Member-only story
Aranmak
Sarsıntının Ardından
Yazar Notu: Aslında bu yazıyı yayınlama konusunda çok çekimserdim. 6 Şubat ve sonrası ülkece yaşadığımız travmatik deneyimlerin yanında benimkiler ne ki diye düşünmüştüm. Ama bazı rastlantılar sonucu kendimi bugün o dönemki ekibimle bir arada bulunca anlatma ihtiyacı hissettim. O yüzden şiddetli bir deneyiminiz varsa belki de bu yazıya devam etmemeniz daha iyi olabilir.
Bir yerde okumuştum. Saklambaç oynayan çocuğun en büyük korkusunun bulunmamak değil aranmamak olduğuna dair.
Saklambaç pek oynamadım ama ana fikri anladığımı düşünüyordum.
Ta ki 20 Şubat’a kadar.
6 Şubat depremleri sonrası sahaya varan ilk ekiplerden biri olarak krizin ne olduğunu ilk defa orada öğrenmiştim. Arada geçen 12 günün yorgunluğunu henüz hissetmemiştim çünkü henüz 1 saatten fazla uyuma vakti bulamamıştım. O dönem Antakya beşik gibiydi. 1 saat hiç hissedilir sarsıntı olmazsa gelecek olanın büyük olacağını düşünüp kapıya bakmaya başlıyordum.
Operasyonel olarak kritik bir noktada olduğum için muhtemelen ilk elektriğe ve haber alma kaynaklarına ulaşan kişilerden biriydim ve tabi bir ofise de. Bize ofisini bilabedel açan şirkete hayatım boyunca minnettar kalacağım.
20 Şubat gecesi deprem her zamanki sarsıntılar gibi başladı. Ekibin hepsi dışarıdaydı ben o kadar yoğundum ki…
