“Hoşgeldin Emo!”
Herkesin uzaktan uzağa sevdiği birine veremediği bir aşk mektubu vardır.Veya hangimizin hayatının herhangi bir kısmında ulaşamadığı bir aşkı olmadı ki?
Yada sevgimizi ona, karşı hislerimizi anlatamadığımız, dilimizin tutulduğu o anı hangimiz yaşamadı ki? Bazılarımız ise sevdiklerimizden daha kavuşamadan uzaklaştırıldık. Koparıldık. Birileri bizlere “Hayır! Sevmek size yasak!” diyip taştan bir duvar ördüler sevdamıza. O da zamanla, çaresizliğimizden dolayı elimiz kolumuz bağlıyken kara oldu. Kara sevda oldu. Hevesimiz kursaklarımızda kalır, daha o duygunun tadını alamadık ki damağımızda kalan tadından bahsedip ona hasret kalabilelim. Heveslerimiz daha başlamadan biter. Bize sevmek yasaktı. Sevdik diye birini, hayatı zehir edenler vardı. Elimizden alıp uzaklara götürülen şeyler vardı. Yerini pişmanlık alıyor, yokluğu acıtıyor. Kafamızda, yanımıza kâr kalan, cevapsız sorular. Bunlar arasında en kolayı ama en çok cevap arayıp bulamadığımız ise “Neden?” sorusuydu. Neden? Emenike’de biz Fenerbahçeliler için böyle bir şeydi. Türkiye’de oynadığı futbolla parmak ısırtan, herkesin gözüne girip birçok kulübün peşinde koştuğu, birçok taraftarın hayallerini süslediği o muhteşem forvetti. 2010/11 sezonu sonunda Fenerbahçe’yi seçmişti. Fenerbahçeli olmuştu. Fenerbahçe muhteşem bir yıl sonrasında, Emenike’yi de kadrosuna katarak rüya takım olma yolundaydı. Ama sonrasında bir sabah ansızın herşey değişmişti. Herşey tersine dönmüştü. Tersine çevrilmişti. Evet bahsettiğim gün o kahrolası 3 Temmuz günü. Fenerbahçe’yi derinden sarsan ama yıkmayan, Türk futbolunu allak bullak ve yerle bir eden operasyonun yapışdığı o gün. “Çaldınız! Çırptınız! Kandırdınız!” diye Fenerbahçe’ye çamur atılan o lanet gün! Emenike’de bu olmaması ama geriye baktığımızda yaşadığımız ve göstermiş olduğumuz ( onlar kendilerini biliyorlar ) duruş ile gurur duyduğumuz o gün ve günlerin kurbanlarından sadece biri olmuştu. Daha bir kere giyemediği o çubuklunun hayaliyle hevesiyle Türkiye’yi terketmek zorunda kalmıştı. Fenerbahçe taraftarının da hayalini kurduğu “Kadıköy’ün kara boğası” kaybolmuştu birden. Daha bir dakika bile sahaya çıkamadan alınmıştı elimizden. Neden!? Emenike işte böyle bir hevesti Fenerbahçeliler için. O bir hasret ve bir özlemdi aslında. Emenike bir simge. O Fenerbahçe’ye yapılmış olan bir darbenin simgesidir. Hani yazımın başında bahsettiğim o yarıda kalan, koparılan, biten, bitirilen, yasaklanan ve ulaşılmaz aşklar vardı ya, ha işte o aşkların devamıdır Emenike. Emenike ulaşmaktır, kavuşmaktır, direniştir, savaştır, pes etmemektir! Onu Fenerbahçe’ye tekrar getirebilmek onun bu formayı tekrar giymesini sağlamak başlı başına bir kafa tutmak bir baş kaldırıştır. O verilmeyen mektupların mesajların verilip gönderilmesi. O yasaklanan aşkın yaşanması. O söylenmedik son sözlerin sarfedilmesidir. 3 Temmuz’dan beri içimizde biriktirdiklerimizin dışarıya haykırışıdır o. Fenerbahçe taraftarının kursağında kalan o hevesini tekrar tattırmaktır. Emenike döndü ve bizlere söyleyecek çok şeyleri var. Dün sahada son saniye golüyle cümlesine başladı…
Get Herr Kaya’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Aramıza hoşgeldin Emo.






