Vazgeçişler
Her kazanç kaç kayıp demek?
Ne olmak istediği sorulduğunda uzunca düşünüp “ayakkabı yapıcam” diyen bir çocuğa bakıyorum. Kutuda yeni ayakkabısı var, gözleri parlıyor. Annesi kardeşine de bakarak “en iyisi buydu o yüzden ikinize de bundan aldık” diyor. Sonra ayakkabılarını giyip kitabına dönüyor dedesi gelecek ya birazdan ona nasıl okuduğunu gösterecek, hem de daha okula gitmeden. Annesi gelen iş için çizimlerini yapıyor kardeşiyse çoktan bahçede çığlık çığlığa oyuna daldı yeni ayakkabılarıyla. Şimdi o çocuk 50 çift ayakkabısıyla bir odada, karnının üzerinde kitabıyla uyku tutmayınca oturmuş ne olmak istediğini düşünüyor. Bu sefer soran da cevaplayacak olan da kendisi. Peki gerçekten, ne olmak istiyor?
Elde etmeye korktuğunuz şeyler oldu mu? Başarı, para, tanınmışlık, komşunun yeni açan çiçeği ya da belki biri… Her ne kadar bitmek bilmez bir kazanma hırsıyla dolu olsak da her bir kazancın aslında bizlere yüzlerce belki binlerce kayba neden olduğunun da pek çoğumuz farkındayız. Burada şöyle bir problem göz kırpıyor bizlere; kazandığımız şeyin “doğru” kazanç olduğunu nasıl anlayacağız? Cümleleri okurken kazanç değil de seçim olmasın o dediğinizi duyar gibiyim, ama tüm hazırcevaplığımla diyorum ki; her seçim bizim o vakte kadarki çabamızın bize sağladığı kazanç seçme hakkı değil mi? Neyi kazanacağımızı seçerken o kazancın bizde yaratacağı değişimin sancıları yoklar hemen. Bazısı mutluluk kelebekleri getirir, bazısı huzursuz bekleyişler. Bu yüzden bazen, ne kadar istesek bile, kazanabildiğimiz bazı şeyleri seçmeye korkmamız normal olabilir. Yaratacağı değişimin kaygısı yine de onu kazanmaya değer mi? İşte o küçük çocuk şu an kazanabileceği şeyleri seçiyor, ya da seçimlerini kazanç maskesiyle gizlemeye çalışıyor satırlardır.
Kendinize en zor itiraf ettiğiniz şey neydi? Bunu kendinize itiraf etmeniz ne kadar sürdü? Bu itiraf sizleri nelerden vazgeçirdi veya sizlere neler kazandırdı? Bu yazıyı yazmaya başlarken ismi “Doğru Karar Mümkün mü?” idi ama yazıda da fark edeceğiniz üzere (başında da yazıyor aslında) bu karar sürecine eşlik etmesi gerektiğine inandığım seçmek veya vazgeçmeyi de kapsayacak “Vazgeçişler” oldu birden başlık. Düşünüyorum, doğru kararı verdiğimize inandığımız gün vazgeçtiklerimizin yanlış olduğuna kendimizi nasıl ikna edeceğiz? Ya hiç doğru bir karar yoksa… veya tüm kararlar aslında doğruysa? Hangisi daha korkutucu bilemiyorum.
Önceki yazımda size hayatımdan bir kesit aktarmıştım ve gelen tepkiler beni ne kadar mutlu etse de karşınızda biraz çıplak gibi hissettiğimden sizlere ayakkabıcı çocuğu anlatmaya devam etmeye karar verdim. Ayakkabıcı çocuk bu ara çok neşeli; dolu dolu geçirdiği vakitleri, uzun telefon sohbetleri, bir sürü de yeni insan var hayatında. Yavaş yavaş kendine acımaya da başladı, öz şefkati artarken kendine daha dürüst olabiliyor. Sırf canı sıkılıyor diye görüştüğü üç yerin birinden bu sabah kabul aldığını öğrendi. İşte o an eski dostu kaygı ona göz kırptı, yaklaşıp kulağına sessizce “Bu bir kazanç mı yoksa vazgeçiş mi?” diye fısıldadı hemen. Biraz beklemeli de olsa yapıştırdı cevabı: vazgeçince kaybettiklerimi bulmaya çabalamaktansa seçimimle kazandıklarımı keşfetmeye çalışıyorum. Bugün bu sürecin hemen üzerine Atölye’nin düzenlediği kolaylaştırıcılık atölyelerinde stres odasına gitmekse ona “galiba öğreniyorsun sen bu işi” dedirtti.
Her seçimimizle bir şeyler kazanıyor bir şeylerden vazgeçiyoruz. Bazı vazgeçişler kendimize itirafı zor şeyleri götürse de kazandıklarımızı keşfetmeye odaklandıkça her seçim bizler için biraz daha kolay oluyor. Bu yazının ilk yarısı bir ay önce yazdığım ve paylaşmaktan vazgeçtiğim bir başka yazıdan alındı, tıpkı bugün seçmeyip vazgeçtiğimiz şeyleri yarın kazanmak için tekrar çabalayabileceğimizi gösterir gibi.
Get Yusuf İntizamoğlu’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Ayakkabıcı çocuk ona alınan tek ayakkabıyla da odasında 50 çift ayakkabı varken de ne olacağını düşünüyor, belki bu gibi soruların odadaki ayakkabı sayısıyla pek ilgisi yoktur.
