geldiğimde…