Can&Can
Üstüme yok olmayanı istemekte. İstediklerim hep benden uzakta. Uzakları sevdiğimden belki de. Yanımdakilere bağlanma konusunda da çok beceriksizim üstelik.
Hep kaygılı bağlanma bunlar diyen iç seslerini susturun şimdi bi dakka bişey anlatacağım ben.
2 tane kedim var. Birisi Cancan, diğeri Ponçik. İsmiyle müstesna can parçalarım. Cancan’ı bi mezarlıkta buldum ben. Sene 2021, yaz aylarının Temmuzuydu. Bayramdı. Anneannemin mezarlığını ziyarete gitmiştim, mezarı ararken tanımadığım başka bir mezarlığın üstünde, mini minnacık bembeyaz haliyle yürüyordu. Doğalı birkaç hafta olmuş olduğu belli, kaburgaları ortada, yüzünde yara doluydu. Görür görmez aldım onu avucuma. O zamanlar pandemi vardı. Yüzümdeki maskeyi çıkarıp içine koydum da, maskede boş yerler kaldı. O kadar minik yani. Bayram kalabalığının içinden kurtarıp bir yerlerden yiyecek bulup ona vereyim istedim derken eve geldik birlikte.
Evde bizi Ponçik bekliyordu. Ponçik ise bir yaz önce bombalar patlayan hayatımı kurtarmak için kendimi zar zor attığım, zemin katta başkasının eşyalarına rağmen tuttuğum o evde gelmişti bana. Aradan geçen bir senede, olanları henüz hazmedememiş olmama rağmen toparlamaya çalıştığım hayatı bir yerinden kör topal tutmaya çalışmış, iki artı bir eve İzmir’den getirdiğim eşyalarımla taşınmış, yaşamayı pardon hayatta kalmayı başarmıştım.
Cancan eve girer girmez kendini saklayacak kuytu bir köşe bulup saklanmıştı. Ponçiğimse ona uzaktan garip garip bakıyordu. Evin kocaman bir balkonu vardı. Bursa’da balkonları camla kapatıyorlar. İlk başta çok ilginç geliyordu bu durum bana. Nefes almamızı sağlayan alanları neden oturup vakit geçirmediğimiz halde kapatıyorduk anlamıyordum. Bursa’daki bastırılmış duyguların evlerin mimarisine ve düzenine de yansıdığını çok sonra anlayacak, o cam balkonlara perde üstüne perde takacaktım. Ama o zamanlar bunu bilmiyordum. Balkon dediğin geniş olurdu, oturup uzayan sohbetler edilir, manzaralar izlenirdi bana göre. Bursa’da yaşayan güruhların tüm hayatı, insan olmanın gerçeklerini, duyguları yok saydığını anlamak sancılı kanlı oldu. Neyse.
Cancan girdiği o kuytu köşeyi, camla kapalı balkonla değiştirdi ve bizi içeri almadı uzun bir süre. Dört beş aya yakın süre Cancan tek başına koca balkonda yaşadı. Ponçikle camların arkasından bakıştılar. Bense bir tek mama ve temiz kumunu koymak için giriyordum yanına.
Biz Ponçikle birlikte uyurduk o zamanlar. Bir gece Cancan’ı da almak istedim, belki gecenin sakinliğinde bize, kokumuza biraz alışır dedim. Avucumun büyük geldiği bedenini alıp yatağa getirdim, yastığımın yanına koydum. Durdu orda. Bir yandan arada bir gözümü aralayıp ne yapıyor diye bakıyordum. Boyu zaten yastıkla aynı boyda, dikilmeye çalışmış, gevşeyememiş, kaskatı durup bana bakıyordu gözlerini çekmeden. Gözümü birkaç defa açıp kapamama kalmadan bir pati attı gözüme anlatamam. Gözüm çıktı sandım. Nasıl korktuysa benden, kendini korumak istedi belki de benden. Bastırılmış duyguların metaforu olan balkonda daha güvendeydi diye düşünüp geri götürdüm ve o ordan çıkmak isteyene kadar sadece mamasını ve kumunu koymaya devam ettim.
Get Bluemayn’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Aradan haftalar geçti. Kedilerle oldum olası çok iyi anlaşan ben, kendimde aramaya başladım sorunu. Bir türlü alışamıyorduk üç “can”lı rahat rahat yaşamaya. Yıllar önce bir de Paşam vardı benim, ölümünün üstünden yıllar geçmiş olmasına rağmen aklıma her geldiğinde hunharca ağladığım Paşama benzettiğim Ponçik’in de bu durumdan kötü etkilendiğini düşünüp Cancan’ı ona daha iyi bir yuva olacak birilerini bulması için veterinere gittim. Veteriner durumu dinleyince sahiplendirmenin iyi bir fikir olmadığını, en iyi sahibin ben olduğumu söyleyince düşüncelerle döndüm eve. Cancan’ı bize, bizi Cancan’a nasıl bağlayacağımı bilemiyordum. Ben daha kendimi yaşadığımız evime ve şehre bağlayamamışken üstelik.
Aradan zaman çok geçmedi. Bir gün Cancan içeri girmek istedi. Gelip cama vurdu. :)
Aldım içeri onu. Dokunmak istedim kaçtı. Evi gezmeye başladı. Bütün odaları tek tek gezdi. Ponçiği kokladı. Ponçik de ona dokunmadı ama onu kokladı. Zamanla oyun oynamaya başladılar. Hiç kavga etmediler. Yastığımın yanında hatta koynumda uyumaya başladı.
Balkona sadece süpürge çalışırken kaçtı ve saatlerce çıkmadı. Ben her temizlik sonrasında gidip onu aldım, kucakladım, göğsüme basıp başını okşadım, konuştum onunla.
Aradan beş sene geçti. Cancan hala süpürge çalıştığında balkona kaçar. Ama saklandığı yerden çıkması birkaç dakikayı bulur. Saatlerce kalmaz.
Kimbilir ne yaşadı ben onu bulana kadar geçen kısacık zamanda. Nasıl bir travma yaşadıysa, bize alışması, yüksek seslere alışması, onu korkutan şeylerle barışması çok zaman aldı. Bir kedinin ömründe beş sene önemli bir süre.
Konumuz Cancan değildi sevgili okur.
Okuduğun için teşekkür ederim.
