Bir Küçük Gezi Meselesi.
Venedik Gezi Rehberi — 2
Gezmeye kaldığımız yerden devam ediyoruz.
yGezimizin ikinci gününü biraz daha yoğun planladık. Yine aracımızı otoparka bırakıp vaporetta ile San Marco meydanına doğru yola çıktık. İşte orada bahsi geçen çılgın Venedik kalabalığına şahit olduk. İğne atsan birine batar, öyle bir kalabalık.
San Marco meydanı hakkında gitmeden okuduklarıma göre; meydan, şehrin sakinlerinin de yaşam ve sosyalleşme alanı imiş. Bu nedenle hem turistler tarafından hem de yerli halk tarafından dolduruluyor.
Biz benim yoğun ısrarım ile San Marco Bazilikası ile gezimize başladık. Genelde önden bilet alıp kuyrukta beklememeyi tercih etsem de bu sefer bu pek mümkün olamadı. Biz de o deli kalabalığa girdik. Ancak sıra beklediğimizden daha hızlı ilerliyordu. Yaklaşık yarım saat içinde bazilika içerisine girmeyi başardık.
İçerideki görsel şöleni ne söylesem anlatamam. Ancak Venedik’in aşırı para politikası burada da devreye giriyor. Bazilika girişinde ödediğiniz giriş ücreti ile içeriyi tamamen gezmeniz mümkün değil. Sadece dua mekanlarının çevresini gezebiliyorsunuz. İçeride başka bir kısmı gezmek isterseniz bir ayrı ücret, terasa ve yukarıdaki müzeyi görmek isterseniz de bir başka ücret ödemeniz gerekiyor. Kafilemiz alt kısmı tamamen gezdi ancak yalnızca ben teras katına ve yukarıdaki müze kısmına çıkacak kadar meraklı idim.
San Marco Bazilikası Dükler Sarayı ile birbirine bitişik bir yapıdır. 1800’lere kadar bazilika saray mensuplarının özel ibadethanesi imiş. Sonradan Venedik Patriği’nin, Venedik piskoposluk ruhani dairesi Roma Katolik Başpiskoposunun ikametgahı olmuştur.
Yapı ilk olarak 828 yılında yapılmış. İçerisindeki kutsal emanetler Venedikli tüccarlar tarafından İskenderiye’den çalınarak getirilmiş, bu emanetler için de geçici bir yapı oluşturulmuş. Yapı 976 yılında bir isyanda yanmış. 978 yılında yeniden inşa edilmiş. 1063’te ise günümüzdeki halini almış. 1094 yılında ise Bazilika kutsanmış.
Bütün bu bilgiler ışığında yan taraftaki Düka’nın Sarayını gezebilmeyi çok isterdim ancak mümkün olmadı. Bir dahaki geziye inşallah diyelim.
Get irem eraktas’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Oradan çıktıktan sonra ara sokaklarda kanal boyu gezimize devam ettik. Soluklanacak bir mekânda yarım saat geçirdikten sonra Venedik’in olmazsa olmazlarından birini gerçekleştirip bir gondol gezisi yaptık. Adım başı köprülerden sarkan ve fotoğrafınızı çeken birilerinin olması biraz rahatsız etse de görsel olarak güzel bir deneyimdi. Şu an dünyanın herhangi bir yerindeki herhangi birinin fotoğraf albümünde baş köşede olabilirim.
Gondol bizi yeniden San Marco meydanına yakın bir yerlere bıraktı biz de hemen kendimizi Rialto köprüsüne attık. Ama o kadar kalabalıktı ki biz neredeyiz, köprü nerede hiç anlamadık.
Rialto köprüsü Venedik’te Büyük Kanal üzerindeki en büyük dört köprüden bir tanesidir. Başlarda ağaçtan inşa edilen köprü ilerleyen yıllarda taştan yapılmıştır. Köprü üzerinde şehrin en zenginlerinin dükkanları yer almaktadır. Buradan şehrin ve kanalın eşsiz manzarasını izlemek güzel bir deneyimdi.
Geçmişten günümüze kadar Rialto köprüsü ile ilgili pek çok efsane anlatılmıştır. Bunların başında köprü inşaatında yaşanan göçüklerin özellikle gece meydana gelmesi burada yaşayan kötü ruhların köprü inşaatını istememesi yönünde yorumlanmaktadır.
Ah’lar Köprüsü olarak da anılır.
Köprü ile ilgili bir başka efsane de isminin Ah’lar Köprüsü olarak anılmasıdır. Doc’un sarayındaki mahkeme salonunda yargılanan mahkumlar bu köprüden geçirilerek hapishaneye götürülürlermiş. Köprüden geçerken son bir defa şehre bakan mahkumlar iç çeker yollarına öyle devam ederlermiş.
Eski zamanlardaki pazar yerini aratmayacak kadar kalabalık olan köprüyü bırakıp ardımıza bile bakmadan kaçarak kendimizi ilk vaporettaya attık. Türk hanına doğru yola çıktık.
Türk Hanı 13. Yüzyılda inşa edilmiş ve Venedik’te bulunan büyük saraylardan bir tanesidir. Özellikle Türk tüccarların kullanmaya başlaması ile Türk adıyla özdeşleşmiş ve bu isimle anılmaya başlamıştır. Yüzyıllar boyunca Türk tüccarların konaklama alanı olarak kullanılan saray 1923 itibari ile Venedik Doğa Tarihi müzesi olarak kullanımına devam etmiştir. Venedik ile şanssızlıklarımız bu noktada da devam etti. Ziyaret etmek istediğimiz pazartesi günleri bu müze maalesef kapalı imiş. Biz de etrafında bir tur atıp, güzel bir gelato yiyip otelimizin yolunu tuttuk.
Gezimizin son akşamı olduğu ve turistik yerlerde kötü yemekler yediğimiz için İtalya’dan böyle ayrılmak istemedik ve güzel bir yemeğin peşine düştük. Nihayet şans yüzümüze güldü. Otelimizin olduğu Mestre’de güzel bir restoran bulmanın haklı gururu ile aklımızda kalan tüm İtalyan lezzetlerinin tadına bakmaya karar verdik. Midemiz bu durumdan pek memnun kalmasa da pişman değiliz. Yine olsa yine yeriz.
Ertesi gün ise dönüş yoluna biraz yorgun ama yüzlerimizde tatlı bir tebessüm ile çıktık. Hava alanında geçirilen süreyi tabii ki dolu dolu geçirdim. Duty Free’nin hakkını vermediğimi düşünmemeniz beni üzer. Tatlı bir uçak yolculuğu ile yağmurlu bir İstanbul havasına iniş yaptık. Bu gezimizde bana Nilüfer Devecigil’in Işığın Yolu kitabı ile Yaşar Kemal’in Yolda kitabı eşlik etti. Bu kitaplar ile ilgili yorumlarımı da bilahare eklerim.
Yeni gezilerde ve yeni kitaplarda buluşmak dileği ile.
Editör: Berfin Yeşilyurt
