Eski Rejim ve Devrim: Yeni Türkiye mi?
Türkiye’ de devrim, baştan yazabileceğiniz bir yazgı değildir. Türkiye’ de devrim sancılıdır, toplumsal mühendislik gerektirir. Devrim’ i Atatürk’ ün yaptıklarıyla anlatmayı düşünmüyorum ama Türkiye’ nin bu yeni durumunu da geçmişten hiçbir şey taşımadan anlatmak mümkün değil. Atatürk aslında bizim şu anda bile üstüne koyamayacağımız bir çağdaş anlayışla Yeni Türkiye’ yi tarif etmiş ve tesis etmiştir. 12 Ocak 1921 yılında meclis konuşmasında bu tesisin temel şifrelerini ve eksenini şöyle çizmiş ” Biz hayatını, istiklalini kurtarmak için çalışan emekçileriz. Kurtulmak, yaşamak için çalışan ve çalışmaya mecbur olan bir halkız! Bundan dolayı her birimizin hakkı vardır. Yetkisi vardır. Fakat çalışmak suretiyle bir hak elde ederiz. Yoksa arka üstü yatmak ve hayatını çalışmadan geçirmek isteyen insanların bizim toplumumuzda yeri yoktur, hakkı yoktur! O halde söyleyiniz Efendiler! halkçılık, toplumsal düzenini emeğine, hukukuna dayandırmak isteyen bir toplumsal doktirindir . Efendiler! Biz bu hakkımızı korumak, bağımsızlığımızı güven altında bulundurabilmek için genel kurulumuzca, milletçe bizi mahvetmek isteyen Emperyalizme karşı ve bizi yutmak isteyen kapitalizme karşı milletçe mücadeleyi uygun gören bir doktirini takip eden insanlarız.” O günün şartları kadar ağır olmasada günümüzde zayıf yada yükselmeye hevesli her devlet gibi emperyal güçlerin hedefindeyiz. Ve bütün gücümüzle hala bu emperyal güçlerin kıskacından kurtulmak için çalışıyoruz. Aslında yeni bir Türkiye dizayn etmek için yeni heveslere yeni doktrinlere ihtiyacımız yok. Yeni Türkiye diye bize yutturulan aslında hep bu edilgenlik, hep bu bulutların üzerine gönderme yapma motivasyonu adına yapılmış bir tasvirden öte değil bence. Sorsanız o yeni Türkiye diyenlere size anlatcaakları, kafalarında dizayn edilmiş, düşünülmüş hiçbir şey yoktur aslında. Cumhurbaşkanı seçilen Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, siyasi kurmayları ve kabine üyeleri her açıklamalarında bu kavramı kullanıyor. Erdoğan destekçileri köşelerini yeni Türkiye övgülerine ayırarak, okurlarına eskisinin neyse ki geride kaldığını ve onu destekleyenlerin kaybettiğini hatırlatıyor. Peki bu “Yeni Türkiye” tam olarak ne anlama geliyor? Söylemesi güç, çünkü çoğunlukla belirsiz bir anlatıya dayanıyor. Bize sadece yeni Türkiye’de “demokrasi”nin tahkim edildiği ve askeri darbe ve müdahalelerin ilelebet tarihe gömüldüğü söyleniyor. Bu elbette iyi bir haber. Ama aynı zamanda demokrasinin büyük ölçüde sadece sandıktan ibaret olduğu da söyleniyor. Tabiki Erdoğan ve destekçilerinin sandığa duyduğu bu hürmetin anlaşılabilir bir nedeni var: Türkiye’nin en geniş seçmen bloğunu onlar oluşturuyor ama halk sadece sandıktan ibaret değil aslında zaten Yeni Türkiye ilk olarak burada tökezliyor. Herşeyi bir yana bıraksak halkı sadece sandıkta seçimini yapan sadece sandıkta irasdesini ortaya koyan bireyler yapsak bile Yeni Türkiye gerçekten Erdoğan’ ın balkonlarda yaptığı konuşmalarda ki gibi toplumun diğer tüm kesimlerinin de kendilerini ait hissedecekleri çoğulcu bir toplum mu olacak yoksa eskiden kendini Kemalist sananların yaptıklarına benzer bir tatikle muhafazar kesimin hegemonyasına mı evşirecek? Bunun cevabını vermek güç değil tabi ki! Bizim Yeni Türkiye’ den anladığımız yukarıda Atatürk’ ün söylediği anlayıştan uzak, yeni bir dizaynla geçmişte kendini Kemalist sayanların tersine bir toplum dizaynının arkasına gizlenerek oluşturulmuş aynı düzenin devamından başka birşey değil aslında. Sadece aktörleri ve toplumun öncülük eden kısmı farklı. Bu Yeni Türkiye dediğimiz şey aslında Eski Türkiye yani; çoğunlukçu bir halk egemenliği. Buda demek oluyor ki çoğulcu olacak, toplumsal düzenini halkın emeğine ve hukukuna dayandıracak, onun eksenindede bağımsızlığımızı güven altında bulundurabilmek için emperyal güçlerle mücadele edecek, bununla birlikte kalkınıp toplumunu refaha ulaştıracak, üretecek, ürettiğini vergiye dönüştürecek bir Türkiye modeli hala bize çok uzak!






