Dönüş

Beyazlaşmış saçlarıma bakıyorum. Kederlerimi, bir zaman yüreğime düşmüş bir kahrı açık ediyorlar. Küşmüşlüklerimi, uzun uzun göğe bakmışlıklarımı, bulutların ardından baka kalışlarımı. Küstüm, doğru. Ama öyle çok istiyorum barışmayı. Barışmak işteş, karşılıklı. Küskünlüğüm kırdı belli ki onu. Sessiz, kımıldamadan, öylece, öylesine bekleyişlerim. Ruhu çürüten cinsten. Öfkeli.

Bu “haksızlığa uğramışlığım” geçmek bilmedi içimden. Yağ lekesi nasıl çıkmazsa kumaştan, öyle. Doygun, dolmuş, karnı tok sahte gülüşlere, samimiyetsizliğe, hele ilkesizliğe, yeterince aldatılmış, ayartılmış, çokça baştan çıkarılmış. Dünyamı emek verdiğimce kuramamış olmanın hıncı, bir fare, dönüp dönüp kemiriyor.

Ne çok isterdim küskünlüklerimi değiştokuş edebileyim. O kadar ağır ki maliyeti, pazara giremiyorum.

Dünya küskünü sanma sakın beni. Değilim. Hayatın gerçek tadını biliyorum. Mutluluğun ne olduğunu ve mutlu olmayı. Mağdur ve mağrurum, artık eve dönmek istemiyorum.

Herşeyi bırakırken, terki diyar ederken eskilerin değişiyle, dünya hafifledi,ama bilemedim, dönücem, dönerim, dönmeyi isterim sandım, ruhumu eve rehin bırakmışım. Bir borçlu mahcubiyeti yüklenmişliğim. Alacaklıydım halbuki. Ne yaptıklarınız, ne kabulleriniz, ne de sessizlikleriniz mübah. Yaşamışlığınız bile bir mekruhiyet.

Küskün ve sessiz değilim. Cesur ve kırgınım. Kuvvetli. Görsen korkarsın bile belki.Beliz Güçbilmez, “Oğuz Atay’da çok sevdik, seviyoruz hepimiz. Ama o gün bugündür neredeyse bütün ben’ ler tutunamayan.”demişti. Zannetme ki, ben ben derken, tutunamayanlar ordusunun kalabalıklarından biriyim. Hikayemi seviyorum. Doğru bildiklerime tutunmaktan vazgeçmedim. Öfkemi hala nezaketle örtebiliyorum.

Kavilleştiniz, kaybettim. Gibi. Tarihi kazananlar yazar ya da yazacaklar kazanır. Kaybetmek ve kazanmak ne kadar kaygan.