Diyalog

Oğlum, okul çıkışı suratı asık bir şekilde yanıma koştu. Sesi ağlamaklıydı. En yakın banka oturtup sordum. Oyun oynarlarken Burak arkasından çekmiş, onun da kafası çocuğun ağzına çarpmış ve sallanan dişi biraz kanamış.

Photo by Nikola Johnny Mirkovic on Unsplash

“Ben vurmadım gerçekten, herkese benim vurduğumu söyledi ama ben vurmadım.” dedikten sonra aniden suratıma bakıp “Bana inanıyor musun?” diye sordu.

“Tabi ki inanıyorum.” deyip detayları öğrenmek için yeni sorular sordum. Sonunda “Yarın babasını okula çağıracakmış, beni dövecekmiş babası.”

İçimdeki şeytan zevklenmiş bir şekilde kahkaha atarken, dışımdan adeta bir akil adam gibi “Arkanda dağ gibi anan var evladım, dert etme!” dercesine sakince gülümsedim; saçlarını koklayıp banktan kaldırdım ve elinden tutup evimize doğru yürümeye başladık.

Valla, filmlerde falan hep böyle oluyor. İzliyoruz hep! Çocuklara uzun uzun laf anlatmıyorlar. Bir kırık gülümsemeyle konu kapatılıyor. Çocuklar da zaten yetişkin gibi cevaplar veriyor. Mesele tam da anlatılmak istendiği gibi çocuklara iletilmiş oluyor. Konu problemsiz bi şekilde halledilmiş oluyor. Kafalar tertemiz olaysız dağılıyorlar.

Fakat hayat filmlerden ibaret değil, zaman öğretiyor işte.

Akşam olunca oğlum yine kaygıyla “Anne! Ya babasının güçlü kolları varsa? Ya onları yenemezsek?” diye sordu.