ΣΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΙΗΣΟΥ της Σοφίας Μερκούρι (Αθήνα)

Κάθε φορά που μάτωνε
Κύριε η ψυχή μου
Ένα ΓΙΑΤΙ, σου φώναζα
σου’ δειχνα την πληγή μου.

Με σένανε τα έβαζα
κι ας με πληγώναν άλλοι
εσύ τα φορτωνόσουνα
τα πάθη μου, τα λάθη…

Αντίθετα όμως στις χαρές
και στις επιτυχίες
δε σε καλούσα για να’ρθεις
ήταν δικές μου λείες.

Έτσι φερόμουν δυστυχώς
μ’ εγωϊσμό όπου ζούσα
ήταν γιατί δε γνώριζα
γιατί δε σ’αγαπούσα.

Την αμαρτία έπραττα
ζυμώθηκα μαζί της
όμως πόσο πλανεύτηκα
πικρό ήταν το ψωμί της.

Έντονα ζούσα τη ζωή
κάθε επιθυμία
όμως, συνέχεια βούλιαζα
σε κάθε τρικυμία.

Κι ενώ τα χρόνια πέρναγαν
και ζούσε το κορμί μου
αντίθετα μαράζωνε
και νέκρωνε η ψυχή μου.

Αναζητούσα λίγο φως
να φύγω απ’ το σκοτάδι
την ευτυχία έψαχνα
σε λάθος μονοπάτι.

Πάντοτε κάτι μου’ λειπε
ότι κι αν αποκτούσα
χωρίς να το’χω αντιληφθεί
εσένανε ζητούσα…

Κάποια στιγμή δεν άντεξα
άρχισα να σε ψάχνω
μεσ’ τη ζωή μου για να μπεις
για να μπορώ να υπάρχω.

Απελπισμένη σου φώναξα
μ’ όλη τη δύναμή μου
Χριστέ μου, βουλιάζω, πνίγομαι
σώσε μου τη ζωή μου!

Μπροστά μου τότε φάνηκες
Λαμπροφορεμενος!
Από το χέρι μ’έπιασες
όπως τότε τον Πέτρο.

Άκουσα αμέσως μια φωνή.
Ήταν η δική σου.
«Μη φοβού μόνο πίστευε».
Μπήκα πια στη ζωή σου!

Ήρθα γιατί με κάλεσες
κοντά σου για να μείνω
είμαι πατέρας στοργικός
δεν ήρθα να σε κρίνω.

Όλες τις αμαρτίες σου
τις έχω συγχωρήσει
γιατί το Πανάγιο αίμα μου
τις έχει καθαρίσει!

Κύριε, είσαι πλάϊ μου;
Κόπασε η τρικυμία;
Δε θα πονάω άλλο πια;
Θα ζω με ευτυχία;

Αγαπημένο μου παιδί
πάντα σε καρτερούσα
όμως την ελευθερία σου
δεν την καταπατούσα.

Όπως τον άσωτο υιό
έτρεξα ν’ αγκαλιάσω
έτσι κι εσέ περίμενα
στοργή να σε χορτάσω!

Μια λέξη ξέρω μόνο εγώ
λέγεται ΑΓΑΠΗ!
Είσαι κλεισμένη μέσα εκεί
στην αγκαλιά του πλάστη!

Η αγάπη μου ωκεανός
που πνίγεται όλη η γη μου
στη θεϊκή μου αγκαλιά
χωρά κάθε παιδί μου!

Κύριε σε παρακαλώ
ποτέ να μη μ’αφήσεις
το αδύναμο χεράκι μου
σφιχτά να το κρατήσεις.

Καραδοκούνε οι εχθροί
και θέλουν να με πάρουν
από εσέ ν’ αποκοπώ
για να με απαγάγουν.

Δε θα σου πω άλλα ΓΙΑΤΙ
μεσ’ τα προβλήματά μου
γιατί τώρα πλέον έμαθα
τα λάθη είναι δικά μου.

Ποτέ δε φταίς Κύριε εσύ
για όλα, εγώ φταίω
αρκεί να έχω λεβεντιά
μέσα μου να το λέω.

Οι αμαρτίες μου είν’ αυτές
που αλλάζουν την πορεία
κι αντί για αγαθή ζωή
φέρνουν την τιμωρία.

Εσύ δεν είσαι τιμωρός
δε θες την αδικία.
Εσύ για μας σταυρώθηκες
ξέρεις μόνο από ΘΥΣΙΑ!

Οι άνθρωποι πορεύονται
με φθόνο και κακίες
φρικτά εγκλήματα ποιούν
μεγάλες αδικίες.

Σ’ ευχαριστώ που φώτισες
τα όμματα της ψυχής μου
και έμαθα και γνώρισα
το Θείο Λυτρωτή μου!

Έμαθα να σε αγαπώ
χωρίς να σου ζητάω
είναι ανάγκη μου ΔΥΝΑΤΗ
το να σε αγαπάω!

Γιατί έτσι τρέφεται η ψυχή
το κάθε κύτταρό μου.
Ισορροπεί το ΕΙΝΑΙ ΜΟΥ
ψυχή και το μυαλό μου!

Δέξου Ιησού μου από εμέ
το ταπεινό μου δώρο.
ΣΥΓΓΝΩΜΗ και ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Αυτές τις λέξεις μόνο…

Τώρα που σε γνώρισα
και μπήκες στην ψυχή μου
ΕΣΥ είσαι η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!
ΕΣΥ είσαι η ΖΩΗ ΜΟΥ!




της Σοφίας Μερκούρη

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ (στ' μέρος)

.................Ο ιερομόναχος, αφού διηγήθηκε στο Διάβολο όλη αυτή την ιστορία, σώπασε. Έπειτα τον ρώτησε, ποιο κατά τη γνώμη του πρόσωπο έκανε τη μεγαλύτερη θυσία. Γιατί ο ιερομόναχος, που ήταν άνθρωπος σοφός, γνώριζε πολύ καλά ότι κανείς δεν ήταν αναμάρτητος. Κι ήταν βέβαιος πως κι αυτός ο τόσο τέλειος ξένος, αυτός ο άνθρωπος με την τόσο ενάρετη ζωή, είχει κι αυτός τα δικά του αμαρτήματα.

Με τη διήγηση λοιπόν αυτή ο ιερομόναχος πίστευε ότι θα μπορούσε εύκολα να διεισδύσει στην ψυχή του εξομολογουμένου και ν' ανακαλύψει και το παραμικρό του αμάρτημα, μεταξύ των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων. Ποιος ήταν εκείνος που έκανε τη μεγαλύτερη θυσία; Ο πατέρας, ο σύζυγος, οι καλεσμένοι, ο μάγειρας, π ληστής ή ο ερημίτης; Και σύμφωνα με την απάντηση που θα έπαιρνε ο ιερομόναχος, θα καταλάβαινε εάν η ψυχή του εξολογούμενου είχε ανάγκη να θεραπευτεί από την έπαρση, τη ζήλεια, τη λαιμαργία, την οργή, τη φιλαργυρία, την οκνηρία ή την οδύνη. Γιατί δεν αμφέβαλε καθόλου πως την αρετή, που ο πιστός αυτός χριστιανός θα θαύμαζε περισσότερο από κάθε τι άλλο στους συνανθρώπους του, με μεγάλη δυσκολία θα μπορούσε ο ίδιος να την εφαρμόσει στην πράξη.

Ο Διάβολος ήταν τόσο πολύ απορροφημένος από το ρόλο του, ώστε δεν υποψιάστηκε την πρόθεση του ιερομόναχου.

- Πραγματικά, ομολόγησε, δεν είναι και τόσο εύκολο πράγμα ν' απαντήσει κανείς σ' αυτή την ερώτησή σου. Μου φαίνεται πως ο σύζηγος δεν έκανε μικρότερη θυσία από τον εραστή. Και νομίζω ότι οι προσκεκλημένοι στερήθηκαν τόσα πράγματα, όσα ακριβώς κι ο ληστής. Τους θεωρώ όλους αξιέπαινους.

