Varoluşun Neşesi

Hikmetin Şahitliğinde İçten Bir Yeniden Doğuş

Neşeyi bir daha yazalım.
Ama bu kez dışarıdan bakarak değil.
İçeriden.
Çünkü neşe, dışarıda bulunan bir şey değil.
O, içimizde zaten olanın hatırlanmasıdır.

I.

Sabah uyandığımda bir an oldu.
Ne geçmiş vardı o an, ne gelecek.
Sadece göz kapaklarımın arasından sızan ince bir ışık.
Nefes alıp verişim.
Kalbimin sessiz çalışması.
Ve içimden şu cümle geçti:

"Ben varım."

Bu cümle bir iddia değildi.
Bir zafer çığlığı değildi.
Sadece bir fark edişti.
Varım.
Ve bu, başlı başına bir neşe.

Ama sonra düşündüm:
Bu var oluşu bana kim armağan etti?
Kendiliğinden mi var oldum?
Yoksa bir davetin, bir çağrının içinde mi buldum kendimi?

Varım da, neyin içindeyim?

II.

Ölmeye mi geldik, olmaya mı?

Bu soru zihnime her düştüğünde, kalbim hafifçe gülümsüyor.
Çünkü ölüm bir son gibi görünse de, oluş hep devam ediyor.
Her gün biraz daha başka biri oluyorum.
Her acı beni inceltiyor.
Her sevinç beni genişletiyor.

Olmak; bir yarış kazanmak değil.
Olmak; kendine yaklaşmak.
Neşenin kalbi tam burada atıyor.
Kendine yaklaştığın yerde.

Peki ya kendimden öteye?
Ya kendimi aşarak var olana yaklaşmak?
İşte orada başka bir neşe başlıyor.
Daha derin.
Daha sessiz.
Daha kadim.

III.

Varoluşun neşesi vardı.

Çocukken bilirdim.
Yağmur yağdığında ıslanmayı hesaplamazdım.
Çamura basarken ayakkabımı düşünmezdim.
Koşardım.
Düşerdim.
Kalkardım.
Çünkü o zamanlar var olmak yetiyordu.

Sonra bir gün büyüdüm.
Var olmak yetmemeye başladı.
Bir şeyler olmam gerekiyordu.
Başarmalıydım.
Kanıtlamalıydım.
Beğenilmeliydim.
Ve o saf neşe, yavaşça içimde sessizleşti.

Ama kaybolmadı.
Hiç kaybolmadı.
Sadece üzeri örtüldü.

Tıpkı bir tohumun toprak altında beklediği gibi.
Bekliyordu.
İlkbaharı bekliyordu.
Bir fark edişi bekliyordu.
Beni bekliyordu.

IV.

Bir gün, bir çocuğun kahkahasını duydum.
Öyle içten, öyle hesapsızdı ki.
Sanki bütün kâinat o kahkahayla birlikte genişledi.
O an anladım:
Neşe hâlâ burada.

Bir annenin çocuğuna bakarken gözlerindeki yumuşaklıkta.
Bir işçinin akşam eve dönerken yüzündeki yorgun ama huzurlu ifadede.
Bir ihtiyarın bir çiçeği koklayışında.
Neşe, büyük olayların içinde değil.
En sıradan anların tam merkezinde.

Ve fark ettim ki:
Bu insanların hiçbiri neşeyi icat etmiyor.
Sadece ona izin veriyorlar.
Sadece onun akmasına engel olmuyorlar.
Neşe, onların içinden geçip gidiyor.
Bir ırmak gibi.
Kaynağından gelip, denize doğru akıyor.

Ama o kaynak neresi?

V.

İçimde bazen bir çomak beliriyor.
Bir ses:
"Yeterli değilsin."
"Daha fazlası olmalısın."
"Bak başkaları nerede…"

İşte o çomak, neşenin suyunu bulandırıyor.
Ama artık onu da görüyorum.
O da benim bir parçam.
Fark edilmek isteyen, sevilmek isteyen, değer görmek isteyen bir yanım.
Onu susturmak yerine dinliyorum.
Ve diyorum ki:
"Tamam. Seni de görüyorum."

