Uykusuz
Merhaba değerli okur;
Bugün yeni biriyle tanışmadım; biraz eskilere daldım. Eskilerden kalanlara baktım ve sanırım hâlâ geçmişte kalmışım. Başka bir açıklaması olamaz, çünkü bu trajikomik olaylar karşısında kendime sürekli "Kalk, toparlan, ileriye bak, gelecekte ne yapacağını düşün, beklentilerini belirle," diyorum. Ama olmuyor. Sanırım sadece çok geç olmadan bu fani bedenden kurtulup ruhumu ait olduğu yere teslim etmek istiyorum.
Get Berkay Bağcı’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Böyle ilerlediğini düşünüyorum tüm olayların. Evet, ruhum nereye aitse oraya teslim edeceğim. Peki sonrası? Gerçekten bir sonrası var mı? Umarım yoktur. Çünkü başka bir şekilde de olsa bu dünyaya geri dönme fikri bana inanılmaz iç karartıcı geliyor. Düşünsenize, tüm çabalarınız, uğraşlarınız, emekleriniz sona ermiş, perde kapanmış, ve birden perde yeniden açılıyor, oyun baştan başlıyor. Ne kadar kötü bir düşünce!
Umarım böyle bir şey yoktur. Ruhumuzu teslim ettikten sonra, ebedi bir uykuda huzur bulmamız gerektiğini düşünüyorum ve bu fikri destekliyorum.
Bedenim, uyumadığım saatlerin acısını gözlerimden çıkarıyor sanki. Binlerce toplu iğneyle dolu bir çukura düşmüşüm gibi canım yanıyor. Bedenim hiç olmadığı kadar kasılıyor ve midem, uyanık kalmak için içtiğim onlarca kahvenin acısını sancılarla çıkarıyor. Yine de bunca şeye rağmen uykusuzluğu seviyorum. Bence uyumak bayağı bir vakit kaybı. Uykusuz kalınca işlerimi sorunsuzca yetiştirip kendime de vakit ayırabiliyorum ve bunun için tek gerekli şey onlarca kahve.
Kahve dediğimiz şey, bildiğin efsunlu bir iksir gibi; hem lezzetli hem de faydalı. Değerli okur, umarım kahveni sade içiyorsundur. Şöyle zift gibi bir kahve... Şimdi ne güzel olmaz mıydı? Uykusuzluk ve kahve birleştiğinde, vücudumun gerginliği normalden bin katına çıkıyor. Sadece bedensel olarak değil, genel olarak da gergin ve sinirli birine dönüşüyorum.
Belki de bana eşlik edecek birisini bulamadığım için böyle oluyorum, bilmiyorum. Genelde yalnız takılmayı seviyorum; böylesi bana hep daha iyi gibi gelmiştir, çocukluğumdan beri. Yalnız olduğum için şikâyet edip, sonra etrafımda bulduğum herkesten kendimi soyutlayarak yalnız kalmaya devam ediyorum.