- Για όνομα του Θεού! φώναξε ο ιερομόναχος, πες μου μόνο ποια απ' όλες τις πράξεις που σοου αφηγήθηκα προτιμάς. Ή, αν θέλεις, πες μου ποια απ' όλες νομίζεις αξιοκατάκριτη.

- Για να είμαι ειλικρινής, σεβαστέ μου πάτερ, είπε ο Διάβολος, μου φαίνεται πως είναι πολύ δύσκολο να εκτελέσει κανείς αυτές τις πράξεις. Και, πίστεψέ με, όσο και να προσπαθώ δε θα καταφέρω να επιλέξω καμιά πράξη και να τη θεωρήσω ανώτερη από μιαν άλλη.

Ο ιερομόναχος έσκυψε τότε προς το μέρος του και του είπε με αυστηρό ύφος.

- Χριστιανέ μου, σε θερμοπαρακαλώ σκέψου πρώτα καλά και μετά να μου απαντήσεις ποιος, κατά τη γνώμη σου, έκανε τη πιο βαριά θυσία;

Αλλά ο Διάβολος αρνήθηκε και πάλι ν' απαντήσει κατηγορηματικά στην ερώτηση, και του ζήτησε άφεση αμαρτιών.

- Τότε, φώναξε οργισμένος ο ιερομόναχος, είσαι ένοχος και για τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Πρέπει χωρίς άλλο να μην είσαι άνθρωπος, μα ο ίδιος ο Σατανάς.

Και όρμησε έξω από το εξομολογητήριο και καταφεύγοντας στην Αγία Τράπεζα, άρχισε να λέει τον εξορκισμό:

- Ύπαγε οπίσω μου Σατανά. Όταν ο Διάβολος είδε ότι προδόθηκε πια, άνοιξε τη μαγάλη του κάπα. Τεντώνοντας τα χέρια του και σχηματίζοντας δύο τεράστιες φτερούγες πέταξε ανάμεσα στους σκοτεινούς θόλους της εκκλησίας, όμοιος με γιγάντια νυχτερίδα. Όχι μόνο δεν πέτυχε το σκοπό του, αλλά, με τη βοήθεια του Θεού, η κακή του πρόθεση είχε αγαθά αποτελέσματα. Γιατί η διήγηση αυτή του ιερομόναχου χρησίμευσε για πολύ καιρό σα μέσο για ρίχνει αποκαλυπτικό φως μέσα την ανθρώπινη ψυχή. Η διήγηση αυτή για εκείνον που ξέρει πως να τη χρησιμοποιεί, είναι σαν ένα δίχτυ στα χέρια ενός ψαρά. Ρίχνει κανείς το δίχτυ στη θάλασσα για να πιάσει ψάρια, και ρίχνει επίσης αυτή τη διήγηση στην ανθρώπινη ψυχή για να βγάλει στο φως τις ανθρώπινες αμαρτίες, να τις γνωρίσει και να τις πολεμήσει.

Απόδοση: Κώστα Χ. Τσομπανόγλου

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ (ε' μέρος)

......Τέλος η νεόνυμφη έφτασε στον πύργο του αγαπημένου της. Τον βρήκε κλειδαμπαρωμένο. Χτύπησε αλλά εκείνος δεν της άνοιξε. Δεν της άνοιξε γιατί είχε γυμνώσει πια το σπαθί του κι ήταν έτοιμος να το βυθίσει στο στήθος του.

Η νέα που την έπνιγε η αγωνία, ούτε τον φώναξε, ούτε έβγαλε απελπισμένες κραυγές. Μόνο τα πυκνά της δάκρυα έτρεχαν θερμά. Και τότε ο νέος άκουσε πίσω από την χοντρή δρύινη πόρτα τους λυγμούς της. Κι έτρεξε ν' ανοίξει την πόρτα.

Τότε εκείνη στέκει γεμάτη πόνο μπροστά του με τα χέρια της ενωμένα, και του λέει ότι αναγκάστηκε να παντρευτεί έναν άλλον, γιατί φορτικά πιέστηκε από τον πατέρα της.

Ο νέος, όταν είδε ότι η αγαπημένη του δεν καταπάτησε τον όρκο της κι ότι πραγματικά τον αγαπούσε, της υποσχέθηκε ότι δεν θα σκοτωθεί.

Εκείνη δεν κρατήθηκε. Έπεσε την αγκαλιά του κι αύτος τη φίλησε στοργικά, κι οι δυό τους δοκίμασαν σε μια μόνο στιγμή τόση μεγάλη χαρά και τόσο μεγάλο πόνο, όσο μπορεί να βαστάξει μια ανθρώπινη καρδιά.

Μετά της είπε:

- Τώρα θα πρέπει να γυρίσεις στο σπίτι σου, γιατί ανήκεις σ' έναν άλλο.

Κι εκείνη του απάντησε:

- Νομίζεις πως θα βρω τη δύναμη να σ΄αποχωριστώ;

Ο ιππότης που την υπεραγαπούσε, αποτραβήχτηκε από την αγκαλιά της και της είπε:

- Δεν θα προσβάλω ποτέ αυτόν που σε άφησε να έρθεις κοντά μου.

Κατόπιν σέλωσε δύο άλογα κι οδήγησε τη νέα στο πατρικό της σπίτι.

Συνεχίζεται..........

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ ( δ' μέρος )

.....Η νεόνυμφη διέσχισε ολομόναχη το μεγάλο δάσος, γιατί ήθελε να φτάσει χωρίς συνοδεία κοντά στον αγαπημένο της, όπως πάει κανείς στο παρεκκλήσιο της Παρθένου, όταν διατρέχει σοβαρό κίνδυνο. Αλλά στο δάσος κατοικούσε ένας φυγάς, που ζούσε με τη ληστεία.

Είδε τη νεόνυμφη να προχωρεί. Είδε ότι φορούσε ένα χρυσό στέμμα, δαχτυλίδια στα χέρια της, μια βαριά χρυσή αλυσίδα γύρω στη μέση της, και μαργαριτάρια γύρω από το λαιμό της. Ο ληστής σκέφτηκε: "Να μια ανυπεράσπιτη γυναίκα. Θα μπορέσω πολύ εύκολα, ν' αποκτήσω όλα αυτά τα κοσμήματα, που θα με βοηθούσαν να πάω σε μια άλλη χώρα, όπου θα είμουν ένας καθώς πρέπει κύριος, κι όπου θ' άλλαζα τρόπο ζωής. Θα ζήσω πια σαν τίμιος άνθρωπος κι εγώ".

Αλλά όταν η νεόνυμφη πέρασε από κοντά του, και είδε το πρόσωπό της, όλες οι κακές σκέψεις σκορπίστηκαν, γιατί ο Θεός στάλαξε στην ψυχή του συμπόνια. Κι ο ληστής είπε μέσα του: "Δεν πρέπει να της κάνω κακό: είναι παντρεμένη γυναίκα. Πως θα μπορούσα τάχα να την αφήσω να επιστρέψει γυμνή στο νυφικό κρεβάτι;". Και φοβήθηκε το Θεό που έπλασε τη γυναίκα τόσο αδύναμη, μα και τόσο ισχυρή. Και την άφησε να συνεχίσει το δρόμο της.

