deprem-3 yıl
alışılıyor ama unutulmuyor
yazılması gereken bir sürü yazım varken bugün bu yazıyı yazmadan devam edemedim diğerlerine.
dün uzun zaman sonra ilk kez bir kitap kargosu açtım, dün uzun zaman sonra ilk kez çok mutlu, ferah ve bir yere ait hissettim, tam da 3 yıl önceki 5 şubat gibi. zaten o zamandan sonra bir daha ait hissedemedim bir yere, mahalledemki onca dükkanı, terziyi fark etmemişim bile. aylarca yakında bir terzi ararken bir de.
döndüm yazılarımı okudum, kaydettiğim yazılarımı okudum, duygularımı, düşüncelerimi kaydettiğim yazılarımı. hepsi sanki dün yazmışım gibi tanıdık geldi. alışıyoruz ama unutmuyoruz. bir kitap kargosundan, bir mutlu günden, bir histen hatırlıyoruz.
depremden önce şipariş verdiğim o kitap kargosu bana ulaşmadı hiç, depremden sonra kargo vereceğim bir adresim bile yoktu, adreslerimin kayıtlı olduğu sitelerden alışveriş yaparken o adresi her gördüğümde o adresin artık olmayışı, o apartmanın artık olmayışı, alışmıyoruz ve unutmuyoruz.
hiçbir anısı olmayan, hiçbir yaşanmışlığı olmayan, toki 2024, toki 2025 yazan binaları görünce hangi şehirde hangi ülkede olduğumuzu unutuyoruz, unutturuluyor. yeniden yerleşmeye çalışıyoruz, kısa katlı olması, nispeten sağlam araziye inşa edilmiş olması, depremden sonra sözde depreme dayanıklı inşa edilmiş olması güven veriyor, yine inanmak istiyoruz, yine denemek istiyoruz, çünkü unutmamak için yaşamak ve yeni düzene de alışmak zorundayız.
depremden sonra depremzede olarak ölümcül çalışma şartlarıyla hizmet vermeye, çalışmaya devam ettiğim için ertelenen duygularımı ve düşüncelerimi zamana yayılmış şekilde yaşadım, bir yere ait olmamak aslında asıl olan belki, dünya kazık çakılacak bir yer değil, ama tanıdık hissetmek, yürürken düşünmemek, kaldırımın eğimini, yolun çukurunu, yeni yollar keşfetmemek, güvende hissetmek de dünya için lazım. benim artık öyle hissettiğim bir yer yok, her yer hayatımda son 3 yıldır var, o yerlerdeki insanların bazıları tanıdık.
istanbuldaki depremden kaçarken diyarbakırda depreme yakalanmak ve hayatımın yeni sezonun başlangıcı ile depremin yakın zamanlara denk gelmesi talihsiz. elbette ders alabilenler için çıkarılacak bir sürü ders vardır, Allah nasip etsin, bazen de insan ait olamayışına ağlayıp ait hissettiği anlarda da mutluluktan ağlamak istiyor, ama toplumsal alanlarda ağlamalara ara verdiğimiz çok oldu, gözleri doldurup taşırmamayı da beceriyoruz, boğazın düğüm düğüm olduktan sonra normal ses tonuyla konuşabilmeyi de.
Get Gülhavin Kılıç’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
sabah gördüğüm ayetler ile devam etmek istiyorum: ‘’Andolsun ki sizi biraz korku, açlık, mallardan, canlardan ve ürünlerden eksiltmekle sınayacağız. Sabredenleri müjdele! Onlar, başlarına bir musibet geldiğinde: ‘Biz Allah’a aidiz ve kuşkusuz O’na döneceğiz’ derler. İşte rablerinin lütufları ve rahmeti bunlar içindir ve işte doğru yola ulaşmış olanlar da bunlardır.’’
Bakara suresi 155–157. ayetler
stresli anlarda korteksten karar verdiğimiz için normal günlerde korteksi nasıl beslersek stres altında korteks o şekilde yanıt verir. yukarıdaki ayetler de normal günlerde çokça okunması, anlaşılması gereken ayetler, bu yılki tefekkürde de hanemize bu ayetleri kattık.
depremden sonra türkiyede ve dünyada çok çok fazla şey olduğu için o zamanlarda yaşananların da hesabının sorulup sorulmadığını takip etmek çok zor, birileri çıkıp da ben suçluydum da demiyor, oysa kaydedildiğini bile bile her şeyin.
insan olmak çok zor, hele de güç sendeyken, para sendeyken doğruyu söylemek, hatanı kabul etmek, bunun için bağışlanma dilemek çok zor.
iman esaslarını dinlediğim bu günlerde tam da bu günün ahirete nasıl inanmalı kısmına denk gelmesi, Allah’ın adaletine olan inancımızın bizi ayakta tuttuğunu fark ettirdi, meleklere inanıyoruz, sağımızda solumuzda her anımızda kaydediyorlar, her şeyi, kitaplar okunduğunda hatırlamıyorum, yapmadım deme şansı bırakmıyorlar, Allah’a çok şükür.
vefat edenlere rahmet, kalanlara sabır diliyorum.