İşte o zaman neşe geri geliyor.
Çünkü kabul edildiğim yerde, genişliyorum.
Karanlık yanlarımla barıştığım yerde, ışık daha parlak görünüyor.
Eksiklerimle yüzleştiğim yerde, bütünlüğe bir adım daha yaklaşıyorum.

Ama bu barışma, bu kabulleniş bile bir yere kadar.
Daha ötesi var.
Daha derini.
O derinlikte, ne kendimi kabul ediyorum ne reddediyorum.
Sadece duruyorum.
Ve birinin beni gördüğünü hissediyorum.

VI.

Hiç kendi içinde sessizce güldün mü?
Hiç kendini dışarıdan izleyip,
"Ne kadar da ciddiye alıyorum her şeyi" deyip yumuşadın mı?

Ben bazen yapıyorum bunu.
Hayatın telaşına kapılmışken birden duruyorum.
Nefes alıyorum.
Kalbimi hissediyorum.
Ve içimden bir kahkaha yükseliyor.
Sessiz.
Yumuşak.
Şefkatli.

O kahkaha bana diyor ki:
"Bak, hâlâ buradasın."
"Hâlâ nefes alıyorsun."
"Hâlâ oluyorsun."

Ama o kahkahanın içinde bir soru daha var:
"Peki sen kimin için buradasın?"
"Kimin nefesiyle nefes alıyorsun?"
"Kimin izniyle oluyorsun?"

VII.

Neşe, bağırmaz.
"Ben buradayım!" diye ilan etmez kendini.
O, gözlerinin içindeki ışıktır.
Yüzündeki yumuşaklıktır.
Birine yer verirken kalbinde hissettiğin genişliktir.

Ve sen…
Evet sen…
Bu satırları okurken
Gözlerin hareket ediyor.
Zihnin anlamaya çalışıyor.
Kalbin atıyor.

Sen de o büyük tablonun içindesin.
Sadece bir figür değilsin.
Rengin var.
Işığın var.
Sesin var.
Var edilmişsin.
Ve bu başlı başına bir neşe.

Ama tabloyu seyreden de sensin.
Tabloyu seyredip hayret eden.
"Kim yaptı bunu?" diye soran.
Cevap alamayınca sorusunu seven.
Ve belki de cevabın sorunun içinde olduğunu fark eden.

VIII.

Ölmeye değil, olmaya geldik.
Bunu haykırmaya gerek yok.
Bir çiçek nasıl sessizce açıyorsa,
Biz de öyle açılabiliriz.
Yavaşça.
Nazikçe.
Kendi ritmimizle.

Olmak, aceleye gelmez.
Neşe de öyle.

Ama bir de şu var:
Olmanın ötesi.
Açmanın da ötesi.
Çiçeğin kendini açtırana teslim etmesi.
Rengini, kokusunu, varlığını O'na bırakması.
İşte o teslimiyette başka bir neşe var.
Neşenin neşesi.
Kaynağına kavuşmanın sessiz coşkusu.

IX.

Şimdi bir an dur.
Nefes al.
Kalbinin attığını hisset.
Bak…
Hiçbir şey yapmadan da varsın.
Hiçbir şeyi başarmadan da değerlisin.
Hiç kimse görmeden de ışıldıyorsun.

İşte varoluşun neşesi bu.
Unutulmuş olabilir.
Ama kaybolmadı.
O hâlâ içinde.
Hâlâ pır pır.
Hâlâ ışıl ışıl.

Ve sen,
Her an yeniden
Oluyorsun.
Sessizce.
Derinden.
Neşenin tam kalbinde.

Ama o kalbin de bir kalbi var.
O kalbe varmak için
ne yapmak gerek?
Belki hiçbir şey.
Belki sadece durmak.
Belki sadece şahit olmak.