Μέσα στο ίδιο δάσος ζούσε επίσης ένας ερημίτης. Άγιος άνθρωπος. Καταπονούσε το σώμα του με το να μην κοιμάται παρά μόνο μια μέρα την εβδομάδα. Κι αν τύχαινε να μην μπορεί να αναπαυθεί την ορισμένη μέρα, για ένα οποιαδήποτε λόγο, τότε επέβαλε τον εαυτό του μια νέα ξαγρυπνία άλλων έξι ημερών. Δεν παρέβαινε ποτέ αυτή την τακτική του. Εκείνη την έβδομη ημέρα, ημέρα της ανάπαυσής του,ο ήλιος κόντευε να δύσει κι ο ερημίτης δεν είχε καθόλου αναπαυθεί ακόμη, γιατί τον επισκέφτηκαν μερικοί άρρωστοι για να τους γιατρέψει. Όταν λοιπόν κατόρθωσε να τους διώξει, κι ετοιμαζόταν να πλαγιάσει, διέκρινε ξαφνικά τη νεόνυμφη που έτρεχε μέσα στο πυκνό δάσος. Κι ο ερημίτης τότε σκέφτηκε: " Πως θα μπορέσει αυτή η γυναίκα, που φαίνεται τόσο βιαστική, να διασχίσει το ποτάμι, που από τις τελευταίες βροχές φούσκωσε κι έγινε ένας επικύνδυνος ερμητικός χείμαρρος;" Σηκώθηκε από το στρώμα του, που ήταν φτιαγμένο από φύλλα δένδρων, κι ακολούθησε τη νέα μέχρι το ποτάμι. Έπειτα την πήρε στους ώμους του και την οδήγησε στην αντικρυνή όχθη, περνώντας από τ' ανάβαθα νερά. Μετά επέστρεψε στην καλύβα του, κι επειδή είχε περάσει πια η ώρα της ανάπαυσης του, αναγκάστηκε να ξαγρυπνήσει άλλες έξι μέρες κι έξι νύχτες, εξ' αιτίας μιας ξένης γυναίκας. Όμως, δε μετάνοιωσε καθόλου γι' αυτό, γιατί το πρόσωπό της αντανακλούσε τόση γαλήνη και ομορφιά, ώστε όλοι όσοι την έβλεπαν, ήταν ευτυχισμένοι αν τους δινόταν η ευκαιρία να στερηθούν κάτι για χάρης της.

Συνεχίζεται....

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ ( γ μέρος )

.....Τότε η νεόνυμφη συγκέντρωσε όλες τις δυνάμεις της και σκέφτηκε: " Θα του τα πω όλα. Ισως ο Θεός τον κάνει να με συμπονέσει". Και του εκμυστηρεύτηκε πως αυτλη και ο αγαπημένος της ορκίστηκαν ότι αν ένας προδώσει τον άλλον, ο προδομένος θα σκοτωνόταν την ημέρα του γάμου.

- Σήμερα λοιπόν, κατέληξε, ο αγαπημένος μου ετοιμάζεται να πεθάνει. Και πέφτοντας στα πόδια του συζήγου της, είπε αναστανάζοντας βαριά: Άφησέ με να πάω να τον βρω, να του μιλήσω και να τον εμποδίσω να σκοτωθεί!

Μέσα σ' αυτήν την απελπισία της υπήρχε μια τόση μεγάλη πειστική δύναμη, που ο άντρας της δεν μπορούσε να αντισταθεί, αν και σκέφτηκε ότι αν την άφηνε να πάει να συναντήσει αυτόν που αγαπούσε δε θα την ξανάβλεπε μέσα του και της είπε:

- Κάνε ότι νομίζεις.

Σηκώθηκε αμέσως και τον ευχαρίστησε κλαίγοντας. Κατόπιν έφτασε κοντά στους καλεσμένους, που περίμεναν ανυπόμονοι, γύρω από τα στρωμένα τραπέζια, την έναρξη της γαμήλιας γιορτής. Κι ήταν πια καιρός, ύστερα από την κουραστική ιππασία προς την εκκλησία και μετά από την πολύωρη λειτουργία.

- Ευγενείς Κύριοι και Κυρίες, τους είπε η νεόνυμφη, πρέπει να σας αποκαλύψω ότι, με την άδεια του συζύγου μου, πηγαίνω να βρω τον αγαπημένο μου που εγκατέλειψα, γιατί ετοιμάζεται να πεθάνει σήμερα το βράδυ. Πρέπει να του εξηγήσω ότι δεν τον πρόδωσα. Κι ότι παντρεύτηκα γιατί με ανάγκασαν και με πίεσαν. Μην σας προξενεί απορία που πάω να τον συναντήσω προσωπικά. Πρέπει να σας πω, πως ούτε γράμμα, ούτε αγγελιοφόρος δε θα κατόρθωνε να τον μεταπείσει. Αλλά σας παρακαλώ, αρχίστε να τρώτε. Πιείτε και γιορτάστε κατά την απουσία μου. Θα ξανάρθω αφού σώσω τη ζωή εκείνου που αγαπώ.

Όλοι οι προσκεκλημένοι, συγκινημένοι τότε από την αγωνία της, απάντησαν:

- Δε δεχόμαστε με κανένα τρόπο να γιορτάσουμε, μια που η είδηση που μας φέρνεις μας προξενεί τόσο μεγάλη λύπη. Πήγαινε και γύρισε πάλι πίσω. Όταν γυρίσεις, θ' αρχίσουμε το γλέντι.

Κι απομακρύνθηκαν από τα τραπέζια τους.

Όταν η νεόνυμφη έφτασε στο περίβολο του πύργου, άκουσε φασαρίες από το μέρος της κουζίνας. Ένας νεαρός ευπατρίδης της ακολουθίας του ιππότη, ανήγγειλε στο μάγειρα ότι το γεύμα θα καθυστερούσε για μερικές ώρες. Ο μάγειρας απελπισμένος από τη σκέψη ότι η φήμη του ως επιδέξιου και καλού τεχνίτη κινδύνευε, έριξε κάτω, μ' ένα ηχηρό χαστούκι, το μικρό ακόλουθο και ήταν έτοιμος να τον ξυλοφορτώσει.

Η νεόνυμφη έτρεξε προς βοήθειαν του μικρού ευπατρίδη, κι ο μάγειρας, συγκινημένος από την παράκλησή της, τον άφησε να φύγει.

Και κατόπιν, της είπε τούτ τα λόγια:

- Δόξα τω Θεώ που σ' έκανε τόσο γλυκιά! Μακριά από μένα ας είναι κάθε σκέψη και κάθε πράξη, που θα μπορούσε ν' αυξήσει τη δυστηχία σου.

Και χωρίς να εκστομίσει καμιά βαριά κουβέντα εναντίον του μικρού ακολούθου, γύρισε πάλι κοντά στις κατσαρόλες του.

Συνεχίζεται.................

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ (β' μέρος)

......Η ημέρα του γάμου έφτασε. Η κόρη του ιππότη την υποδέχτηκε με μάτια βουρκωμένα. Αλλά στο δρόμο προς την εκκλησία τα μάτια της σταμάτησαν πια να τρέχουν. Ο πόνος άφησε τα ίχνη του επάνω στο πρόσωπό της, κι όλος κόσμος αισθανόταν οίκτο στ' αντίκρυσμά της.

Ο άρχοντας πατέρας της κατάλαβε τότε πως η οδύνη ήταν εκείνη που παραμόρφωσε το πρόσωπό της κόρης του, κι ένιωσε τύψεις για την κακή του πράξη. Όταν γύρισαν από την εκκλησία την κάλεσε κοντά του και της είπε:

- Αγαπητό μου παιδί, σου φέρθηκα πολύ άσχημα.

Και παρ΄όλο που ήταν άνθρωπος πολύ περήφανος της εκμυστηρεύτηκε ότι έκλεψε το γράμμα της. Φοβήθηκε, της είπε, μήπως ο αγαπημένος της, μαθαίνοντας την ημέρα του γάμου της, ερχόταν με τους ακολούθους του για να την κλέψει.

Εκείνη, αφού τον άκουσε, του απάντησε:

- Ας σας καταλογισθεί, πατέρα μου, σαν ελαφρυντικό το γεγονός ότι δεν νιώσατε το κακό που προξενήσατε.

Και βγήκε μόνη της στο μπαλκόνι.

Ύστερα από λίγο ήρθε και τη συνάντησε εκεόι ο άντρας της.

- Αγαπητή μου, της είπε, γιατί μια τόσο μεγάλη απελπισία είναι ζωγραφισμένη στο πρόσωπό σου;

Και η νεόνυμφη του απάντησε:

- Γιατί αγαπώ κάποιον στον οποίο έδωσα όρκο πίστης κι' αφοσίωσης.

Εκείνος είπε τότε:

- Δεν πρέπει καθόλου να απελπίζεσαι που έγινες γυναίκα μου. Νιώθω για σένα τόση αγάπη, που νομίζω ότι κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να σ'αγαπήσει περισσότερο και να σε κάνει τόση ευτυχισμένη, όσο θα σε κάνω εγώ.

