NYC
de lightsockets in de muren van mijn airbnb vertolken de gezichten van de mensen in de metro, verbaasd ongelukkig. een meisje vertelt me dat in de coupés van Tokyo totale stilte heerst — hier, ondergronds, herhalen meisjes minutenlang het woord like, alsof ze een ballon proberen op te blazen, maar de lucht er steeds uit laten lopen. eindeloze cliffhangers, like, verhalen die, like, niet ophouden, like, you know, like, I am like, is this story ever coming to an end? ratten op het spoor scharrelen in rood-witte bagelzakken, een man speelt trompet op het perron en creëert met zijn muziek een aura van drie meter geen mensen, geen lichamen, om zich heen, geen geld geven is weg kijken
hoe verder ik vanuit Prospect Park uptown rijd, hoe witter de mensen worden. de upper east side kent weinig kleur en de strawberry fields zijn eigenlijk een heuvel zonder aardbeien met ergens een imagine mozaïek waar meisjes selfies maken. het goud bladdert van de muren van de trump tower, om de hoek bedelt een man om geld, op zijn kartonnen bord staat I might as well be invisible.
Get Lisa Weeda’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
de stad is een spiegel van alles wat ik ben, kan zijn en nooit of nog niet ben geworden. het toont me mijn kunnen en mijn falen, mijn hard gaan en mijn fout gaan. de stad laat me zien wie ik was, in de vorm van tientallen schreeuwende meisjes aan de telefoon — do you respect me, do you? I don’t understand why anyone in the right mind would do this, why, tell me — ze botsen tegen me aan in Harlem, op de F train, in parken, op perrons en in fastfood restaurants waar meer dan de helft van de bezoekers alleen eet. de stad heeft een gezicht dat uit elkaar valt, heel de tijd versplintert, uit elkaar spat in duizenden gelaten tegelijk. in alle blikken herken ik iets van mezelf — dichtgeknepen ogen van het lachen; van een afstand bekijken maar nergens in mengen; aankijken zonder weg kijken; lachen maar het niet menen. de stad belichaamt alle mensen die me ooit hebben gezegd dat ik zoveel gezichten heb dat ze een ‘mij’ niet kunnen rijmen. ik implodeer in deze stad en de stad explodeert in mij. het is een mal en ik kan kiezen waar ik in wil kruipen, welke vorm ik aan wil nemen.
van koffiezaak tot restaurant, iedereen vraagt hoe het met me gaat en ik wil telkens antwoorden: ja dat weet ik eigenlijk ook niet, geen idee, I don’t really know, do you? ik knik en zeg good, how are you? de antwoorden variëren van een knik tot een fine, just fine today of excellent en dan weet ik niet of dit eerlijkheid of force of habit is. Ik zou willen zeggen dat ik ergens vandaan kom waar mensen ongemakkelijk worden als je zegt dat je alleen maar zin hebt om thuis urenlang op je tapijt te liggen en naar het plafond te kijken, niks te doen, dat ik uit een maatschappij kom waar niemand excuse me zegt in het openbaar vervoer en geen hello, how are you today op straat — en dat het me niet kan schelen of dit nou toneelspel is of niet. het werkt, met elke groet word ik een stukje warmer en ik weet dat dit land half uit elkaar valt van racisme en armoede en fake news en opschepperij, maar we zouden het in Nederland niet durven proberen. ik zou willen zeggen I think I am okay now, but where I come from everybody forgets to look up once in a while.
een man duwt een hotdogcart over het wegdek van Fifth Avenue, op de zijkant heeft hij twee A4 papieren geplakt met daarop de tekst: If there is one race, it is the human race, If there is one God, it must be our mother. zijn pretzels kosten vier dollar en het zweet gutst over zijn voorhoofd, taxi’s toeteren dat hij sneller moet lopen, een limousine probeert de hoek om te slaan. ik denk aan de jongen in de falafeltent op Nostrand Avenue, die me vraagt waar ik vandaan kom en bij mijn wedervraag antwoordt: from my mother’s womb, but now I live in the Bronx. hij draagt een rugtas en een sporttas, drinkt snapples uit een can en haalt uit de buikzak van een I love New York sweater drie foto’s. that’s my momma, she the best cook in town, really, look that’s her too, this also. hij verspreidt de drie afbeeldingen over zijn twee grote handen: een vrouw voor een half wit geverfde muur, de zelfde vrouw aan een keukentafel, de zelfde vrouw die een jonge jongen omarmt. she’s my everything, she is. hij stopt de trui in de sporttas en vertrekt na me een hand te hebben gegeven. my name is Jason, what’s yours?