Get Luma el-Silence’s stories in your inbox

Join Medium for free to get updates from this writer.

Remember me for faster sign in

X.

Var oluşun içinde
Sen de katıl diyor bu tablonun içinde var edilene katıl.
Bir var edilen olarak gark ol Hakk'ın rahmetine.

Ve bak etrafa.
Bak da gör insanların varoluşsal neşesini.
Sen de onlardan birisin.

Komik gerçekten.
Çok güzel.
Ve bu komik.

Kim öğretti bize bu anlamsız ciddiyeti?
Kim öğretti ayrı olduğumuzu?
Kim öğretti korkmayı?

Oysa neşe, ayrılığı bilmez.
Neşe, korkuyu tanımaz.
Neşe, sadece var olanın farkına varmaktır.
Ve var olan, aslında hep aynı olandır.
Bir tek O vardır.
Geri kalan her şey, O'nun gölgesi.
Gölgenin neşesi bile, aslında O'ndan.

XI.

Hikmet

Basiretin şuası, seni, O'nun sana olan yakınlığına şahit kılar.
Basiretin gözü, O'nun varlığından (vücûdundan) dolayı, seni senin yokluğuna şahit kılar.
Basiretin hakikati ise, seni senin yokluğuna ya da varlığına değil, O'nun varlığına (vücûduna) şahit kılar.

Anlıyor musun?
Ne kadar ince bir yol bu.
Önce yakınlığı görürsün.
Sonra yokluğunu.
En sonunda ise ne yokluğun kalır ne varlığın.
Sadece O'nun varlığı kalır.
Ve sen, O'na şahit olursun.

İşte o şahitlikte,
neşe artık senin neşen değildir.
Neşe, O'nun sana armağanıdır.
Sen ise sadece bir aynasın.
O neşeyi yansıtan.
O neşeyle ışıldayan.
Ama asla sahiplenmeyen.

Çünkü sahiplenmek, neşeyi öldürür.
Oysa şahit olmak, neşeyi sonsuzlaştırır.

XII.

Bir tablo düşün.
Geniş bir manzara.
Dağlar, gökyüzü, kuşlar, ışık.
Ve o manzaranın içinde, kendi kendine oynayan küçük figürler.
Bir köşede gülen bir çocuk.
Bir yerde hayale dalmış bir adam.
Bir yerde dans eder gibi yürüyen bir kadın.

Hepsi var edilmiş.
Hepsi sahnenin içinde.
Hepsi ayrı ama hepsi aynı ışığın altında.

Ama şimdi, o tabloya farklı bak.
Işığı görmeye çalış.
Resimleri değil, ışığı.
Figürleri değil, onları görünür kılanı.
Renkleri değil, rengi vereni.

İşte basiretin hakikati bu.
O varlığına şahit olmak.
Her şeyin O'ndan geldiğini görmek.
Her neşenin O'nun neşesi olduğunu bilmek.
Ve bilmenin ötesinde, o bilgiyle yoğrulmak.

XIII.

Belki de kimimiz ölmeyecek hep oluş halinde olacak
olmaktan korkmadan ,çünkü insan Olmanın sorumluluğundan.
Olmanın çıplaklığından.
Olmanın samimiyetinden.Korkar.

Ama neşe, tam orada.
Maskesiz.
Kıyasız.
Sade.
Bir çocuğun oyunu gibi.
Bir kuşun uçuşu gibi.
Bir kalbin atışı gibi.

Ve şimdi anlıyorum:
O çocuğun oyununda O'nu görüyorum.
O kuşun uçuşunda O'nu.
O kalbin atışında O'nu.
Her şey O'nu söylüyor.
Her neşe O'na gidiyor.

Ölmeye değil, O'na gelmeye geldik.
Olmaya değil, O'nda yok olmaya geldik.
Yok olmak, neşenin en büyüğü.
Çünkü yok olan, artık hiçbir şey kaybetmez.
Her şeyi bulur.
Kendini bulur mu?
Hayır, kendini kaybeder.
Ama O'nu bulur.
Ve O'nu bulan, neyi kaybetmiş olur ki?