- Έτσι σκέφτονται όλοι όσοι αγαπούν, απάνησε μελαγχολικά η νέα.

- Πες μου μόνο αυτό που πρέπει να κάνω για να διώξω την απελπισία από την καρδιά σου, της είπε, και θα σου αποδείξω πως πράγματι, αυτή είναι η αλήθεια.....

Συνεχίζεται....

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ (α' μέρος)

της Σέλμα Λάγκερφ

Ο Διάβολος, θέλοντας κάποτε να ξεγελάσει και να κοροϊδέψει έναν ιερομόναχο, φόρεσε μια ευρύχωρη κάπα κι ένα μεγάλο καπέλο με φραδύ κατεβασμένο γύρο, που τους σκέπαζε τόσο πολύ το πρόσωπο, ώστε ήταν πολύ δύσκολο να τον αναγνωρίσει κανείς.

Έτσι λοιπόν μεταμφιεσμένος πήγε στη Μητρόπολη, όπου, εκείνη την ημέρα, ο ιερομόναχος περίμενε στο εξομολογητήριο τους πιστού, που ήθελαν να ζητήσουν συγχώρηση για τα αμαρτήματά τους.

- Σεβαστέ μου πάτερ, είπε ο Διάβολος, είμαι γεωργός και κατάγομαι από αγροτική οικογένεια. Ξυπνώ από τα χαράματα, χωρίς να παραλείψω να κάνω την πρωινή μου προσευχή. Κατόπιν εργάζομαι όλη την ημέρα στους αγρούς. Τρέφομαι με ψωμί και με γαλακτερά. Κι όταν, καμιά φορά, καλώ στο σπίτι τους φίλους μου, τους φιλεύω φρούτα και μέλι. Οι γέροι γονείς μου εμένα έχουν μοναδικό τους στήριγμα. Δεν παντρεύτηκα γιατί οι γυναίκες δεν μου προκαλούν καμιά συγκίνηση. Πηγαίνω τακτικά στην εκκλησία και κάνω πάντα ελεημοσύνη στους φτωχούς. Σεβαστέ μου πάτερ, άκουσες την εξομολόγησή μου. Θα μου δώσεις συγχώρεση;

- Τέκνον μου, απάντησε ο ιερομόναχος, είσαι ο πιο ενάρετος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ στη ζωή μου. Ευχαρίστως θα σε συγχωρέσω. Άφησέ με μόνο να σου διηγηθώ ένα γεγονός, που συνέβει πρόσφατα εδώ, στην περιοχή μας. Αυτή η αφήγηση θα σ'ευχαριστήσει, γιατί θ'ακούσεις να γίνεται λόγοις για πολλές πράξεις αξιέπαινες, αλλά στο τέλος θα μπορέσεις να διαπιστώσεις πως αυτοί που τις διέπραξαν ήσαν μπροστά σου δυστυχισμένοι αμαρτωλοί.

- Πάτερ, τα λόγια σου με οδηγούν στο δρόμο της αλαζονείας, είπε ο Διάβολος.

- Θεός φυλάξοι από ένα τέτοιο αμάρτημα! απάντησε ο ιερομόναχος. Όταν θα ακούσεις τη διήγησή μου θα αλλάξεις γνώμη.

Κι άρχισε:

" Ένας ευγενής ιππότης, που κατοικούσε σ'ένα μεγάλο πύργο, στην απέναντι όχθη του ποταμού, αποφάσισε μιαν ημέρα να παντρέψει την κόρη του μ' έναν πολύ πλούσιο και ισχυρό άρχοντα, που την αγαπούσε πολύ. Η νέα όμως ήταν αφάνταστα πικραμένη γι'αυτήν την απόφαση του πατέρα της, επειδή είχε δώσει όρκο πίστης και αγάπης σε κάποιον άλλον.

Έγραψε λοιπόν του αγαπημένου της εξιστορώντας του πως ο πατέρας της, χωρίς καθόλου να συγκινηθεί από τις ικεσίες της, την ανάγκαζε να παντρευτεί κάποιον άλλον. " Σου λέω χίλιες φορές χαίρε για πάντα", του έγραφε, "και σε ικετεύω να μην επιχειρήσεις να βάλεις τέρμα στη ζωή σου εξ αιτίας μου, γιατί στο βάθος της καρδιάς μου παραμένω πιστή σε σένα".

Αλλά ο πατέρας της έπιασε αυτό το γράμμα και έσχισε...

Συνεχίζεται......................

ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ

Ήλιος, φως, λουλούδια, δειλινό........!!!

ΤΑ ΦΩΤΕΙΝΑ ΣΟΥ ΚΥΜΑΤΑ

Αιώνες να ήταν θα τελείωναν.

Ήρθε η στιγμή και όλα πάγωσαν.

Σταμάτησε ο χρόνος

Ζω το όνειρό μου.

Ξυπνώ και σε βλέπω.

Μπορώ να σ΄αγγίξω;

Μπορώ να σ΄αγκαλιάσω άγγελέ μου;

Τα φτερά σου μονάχα μην σπάσω, γιατί τότε θα σε χάσω.

Τότε ο χρόνος θα κυλίσει και θα σβήσει για πάντα τα φωτεινά σου κύματα.

ΑΓΑΠΗ

Της μοναξιάς οι καρποί φωτίζονται και χάνονται στο άπλετο φως.
Δεν έπαψε να θαλασσοδέρνεται η καρδιά της,
μα τα φωτεινά του κύματα,
κυματοθράυστης στις παραλίες της πονεμένης της ψυχής.
Υπάρχει τώρα αυτός, κι μόνο αυτό είναι σημαντικό γι΄αυτήν.
Το πως και γιατί δεν το έχει καταλάβει.
Τώρα ζει ένα όνειρο και μια ελπίδα οτι μέσα της έχει αγάπη,
απλά δεν έμαθε ακόμη να την εκφράζει.
Χάθηκαν οι άγγελοι.
Άνεργοι περιφέρονται, κανείς δεν τους αναζητά.
Αφού Θεός υπάρχει, πάντα δυνατά τω πιστεύωντι!

Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ..

Κύριος δημιούργησε τον άνθρωπο για να ζήσει αιώνια και να βρει σ’ Αυτόν τη μακαριότητά του, μας δημιούργησε με σκοπό να είμαστε μαζί Του και να γίνουμε ένα με Αυτόν. Ο ίδιος ο Κύριος θέλει να είναι μεθ’ ημών και εν ημίν.

Με λάσπη ο Κύριος έπλασε τον άνθρωπο, αλλά μας αγαπά σαν δικά Του παιδιά και μας προσμένει με μία σφοδρή επιθυμία. Ο Κύριος μας αγαπά με μία τόση μεγάλη αγάπη, που σαρκώθηκε για εμάς, έχυσε το Αίμα Του για εμάς και μας το έδωσε για να το πιούμε. Μας έδωσε επίσης το Σώμα Του, τόσο αγνό, κι έτσι γίναμε παιδιά του. Ο Κύριος ήρθε πάνω στη γη για να μας υψώσει εκεί όπου ο Ίδιος κατοικεί. Εκεί είναι που ο Κύριος μας καλεί παρόλες τις αμαρτίες μας.

Χάνουμε εύκολα τη χάρη εξαιτίας της ματαιοδοξίας, από μία και μόνη σκέψη υπερηφανείας. Μπορούμε να νηστέψουμε πολύ, να προσευχηθούμε πολύ και να κάνουμε πολλά καλά. Ώστόσο, εάν με αυτό πέφτουμε στη ματαιοδοξία, θα μοιάζουμε με το τύμπανο, που ηχεί μεν, αλλά που στο εσωτερικό του είναι άδειο. Από εκείνη τη στιγμή, η ψυχή δεν θα μπορεί πια να προσεύχεται με τη καθαρότητα. Άσχημες σκέψεις θα έρχονται και θα τη βασανίζουν. Ο Κύριος μας αγαπά, κι όμως εμείς πέφτουμε, διότι δεν έχουμε ταπείνωση.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ

Σε κατανοώ πλήρως, όταν μου γράφεις για τον Α'. Απάντησα στο τηλεγράφημά του για το θάνατο της γυναίκας του Μ. από το Κάιρο, όπως και στο γράμμα του...Σε σένα μπορώ να μιλήσω ανοιχτά και ξεκάθαρα. Τον τελευταίο καιρό του έγραψα με λιγότερη διάθεση, γιατί περίμενα από αυτόν και την Μ. περισσότερα.
Γνωρίζεις λοιπόν ότι αυτή ήταν καταδικασμένη από τους γιατρούς να πεθάνει. Στο νοσοκομείο καρκινοπαθών του Λονδίνου είχαν ήδη σταματήσει τη θεραπεία της με ακτινοβολίες, γιατό όλα έδειχναν ανώφελα. Οι ιστοί δεν συγκατούσαν τα διαβρωμένα από τον καρκίνο σπλάχνα της και πολλά άλλα. Με παρακάλεσε να προσευχηθώ μαζί του για τη θεραπεία της. Ζήτησε από τον Θεό θαύμα. Με χαρά στο πνεύμα μου, αλλά με μεγάλη θλίψη στην καρδιά μου άρχισα να προσεύχομαι γι' αυτήν και γι' αυτόν. Κάποια ημέρα του μηνός Φρεβρουαρίου, πριν από δύο χρόνια, πήγα να την κοινωνήσω. Έμεινα κοντά της στο κρεβάτι της περισσότερο από δύο ώρες. Προσευχηθήκαμε, μιλήσαμε, συζητήσαμε, την κοινώνησα...Γύρισα στο Μοναστήρι και την επομενη ημέρα έλαβα γράμμα από τον Α. ότι οι γιατροί εξέτασαν την Μ. και αποφάσισαν να συνεχίσουν τη θεραπεία με τις ακτινοβολίες. Η κατάστασή της και πνευματικά και σωματικά είχε βελτιωθεί αισθητά. Τότε έγραψα στον Α. ότι η πρώτη "στροφή" πραγματοποιήθηκε. Να ελπίζει ότι η ανάρρωση είναι δυνατή, αλλά να θυμάται ότι πρέπει και αυτός και εκείνη στην περίπτωση αυτή να αλλάξουν ριζικά τη ζωή τους, γιατί το θαύμα δεν τελείται για να παραμείνουν οι ίδιοι όπως ήταν πριν από αυτό.
Σε μικρό χρονικό διάστημα, μετά από δύο βδομάδες περίπου, βρέθηκα πάλι στο Λονδίνο, ώστε για δεύτερη φορά να την κοινωνήσω. Κάναμε πάλι έντονη προσευχή και τα άλλα.
Και να, εκείνη που ήταν ήδη εντελώς "καταβεβλημένη" πρι από λίγες ημέρες, σηκώνεται από το κρεβάτι, πηγαίνει με λεωφορείο στο αεροδρόμιο και πετάει στην Ελβετία, όπου εσύ τους συνάντησες. Ζουν στα βουνά, κάνουν περιπάτους, αυτή τρώει από όλα, εύθυμα και σχεδόν γεμάτη ζωή. Ύστερα από λίγο καιρό πηγαίνουν στο Παρίσι, εκεί επισκέπτονται τα πάντα, τα μουσεία, τα θέατρα και άλλα πολλά...Έρχονται στο Λονδίνο, για να παρουσιαστούν στους γιατρούς. Οι γιατροί δεν εντόπισαν ίχνη μετάστασης ή υποτροπής. Πηγαίνουν στην Ελλάδα, στην Αίγυπτο....αλλά τίποτε άλλο δεν υπάρχει, παρά μόνο η ανάμνηση της "παλαιάς ευτυχίας" και ο πόθος της "ζωής", όπως συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια, πριν από την αρρώστια. Ο Α. δεν της είπε λότι είχε καρκίνο, ότι θεραπεύτηκε με θαύμα. Της καλλιεργούσε την πεποίθηση ότι οι προηγούμενοι γιατροί έσφαλλαν, ότι δεν είχε τίποτε το φοβερό... Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει το θαύμα χωρίς καμία ριζική μεταβολή στην πνευματική τους ζωή. Δεν γνωρίζω, φύλαξε άραγε το άγαλμα του Βούδα που είδα να έχει κοντά της στο νοσοκομείο και με απροκάλυπτη ικανοποίηση μου το έδειξε ως κάτι "θαυμαστό"; Εκείνη τη στιγμή εγώ δεν ήθελα με τίποτε να την στεναχωρήσω. Είπα απλώς ότι εγώ ο ίδιος αγαπώ μόνο τον Χριστό και δνε ήθελα να κοιτάξω τον Βούδα. Ούτε αυτή, ούτε ο Α. με κατάλαβαν.
Δεν θέλω να προβώ σε ανάλυση της ζωής του Α. και της Μ. Θεωρούσα όμως πάντοτε τον Α. προικισμένο με πλούσια πνευματικά χαρίσματα, και μου προκαλούσε πάντοτε βαθειά οδύνη το γεγονός ότι δεν κατάλαβε την κλήση του Θεού. Προτίμησε κάποια μορφή παγκοσμιότητας, που σήμερα βρίσκει έδαφος στη σκέψη πολλών. Η Μ. βρισκόταν κάτω από την επίδρασή του. Εγώ βέβαια περίμενα από εκείνον κυρίως να κατανοήσει ότι η παγκοσμιότητα του Χριστού είναι η μοναδική και αυθεντική παγκοσμιότητα, και το να αναζητά κανείς οπουδήποτε οτιδήποτε πιο παγκόσμιο είναι κατανοητό μόνο για όσους δεν έζησαν τη χάρη του βαπτίσματος...Για μένα αποτελούσε φυσιολογική συνέπεια ή εκ νέου επιδείνωση της υγείας της Μ. Και μου ήταν πια απίστευτα βαρύνα παρακαλέσω εκ νεου τον Θεό, γιατί η πρώτη μου ελπίδα διαψεύστηκε, αυτοί δεν άλλαξαν, δεν ανακαινίστηκαν. Η προσευχή λοιπόν για τους αρρώστους, για την ίασή τους με την άνωθεν δύναμη, η θαυματουργία, είναι δυνατή μόνο με την "υπόσχεση" της μετάνοιας, δηλαδή της ριζικής αλλαγής όλης της ζωής τους, ώστε η δόξα του Θεού να βρει χώρο μέσα τους και όλη η μετέπειτα ζωή τους να συνεχισθεί πλέον στο επίπεδο της Θείας δόξης.
Όπως εσύ, έτσι και εγώ, έγραψα στον Α. ότι, όσο βαρειά και αν είναι η θλίψη του, αυτό που του δόθηκε να ζήσει με την Μ. οφείλει να το αποδεχθεί ως νέα κλήση, σε νέο αγώνα, τον μεγαλύτερο και πιο θριαμβευτικό. Από την απάντησή του βλέπω ότι τα λόγια μου δεν βρήκαν απήχηση στην ψυχή του. όλο το γράμμα του είναι πένθος "ψυχικό", για να μην πω "σαρκικο". Θα ήθελα, όπως κι εσύ, να τον δω να "ανορθώνεται¨σε όλο το ύψος του", πραγματικά συνετισμένο από την πείρα..., ενώ αυτός κάνει λόγο για αυτοκτονία, εκφράζοντας έτσι τη διάθεση να επιταχύνει την έξοδό του από αυτόν τον κόσμο και μόνο τα λόγια της Μ. , "ποτέ μην το κάνεις αυτό", τον συγκρατούν.
Βέβαι πάλο θα του γράψω, αλλά δεν έχω πια στην ψυχή μου την ίδια έμπνευση που είχα μόλις πριν από λίγο καιρό, δεν υπάρχει ελπίδα πως θέλει να ανορθωθεί. Με γυναικείο σχεδόν τρόπο "καλλιεργεί" τη θλίψη του. Θα είναι άραγε ωφέλιμο, να του μιλήσει κανείς γι' αυτό εν μέρει σιωπώ...
Θα σου συμβεί ακόμη πολλές φορές να ζήσεις τη θλίψη, γιαί δεν στρέφονται όλοι οι άνθρωποιμε την ίδια δύναμη στον Θεό. Πολλές φορές θα υποφέρεις, γιατί αρνούνται συχνά να πορευθούν για να συναντήσουν τον Θεό, ο Οποίος τους αναζητά με κάθε "τρυφερότητα", με εντελώς εξαίρετη Θεία ταπείνωση, χωρίς να ασκεί κανένα, έστω και τον παραμικρό, εκβιασμό επάνω τους . Ασκώντας το διακόνημα του πνευματικού, άρχισα να βλέπω λίγο καθαρότερα, "πόσο προσεκτικός είναι ο Κύριος", πόσο ευγενής (συγχώρεσέ με για την έκφραση αυτή). Απευθύνεται σε μας ως προς ίσους Του....
Το "εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτοί", το κατανοώ ως εξής: Κάθε άνθρωπος, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μας εμποδίζει να ακολουθήσουμε τον Θεό, είναι εχθρός μας κατά το μέτρο που μας παρεμποδίζει. Αναμφισβήτητα όμως η πιο δύσκολη κατάσταση παρουσιάζεται κυρίως με τους πλέον οικείους, γιατί αυτοί μας αγαπούν και η ζωή τους συνδέεται με τη δική μας με χίλιους κόμπους. Παρόλα όμως αυτά πιστεύω στην νίκη του Χριστού, δηλαδή στην τελική Του νίκη.