XIV.

Belki bugün,
bir anlığına dur.
Etrafına bak.
İnsanların aceleciliğine, telaşına, umutlarına bak.
Hepsi aynı kaynaktan besleniyor.
Hepsi var edilmenin içinde.

Ve sen…
Sen de bu büyük tablonun içindeki o küçük, kendi kendine oynayan figürlerden birisin.
Işığın altında.
Görülerek.
İstenerek.

Belki biri çomak sokacak.
Belki sen sokacaksın.
Ama tablo hâlâ orada.
Ve neşe hâlâ mümkün.

Hatta çomak da mümkün.
Hüzün de mümkün.
Acı da mümkün.
Hepsi O'ndan.
Hepsi O'na.
Hepsi O'nda.

XV.

Şimdi sor kendine:

Son ne zaman,
sadece var olduğun için sevindin?
Son ne zaman,
var edene şükrettin?
Son ne zaman,
kendini unutup O'nu hatırladın?

Belki de şimdi tam zamanı.
Şimdi, bu satırları okurken.
Şimdi, kalbin hafifçe kıpırdarken.
Şimdi, için ısınırken.

Dur.
Nefes al.
Gözlerini kapat.
İçine bak.
Orada bir neşe var.
Sessiz.
Derin.
Sonsuz.
Senin değil.
Ama senin içinden akan.
Senin aracılığınla parlayan.

İşte o neşe,
O'nun sana en büyük armağanı.
Kabul et.
Şükret.
Ve akıt.
Başkalarına da akıt.
Çünkü neşe, paylaştıkça çoğalır.
Tıpkı sevgi gibi.
Tıpkı rahmet gibi.
Tıpkı O'nun gibi.

XVI.

Ölmeye mi geldin, olmaya mı?

Belki de soru eksik.
Belki de şöyle sormalı:
Ölmeye mi geldik, dirilmeye mi?
Fani olmaya mı geldik, baki kalmaya mı?
Ayrılığa mı geldik, vuslata mı?

Her nefes alışımızda ölüp her nefes verişimizde diriliyoruz aslında.
Her an yok olup her an var oluyoruz.
Bu döngünün içinde bir sır var:
Ölen de O, dirilen de O.
Yok olan da O, var olan da O.
Sen ise bu sırrın şahidisin.
Ve şahitlik, neşenin ta kendisi.

XVII.

Şimdi,
bütün bu sözlerin içinden süzülen şu hakikatle kal:

Var oluşun neşesi,
var edenin varlığında yok olmaktır.
Neşenin neşesi,
O'ndan başka bir şey görmemektir.
Hikmetin hakikati ise,
her an O'na şahit olmaktır.

Bu şahitlikle
ne sen kalırsın geriye,
ne ben.
Sadece O kalır.
Sadece O'nun neşesi.
Sadece O'nun rahmeti.
Sadece O'nun varlığı.

XVIII.

Ve işte o an,
içimden şu cümle geçer:

"İyi ki varım.
İyi ki varsın.
İyi ki var."

Bu cümle bir iddia değil.
Bir zafer çığlığı değil.
Sadece bir fark ediş.
Bir şahitlik.
Bir teslimiyet.

Ölmeye değil,
olmaya değil,
O'na geldiğimi fark ediş.

Amin.

Neşenin içinden yeniden doğmak,
kendi yokluğunda O'nu bulmaktır.
Ve O'nu bulan,
artık hiç kaybetmez.

Çünkü kaybedilecek bir şey kalmamıştır.
Sadece O vardır.
Hep vardı.
Hep var olacak.

İşte bu, varoluşun en büyük neşesidir.
Hikmetin şahitliğinde içten bir yeniden doğuş.
Her an yeniden.
Her an taze.
Her an O’ nunla.

Âmin.