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου. Αγώνας Θεογνωσίας,
Ιερά Σταυροπηγιακή και Πατριαρχική Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας

Ο ΓΕΡΟΣ ΞΥΛΟΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ

Μια φορά ήταν ένα γέρος πολύ φτωχός κ'είχε κάμποσα παιδιά. Κάθε μέρα έπαιρνε στο γαϊδούρι του κ'επήγαινε στο δάσος και έκοβε με το πελέκι του ξύλα.
Χτυπούσε απο'δω, χτυπούσε από κει, όσο μπορούσε. Μια μέρα έρχεται μπροστά του ένα λιοντάρι και του λέει:

Κάτσε γέρο, να ξεκουραστείς και΄γω να σου κόψω τα ξύλα, να φορτώσεις το ζώο σου και να πας να τα πουλήσεις και να πάρεις τίποτε των παιδιών σου για να φάνε.
Έτσι και έγινε. Έκατσε ο γέρος να ξεκουραστεί, του έκοψε το λιοντάρι τα ξύλα, εφόρτωσε το γαϊδούρι του κ’ έφυγεν ο γέρος…Ύστερα από μερικές μέρες ξαναπήγεν στο δάσος και το λιοντάρι του είπε:
- Φέρνε, γέρο, το ζώο σου κάθε μέρα να σου το φορτώνω ξύλα.


Από τις πολλές φορές μια μέρα έκαμνε ζέστη φοβερή. Κουράστηκε το λιοντάρι κόβοντας τα ξύλα και είπε:

Κάτσε, γέρο, αποκάτω απ΄την ελιά που έχει δροσιά, να΄ρθω και ΄γω να βάλω το κεφάλι μου πάνω στα γόνατά σου, να ξεκουραστώ.


Ακούμπησε το κεφάλι του στα γόνατα του γέρου και τον ρώτησε:

- Είμαι όμορφος μπάρμπα;
- Είσαι όμορφος, γυιε μου.
- Είμαι αντρειωμένος;
- Είσαι, λιοντάρι μου, είσαι!
- Είμαι και νιούτσικος;
- Είσαι.
- Είδες τι παληκάρι είμαι εγώ; Έχω όλα τα χαρίσματα!

Τα έχεις όλα τα καλά, μα έχεις κ' ένα μεγάλο κακό...Βρωμάει πολύ το στόμα σου!

Το λιοντάρι αμέσως σηκώθηκε, φόρτωσε τα ξύλα στο γαϊδαρο και είπε στο γέρο:
- Έλα τώρα, πάρε το πελέκι σου και δωσ'μου μια μέσα στο σβέρκο.
- Ποτέ δεν θα το κάνω αυτό, γυιε μου, να χτυπήσω μεσ΄το σβέρκο με το πελέκι ένα πλάσμα ποθ μου έκαμε τόσο καλό!
Μα εγώ το θέλω, είπε το λιοντάρι κι ο γέρος του έδωσε μια με το πελέκι του και του άνοιξε μια πληγή δύο δάχτυλα βαθειά...

Επήγαινε πάλι κάθε μέρα ο γέρος στο δάσος και το λιοντάρι, έτσι πληγωμένο που ήταν, έκοβε ξύλα κι ο γέρος τα φόρτωνε στο ζώο του.

Άμα πέρασε πολυς καιρός, του λέει το λιοντάρι:

- Κοίτα γέρο, πως σου φαίνεται ο σβέρκος μου;
- Έγιανε τέλεια, καλέ μου γυιε μου! Του λέει ο γέρος.
- Κότζια μου, η πληγή έγιανε, του απαντά, μα ο λόγος που μου είπες, πως βρωμάει το στόμα, έμεινε μέσα στην καρδιά μου, άιντε φύγε και μη ξανάρθεις πια, γιατί θα σε φάω.

Γι'αυτό λένε:

η μαχαιριά γιανίσκει, μα ο καλός λόγος μεινίσκει,
(η μαχαιριά θεραπεύεται, μα ο κακός λόγος μένει)

Γ.Α. ΜΕΓΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ι.Δ.ΚΟΛΑΡΟΣ ΑΘΗΝΑΙ 1978

EVERY GOOD AND PERFECT GIFT COMES FROM ABOVE

Gianna Jensen: An abortion survivor sees disability as a "gift"
Gianna Jessen survived her biological mother's attempted abortion and her resulting disabilities to become a marathon runner, a singer and a motivational speaker. She urged young people at a pro-life youth rally Sept. 10 to find their own courage and accountability through the grace of God. By Maryanne MeyerriecksFort Smith CorrespondentFORT SMITH -- "We are called to a life of joy, but a life that costs something."Gianna Jessen, abortion survivor, marathon runner, Christian recording artist and motivational speaker, brought a message of courage, hope, joy and accountability to several hundred teens, young adults and parents at a youth rally in Fort Smith Sept. 10. The rally was co-sponsored by the University of Arkansas at Fort Smith Catholic Campus Ministry and River Valley Life Teen.After an hour of praise and worship music led by the River Valley Life Teen Band, the 29-year-old sang several praise songs accompanied by acoustic guitar. Leaning occasionally on her guitarist for support, she said that the cerebral palsy she suffered as the result of her pre-term birth following a 7 1/2-month saline abortion was a "gift."Jessen learned that she had survived an abortion when she was 12 years old, and said, "I thought, 'Wow, my life must really have a purpose.'" Having survived that challenge, she found that, with God's help, she could overcome other challenges as well.She has completed two marathons, the first in Nashville in 2005 and the second in London this year. She expects to run many more.Her training process was more arduous than most other competitors because she can only run on the balls of her feet. She suffered an injury to her right foot prior to the London Marathon but still completed it in eight hours and 20 minutes. She is determined to run a marathon in five hours and told the audience, "I encourage you who feel like quitting to not quit.""I was aborted and I didn't die," she said, "so I am used to the impossible occurring. I ask for the grace of God and the grace of God comes through."Through God's grace, when Jessen was born in an abortion clinic on April 6, 1977, a nurse called 911. After her biological parents surrendered her for adoption, she lived in an abusive foster home for the first 18 months of her life. At that point she was placed with Penny, her "queen" who taught her to walk, with braces and a walker, at age 3 1/2. Penny's daughter and her husband, an architect, adopted Jessen, and Penny became her adoptive grandmother.Penny is now 83 and has cared for 55 other foster children.Jessen, whose given name means "forgiveness," met her biological mother last February. Although she had forgiven her, the meeting was traumatic. Jessen said she saw that her birth mother was a broken woman and is still in the process of recovering from their meeting."There are consequences to each action," Jessen said. "Every day I bear the mark of my biological mother's decision."But yet she has found that positive thinking has helped her to overcome obstacles and tell her story to others."Weakness can be beautiful," Jessen said. "I am made in the image of God. That gives me my value. He molds me and shapes me as a person."When Jessen was 14, she visited Ireland and received a Claddaugh ring as a gift. She wears this ring as a sign of her commitment to chastity, and told the young women in the audience that she "wants to be fought for, not used; honored, not left behind." She plans to use the ring as a wedding band when she meets the "extraordinary man" who will fight for her.She told the young men that they are amazing and "capable of greatness" and urged them to be strong and courageous. She urged young women to find "knockout outfits that have a little mystery."Jessen's career as a public speaker has led her to meet President George W. Bush and to speak to the British Parliament. She is recording her first Christian CD and plans to attend college to obtain a degree in psychology.Carol Brown, a member of Sacred Heart of Mary Church in Barling, said, "Gianna Jessen was down to earth. She didn't put on airs. And she got to the point, speaking straight from the heart."In the evening Sept. 10 Jessen spoke at Heart to Heart Pregnancy Support Center's 20th anniversary gala in Fort Smith.

The above text be taken from http://haileysthreelittleangels.blogspot.com/

ΩΚΕΑΝΟΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η καρδιά μου γεμάτη.
Μαζεύω και δίνω σε όλους λίγο απ ΄τη δική μου, λίγο απ΄τη δική σου αν έχεις να δώσεις.
Ίσως έτσι φτιάξουμε ένα ωκεανό αγάπης κι όταν η αγάπη γίνει ωκεανός, θα ξεχυλίσει.
Κι όταν ένας ωκεανός ξεχυλίσει, τότε τα παίρνει όλα.
Δεν ξεχωρίζεις τίποτα πια.
Κι αυτό που μένει και αναδύεται απ ΄τα ερείπια είναι η ίδια η αγάπη.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Σε πολλλούς επικρατεί η αντίληψις οτι η Ορθοδοξία είναι μια απο τις πολλές θρησκείες, που έχει σαν κύρια μέριμνά της την προετοιμασία των μελών της Εκκλησίας για την ζωή μετα θάνατον, να εξασφαλίση δηλαδή μια θέσι στον παράδεισο για κάθε ορθόδοξο χριστιανό. Έτσι θεωρείται ότι το Ορθόδοξο δόγμα προσφέρει μια επι πλέον εξασφάλιση, επειδή είναι ορθόδοξο, και οτι, αν κανείς δεν πιστεύει στο ορθόδοξο δόγμα, αυτό είναι ένας λόγος επι πλέον για να πάει στην κόλασι ο άνθρωπος αυτός εκτός δηλαδη απο το ότι ενδεχομένως θα τον στείλουν εκεί τα προσωπικά του αμαρτήματα.
Όσοι ορθόδοξοι χριστιανοί πιστεύουν οτι αυτό το πράγμα είναι ορθοδοξία, αυτοί έχουν συσχετίσει την ορθοδοξία με την μέλλουσα ζωή. Και αυτοί δέν κάνουν και πολλά πράγματα σ΄αυτή την ζωή, αλλά περιμένουν να πεθάνουν, για να πάνε στον παράδεισο επειδή όταν ζούσαν ήταν ορθόδοξοι χριστιανοί.
Μια άλλη μερίδα ορδόδοξων χριστιανών δραστηριοποιείται μέσα στο χώρο της εκκλησίας ενδιαφερομένη οχι για την άλλη ζωή, αλλά κυρίως γι αυτήν εδώ την ζωή. Δηλαδή για το πώς θα τους βοηθήση η ορθοδοξία να ζήσουν καλά σάυτήν την ζωή. Τέτοιοι ορθόδοξοι χριστιανοί προσεύχονται στο Θεό, βάζουν τους ιερείς να κάνουν προσευχές, κάνουν αγιασμούς, παρακλήσεις, ευχαίλαια κτλ, για να τους βοηθάη ο Θεός να περνάνε καλά σ΄αυτή τη ζωή, να μην αρρωσταίνουν, να αποκαθίστανται τα παιδιά τους, να εξασφαλίζουν στα κορίτσια τους μια καλή προίκα και έναν καλό γαμπρό.....οι δουλειές τους να πηγαίνουν καλά κτλ. Οπότε βλέπουμε οτι αυτοί οι χριστιανοί δεν διαφέρουν κατα πολύ απο τους πιστούς των άλλων θρησκειών, που κάνουν και εκείνοι τα ίδια περίπου πράγματα.
Δηλαδή έχουμε δυό κοινά σημεία με τα άλλα θρησκεύματα: Πρώτον, προπαρασκευάζει η ορθοδοξία τους πιστούς για την μετα θάνατον ζωή, ώστε να πάνε στον παράδεισο, όπως ο καθένας τον φαντάζεται, και δεύτερον, το να φροντίζει ώστε οι χριστιανοί να μην περνούν θλίψεις καταστροφές κτλ. σ΄αυτήν εδώ τη ζωή, δηλαδή ο Θεός να τακτοποιή όλα κατά τις ανάγκες ή τις επιθυμίες τους. Έτσι για τους δεύτερους, η θρησκεία παίζει μεγάλο ρόλο σ΄αυτή τη ζωή και μάλιστα την καθημερινή τους ζωή.
Κατα βάθος όμως, απ΄όλους τους παραπάνω χριστιανούς ποιός ενδειαφέρεται αν υπάρχει ή ή δεν υπάρχει Θεός; Ποιός τον αναζητά; Γι αυτούς δεν τίθεται θέμα αν υπάρχει Θεός ή όχι, εφ ΄΄οσον καλύτερα θα ήταν να υπήρχε Θεός για να μπορούμε να τον επικαλούμεθα και να του ζητούμε να ικανοποιή τις ανάγκες μας, ώστε να πηγαίνουν καλά οι δουλέιές μας και να έχουμε κάποια ευτυχία σ΄αυτή τη ζωή.
Έτσι βλέπουμε να υπάρχει μια ισχυρότατη τάσι εκ μέρους του ανθρώπου να θέλει να υπάρχει Θεός....διότι είναι μια ανάγκη για τον άνθρωπο να υπάρχει Θεός, για να του εξασφαλίζει τα όσα είπαμε.
Αν ο άνθρωπος δεν είχε την ανάγκη ενός Θεού και αν μπορούσε να εξασφαλίση αυτάρκεια των προς το ζήν σ΄αυτή τη ζωή με κάποιον άλλο τρόπο, τότε δεν ξέρει κανείς πόσοι άνθρωποι θα πίστευαν στον Θεό..........
Τώρα το ερώτημα που ακολουθεί είναι: Που σταματάει η δεισιδαιμονία και που αρχίζει η αληθινή πίστης;
Οι πατέρες είναι ξεκάθαροι στο ζήτημα αυτό. Η μή εμβάθυνσή μας στα μυστήρια της εκκλησίας, όπως εκκλησιασμός θεία κοινωνία εξομολόγηση αγιασμός άγιο ευχαίλαιο δεν ωφελεί τον πιστό.
Ο πιστός πρέει να επικεντρωθεί γύρω απο την κάθαρση και τον φωτισμό. Τότε μόνο τα πράγματα τίθενται πάνω σε ορθόδοξη βάση.
Η ορθόδοξη θεολογία δεν είναι υπερκοσμική ούτε μελλοντολογική ούτε εσχατολογική, αλλά καθαρά ενδοκοσμική Διότι το ενδειαφέρον της ορθοδοξίας είναι για τον άνθρωπο σ΄αυτόν τον κόσμο, σ΄αυτή τη ζωή, όχι μετά θάνατον. Μετα θάνατον δεν υπάρχει θεραπεία του νοός, οπότε σάυτή τη ζωή πρέπει να αρχίσει η θεραπεία, διότι "εν τω Άδη ούκ έστι μετάνοια"
Τώρα η κάθαρσις και ο φωτισμός για ποιόν λόγο χρειάζονται; Για να πάει ο άνθρωπος στον παράδεισο και να αποφύγει την κόλασι; Γι΄αυτό χρειάζονται; Σε τι συνίσταται η κάθαρσις και ο φωτισμός και για ποιόν λόγο επιδιώκονται απο τους ορθοδόξους; Για να το κατανοήσουμε χρειαζόμαστε το βασικό κλειδί: Όλοι οι άνθρωποι επάνω στη γη έχουν το ίδιο τέλος απο θρθόδοξη θεολογική άποψι. Είτε είναι κανείς ορθόδοξος είτε Βουδιστής είτε Ινδουϊστής είτε άθεος ο,τιδήποτε και αν είναι ο κάθε άνθρωπος πάνω στη γη, είναι προωρισμένος να δη την δόξα του Θεού. Θα δεί τη δόξα του Θεού κατα το κοινό τέλος της ανθρωπότητος κατα την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Όλοι θα δουν την δόξα του Θεού, αλλά με μια διαφορά: Οι μεν σεσωσμένοι θα δουν την δόξα του Θεού ως Φώς γλυκύτατον και ανέσπερον, οι δε κολασμένοι, θα δουν την ίδια δόξα του Θεού ως πύρ καταναλίσκον, σαν φωτιά που θα τους καίει. Το να δει κανείς τον Θεό, δηλαδή τη δόξα Του, το Φώς Του, αυτό είναι κάτι που θα γίνει είτε το θέλουμε είτε όχι. Η βίωσις όμως αυτού του Φωτός θα είναι διαφορετική στους μεν απο τους δε.
Οπότε έργο της εκκλησίας δεν είναι να μας βοηθήσουν να δούμε αυτήν τη δόξα, διότι αυτό θα γίνει οπωσδήποτε. Το έργο της εκκλησίας είναι εστιάζεται στο πώς θα δη ο κάθε άνθρωπος τον Θεόν. Όχι στο αν θα δει τον Θεόν. Δηλαδή το έργο της εκκλησίας είναι να κηρύττη στους ανθρώπους οτι υπάρχει Θεός αληθινός, ότι ο Θεός αποκαλύπτεται είτε ως Φως είτε ως πύρ καταναλίσκον, οτι όλοι οι άνθρωποι κατα την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού θα δούμε τον Θεόν, και να προετοιμάζει τα μέλη της ώστε να δούν τον Θεόν όχι σαν φωτιά, αλλά σαν Φως.
Αυτή η προτοιμασία των μελών της Εκκλησίας, καθώς και όλων των ανθρώπων, που θέλουν να δούν τον Θεόν, ως Φώς, είναι στην ουσία της μια θεραπευτική αγωγή η οποία πρέπει να αρχίσει και να τελειώσει σ΄αυήν τη ζωή. Πρέπει σ΄αυτή τη ζωή να γίνει θεραπεία και να περατωθεί. Διότι μετά θάντον ούκ έστι μετάνοια. Αυτή η θεραπευτική αγωγή είναι η ουσία και το κύριο περιεχόμενο της ορθοδόξου παραδόσεως ως και η κύρια μέριμνα της ορθοδόξου εκκλησίας. Συνίστατε δε απο τα ακόλουθα τρία στάδια. Την κάθαρση απο τα πάθη, τον φωτισμό απο την χάρη του Αγίου Πνεύματος, και τη ν Θέωση πάλι απο την Χάρι του Αγίου Πνεύματος. Αν δεν φθάσει κανείς τουλάχιστον σε κατάσταση φωτισμού σ΄αυτή τη ζωή, δεν μπορεί να δεί τον Θεόν σαν Φώς ούτε σ΄αυτή τη ζωή ούτε στην άλλη ζωή.
Έτσι είναι φανερό οτι οι Πατέρες της Εκκλησίας ενδιαφέρονται για τον άνθρωπο ΄ποως είναι σήμερα, αυτήν την στιγμή. Και εκείνος, που χρειάζεται θεραπεία, είναι ο κάθε άνθρωπος, ο οποίος έχει και την ευθύνη ενώπιων του Θεού να αρχίσει αυτό το έργο σήμερα, σ΄αυτήν την ζωή, διότι, σ΄αυτήν την ζωή μπορεί. Όχι μετά θάνατον. Και αυτός ο ίδιος ο άνθρωπος είναι εκείνος που θα αποφασίση για το αν θα ακολουθήση αυτόν τον δρόμο της θεραπείας ή όχι.............. .

πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης
(Σημειώσεις απο το α΄εξάμηνο του ακαδημαϊκού έτους 1983-1984 στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

" Ο άνθρωπος πρέπει να φροντίζει να κάνει το καλό μέχρι να πεθάνει. Να κάνει το καλό, το καλό νόμο δεν έχει. Μα θα πεθάνεις αύριο; Κάνε ένα καλό. Κάνε μία προσευχή. Λες ότι θα πεθάνεις αύριο, φύτευσε σήμερα δύο ελιές, κάνε κάτι να μείνει, κάνε το καλό.

Και ο Κύριος εδίδασκε μέχρι που σταυρώθηκε. Και εμείς μέχρι να υπάρχουμε, πρέπει να κάνουμε το καλό.

Σήμερα μπορούσες να κάνεις ένα καλό και δεν το έκανες. Γιατί; Μπορούσες να μη κάνεις το κακό και το έκανες, γιατί το έκανες; Είπες ένα ψέμα, ενώ μπορούσες να μη το πεις.

Εάν λοιπόν γνωρίσεις τον εαυτό σου κατά βάθος, δεν μπορεί ποτέ ο διάβολος να εισχωρήσει ούτε από κάποιο παραθυράκι, αν και αυτός μπαίνει από την πόρτα, γιατί;

Επειδή ο Κύριος έχει ανοιχτές τις αγκάλες Του ανοιχτές τις πύλες του παραδείσου και μας περιμένει, είναι εύκολο να σωθούμε. Έχουμε όμως αδυναμίες και στεναχωρούμεθα π.χ. αν πεθάνει ο πατέρας μας, η μητέρα μας, το παιδί μας. Αυτά θα γίνουν, γιατί πρέπει να γίνουν. Αν δεν πεθάνουμε πως θα σωθούμε; Πως θα πάω στον Παράδεισο; Γι'αυτό να μη σταναχωρούμεθα, αλλά να φροντίζουμε να κάνουμε το καλό

Ειη το όνομα Κυρίου ευλογημένο".

από το βιβλίο "ΛΟΓΟΙ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ"

ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ...

Μην παραλείπεις την ελεημοσύνη. Πρέπει καθημερινά να την ασκείς, χωρίς να δυσανασχετεί η καρδιά σου. Δεν δίνεις τίποτε αληθινά δικό σου. Δίνεις ότι ανήκει στο Θεό, στα πενόμενα παιδιά του Θεού. Δεν είσαι τίποτα άλλο παρά οικονόμος, διαχειριστής τις θείας περιουσίας, Να θεωρείς τον εαυτό σου ταπεινό υπηρέτη των "ελαχίστων" αδελφών του Κυρίου. Και έτσι να εκτελείς το χρέος σου με τρυφερή καρδιά, ταπεινά, αγόγγυστα. Καλείσαι να διακονείς τον Χριστό, τον Κριτή και Βραβευτή. Σκέψου τι μεγάλη τιμή, τι υψηλό αξίωμα σου δόθηκε μ'αυτή τη διακονία. Να είσαι λοιπόν "ιλαρός δότης". Μπορεί το χρήμα να έρχεται σ'εσένα εύκολα, χωρίς να καταβάλλεις μεγάλους κόπους. Μοίραζέ το λοιπόν και συ εύκολα, χωρίς να το πολυδίνεις σημασία. Οι κόποι σου μπορεί να αμείβωνται καλά, ικανοποιητικά. Ας είσαι λοιπόν και συ γενναιόδωρος στους άλλους. Πολλοί απ΄αυτούς δεν αμείβονται ανάλογα με την αξία τους. Να μη δίνεις στους άλλους ανάλογα με την αξία τους, αλλά ανάλογα με τις ανάγκες τους.

Από το βιβλίο "Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ ΜΟΥ"
Ιεροί λογισμοί μιας οσίας ψυχής
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ
Εκδοτικός οίκος "ΑΣΤΗΡ"